Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο ιμάμης που εξαφανίστηκε, ο Γκιουλέν και η αποκάλυψη των μυστηρίων του τουρκικού πραξικοπήματος

Δημοσιεύτηκε στις

Του “John
Butler”
Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν

Σημείωση του συντάκτη: Ο συγγραφέας αυτού του άρθρου είναι
δημοσιογράφος με βάση την Τουρκία, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο. Δεδομένου του
επικίνδυνου κλίματος για τους Δυτικούς στην Τουρκία, το ότι γράφει για θέματα
τόσο ευαίσθητα, όπως το ποιός ήταν ο πραγματικά υπεύθυνος για την απόπειρα
πραξικοπήματος του περασμένου καλοκαιριού, ο συγγραφέας πληροί τα υψηλά μας
πρότυπα για κάποιον που χρησιμοποιεί ψευδώνυμο.
Έξι
εβδομάδες μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του τουρκικού πραξικοπήματος το
περασμένο καλοκαίρι, οι αρχές κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δίνοντας στον
κ. Muharrem Köse καινούργια
δουλειά στα κεντρικά του Γενικού Επιτελείου.

Αυτό ήταν
απροσδόκητο, επειδή ο Köse, ο πρώην επικεφαλής των στρατιωτικών νομικών
υποθέσεων στο ίδιο αρχηγείο, είχε απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του τον
Φεβρουάριο εκείνου του έτους, σχετικά με μία φερόμενη συνωμοσία δολοφονίας ενός
από τους αναπληρωτές πρωθυπουργούς της Τουρκίας. Όταν ανέλαβε τη νέα του
δουλειά, ήταν στη φυλακή και ήταν επίσημα ο υπ ‘αριθμόν 1 ύποπτος της απόπειρας
πραξικοπήματος.
Πιθανώς δεν
ήταν σε θέση να επισκεφθεί καν το νέο του γραφείο, αλλά αυτό δεν είχε σημασία:
Δεν θα περνούσε περισσότερο από μια εβδομάδα πριν απολυθεί ξανά, μετά από μία
εκκαθάριση. Εντούτοις, εν μέσω της όλης σύγχυσης, οι αρχές είχαν αλλάξει γνώμη
και δεν πίστευαν πια ότι η απόπειρα πραξικοπήματος κατευθυνόταν από το Γενικό
Επιτελείο, όπου ο Köse βρισκόταν σε υπηρεσία πριν από τη σύλληψή του, αλλά από
την Αεροπορική Βάση Akıncı, στα ημι-αγροτικά περίχωρα της Άγκυρας.
Από τα
συντρίμματα της αρχικής αφήγησης της κυβέρνησης, προέκυψε ο ισχυρισμός ότι η
απόπειρα πραξικοπήματος κατευθύνθηκε από έναν πολίτη, τον Adil Öksüz, έναν
άνθρωπο του Θεού, που αποτελούσε έναν άμεσο σύνδεσμο μεταξύ της τουρκικής
Πολεμικής Αεροπορίας και του Fethullah Gülen, ενός χαρισματικού ιεροκήρυκα, που
εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο οποίος βρισκόταν στην κορυφή ενός
παγκόσμιου κινήματος. Επιπλέον, αυτός ο πολίτης, όχι μόνο έπεισε έναν δικαστή
να τον αφήσει ελεύθερο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, αλλά από τότε
εξαφανίστηκε από προσώπου γης.
Ένα χρόνο
μετά από το πραξικόπημα, τα στοιχεία για τον Öksüz ως τον εγκέφαλο του
πραξικοπήματος αρχίζουν να φαίνονται πολύ πιο αδύναμα. Αλλά χωρίς να λυθεί το
μυστήριο του πραγματικού ρόλου του Öksüz, θα είναι πολύ δύσκολο για την Τουρκία
να πείσει αντικειμενικούς εξωτερικούς παρατηρητές, ότι οι Γκιουλενιστές ήταν οι
κορυφαίοι ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, αντί απλώς ενθουσιώδεις
συμμετέχοντες σε μια κοινή προσπάθεια.
Ο υπ
‘αριθμόν ένας ύποπτος
Αμέσως μετά
την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία το περασμένο καλοκαίρι, οι
αρχές ταυτοποίησαν επισήμως τον κ.
Muharrem Köse ως τον υπ ‘αριθμόν 1 ύποπτο.
Μια λίστα
με εκείνους που θα πληρώσουν τις 400 κορυφαίες θέσεις μετά την απόπειρα
πραξικοπήματος, φέρεται ότι βρέθηκε στην τσέπη του Köse. Μόλις αυτή έφτασε στον
Τύπο, τα κανάλια ειδήσεων μιλούσαν για το background και τις προσωπικότητες εκείνων που ίσως να είχαν
κυβερνήσει τη χώρα, εάν τα πράγματα ήταν διαφορετικά στις 15 Ιουλίου. Ο Τύπος
είπε ότι οι 37 αξιωματικοί χαρακτηρίστηκαν από τα υπόλοιπους ως η «Επιτροπή
Εσωτερικής Ειρήνης»: η ομάδα των αξιωματικών που θα αποτελούσαν την κυρίαρχη
χούντα, αν το πραξικόπημα ήταν επιτυχές.
Ο Τύπος τον
χαρακτήρισε ως τον κύριο άνθρωπο που εργαζόταν στο εσωτερικό του στρατιωτικού
μηχανισμού, για λογαριασμό του Fethullah Gülen, ενός ιμάμη με σημαντική επιρροή
που εξόρισαν στην Πενσυλβάνια, του οποίου το δίκτυο επιρροής εκτείνεται σε όλο
το τουρκικό κράτος και τις δυνάμεις ασφαλείας. Επιπλέον, ο Köse είχε συνδεθεί
στενάζει με νομικές υποθέσεις που θεωρούνταν συνωμοσίες των Γκιουλενιστών και
παραδέχτηκε ανοιχτά ότι ήταν στο Γενικό Επιτελείο το βράδυ του πραξικοπήματος,
ενώ στρατιωτικές πηγές διέρρευσαν ανώνυμα τα ονόματα των συν-συνωμοτών του,
στην κρατική υπηρεσία ειδήσεων Anadolu.
Στις 19
Ιουλίου 2016, τέσσερις μέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Köse συνελήφθη
επισήμως από δικαστήριο και παραδέχθηκε την συμμετοχή του, αν και επέμεινε ότι
δεν είχε καμία σχέση με το κίνημα Gülen, το οποίο οι οπαδοί του ονομάζουν
Hizmet και δεν γνώριζε ότι η επιχείρηση θα συνέβαινε. Οι τίτλοι ειδήσεων
ανακοίνωσαν ότι ο αρχι-πραξικοπηματίας πήγε στη δικαιοσύνη.
Και μετά τα
ίχνη σβήστηκαν.
Ο Ιμάμης
διαφεύγει
Στις δέκα
παρά τέταρτο το πρωί, μετά την έναρξη της απόπειρας πραξικοπήματος, μια ομάδα
ανδρών – ένας πολίτης και επτά στρατιωτικοί – σε διάφορες καταστάσεις σύγχυσης,
έφυγαν από μια βομβαρδισμένη αεροπορική βάση, μέσω ενός χωραφιού με σιτάρι στα
περίχωρα της Άγκυρας, όταν ένας βοσκός τους είδε και ειδοποίησε τις αρχές. Μετά
τη σύλληψή του, ο πολίτης – λέκτορας θεολόγος – Adil Öksüz – φέρεται να
προσπάθησε να ξεφορτωθεί μια συσκευή κινητής σύνδεσης στο διαδίκτυο που είχε
πάνω του στην τουαλέτα της χωροφυλακής. Αυτό εξέπληξε τους δεσμώτες του τόσο
πολύ που τον κράτησαν εκεί, ενώ όλοι οι στρατιωτικοί εστάλησαν στο τμήμα της
αντιτρομοκρατικής αστυνομίας της Άγκυρας.
Ένας
νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, ο Ali İhsan Sarıkoca, άκουσε ότι ο Öksüz συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους
συνομώτες και έσπευσε να τον συναντήσει, ενώ ήταν υπό κράτηση. Σύμφωνα με την
κατάθεση του Sarıkoca στο δικαστήριο, σιγούρεψε ότι οι στρατοχωροφύλακες
γνώριζαν ότι ο κρατούμενός τους ήταν ο “ιμάμης της αεροπορίας” του Fethullah Gülen, ο κρίσιμος σύνδεσμος μεταξύ του ίδιου
του Gülen και των μαθητών του στην αεροπορία. Ο χωροφύλακας που ανέκρινε τον
Öksüz έγινε επίσης καχύποπτος και τηλεφώνησε σε έναν φίλο της αστυνομικής
μυστικής υπηρεσίας, ο οποίος του είπε ότι ο Öksüz πιστεύεται ότι ήταν ένας από
τους “ιμάμηδες” του Γκιουλέν. Έδωσε αυτές
τις πληροφορίες στον ανώτερό του, ο οποίος ενημέρωσε την υπηρεσία πληροφοριών
της αστυνομίας στην Άγκυρα και τον αστυνομικό διευθυντή, υπεύθυνο για την
καταπολέμηση του κινήματος Gülen.
Εκείνο το
βράδυ, ο Öksüz στάλθηκε σε ένα τοπικό περιφερειακό δικαστήριο μαζί με 97
χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς και όχι στο δικαστήριο της Άγκυρας με τους
κορυφαίους υπόπτους. Ο Öksüz είπε στον δικαστή ότι σκόπευε να αγοράσει γεωργική
γη σε ένα χωριό κοντά στην αεροπορική βάση και ότι είχε μείνει στο σπίτι του
θείου του στο Keçiören τη
νύχτα πριν πάρει ένα ταξί για εκεί. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο τα ακίνητα στις
διευθύνσεις που έδωσε εγκατελειμμένα, αλλά και κανένας ταξιτζήτης στην περιοχή
δεν θα τεκμηριώσει την ιστορία του. Οι κάμερες κυκλοφορίας είχαν καταγράψει για
τελευταία φορά το αυτοκίνητο που οδηγούσε στην Άγκυρα στις 15 Ιουνίου – ένα
ολόκληρο μήνα πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος – και το όχημα δεν μπορεί να
ήταν στην Άγκυρα, επειδή βρέθηκε στο γκαράζ του πατέρα του στην Sakarya, αφότου
εξαφανίστηκε.
Όπως ήταν
σαφές ήταν πολίτης και όχι στρατιωτικός και ο δικαστής αποφάνθηκε ότι ήταν
ελεύθερος. Ο εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση, αλλά τρεις ώρες αργότερα, όταν
ο Öksüz πήρε και πάλι την θέση του, δεν είχε κανένα στοιχείο που να μπορούσε να
πείσει τον δικαστή να κάνει περισσότερα από το να τον θέσει υπό δικαστικό
έλεγχο. Στις 6:35 στις 18 Ιουλίου, ενώ χιλιάδες άλλοι παρέμειναν υπό κράτηση, ο
Adil Öksüz εγκατέλειψε το δικαστήριο και άρχισε την καταπληκτική εξαφάνιση του.
Το
Κίνημα Gülen και οι Στρατιωτικοί
Ο Adil
Öksüz ήταν Γκιουλενιστής ή τουλάχιστον έζησε τη ζωή του περιβαλλόμενος από
ανθρώπους του κινήματος Gülen, μια διεθνή θρησκευτική οργάνωση, γνωστή για το
εκτεταμένο εκπαιδευτικό της δίκτυο, τις φιλανθρωπικές της δραστηριότητες και τη
συνήθεια της να ενθαρρύνει τον νεποτισμό στην τουρκική αστυνομία, το δικαστικό
σώμα, το στρατό και τη δημόσια διοίκηση – και η οποία βοήθησε ενεργά την
κυβέρνηση του Κόμματος ΑΚP,
η οποία έβλεπε το κίνημα ως αντίδοτο στους κοσμικούς που τους απεχθάνονταν και
τους φοβόντουσαν.
Το κίνημα
Gülen ήταν γνωστό για την εμμονή του με την παρακολούθηση. Ο Ahmet Şık,
ερευνητής δημοσιογράφος που έχει γράψει δύο βιβλία σχετικά με το κίνημα Gülen,
υποδηλώνει ότι η πρώτη σημαντική ομάδα προσλήφθηκε στην αστυνομία μεταξύ του
1987 και του 1991 και ότι οι κορυφαίοι στόχοι τους ήταν τα τμήματα πληροφοριών
και ανθρώπινων πόρων. Τα τελευταία χρόνια, συσκευές ακρόασης που συνδέονται με
το κίνημα, εντοπίστηκαν στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού Ερντογάν.
Φημολογείται μάλιστα ότι ο Gülen είχε τοποθετήσει κοριούς στα σπίτια μερικών
από τους εξέχοντες οπαδούς του ως εξασφάλιση κατά της προδοσίας. Αφότου
διείσδυσε στην υπηρεσία πληροφοριών της αστυνομίας, το κίνημα έκανε προφανώς
ευρεία χρήση της εκτεταμένης βάσης δεδομένων των καταγεγραμμένων τηλεφωνικών
κλήσεων, ακόμη και αποκρυπτογραφήσεις των κρυπτογραφημένων κλήσεων του
πρωθυπουργού.
Τα μέλη του
κινήματος χρησιμοποίησαν αργότερα αυτές τις πληροφορίες με μεγάλη επιτυχία,
μετατρέποντάς τις σε συναρπαστικές αφηγήσεις, που αποτέλεσαν τη βάση για δύο
μεγάλες δικαστικές έρευνες εναντίον των κοινών εχθρών του ιδίου και του
Κόμματος ΑΚΡ, πρώτον, της Εργκένεκον, κατά κύριο λόγο κατά των κοσμικών
προπυργίων του κράτους και των δυνάμεων ασφάλειας, ενώ η δεύτερη, η Balyoz,
προσπάθησε να απομακρύνει όλους αυτούς που είχαν σταματήσει τους Γκιουλενιστές
να προωθούνται μέσα στο στρατό.
Εξακολουθεί
να υπάρχει μόνο ένα φρούριο που η ομάδα δεν μπόρεσε ποτέ να διεισδύσει με
επιτυχία – η εθνική υπηρεσία πληροφοριών. Ο επικεφαλής της, Hakan Fidan, είχε
συμμετάσχει σε μυστικές συνομιλίες με το PKK, ένα κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα
που ορίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση, στο Όσλο το 2011. Τον Φεβρουάριο του
2012 ένας εισαγγελέας, που συνδέθηκε με το κίνημα Gülen, επέδωσε κλήτευση στον
Fidan για να καταθέσει σχετικά με αυτές τις συνομιλίες. Ο Ερντογάν, ωστόσο,
διέταξε τον Φιντάν να μην πάει, περνώντας στα γρήγορα ένα νόμο, ούτως ώστε να
καταστεί αδύνατο στα δικαστήρια να αγγίξουν οποιοδήποτε μέλος των υπηρεσιών
πληροφοριών, χωρίς πρωθυπουργική έγκριση. Με το γεγονός αυτό, ο Ερντογάν και το
Κόμμα ΑΚΡ, άρχισαν αργά να συνειδητοποιούν ότι οι Γκιουλενιστές ήταν σοβαροί
υποψήφιοι για την εξουσία και από εκείνη την στιγμή ήταν σαφές ότι μία μάχη
ξεκινούσε.
Το ΑΚΡ
σταδιακά άρχισε να αφήνει τους Γκιουλενιστές εκτός παιχνιδιού. Αυτή η
προσπάθεια κατέληξε σε ένα σχέδιο για την απαγόρευση των πανεπιστημιακών σχολών
(dershanes), που αποτελούσαν σημαντική πηγή εισοδήματος για το κίνημα και ένα
βασικό εργαλείο στρατολόγησης. Τον μήνα που πέρασε το νομοσχέδιο, οι
Γκιουλενιστές επέστρεψαν, προσπαθώντας να διωχθούν βασικοί άνθρωποι γύρω από τον
Ερντογάν για διαφθορά, σε μια υπόθεση πολλαπλών υποθέσεων, που έδειχνε άμεσα σε
όλο σχεδόν τον εσωτερικό του κύκλο, συμπεριλαμβανομένων των μελών της
οικογένειας και συνεπώς σιωπηρά και στον ίδιο τον Ερντογάν. Επίσης άρχισαν να
διαρρέουν τα περισσότερα από τα στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών
τηλεφωνικών κλήσεων, που είχαν ήσυχα συγκεντρωθεί.
Ως
αποτέλεσμα, η κυβέρνηση είδε ως καθήκον της να κάνει τη ζωή κόλαση για τα μέλη
του κινήματος. Ο όρος “FETÖ”
(Οργάνωση Τρομοκρατών Φετουλλάχ) έγινε επίσημη ορολογία για το κίνημα. Απλά
μέλη δέχθηκαν αυξανόμενη πίεση και υπήρξαν απεγνωσμένες προσπάθειες να
απομακρυνθούν τα μέλη του κινήματος από τις κρίσιμες θέσεις της αστυνομίας, του
δικαστικού σώματος και άλλων κρατικών θεσμών. Οι Γκιουλενιστές έχασαν τα περιουσιακά
τους στοιχεία – οργανώσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης, μια τράπεζα και πολλές
εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων εταιρειών που αποτελούν τη βάση της
τουρκικής οικονομίας. Τα περισσότερα από τα ανώτερα στελέχη του κινήματος
έφυγαν από την Τουρκία.
Όμως, ενώ η
ομάδα διαρρηγνυόταν στην κοινωνία των πολιτών, βρήκε εκπληκτικά γόνιμο έδαφος
στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Οι κοσμικοί στρατηγοί που είχαν πέσει θύματα
της υπόθεσης Balyoz απομακρύνθηκαν, αλλά παρέμεινε ένα ευρύ συναίσθημα ότι η
δύναμη του τουρκικού στρατού καλλιέργησε αποτελεσματικά την άμυνα του θεσμού
ενάντια στη διείσδυση – πόσο μάλλον από μια θρησκευτική φατρία. Ο
Συνταγματάρχης Ahmet Zeki Üçok, ένας από τους αξιωματικούς που απελύθησαν στο
Balyoz, είχε εδώ και καιρό ερευνήσει την επιρροή του κινήματος στο στρατό και
έδωσε στην κυβέρνηση, σε πολλούς εισαγγελείς και στην στρατιωτική ηγεσία, έναν
μακρύ κατάλογο πιστών στις υπηρεσίες στις οποίες είχε αξιόπιστες επαφές -σε
όλες, εκτός από την Αεροπορία. Αλλά οι κορυφαίοι στρατηγοί της Τουρκίας, μαζί
με τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Άμυνας, συνέχισαν να προωθούν τα άτομα που
γνώριζαν ότι συνδέονταν με το κίνημα Gülen κάθε χρόνο, μέχρι να γίνει η
απόπειρα πραξικοπήματος. Το εκπληκτικό είναι, οτι συνέχιζαν να επιτρέπουν
ονόματα από τον κατάλογο των Γκιουλενιστών του Üçok, να διευθύνουν τα τμήματα
ανθρωπίνων πόρων του Γενικού Επιτελείου, του Στρατού και της Στρατοχωροφυλακής.
Αποδείξεις
κατά του Öksüz
Ο Adil
Öksüz είναι γενικά αποδεκτός ως ο “ιμάμης” του κινήματος Gülen στην
αεροπορία, που σημαίνει ότι ήταν το άτομο σύνδεσμος, μεταξύ των μελών του
κινήματος της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας και των ιμάμηδων του κινήματος σε
άλλα ιδρύματα. Ενώ στον πολιτικό κόσμο, ειδικά σε καιρούς πριν από την
καταστολή εναντίον των Γκιουλενιστών, τα μέλη της ομάδας συχνά αισθάνονταν
άνετα να μιλούν ανοιχτά για τους δεσμούς τους με το κίνημά τους, μέσα στον
στρατό δεν μοιράζονταν αυτή την σχέση με κανέναν.
Οι
Γκιουλενιστές είχαν πολλές προειδοποιήσεις ότι θα απομακρύνονταν από το
στράτευμα, κατά τη διάρκεια του γύρου αποστρατειών, στο Ανώτατο Στρατιωτικό
Συμβούλιο της 1-4 Αύγουστου του 2016. Τον Μάρτιο, ένα άρθρο στον ιστοχώρο
ειδήσεων OdaTV, πρότεινε ότι
η απομάκρυνση των Γκιουλενιστών αξιωματικών θα μπορούσε να προωθηθεί,
προκειμένου να αποφευχθεί ένα πιθανό πραξικόπημα. Μέχρι τον Ιούλιο, έγινε σαφές
στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ότι θα υπάρξει σημαντική εκκαθάριση των
Γκιουλενιστών στις αρχές Αυγούστου. Το εμβληματικό μέσο του ΑΚΡ, η Sabah,
έγραψε τρεις ημέρες πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος ότι “οι δουλειές του FETÖ τελειώνουν στο
Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο”.
Οι Γκιουλενιστές σε σημαντικές θέσεις στα τμήματα ανθρωπίνων πόρων του
στρατού, αναμφισβήτητα θα μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν.
Παρά το
γεγονός ότι κατείχε μια μικρή ακαδημαϊκή θέση σε ένα άσημο πανεπιστήμιο, ο
Öksüz συγκέντρωσε μίλια στον αέρα με μεγάλο ρυθμό, ήταν ένας τακτικός
επισκέπτης στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και μάλιστα πραγματοποίησε
διερευνητικό ταξίδι στη Νότια Αφρική, σύμφωνα με το κατηγορητήριο του
πραξικοπήματος. Υποδεικνύει επίσης ότι επισκέφθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο τον
Δεκέμβριο του 2015 και τις Ηνωμένες Πολιτείες τρεις ημέρες τον Μάρτιο του 2016,
πέντε ημέρες τον Ιούνιο και τρεις ημέρες τον Ιούλιο, επιστρέφοντας στην Τουρκία
μόλις δύο ημέρες πριν ξεκινήσει η απόπειρα πραξικοπήματος. Δεν είναι γνωστό πού
πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε οικονομικές
συναλλαγές με εταιρείες που εδρεύουν στις Η.Π.Α., που συνδέονται με το κίνημα
και μπορεί να εκτελούσε κάποιο συμβόλαιο. Αλλά πρέπει επίσης να εξετάσουμε την
πιθανότητα ότι πήγε στην Πενσυλβανία για να επισκεφθεί τον ίδιο τον Γκιουλέν ή
έναν ενδιάμεσο – παρά το γεγονός ότι ο Gülen ισχυρίζεται ότι ο Öksüz ήταν στην
οργάνωση μόνο “πριν από
μερικά χρόνια”.
Τα ταξίδια
του συνέπιπταν μερικές φορές με το ταξίδι κάποιων από τους άλλους τέσσερις
πολιτικούς Γκιουλενίστες που βρέθηκαν στη Αεροπορική Βάση Akıncı εκείνο το
βράδυ: του Kemal Batmaz, πρώην διευθύνοντος συμβούλου του εκδοτικού κολοσσού
Kaynak Holding· του Nurettin Oruç, παραγωγού ταινιών, κατηγορούμενου
από τον Τύπο ότι είναι ο ιμάμης του κινήματος στην χωροφυλακή· του Harun Biniş, ενός ηλεκτρονικού
μηχανικού εκτός εργασίας, και του Hakan Çiçek, ιδιοκτήτη μιας αλυσίδας σχολείων και, κατά τους ισχυρισμούς,
του ιμάμη του στρατού – παρόλο που και οι τέσσερις δήλωσαν στο δικαστήριο ότι
δεν είχαν συναντήσει ποτέ τον Öksüz. Μεταξύ των εκλογών του Νοεμβρίου του 2015
και της προσπάθειας στρατιωτικού πραξικοπήματος, το κατηγορητήριο λέει ότι ο
Öksüz οδήγησε επίσης 12 φορές στο Καζάν, στην επαρχία της Άγκυρας στην οποία
βρίσκεται η αεροπορική βάση Akıncı.
Ένας
ανώνυμος μάρτυρας, υπό το ψευδώνυμο Sapka (καπέλο), δήλωσε αργότερα ότι ο Öksüz φιλοξένησε
συναντήσεις προγραμματισμού σε μια βίλα στο Konutkent στην περιαστική περιοχή
της Άγκυρας, καθ ‘όλη τη διάρκεια των μεγάλων διακοπών του Eid, τον Ιούλιο του 2016. Ο ίδιος ο Öksüz
προήδρευε στις συναντήσεις, λέει ο Sapka, στις οποίες παρευρέθηκε μια μικρή ομάδα σημαντικών
συνωμοτών. Ωστόσο, υπάρχουν λόγοι αμφιβολίας για αυτό τον ισχυρισμό. Εκτός από
το ζήτημα του πώς κατάφερε να γίνει στόχος κατά τη διάρκεια τέτοιων συνωμοτικών
διαδικασιών υψηλού επιπέδου, όπως επεσήμανε ο Gareth Jenkins, ο Sapka απλά φαίνεται να επαναλαμβάνει τις
εικασίες του τύπου εκείνη τη στιγμή και τίποτα περισσότερο. Ένας άλλος ανώνυμος
μάρτυρας, ο Kuzgun (κοράκι) επανέλαβε αργότερα τις ίδιες δηλώσεις που δεν
προσέφεραν σχεδόν τίποτα, ενώ ένας ανώτερος υπάλληλος δήλωσε στην επιτροπή του
πραξικοπήματος, ότι είχε ακούσει από δεύτερο χέρι ότι αυτές οι συναντήσεις
είχαν συμβεί, αλλά δεν είπε πότε το άκουσε. Κατά τη διάρκεια των δικών του
κλάδου πραξικοπηματιών της Σμύρνης, δύο ναυτικοί αξιωματικοί θα ισχυριζόντουσαν
(ή θα παραδεχόντουσαν) ότι ήταν οι Sapka και Kuzgun και ζήτησαν μειωμένες ποινές σε αυτή τη βάση.
Αυτή η περιγραφή της διαδικασίας σχεδιασμού ήταν ωστόσο απαραίτητη για το
αφήγημα της κυβέρνησης για το πώς συνέβη το πραξικόπημα, αλλά και για την ίδια
την δίκη του πραξικοπήματος.
Η νύχτα
του εγχειρήματος
Κανένας από
τους δεκάδες μάρτυρες που βρισκόταν στην αεροπορική βάση Akıncı εκείνη τη νύχτα
δεν είχε κανένα πρόβλημα να επιρρίψει την ευθύνη για το πραξικόπημα σε άλλους,
και παρόλα αυτά, εν μέσω αυτού του οργίου αλληλοκατηγοριών, ο ύποπτος υπ ‘αριθ.
1 βγαίνει σχεδόν εντελώς αλώβητος.
Στην
πραγματικότητα, μόνο τρεις αξιωματικοί λένε ότι πιστεύουν ότι είδαν τον Öksüz
σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο της νύχτας. Είκοσι τέσσερις άλλοι ανέφεραν ρητώς
ότι δεν τον είχαν δει στη βάση, ενώ οι εναπομείναντες κατηγορούμενοι – κυρίως
αστυνομικοί και απλοί πιλότοι – δεν έκαναν καμία αναφορά σε αυτόν. Αυτό
συνέβαινε, παρά το οτι η κυβέρνηση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήδη
προωθούσαν την ιδέα ότι ο Öksüz ήταν ο υπ ‘αριθμόν ένα ύποπτος πραξικόπημα, από
τη στιγμή που πολλοί από αυτούς ήρθαν να καταθέσουν την μαρτυρία τους.
Τίποτα στο
κατηγορητήριο ή σε μαρτυρία δεν μας αναφέρει πότε έφτασε ο Adil Öksüz στην
Αεροπορική Βάση Akıncı, τη νύχτα της απόπειρας πραξικοπήματος, αν και
γνωρίζουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτικών – μαζί με τον Γκιουλενιστή
Hakan Çiçek – έφτασαν στη
βάση με πολιτικά ρούχα μεταξύ 18:00 και 20:00, υπό την εποπτεία του κ. Ahmet Özçetin, διοικητή των επιχειρήσεων
της βάσης, ο οποίος σύμφωνα με το κατηγορητήριο είχε ενημερώσει τους
συναδέλφους του ότι επρόκειτο να πάρει μέρος.
Πολλοί στη
συνέχεια έβαλαν στολή, αλλά ορισμένοι όχι. Κάποιοι στρατιωτικοί ήρθαν στη βάση
με πολιτικά ρούχα, επειδή τους είχε ειπωθεί ότι υπήρχε μια κοινωνική εκδήλωση
εκείνο το βράδυ. Άλλοι ήρθαν βιαστικά από την Κωνσταντινούπολη προτού να έχουν
την ευκαιρία να βάλουν τις στολές τους. Κάποιοι φορούσαν πολιτικά ρούχα για την
ασφάλειά τους και υπήρχαν επίσης πολλοί απόστρατοι με πολιτικά στη βάση εκείνη
την ημέρα. Ακόμη και μερικοί από τους ανώτερους στρατηγούς που συμμετείχαν στο
πραξικόπημα πέρασαν  μέρος της νύχτας της
15ης Ιουλίου με πολιτικά και μερικές φορές, δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων
στη βάση από διαφορετικό στρατιωτικό υπόβαθρο, αυτό οδηγούσε ακόμη και σε
σύγχυση μεταξύ των αεροπόρων, ως προς το ποιοί είχαν το δικαίωμα να δίνουν ή να
παίρνουν διαταγές. Ο επισμηναγός Ali Karabulut, ένας πιλότος στη βάση εκείνη τη
νύχτα, το κατέθεσε στη μαρτυρία του:
“Είδα άτομα με πολιτικά ρούχα εκείνο το βράδυ, αλλά ήταν
αστυνομικοί, στρατιωτικοί ή απλοί πολίτες; Δεν γνωρίζω.”
Σε
αδιευκρίνιστες στιγμές κατά τη διάρκεια της νύχτας, υπάρχουν δύο αναφορές για
την επίσκεψη του Öksüz στη βάση, και τις δύο φορές συνοδευόμενος από πολίτες. Ο
διοικητής της βάσης, Hakan Evrim, υπενθύμισε:
Όταν
πήγα στην περιοχή του χάους του 143ου στόλου υπήρχαν περίπου 30 άτομα σε
πολιτικά ρούχα. Είχαν φορητούς υπολογιστές και
iPads στα χέρια τους. Αν δεν κάνω λάθος, η
τηλεόραση ήταν επίσης σε λειτουργία. Από όσο γνωρίζω, παρακολουθούσαν τις
ειδήσεις
[…] Δεν
αναγνώρισα τον Adil Öksüz από πριν
[…] Όταν είδα τον Adil Öksüz μιλούσε με τους γύρω του, αλλά δεν
ξέρω σχετικά με τι. Απλώς, όπως είπα, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με πολιτικά ρούχα
και δεν έμοιαζαν με επιχειρησιακό αρχηγείο των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων.
Ο
υποσμηναγός Müslim Macit, ο οποίος βομβάρδισε τα πλήθη έξω από το προεδρικό
μέγαρο εκείνο το βράδυ, κατέθεσε:
Από όσο
θυμάμαι, είδα κάποιον που έμοιαζε με τον Adil Öksüz … Ο Kaygusuz μου είπε ότι
ο Adil Öksüz ήταν εκεί
[…] Μιλούσε
στο τηλέφωνό του. Υπήρχαν πολίτες γύρω του.
Ο πρώτος
υπαινιγμός ότι ο Öksüz μπορεί να έχει κάποια αξία, υπήρξε όταν τον είδε ο
συνταγματάρχης Ugur Kapan, πιλότος ελικοπτέρων του Στρατού, να συνομιλεί με
ανώτερους αξιωματικούς, στις 06:30 το πρωί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.
Εκείνη τη στιγμή, ήταν σαφές ότι μόνο απελπισμένες κινήσεις θα μπορούσαν να
“σώσουν” την επιχείρηση, η οποία υποχωρούσε σε όλη τη χώρα, από ένα
συνδυασμό δυνάμεων πιστών στην κυβέρνηση και διαδηλωτών. Λίγο αργότερα, σύμφωνα
με τη μαρτυρία του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Hulusi Akar, (τον οποίο οι
κινηματίες προσπαθούσαν όλη νύχτα να πείσουν να αποσκιρτήσει), ο Gen. Evrim προσφέρθηκε
να φέρει τον Akar σε άμεση επαφή με τον «πνευματικό ηγέτη» μας – ο οποίος,
πίστευε ο Akbar, ήταν ο
Fethullah Gülen. Αλλά αυτή η περίεργη ορολογία δεν είναι ένα από τα συνηθισμένα
επίθετα που χρησιμοποιούν τα μέλη του κινήματος. Ο Ervim αρνήθηκε αυτόν τον ισχυρισμό στην
κατάθεσή του, λέγοντας ότι είχε προσφερθεί να βοηθήσει το Akar να «τηλεφωνήσει
σε ανθρώπους όπως ο Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο Αχμέτ Νταβούτογλου, στην
αντιπολίτευση, σε οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και σε πνευματικούς
ηγέτες», για να καθαρίσει τη συνείδησή του για την ένταξη του στο πραξικόπημα.
Ωστόσο,
όταν ο Kapan ήρθε στο δικαστήριο αυτή την εβδομάδα, άλλαξε την ιστορία του,
λέγοντας ότι είχε βασανιστεί για την αρχική του δήλωση. “Ήξερα ότι το πρόσωπο που είδα στο
χάος του στόλου δεν ήταν ο Adil Öksüz που είχα δει στον Τύπο”, είπε. “Νόμιζα ότι το πρόσωπο που
είδα ήταν ναύαρχος ή στρατηγός με πολιτικά ρούχα”.
Ποιο να
πιστέψουμε; Αν οι αναμνήσεις του Akar είναι σωστές, τότε η προσφορά για να
έρθει σε επαφή με τον Gülen, ίσως ήταν ένα έσχατο μέτρο της τελευταίας στιγμής
από μια ομάδα πραξικοπηματιών, που είχαν εξαντλήσει τις άλλες επιλογές τους και
ίσως να κάλεσαν το Öksüz στο πλευρό τους, ως ενδιάμεσο στη διαδικασία. Ή μπορεί
να ήταν σύνδεσμος με την πτέρυγα των Γκιουλενιστών πραξικοπηματιών. Ή, όπως
ισχυρίζεται η κυβέρνηση, μπορεί να ήταν μια επιχείρηση που ξεκίνησε από την
αρχή ο Öksüz. Η στρατολόγηση του Ακάρ, ακόμη και σε αυτό το μεταγενέστερο
στάδιο, θα μπορούσε να είχε μαζική επίδραση, επιτρέποντας την έκδοση εντολών
εντός της ιεραρχίας της διοίκησης, σε κλάδους του στρατού που δεν είχαν
συμμετάσχει στην απόπειρα πραξικοπήματος και δεσμεύοντας σοβαρούς αξιωματικούς
.
Ακόμα κι
έτσι, αν δεν ηγούνταν του πραξικοπήματος, γιατί οι στρατιωτικοί να φέρουν έναν
θεολόγο και τους φίλους του στη βάση; Μια απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να
βρεθεί στη μαρτυρία του Σμηναγού Ali Pehlivan της υπηρεσίας πληροφοριών της
αεροπορίας, ενός ομολογημένου μέλους του κινήματος Gülen, ο οποίος κλήθηκε
απροσδόκητα στο γραφείο του Στρατηγού Sönmezateş, επικεφαλής του Κέντρου
διαχείρισης στόχων, στο Γενικό Επιτελείο και του ζητήθηκε να προσδιορίσει τις
συντεταγμένες στόχων στην Άγκυρα που θα βομβαρδίζονταν κατά τη διάρκεια της
απόπειρας πραξικοπήματος.
Ο Pehlivan
λέει ότι δεν ήξερε ότι ο Sönmezateş ήταν μέλος του κινήματος και οτι έκπληκτος
ανακάλυψε ότι ο Sönmezateş ήταν μέλος (κάτι που ο Sönmezateş αρνείται έντονα
στη μαρτυρία του). Αυτό υποδηλώνει ότι οι Γκιουλενιστές λειτουργούσαν μέσω μιας
κυψελοειδούς δομής, με άτομα που δεν γνώριζαν ποιος άλλος ήταν στο κίνημα, και
ότι επομένως δεν μπορούσαν παρά να επικοινωνούν ή να οργανώνονται άνωθεν.
Ομοίως, ο Muharrem Köse
ανέφερε ότι σοκαρίστηκε όταν διαπίστωσε ότι άλλος ένας – ο αντισυνταγματάρχης Levant Turkkan, ο οποίος ήταν
βοηθός του Ακάρ και είχε κανονίσει την απαγωγή του – είχε μάθει ότι ήταν και
αυτός Γκιουλενιστής. Ο Adil Öksüz φαίνεται να ήταν ο μόνος Γκιουλενιστής που
συνδέεται με την Πολεμική Αεροπορία, που ήξερε πού ήταν ο καθένας.
Δεδομένων
όσων γνωρίζουμε, οι ανώτεροι αξιωματικοί που συμμετείχαν στο πραξικόπημα ήταν
ένα μείγμα Γκιουλενιστών και δυσαρεστημένων μη Γκιουλενιστών. Αλλά πολλοί
χαμηλόβαθμοι Γκιουλενιστές ήταν επίσης κρίσιμοι για την επιχείρηση, πιθανόν
επειδή ήταν οργανωμένοι και πιστοί σε ένα δίκτυο, που ξεπερνούσε την
στρατιωτική ιεραρχία. (Το γεγονός ότι ένας από τους σχεδιαστές του
πραξικοπήματος, γνωστός μόνο από τα αρχικά του ΟΚ, ειδοποίησε τον επικεφαλής
της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας, την ημέρα του πραξικοπήματος, ωστόσο,
υποδηλώνει ότι αυτή η πίστη ήταν ελλιπής.) Ήταν επίσης γνωστό ότι έχουν
βάσιμους λόγους να θέλουν να αλλάξουν τη διοίκηση: Ήταν πιθανότατα ενήμεροι για
το γεγονός ότι επρόκειτο να εκκαθαριστούν ατιμωτικά, σε λιγότερο από τρεις
εβδομάδες και όχι μόνο να χάσουν την αλληλεγγύη και την αδελφοσύνη του στρατιωτικού
περιβάλλοντος, αλλά και να γίνουν κοινωνικά παρίες, σε ένα έθνος όπου οι
Γκιουλενιστές μετατρέπονταν ταχέως σε δημόσιους κινδύνους.
Ο Öksüz
ως βασικός σύνδεσμος του Gülen
Τι κοινό
έχουν ο Adil Öksüz και ο Muharrem Köse,
οι δύο άνδρες που κατηγορήθηκαν κάποια στιγμή, ότι είναι ο υπ ‘αριθμόν ένα
ύποπτος στην απόπειρα του τουρκικού πραξικοπήματος;
Και οι δύο
έχουν σαφείς δημόσιους δεσμούς με το κίνημα Gülen και αμφότεροι συμμετείχαν με
το πραξικόπημα. Ωστόσο, σχεδόν κάθε άλλη λεπτομέρεια που δόθηκε αρχικά στο
επίσημο αφήγημα, υποβλήθηκε αργότερα σε αλλαγές. Εκτός από τη λίστα των 37
αξιωματικών, που διαφημιζόταν ότι περιλαμβάνει τους ανώτερους αξιωματικούς πίσω
από την απόπειρα πραξικοπήματος, μόνο ένας παρέμεινε στον κατάλογο των 38
αξιωματικών που δόθηκε στον Τύπο από τον γενικό εισαγγελέα της Άγκυρας το
Μάρτιο του 2017.
Η
κυβέρνηση, η δικαιοσύνη και τα φιλοκυβερνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης
γνωρίζουν πολύ καλά ότι χρειάζονται κάτι συνταρακτικό, προκειμένου να
εξασφαλίσουν με επιτυχία την έκδοση του Fethullah Gülen από τις Ηνωμένες
Πολιτείες. Ένα άλλο κατηγορητήριο σχετικά με το πραξικόπημα, το λεγόμενο
κατηγορητήριο του Ömer Halisdemir, το
καθιστά σαφές:
Στην
κορυφή της λίστας των ισχυρών ενδείξεων, οτι η FETÖ πραγματοποίησε την εξέγερση
της 15ης Ιουλίου, είναι ένα θέμα, του οποίου ο χρόνος, η θέση και τα υποκείμενα
εκφράζουν ένα σημαντικό νόημα: η σύλληψη των Adil Öksüz, Kemal Batmaz και
Harun Biniş στην αεροπορική βάση
Akıncı, που χρησιμοποιήθηκε ως η κύρια βάση της εξέγερσης.
Είναι
αναμφισβήτητο ότι πολλοί αξιωματικοί που συμμετείχαν στο πραξικόπημα, τόσο
ανώτεροι όσο και κατώτεροι, ήταν μέλη ή συνεργάτες του κινήματος Gülen. Αλλά
υπήρχαν πολλοί άλλοι που δεν ήταν, και τα ερωτήματα για το αν τα μέλη του
κινήματος ξεκίνησαν την προσπάθεια ή χρησιμοποιήθηκαν από μια άλλη ομάδα, καθώς
και αν ο ίδιος ο Gülen συμμετείχε ή διέταξε οποιαδήποτε παράνομη δράση,
παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναπάντητα.
Αν οι
περιέργως αόριστες πηγές που αναφέρθηκαν στη μαρτυρία του Sapka και του Kuzgun υποστηρίζονται από
οποιονδήποτε από τους υπόπτους, που υποτίθεται ότι συμμετείχαν σε συναντήσεις
προγραμματισμού με επικεφαλής τον Öksüz πριν από το πραξικόπημα, τότε το
επιχείρημα ότι ήταν ένας από τους ηγέτες του και όχι απλώς ένας άνθρωπος των
χρήσιμων επαφών για τους κινηματίες, θα κερδίσει έδαφος. Ομοίως, αν το ταξίδι
του Öksüz στην Αμερική πριν από το πραξικόπημα ήταν για την προσωπική ενημέρωση
του Gülen, για ότι επρόκειτο να συμβεί ή για να παραλάβει εντολές και να τις
διαβιβάσει στους πραξικοπηματίες, τότε λογικά μπορεί να λεχθεί ότι ο Gülen
διέπραξε έγκλημα. Αλλά όσο δεν μπορούν να γίνουν σαφείς αυτές  οι συνδέσεις, θα είναι πολύ δύσκολο για την
τουρκική κυβέρνηση να δημιουργήσει μία ξεκάθαρη υπόθεση για την προσωπική
έκδοση του Gülen. Χωρίς τον Adil Öksüz, λείπει η σχέση που πρέπει να αποδειχθεί
ή να διαψευσθεί, και αυτό δείχνει γιατί ίσως κάποιος έχει επενδύσει τόσο πολύ
χρόνο για να αποκρύψει τι έχει γίνει μ’αυτόν, παρά τους μήνες που ψάχνουν οι
τουρκικές αρχές.
Η Πράξη
της Εξαφάνισης
Μετά την
έξοδο του Adil Öksüz από το δικαστήριο στις 18 Ιουλίου, κλήθηκε δύο φορές στο
κινητό του από έναν από τους χωροφύλακες που τον συνέλαβαν – ο οποίος, σύμφωνα
με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ήταν επίσης ένας μακρινός του συγγενής –
και οι κλήσεις αυτές μεταφέρθηκαν στους σταθμούς του αεροδρομίου της Άγκυρας
και μετά του αεροδρομίου Sabiha Gökçen
της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Ο Öksüz πήγε στο Üsküdar
στην Κωνσταντινούπολη, όπου φέρεται να τον βοήθησε ο Erdal Şen, δημοσιογράφος
και πρώην γείτονας του προέδρου Ερντογάν, και ο «Ιμάμης της Ρωσίας» Ali Sami
Yıldırım: με αυτούς τους δύο έχει σχέση ο Öksüz μέσω του γάμου του. Κατά τη
διάρκεια αυτής της περιόδου, κάλεσε τον Mustafa Yıldırım, ο οποίος μπορεί
επίσης να είναι συγγενής του, και δικηγόρος στην Άγκυρα.
Στη συνέχεια
ο Öksüz οδήγησε στο σπίτι του πατέρα του στα περίχωρα της Sakarya, όπου έκανε άλλη μια κλήση στον
ίδιο δικηγόρο στις 19 Ιουλίου στις 12:43. Στις 20 Ιουλίου, στις 13:02, μίλησε
σε κάποιον στο γραφείο του πρύτανη του πανεπιστημίου όπου εργάστηκε, αλλά δεν
έχει καταγραφεί καμιά τοποθεσία στο κατηγορητήριο.
Στις 21
Ιουλίου στις 10:22 η αμερικανική πρεσβεία του τηλεφώνησε, γεγονός το οποίο
τονίστηκε με έντονα γράμματα στο κατηγορητήριο, παρά την δήλωση που εξέδωσε η
πρεσβεία, λέγοντας ότι απλώς ενημέρωνε τον Öksüz ότι είχε ακυρώσει τη βίζα του,
κατόπιν αιτήματος της τουρκικής κυβέρνησης. Αυτή η τελευταία κλήση, ωστόσο, δεν
απαντήθηκε ποτέ. Το τί του είχε συμβεί μέχρι τότε είναι άγνωστο.
Καθώς το
επίσημο αφήγημα μετατοπίστηκε από ένα πραξικόπημα υπό την ηγεσία του Muharrem Köse, σε ένα πραξικόπημα
υπό την ηγεσία του Adil Öksüz, η ασαφής μοίρα του Öksüz εξαπέλυσε μια φρενίτιδα
φημολογιών.
Θεωρία
συνωμοσίας # 1: Ο Öksüz εργαζόταν για την τουρκική κυβέρνηση
Ο κύριος
εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης του CHP και βουλευτής Bülent Tezcan, δήλωσε στην Cumhuriyet ότι ο
Öksüz, έχοντας συναντηθεί με τον πρωθυπουργικό προσωπάρχη Sarıkoca κατά τη
διάρκεια της φυλάκισής του, ήταν ύποπτος. Το έγγραφο τον αναφέρει λέγοντάς του:
Γιατί ο
Adil Öksüz, το μαύρο κουτί του ελεγχόμενου πραξικοπήματος, συναντήθηκε με
νομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού τη νύχτα; Γιατί απελευθερώθηκε ο Adil Öksüz,
παρά τη συνάντηση με τον νομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού εκείνη τη νύχτα και
ειδικότερα, παρά το γεγονός ότι ήλθε στο φως το γεγονός ότι ήταν ένας ιμάμης
της FETÖ;… Η αλήθεια πίσω από το πραξικόπημα θα βγει.
Ο βουλευτής
του CHP Eren Erdem θα πήγαινε αργότερα ένα βήμα παραπέρα και θα ισχυριζόταν ότι
ο Öksüz είχε συναντήσει τον υπουργό Άμυνας Fikri Isık, την ημέρα πριν από το πραξικόπημα. Ο ιδιωτικός γραμματέας του Isık, ο συνταγματάρχης Tevfik Gök, είχε πάει στην
αεροπορική βάση Akıncı τη νύχτα του πραξικοπήματος και έπαιξε ενεργό ρόλο, πριν επίσης συλληφθεί,
απελευθερωθεί υπό ύποπτες συνθήκες και εξαφανιστεί.
Η εφημερίδα
της αντιπολίτευσης Aydınlık, ισχυρίστηκε ότι ο βουλευτής του AKΡ, Fuat Köktaş,
οδήγησε τον Adil Öksüz από τη Sakarya
στη Σαμψούντα, όπου παρέμεινε τη νύχτα με τον τοπικό δήμαρχο Erdogan Tok, πριν
πάρει βάρκα για το Μπατούμι της Γεωργίας, από όπου κατέφυγε στην Κιργιζία.
Ο βετεράνος
βουλευτής του CHP Ali Özgündüz, ισχυρίστηκε παρόλα αυτά, ότι ο Öksüz συνελήφθη
στο Μπατούμι μαζί με τον Γκιουλενιστή πρώην εισαγγελέα, Zekeriya Öz.
Όμως, το
γραφείο εισαγγελίας στη Σαμψούντα, δηλώνει ότι δεν υπάρχει βίντεο από τον Öksüz
να διαμένει με τον Tok και ότι σε αντίθεση με τις εκθέσεις, ο Tok δεν είχε
κληθεί να δώσει κατάθεση. Εν τω μεταξύ, οι πηγές του υπουργείου Εξωτερικών της
Τουρκίας αποκάλυψαν ότι οι πληροφοριοδότες στην Τιφλίδα είχαν αναφέρει ότι είδαν
τον Öksüz, ενώ άλλοι σημείωσαν ότι υπάρχουν επίσης ferry boat από τη Σαμψούντα στη Ρωσία.
Ο από
καιρού πολέμιος του κινήματος Gülen, Zübeyir Kındıra, ισχυρίστηκε ότι ο Öksüz
δούλευε για την υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας (MİT), σε ένα βιβλίο που ονομάζεται
Şeytanın Imamları (Ιμάμης του Σατανά). Ενίσχυσε τον ισχυρισμό αυτό με την
αναδημοσίευση εγγράφου που έδειχνε ότι είχε προσληφθεί από την υπηρεσία με την
κωδική ονομασία Timsah (Crocodile).
Ωστόσο, ο
δημοσιογράφος Nedim Şener
ισχυρίστηκε ότι το έγγραφο ήταν πλαστό, ενώ ο αυστηρά φιλοκυβερνητικός
αρθρογράφος Abdulkadir Selvi δήλωσε ότι δεν μπορούσε να βρει καμία απόδειξη ότι
ο Öksüz ήταν ποτέ πράκτορας.
Θεωρία
συνωμοσίας # 2: Ο Öksüz εργαζόταν για μια ξένη κυβέρνηση
Ο βουλευτής
του AKΡ και  προϊστάμενος της επιτροπής
έρευνας του πραξικοπήματος, Selçuk
Özdag, αμφισβήτησε επίσης ότι
ο Öksüz εργάστηκε για τη MİT, αλλά πρόσθεσε ότι “Αν λέτε ότι ο Adil Öksüz είχε σχέση με το δίκτυο πληροφοριών
μιας άλλης χώρας, τότε [ναι], είχε”.
Η
φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Şafak, εν τω μεταξύ, πρότεινε ότι ο Öksüz θα
μπορούσε να κρύβεται σε μια διπλωματική αποστολή, καθώς αυτά δεν μπορούν να
αναζητηθούν από την τουρκική αστυνομία.
Ο βουλευτής
του AKΡ Şamil Tayyar δήλωσε στον Τύπο, ότι εάν ο Öksüz δεν είχε εκτελεσθεί ή
διαφύγει στο εξωτερικό, θα μπορούσε κάλλιστα να κρυφτεί στο Προξενείο των ΗΠΑ,
ιδίως δεδομένου ότι αυτό είχε τηλεφωνήσει στον Öksüz στις 21 Ιουλίου.
Ο
αρχισυντάκτης της Akşam έγραψε ένα άρθρο στο οποίο υποθέτει ότι ο Öksüz μπορεί
να έχει καταφύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την απελευθέρωσή του. Μία
εμφάνιση του Öksüz υποστηρίχθηκε στην αγορά Portobello Antiques του Λονδίνου, παρόλο που αργότερα αποδείχθηκε
ότι ήταν κάποιος που του έμοιαζε.
Θεωρία
συνωμοσίας # 3: Οι Γκιουλενιστές ξέρουν πού είναι ο Öksüz
Ο Latif Ερντογάν, πρώην υψηλόβαθμος
οπαδός του Gülen, δήλωσε στο HaberTürk TV ότι “αν [το κίνημα Gülen] δεν
μπορούσε να τον απαγάγει, θα τον είχε εκτελέσει”.
Ένας άλλος
πληροφοριοδότης δήλωσε στην αστυνομία, ότι ο Öksüz ζούσε σε κτίριο των
Γκιουλενιστών σε φτωχογειτονιά κοντά στα βουλγαρικά σύνορα μέχρι και τα τέλη
Σεπτεμβρίου, όταν έφυγε από τη χώρα.
Στη
συνέχεια, ο υπουργός Δικαιοσύνης Bekir Bozdag ανακοίνωσε νωρίτερα αυτό το μήνα
ότι «όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του το κράτος έχουν κινητοποιηθεί για την
αναζήτηση αυτού του προσώπου», αλλά παραδέχτηκε ότι δεν είχε κανένα μέσο να πει
εάν ο Öksüz είχε εγκαταλείψει τη χώρα, κρυβόταν ή είχε εκτελεστεί για να
εξασφαλιστεί η σιωπή του.
Συμπέρασμα
Το μυστικό
πίσω από την πράξη της εξαφάνισης του “ιμάμη της αεροπορίας” κρατήθηκε πλέον εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Μπορεί να
κρύβεται, να είναι στη φυλακή, στην εξορία, σε έναν άγνωστο τάφο ή στον πυθμένα
της Μαύρης Θάλασσας, αλλά η ίδια του η απουσία επιτρέπει σε υπερβολικούς
ισχυρισμούς για το ρόλο του στο πραξικόπημα να μένουν αναπάντητοι.
Ταυτόχρονα,
οι έντονες πολυπλοκότητες της υπόθεσης οδήγησαν τα περισσότερα άτομα να
αποδεχθούν απλά την αφήγηση της κυβέρνησης χωρίς αμφιβολία. Λίγα τμήματα της
κοινωνίας έχουν οποιαδήποτε αγάπη για το κίνημα Gülen και ακόμα λιγότερα
εξακολουθούν να διακρίνουν τον ηγέτη από τους οπαδούς του. Αν όμως η αποστολή
του Adil Öksüz, κατα την επίσκεψης του στις Ηνωμένες Πολιτείες την εβδομάδα
πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, ήταν απλώς να προειδοποιήσει τον
Fethullah Gülen για το επικείμενο πραξικόπημα και όχι να λάβει άδεια ή εντολές
και εάν τα μέλη του κινήματος Gülen στο στρατό έλαβαν μέρος μαζί με άλλους, για
να καταπολεμήσουν την επικείμενη εκκαθάριση, τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να
στοιχειοθετηθεί η υπόθεση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και να εκδώσουν τον Gülen.
Δεδομένης της εξαιρετικά αδύναμης απόδειξης του ρόλου του Öksüz κατα τη νύχτα
του πραξικοπήματος, φαίνεται ότι θα μπορούσε να περιγραφεί με περισσότερη
ακρίβεια ως αξεσουάρ του, παρά ο εγκληματικός εγκέφαλος που θεωρείται ότι
είναι.
Ο John
Butler είναι ψευδώνυμο για ανεξάρτητο δημοσιογράφο και σύμβουλο που ζει
και εργάζεται στην Τουρκία.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή