Διεθνή
Ο Θάνατος Ενός ΄Εθνους

George Jatras, Strategic Culture, 17-8-2017
τουλάχιστον κόσμου ή κατωτέρω ανάλυση της υπαρξιακής πολιτιστικής σύγκρουσης
που διχάζει τώρα την Αμερική και που τα ΜΜΕ υπηρεσίας του «Συστήματος»
παρουσίασαν διεθνώς ως έκρηξη
ρατσιστικής βίας υπό την προεδρία Τραμπ. Ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός αρθρογράφος
είναι γνωστός δημοσιολόγος, πρώην διπλωμάτης και πρώην σύμβουλος εξωτερικής
πολιτικής της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο ΄Ελληνας
αναγνώστης θα αναγνωρίσει πολλά οικεία στοιχεία
μεθοδικά εισαγομένου εθνικού εκφυλισμού, σ’ ένα κείμενο όπου ο ομογενής
κ. Γιατράς προσφέρει τροφή για σκέψη και σοβαρό προβληματισμό]
ζωντανό έθνος έχει ανάγκη συμβόλων. Αυτά μας λένε ποιοι είμαστε ως ένας λαός,
σε τι πιστεύουμε και σε ποια βάση οργανώνουμε τον κοινό μας βίο.
από την σημερινή ηγεσία της Ρωσίας. Ιδιαίτερα από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν,
που ανορθώνει και επανενώνει μια χώρα διχασμένη από τρείς γενεές εχθρότητας
μεταξύ ερυθρών και λευκών, για να επιτύχει μιαν εθνική σύνθεση.
από όλα την επανένωση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ του Πατριαρχείου
της Μόσχας και της Εξωχώριας Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είχε την έδρα της
στη Νέα Υόρκη. Εσήμαινε επίσης την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του
Σωτήρος, που ανατίναξαν οι κομμουνιστές το 1931 και που –όχι συμπτωματικά-
υπήρξε πρόσφατα στόχος απόπειρας βεβήλωσης από εκφυλισμένες (γυμνές
φεμινίστριες), υπό τις ζητωκραυγές των Δυτικών υπερασπιστών της δημοκρατίας.
σύμβολα. Μετά το 1991 υπήρξαν ορισμένοι που ήθελαν την αμείλικτη εξαφάνιση κάθε
ίχνους της κομμουνιστικής εποχής, κατά τον ίδιο
τρόπο που και οι μπολσεβίκοι
είχαν θελήσει να γδάρουν (κατά την έκφραση του Σολζενίτσιν) το παλαιό πρόσωπο
της Ρωσίας και να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, υποκατάστατο σοβιετικό
πρόσωπο. Αλλά η σωφροσύνη επεκράτησε. Ο εθνικός ύμνος, που υιοθετήθηκε το 2001,
διατηρεί την σοβιετική μελωδία αλλά με νέους στίχους (γραμμένους από τον
Σεργκέι Μιχάλκωφ, που μαζί με τον Γκαμπριέλ Ελ-Ρετζιστάν είχε γράψει και τους
αρχικούς στίχους το 1944!) –βγήκαν οι Λένιν και Στάλιν και εισήλθε ο Θεός. Η
παλαιά πρωτεύουσα είναι και πάλι Αγία Πετρούπολη, αλλά η περιβάλλουσα
περιφέρεια παραμένει Λένινγκραντ. O ερυθρός αστέρας είναι το
εθνόσημο στα στρατιωτικά αεροπλάνα και οχήματα της Ρωσίας, ενώ ο σταυρός του
Αγίου Ανδρέου είναι η σημαία του στόλου. Ερυθροί αστέρες παραμένουν επίσης
στις κορυφές των πύργων του Κρεμλίνου,
ενώ η εικόνα του Χριστού του Σμολένσκ φυλάσσει την Πύλη του Σωτήρος στο
Κρεμλίνο. Η Κόκκινη Σημαία, που ανυψώθηκε θριαμβευτικά στο Ράϊχσταγκ το 1945,
ηγείται της παρέλασης στην επέτειο της νίκης. Τα λείψανα των εξόριστων
Διοικητών του στρατού των Λευκορώσων, όπως του Αντόν Ντενίκιν και Βλαντιμίρ
Κάπελ, επαναπατρίστηκαν και ενταφιάστηκαν
με τιμές στην πατρική γη.
δίδαγμα από αυτό που ως πρόσφατα ήταν το αμερικανικό παράδειγμα. Στην ομιλία
των εγκαινίων της δεύτερης προεδρίας του τον Μάρτιο του 1865, ενώ «ο αδελφικός
πόλεμος» έβαινε προς το τέλος του, ο Αβραάμ Λίνκολν μίλησε για την ανάγκη «να
επιδέσουμε τα τραύματα του έθνους». Στην προσπάθεια να το κάνουμε τίποτα δεν
ήταν σημαντικότερο από το να τιμήσουμε τους ήρωες τόσο των Βορείων όσο και των
Νοτίων, γεγονός που συγκινητικά αναδείχτηκε δεκαετίες αργότερα με τις «συνάξεις
των βετεράνων στο Γκέτυσμπεργκ».
του δουλείας έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην αποσχιστική απόπειρα των Νοτίων, ούτε
παρακάμπτουν το συνταγματικό ερώτημα εάν είχαν νομικά το δικαίωμα της
απόσχισης. ( Ίσως σήμερα η Καλιφόρνια να έχει καλύτερη τύχη στον δρόμο της
εξόδου. Αdios
amigos!) Ούτε
συγκαλύπτουν την αντιμετώπιση της Ανοικοδόμησης από τους Νοτίους ως εχθρική,
ένοπλη κατοχή, ούτε την επιβολή του φυλετικού διαχωρισμού από τον Τζιμ Κρόου
μόλις αποχώρησε ο ομοσπονδιακός στρατός και ανέλαβε την εξουσία το Δημοκρατικό
Κόμμα. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι ο μύθος της συμφιλίωσης Βορρά-Νότου σε ένα
επανενωμένο Αμερικανικό έθνος, υπήρξε το θεμέλιο της ανάδειξής μας σε
οικονομικό γίγαντα στα τέλη του 19ου αιώνα, σε παγκόσμια δύναμη στον
20ό (σε βάρος της ετοιμόρροπης ισπανικής αυτοκρατορίας, με την γιορτασμένη
στρατιωτική συνδρομή των Νοτίων) και κυρίαρχη δύναμη μετά δυο νικηφόρους
παγκόσμιους πολέμους.
μπορεί σύντομα να την έχουν πάρει οι άνεμοι. Η βία στη Σαρλότεσβιλ, η
καταστροφή του μνημείου των Ομοσπονδιακών από τον όχλο στο Ντάρχαμ, το ξερίζωμα
τεσσάρων μνημείων στην Βαλτιμόρη (που έχει ένα από τα ψηλότερα αμερικανικά
ποσοστά ανθρωποκτονιών) υπό τον δειλό μανδύα της νύχτας και κραυγές για την
καταστροφή πολλών άλλων, είναι ταυτόχρονα οι σπασμοί θανάτου της παλαιάς
Αμερικής, που ήταν χτισμένη στην ιδέα ενός έθνους και οι οδύνες γέννας μιας
νέας ασύνορης, πολυεθνικής, πολύγλωσσης, πολυθρησκευτικής, πολυσεξικής,
ανίστορης, ψευδο-Αμερικής που γεννάται τώρα μέσα στη βία και την ανομία.
δέχεται την δαιμονοποίηση μέρους της ιστορίας μας και θέτει αυτούς που την
υπερασπίζονται πέρα από τα όρια της νόμιμης συζήτησης, δεν θα πρέπει να
ξαφνιάζεται όταν ξεσπά η αλαζονική βία των νικητών. Και αυτή παίρνει δύο
μορφές: τους μηδενιστές τραμπούκους των δρόμων –κάτ’ όνομα «αντιφασιστές» και
«υπερασπιστές των μαύρων»- και τις αρχές ( τις κυβερνητικές και τα ΜΜΕ, τουτέστιν τον βάλτο) που τους
εξασφαλίζουν ασυλία για βίαιη, εγκληματική δράση.
Σαρλότεσβιλ, σε όλη τη χώρα, χωρίς ούτε ματιά από το κόμμα που υποτίθεται έχει
τον πλήρη έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα συνταγματικά μας δικαιώματα
ως Αμερικανών τελειώνουν εκεί όπου ένας μαυροφορεμένος μασκοφόρος τραμπούκος
επιλέξει να βάλει την γροθιά ή το ρόπαλο του,( ή της, ή όποιου ακαθόριστου
γένους ανήκει). Που είναι η δικαστική έρευνα των παραβιάσεων πολιτικών
δικαιωμάτων από την κατευθυνόμενη οργανωμένη βαρβαρότητα; Ή θα υπάρξει ποτέ μια
τέτοια έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης, που να περιλαμβάνει και την πτυχή
Σόρος σ’ αυτήν την υπόθεση; ΄Αν όχι, τι τον έχουμε τον Νόμο περί Διεφθαρμένων
Οργανώσεων υπό Εγκληματική Επιρροή;
Σαρλότεσβιλ πρόσφερε το τέλειο πρόσχημα σ’ αυτό το πλήθος, αλλά δεν ήταν η
αιτία. Μακράν από του να αποτρέπει την βίαιη, επαναστατική κατάργηση της
ιστορικής Αμερικής, με την υποκίνηση κάποιας αντίδρασης, οι οργανωτές της
συγκέντρωσης «Οργανώστε τη Δεξιά» στη Σαρλότεσβιλ επιτάχυναν την επανάσταση.
Είναι μια επανάσταση που συμπορεύεται με το εξελισσόμενο αντισυνταγματικό
πραξικόπημα «Ρωσιαγκέϊτ» κατά του προέδρου Τραμπ, ο οποίος αποτελεί την
τελευταία ελπίδα για την διάσωση του ιστορικού Αμερικανικού έθνους. Εάν αυτός απομακρυνθεί
και το καλό και κόσμιο αντι-Τραμπ ρεπουμπλικανικό κόμμα αποκατασταθεί,
ευχαρίστως θα ενώσουν τα χέρια με τούς δημοκρατικούς και τα ΜΜΕ, τα φιλαράκια
τους στο τέλμα, για να σύρουν στον πάτο ότι μένει από την Αμερική.
είναι περισσότερο ειρηνική στη διεθνή σκηνή, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Δεν
είναι σύμπτωση που οι δυνάμεις που αγωνίζονται να ρίξουν τον Τραμπ και
ταυτόχρονα να ανακαθορίσουν την ταυτότητα της χώρας μας είναι σχεδόν
ομογάλακτες με εκείνες που θέλουν την Αμερική να επιβάλει στον πλανήτη «τις
αξίες μας», δηλαδή τις δικές τους αξίες. Όπως το έγραψα, προ εικοσαετίας
σχεδόν, υπό κάπως διαφορετικές περιστάσεις, αυτή η ψευδής «Αμερική» είναι η
εμπροσθοφυλακή του φασισμού «ουράνιο τόξο», στο εσωτερικό και στο κόσμο.
το 1920, όταν είδαν την χώρα τους να θυσιάζεται αιματηρά στον βωμό μιας
διεθνιστικής ιδεολογίας. Κατά κάποιο τρόπο, αφού κατέβαλαν ένα αφάνταστο τίμημα
σε πόλεμο και καταπίεση, ανέκυψαν, τρία τέταρτα αιώνα αργότερα, πάντοτε
ενθυμούμενοι (όπως το είχε πεί ο στρατηγός Αλεξάντερ Λέμπεντ) πώς να
«αισθάνονται πάλι σαν Ρώσοι».
θα είμαστε άραγε το ίδιο τυχεροί εμείς οι Αμερικανοί;
Μιχαήλ Στυλιανού
Δημοσιογράφος από το 1953,
με τριεθνή επαγγελματική διαδρομή και σε επιτελικές θέσεις. Μεταξύ των οποίων
Δ/ντής της ελληνικής εκπομπής της γαλλικής κρατικής ραδιοφωνίας κατά τη
διάρκεια της χούντας, Σύμβουλος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι και
Γεν. Δ/ντής του ΑΠΕ.
var _wau = _wau || []; _wau.push([“tab”, “qjb8omazks27”, “ifv”, “left-middle”]);(function() { var s=document.createElement(“script”); s.async=true; s.src=”http://widgets.amung.us/tab.js”;document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();
Διεθνή
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.
Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.
Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».
166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.
Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών
Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.
Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.
Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.
Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.
Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.
Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.
Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.
Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.
Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.
Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.
Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.
Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.
Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.
Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.
Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.
Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.
Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.
Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές
Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.
Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.
Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.
Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.
Διεθνή
Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.
«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας

