Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Μία άγνωστη προσπάθεια αποτροπής του Αττίλα

Δημοσιεύτηκε στις

Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Ο καθηγητής Δημήτριος Τσάκωνας, ήταν υπουργός κυβερνήσεων της χούντας των συνταγματαρχών

Τo κείμενο που ακολουθεί βασίζεται στα ανέκδοτα Απομνημονεύματα (υπό τον γερμανικό τίτλο Memoiren, αντίγραφο των οποίων διαθέτει ο συντάκτης του παρόντος) του αείμνηστου καθηγητού Δημητρίου Τσάκωνα, καθώς και τέσσερις αυτοβιογραφικές συνεντεύξεις του που ελήφθησαν το 1999. Ο Δημήτριος Τσάκωνας (Δημητσάνα 1921-Αθήνα 2004) ήταν επιφανής κοινωνιολόγος διεθνούς φήμης, συγγραφέας βαρυσήμαντου και ογκώδους έργου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και μετά στην Πάντειο. Ο Τσάκωνας ήταν ανιδιοτελής και ακέραιος άνθρωπος, χριστιανός, πλατωνιστής, ιδεαλιστής και κοινωνιστής και αντικομμουνιστής. Επί Κατοχής ήταν μέλος της Ιεράς Ταξιαρχίας. Υποστήριζε σταθερά την λύση ενός νέου Γουδί, που θα καταργούσε τον παλιοκομματισμό και θα μεταμόρφωνε ριζικά την ελληνική κοινωνία. Είδε στον στρατό τον μηχανισμό που θα επιτελούσε αυτό το έργο υπό την καθοδήγηση αταξικών διανοουμένων με κοινωνική συνείδηση. Πλάνη μείζων φυσικά, διότι δεν περίμενε ότι οι Συνταγματάρχες αντί γιά Επανάσταση θα εγκαθίδρυαν μία συντηρητική δικτατορία.
Το 1970 έγινε τελικά υπουργός του απριλιανού καθεστώτος, κατά σειράν υφυπουργός Προεδρίας, Εξωτερικών και Παιδείας, και το 1973 διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Ανδρουτσόπουλου. Από τα ανέκδοταΑπομνημονεύματα του Τσάκωνα και τις ανέκδοτες συνεντεύξεις του καθηγητού το 1999, προκύπτει μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή των γεγονότων: η αγωνιώδης  προσπάθεια του Τσάκωνα, την περίοδο πριν τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου, να βρει σημεία επαφής με την τουρκική πλευρά, την στιγμή που είχαν διακοπεί όλες οι γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων-Τούρκων, ώστε να αποτραπεί η τραγωδία που τελικώς δεν απετράπη.

Ο Τσάκωνας ήταν επί δεκαετίες καθηγητής στις στρατιωτικές σχολές και έχαιρε τεράστιου κύρους στον κόσμο των αξιωματικών. Γι’ αυτό και επί Δικτατορίας εκινείτο ελεύθερα. Δεν φοβόταν τους δικτάτορες, με τον Παπαδόπουλο είχε παλαιά φιλία, όπως και με τον Ιωαννίδη. Στα γεγονότα της Νομικής, το 1972, εκφώνησε στην Πάντειο έναν φιλελεύθερο λόγο, που εξαγρίωσε τον Ιωαννίδη. Όταν ο διοικητής της ΕΣΑ εξέφρασε την δυσφορία του στον Τσάκωνα, ο τελευταίος του απάντησε: «Κύριε ταξίαρχε, εγώ δεν παίρνω αλλά δίνω μαθήματα πατριωτισμού.» Ως υφυπουργός του Παπαδόπουλου χειρίστηκε αυτόνομα και με μεγάλη επιτυχία μείζονες εθνικές υποθέσεις, όπως την διαδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, την απόπειρα διάσπασης της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και τις Ελληνοαλβανικές σχέσεις.
Το πρωί του κινήματος της 26ης Νοεμβρίου 1973, ο Τσάκωνας υποπτευόταν ότι το νέο καθεστώς θα τον συνελάμβανε και δεν απαντούσε στα τηλέφωνα. Αντιθέτως, ο νέος δικτάτωρ, ο Ιωαννίδης του διεμήνυσε μέσω του ΑΓΕΝ Αραπάκη ότι δεν θα ορκιζόταν χωρίς αυτόν η νέα κυβέρνηση.
Ήταν μία δυσάρεστη φάση της Δικτατορίας. Είχε προηγηθεί το Πολυτεχνείο, ο Ιωαννίδης ήταν ένας αγέλαστος πραιτωριανός, ενώ η οικονομική ανάπτυξη είχε προσκρούσει στον ύφαλο της πετρελαϊκης κρίσης και εμφανίζονταν τα πρώτα σοβαρά σημεία της επερχόμενης ύφεσης. Ο Ιωαννίδης, αφού κατέλαβε την εξουσία, έμεινε στο παρασκήνιο και τοποθέτησε πρόεδρο-μαριοννέττα τον στρατηγό Γκιζίκη και πρωθυπουργό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο. Το νέο καθεστώς προσπαθούσε με δυσκολία να βρει πρόσωπα πρόθυμα να συμμετάσχουν στην νέα κυβέρνηση.
Όταν ο Τσάκωνας έφθασε με στρατιωτικό τζιπ στο προεδρικό μέγαρο, τον υποδέχθηκαν οι παρατεταγμένοι Ευέλπιδες και ο Ιωαννίδης με φιλοφρονήσεις. Κρατώντας τον Τσάκωνα από το μπράτσο, ο νέος δικτάτωρ επανέλαβε μπροστά στον κόσμο την γνωστή παραπλανητική φλυαρία περί ταχείας πολιτικοποίησης, επιστροφής του στρατού στους στρατώνες κλπ. Ο Τσάκωνας σημειώνει στα Απομνημονεύματά του ότι «Από την συνυπηρεσία μας στην Σχολή Ευελπίδων  (1965=67) με είχε γοητεύσει η ευπρέπειά του, όχι όμως και ο υπερεθνικιστικός φανατισμός του επί του Κυπριακού και η διπλωματική του υποτίμηση γιά την δύναμη των άλλων βαλκανικών χωρών. Η διπλωματική του πληροφόρηση ήταν ελλειπής».
Ο Ιωαννίδης προσέφερε στον Τσάκωνα το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά αυτός αρνήθηκε. Τελικά συμφώνησαν στο υπουργείο Πολιτισμού. Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι οι υποψήφιοι υπουργοί, ο Τσάκωνας ζήτησε να διευκρινισθεί προ της ορκωμοσίας ποιός ήταν ο σκοπός της κυβερνήσεως. Κανείς δεν απάντησε. Τελικώς, πήγαν στο γραφείο του Γκιζίκη οι Τσάκωνας, Ιωαννίδης, Ανδρουτσόπουλος. «Κύριε πρόεδρε», λέει θρασύτατα ο Τσάκωνας στον αχυράνθρωπο του Ιωαννίδη. «Συγχαρητήρια γιά τα νέα σας καθήκοντα. Παρακαλούν οι υπουργοί προ της ορκωμοσίας να προεδρεύσετε του υπουργικού συμβουλίου και να μας ανακοινώσετε την αποστολή της κυβερνήσεως». Παρεμβαίνει ο Ανδρουτσόπουλος. «Σε τρία λεπτά θα ορκισθούμε και σε πέντε θα προεδρεύσει ο κ.πρόεδρος», είπε, γιατί φοβήθηκε μην διαλυθεί η κυβέρνηση.
Κατά την ορκωμοσία, ο Τσάκωνας είχε το συναίσθημα ότι επίκειται μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή. Ο στρατός ήταν διχασμένος και ο νέος δικτάτωρ ήθελε να εξοντώσει τον Μακάριο.  Μετά την ορκωμοσία, ο Γκιζίκης προήδρευσε πράγματι του υπουργικού συμβουλίου, είπε διάφορες ανοησίες και όλοι κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε κυβερνητικό πρόγραμμα.
Και όμως, ο Τσάκωνας επεχείρησε να παίξει στα πλαίσια του καθεστώτος Ιωαννίδη έναν διαμεσολαβητικό ρόλο που θα μπορούσε να αποβεί σωτήριος γιά την Κύπρο. Καθώς η Δικτατορία δεν είχε καμμία επαφή με την τουρκική πλευρά και είχε προσανατολιστεί στην ρήξη, ο Τσάκωνας διαμόρφωσε δικό του προσωπικό δίκτυο επαφών με την τουρκική πολιτική ηγεσία.
Η ευκαιρεία δόθηκε στην κηδεία του Τούρκου πολιτικού ηγέτη Ισμέτ Ινονού, όπου ο Τσάκωνας πήγε ως εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης. «Αξιομνημόνευτο», γράφει ο Τσάκωνας στα Απομνημονεύματά του, «είναι το ταξίδι μου στην Άγκυρα, στα τέλη Δεκεμβρίου 1973, στην κηδεία του Ισμέτ Ινονού. Επέτυχα μέσα σε δύο μέρες την συνάντησή μου με τους 4 σημαντικώτερους πολιτικούς αρχηγούς της Τουρκίας (μεταξύ αυτών και του Ετσεβίτ, που την επομένη ημέρα ορκιζόταν πρωθυπουργός, όπως και του Ερμπακάν, αντιπροέδρου της κυβέρνησης). Χωρίς να έχω καμμιά εξουσιοδότηση της Ελληνικής κυβέρνησης γιά οποιαδήποτε συνομιλία ή διαπραγμάτευση με τους Τούρκους ηγέτες, όλως αυθαίρετα, κατά την πορεία της κηδείας του Τούρκου στρατάρχη Ισμέτ Ινονού, διαλογίσθηκα πώς δεν ήμουν νεκροπομπός σταλείς από τους Έλληνες στρατιωτικούς κι’ ότι μία συζήτησή μου καλής θέλησης με τους Τούρκους ηγέτες σε τίποτε δεν θα έβλαπτε».
Πρώτη συνάντηση με τον Ετσεβίτ, τον πρωθυπουργό που πραγματοποίησε την εισβολή στην Κύπρο λίγους μήνες αργότερα. Η συνάντηση έγινε παρουσία όλης της διοικούσας επιτροπής του κόμματός του και του προαλειφόμενου γιά το υπουργείο Εξωτερικών Γκιουνές. Μετά την ανταλλαγή κάποιων σχολίων γιά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα (όπου ο Ετσεβίτ εξέφρασε την λύπη του γιά την ανατροπή της κυβέρνησης Μαρκεζίνη), ο Τσάκωνας είπε στον Ετσεβίτ τα εξής: «Υπάρχουν δύο ταμπού στην Τουρκία και στην Ελλάδα, οι Ατατούρκ και Βενιζέλος. Θαυμάζω τον Ατατούρκ γιατί ανέτρεψε την φεουδαρχία, εδημιούργησε τις προϋποθέσεις  της πολιτικής δημοκρατίας και ήταν τόσο μεγάλος που τά’ βαλε και με την θρησκεία ακόμη. Γιά το ταμπού του Βενιζέλου έχω ενδοιασμούς, γιατί η πολιτική κρίνεται από τα αποτελέσματα. Πήγε να κατακτήσει ό,τι η τότε Ελλάδα  ήταν ηθικά ανήμπορη να κρατήσει και ηττήθηκε ατιμωτικά.»
Στην συνέχεια, ο Τσάκωνας είπε στον Ετσεβίτ: «Κύριε πρόεδρε. Δεν θα είχα αντίρρηση να πω ότι εξ απόψεως στρατηγικής ασφαλείας στον χώρο του Αιγαίου σεις αντιπροσωπεύετε το 75% κι εμείς μόνον μόνον το 25%. Αν θέλετε αλλάζω και αυτά ακόμη τα νούμερα επί το δυσμενέστερον δι’ ημάς. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ποσόστωση. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε κοινούς αντιπάλους και ότι, όταν πέσει το 75%, αυτομάτως θα πέσει το 25%, όπως και αντιστρόφως. Συνεπώς ένας άξονας Αθηνών-Αγκύρας είναι η μόνη λύση. Όχι διότι διασφαλίζει μία τουρκοελληνική υπερ-Ιταλία στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά γιά στοιχειώδεις λόγους άμυνας ή ύπαρξης του χώρου αυτού. Πέραν αυτού, σεις, που θέλετε να είσθε ένας σοσιαλδημοκράτης διάδοχος του Κεμάλ Ατατούρκ -που ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτικοπολιτική προσωπικότητα της Ανατολικής Μεσογείου-, δεν νομίζω ότι θα θελήσετε να μιλήσετε μαζί μου γιά επαρχιακά θέματα του 18ου αιώνος (εννοούσα το Κυπριακό).»
Ετσεβίτ: «Τι σκέπτεσθε γιά τον Μακάριο;»
Τσάκωνας: «Ό,τι ακριβώς σκέπτεσθε εσείς γιά τον Ντενκτάς».
Συνεχίζει ο Τσάκωνας στα Απομνημονεύματά του: «Αποτέλεσμα: μέσω του Τούρκου πρέσβεως αρχίσαμε εγκάρδιο αλληλογραφία στην ελληνική και τουρκική γλώσσα. Ενθουσιασμένος ο Τετενές (υπουργός Εξωτερικών) με ασπάσθηκε και μου είπε στην Αθήνα: ‘Μας έβγαλες από την διπλωματική απομόνωση. Αδιανόητη αλληλογραφία πρωθυπουργού με υπουργό Πολιτισμού άλλης χώρας.»
Ακολουθεί συνάντηση Τσάκωνα-Ντεμιρέλ. Ο Ντε-μιρέλ ξεκίνησε λέγοντας «Εγώ είμαι μηχανικός». Η συνάντηση διήρκεσε δυόμισυ ώρες, η πρώτη  μιάμιση ώρα παρουσία του πρώην υπουργού Εξωτερικών Τσαγλαγκιαγκίλ, της σημαντικώτερης διπλωματικής προσωπικότητας της Τουρκίας, ο οποίος αποσύρθηκε διακριτικά στην συνέχεια. «Βασική μου θέση», σημειώνει ο Τσάκωνας, «ήταν το θέμα της γεωοικονομικής ενότητας του Αιγαίου, που θα ενώνει ειρηνικά τις δύο χώρες, Τουρκία και Ελλάδα, ανεξαρτήτως του  υποτιθέμενου ποσοστού στρατηγικής ασφαλείας που κάθε μιά χώρα πιστεύει γιά τον εαυτό της ότι αντιπροσωπεύει.»
Ντεμιρέλ: «Μεγάλωσα στην ‘‘ελληνική γειτονιά’’ της Σμύρνης όταν σεις είχατε φύγει από την Μικρασία. Ως τεχνοκράτης δεν καταδέχθηκα ποτέ να χρησιμοποιήσω το Κυπριακό γιά να εισπράξω πολιτικά ωφέλη.» Σημείωση Τσάκωνα: «Αντίθετα με το ασιατικό προφίλ του Ετσεβιτ, η φυσιογνωμία του Ντεμιρέλ είχε ανθρωπισμό ευρωπαϊκής πειστικότητας».
Επόμενη συνάντηση του Τσάκωνα με τον ευρωπαϊστή Φεϊζίογλου. Αφήγηση Τσάκωνα: «…στη συνομιλία μας παραπονέθηκε γιά τον ρόλο του μουσουλμανικού ιερατείου. Ήταν κάτι αντίστοιχο προς τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και είχε χάσει την κοινοβουλευτική του δύναμη. Του ανέπτυξα ότι κάθε λογής ιερατεία αντιπροσωπεύουν καστικά συμφέροντα, αλλά το Πατριαρχείο του Φαναρίου εις χείρας των Ρωμηών της Πόλης αποτελεί εμπόδιο στην ρωσσική-κομμουνιστική εξάπλωση στην Τουρκία. Μόνον αν απεμακρύνετο το Ρωμέϊκο Πατριαρχείο της Πόλης, οπότε η κομμουνιστική Ρωσσία θα έστελνε έναν αρχιμανδρίτη της ως πολιτιστικό ακόλουθο του προξενείου της στην Πόλη (που μετά 6 μήνες θα εχειροτονείτο Επίσκοπος) υπήρχε φόβος, χάρις στο γεγονός αυτό, να διαταραχθούν επικίνδυνα οι τουρκο-σοβιετικές σχέσεις. ‘‘Γιατί;’’, με ρώτησε ο ευγενέστατος συνομιλητής μου. ‘‘Διότι -του απάντησα- ο Ρώσσος αυτός επίσκοπος θα επήγαινε να καταλάβει το Φανάρι και, λόγω του ότι θα ήταν εντός των τειχών του Βυζαντίου, σύμφωνα με τον 28ο κανόνα της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, θα ανεκήρυττε εαυτόν Οικουμενικόν Πατριάρχη, οπότε εις τας κινήσεις του στον Βόσπορο ή αλλαχού θα τον συνόδευε η ρωσσική κανονιοφόρος-ακταιωρός προς βλάβην των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας’’. Το συμπέρασμά μου δεν εχρειάζετο συνόψιση. Απόρροια της γοητευτικής συνομιλίας μας ήταν ότι ο ίδιος ο Φεϊζίογλου με συνόδευσε ώς το πεζοδρόμιο και ευγενέστατα μου άνοιξε μόνος του την πόρτα του αυτοκινήτου μου».
Επόμενη συνάντηση με τον Ερμπακάν, αρχηγό των Ισλαμιστών και καθηγητή Κοινωνιολογίας. «Κατεπλάγη όταν ευθύς αμέσως του είπα ότι η από μέρους του καθυστέρηση ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι την επομένη θα ανελάμβανε την αντιπροεδρία της κυβέρνησης, πράγμα που έκπληκτος επικύρωσε. Κάναμε μία κοινωνιολογική περιήγηση και συμφωνήσαμε ν’ αλληλογραφούμε προσωπικώς στο μέλλον, γιά να βοηθήσουμε τις σχέσεις των δύο χωρών μας. Το ότι η εντύπωσή του ήταν θετική πιστοποιείται από την ακολουθήσασα αλληλογραφία μας.»
Κατακλείδα του Τσάκωνα: «Πίστευα πάντοτε ότι όταν οι προσωπικές σχέσεις ετεροεθνών ηγετών στηρίζονται στην αμοιβαία εκτίμηση και ιδίως προσωπική φιλία διευκολύνεται η ειρήνη και αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις και οι οξύτητες». 
Άνοιξη του 1974. Ο Ιωαννίδης επισκέπτεται τον Τσάκωνα-ήταν ο μόνος υπουργός που δέχθηκε επίσκεψη του Δικτάτορα. Ο Ιωαννίδης είπε στον Τσάκωνα, τότε υπουργό Πολιτισμού: «Σκοπεύω να σας προαγάγω, αλλά να  έχετε υπ’ όψιν σας ότι σκοπεύω να συγκρουσθώ με τους Τούρκους. Θα ήθελα να συμφωνήσουμε σε μία κοινή αντιτουρκική πολιτική, γεγονός που θα σας ανυψώσει». Ο Τσάκωνας απάντησε: «Δεν είμαι εναντίον της Τουρκίας διότι είμαι υπέρ της Ελλάδος». Αφήγηση Τσάκωνα: «Συνεπλάκημεν και οι τόνοι της φωνής μας ανυψώθησαν. Ωστόσο δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα έκανε πραξικόπημα στην Λευκωσία μετά ενάμιση μήνα, με παντελή άγνοια του υπουργικού συμβουλίου.»  Η πρόταση του Ιωαννίδη στον Τσάκωνα να αναλάβει την πρωθυπουργία με προοπτική ελληνοτουρκικής σύγκρουσης ήταν ακόμα πιό ανοίκεια, δεδομένου ότι ο Τσάκωνας έστελνε αντίγραφα της αλληλογραφίας του με τους Τούρκους αξιωματούχους στον Γκιζίκη, τον Ιωαννίδη και τον υπουργό Εξωτερικών Τετενέ, προκειμένου να αποτρέψει εξελίξεις σαν κι αυτές που ακολούθησαν. Μετά από αυτά, ο Τσάκωνας υπέβαλε την παραίτησή του, που φυσικά δεν έγινε αποδεκτή.
Καθώς περνούσε ο καιρός, ο Τσάκωνας ήταν όλο και πιό ανήσυχος. «Όσο προχωρούμε προς τον Μάϊο του 1974, όλο και περισσότερο νοιώθω το κενό εξουσίας της Δικτατορίας. Ποιός κυβερνάει; Πρώτα, σωστά κι άσωστα, κυβερνούσε ο Γ. Παπαδόπουλος. Ο Ανδρουτσόπουλος δεν είχε πολιτικό προφίλ, ούτε ήταν συνταγματάρχης. Ο ταξίαρχος Ιωαννίδης ήταν αφανής, ψυχολογικά διόλου δεν ήθελε να παίξει τον δικτάτορα. Υπήρχε εμφανές κενό εξουσίας. Η υπόσχεση του Ιωαννίδη ‘‘πάμε γιά εκλογές’’ δεν ακουγόταν πλέον».     
Στις 15 Ιουλίου 1974, η χούντα του Ιωαννίδη προχώρησε στην απόπειρα βίαιης ανατροπής του νόμιμου προέδρου της Κύπρου Μακαρίου. Η Τουρκία είχε τώρα το πρόσχημα γιά να εισβάλει. Ο Ιωαννίδης ισχυρίσθηκε εμμέσως, πολύ αργότερα, ότι είχε διαβεβαιώσεις από μυστικές υπηρεσίες συμμάχων χωρών ότι οι Τούρκοι δεν θα αντιδρούσαν σε περίπτωση ελληνικής στρατιωτικής παρέμβασης στην Κύπρο. Όφειλε να γνωρίζει ότι τέτοιες παρασκηνιακές και ανεπίσημες διαβεβαιώσεις δεν θεωρούνται έγκυρες στην διεθνή πολιτική, και δεν μπορεί ένα σοβαρό κράτος να στηρίζει σε αυτές την εξωτερική του πολιτική. Και ότι, επιτέλους, η μόνη ασφαλής διαβεβαίωση είναι η αμυντική ισχύς και η διπλωματική ικανότητα κάθε κράτους.
Ο Ιωαννίδης στην μεν διπλωματική ικανότητα πήρε μηδέν. Προφανώς η εγκληματική απόφαση γιά πραξικόπημα εναντίον του νόμιμου και εκλεγμένου προέδρου της Κύπρου Μακαρίου ελήφθη σε επίπεδο καφενειακής κουβέντας, χωρίς το εύρος των γνώσεων, την διπλωματική τεχνογνωσία, την πολυδιάστατη πληροφόρηση και την βαθειά γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος που απαιτεί η άσκηση εξωτερικής πολιτικής.
Αλλά το χειρότερο είναι ότι, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στις 20 Ιουλίου, ο Ιωαννίδης, αντί να πράξει το καθήκον του, αιτήθηκε κανονικής αδείας και εξαφανίστηκε, αφήνοντας την Κύπρο στο έλεος του Αττίλα. Η γενική επιστράτευση που διέταξε το στρατιωτικό καθεστώς αποδείχθηκε φιάσκο. Οι Τούρκοι προήλασαν χωρίς σοβαρή αντίσταση. Η Δικτατορία κατέρρευσε. Αλλά και η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος, που συγκροτήθηκε στις 24 Ιουλίου, δεν αντέδρασε στην δεύτερη προέλαση των Τούρκων μέχρι την Λευκωσία τον Αύγουστο, με το επιχείρημα «Η Κύπρος κείται μακράν». Έτσι η Ελλάδα άφησε την Κύπρο ακάλυπτη, με τα γνωστά μέχρι σήμερα αποτελέσματα.
Μετά την τουρκική εισβολή, συνήλθε γιά τελευταία φορά το υπουργικό συμβούλιο της Δικτατορίας υπό τον Ανδρουτσόπουλο. Οι υπουργοί είχαν πλήρη άγνοια, ό,τι ήξεραν το ήξεραν από τς εφημερίδες. Λαμβάνει τον λόγο ο Τσάκωνας και εισηγείται κήρυξη πανστρατιάς γιά να αντιμετωπισθεί η εισβολή. Η πρόταση απορρίπτεται από τον Ανδρουτσόπουλο. Τσάκωνας προς τον πρωθυπουργό: «Εσχηματίσατε γελοίαν κυβέρνησιν». Στην συνέχεια ο Τσάκωνας προτείνει να παραιτηθεί πάραυτα η κυβέρνηση ως ένδειξη δυσαρέσκειας διότι το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου έγινε εν αγνοία της. Η πρότασή του έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία. Οι στρατιωτικοί υπουργοί κατέφυγαν εξοργισμένοι στον Γκιζίκη, θεωρώντας πρωτοφανές να παραιτείται στρατιωτική κυβέρνηση με πρόταση πολίτη. Μέσα στο χάος, κι ενώ ο Ανδρουτσόπουλος και ο υπουργός Εξωτερικών Κυπραίος προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν τηλεφωνικώς με τις ΗΠΑ, οι υπουργοί δεν γνώριζαν ότι ο Γκιζίκης είχε ήδη καλέσει τους πολιτικούς.
Υστερόγραφο: Επιστρέφοντας σπίτι του, αφού πέρασε από το υπουργείο του όπου ενημερώθηκε γιά τις εξελίξεις, ο Τσάκωνας έπεσε πάνω σε λαϊκή διαδήλωση. Γιά να μην του σπάσουν το αυτοκίνητο, διέφυγε μέσα από παρόδους. Στο σπίτι του, δέχθηκε τηλεφώνημα του παλαιού δασκάλου του Κωνσταντίνου Τσάτσου, που είχε ήδη ορκισθεί υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος. «Κύριε υπουργέ, σας παρακαλώ να μου παραδώσετε επισήμως το υπουργείο». Ήταν η μοναδική παράδοση-παραλαβή υπουργείου στην Μεταπολίτευση. Ήταν 3 η ώρα το μεσημέρι. Ο Τσάκωνας πήγε στο υπουργείο με ταξί, το οποίο τον περίμενε στην είσοδο. Ο Τσάτσος τον δέχθηκε με μεγάλη ευγένεια. Τσάκωνας: «Κύριε καθηγητά, η μόνη ουσιαστική εξουσία που είχα εδώ ήταν τα μυστικά κονδύλια ύψους 12.000.000 δραχμών. 12 εκατομμύρια παρέλαβα, 12 εκατομμύρια σας παραδίδω.» Τσάτσος: «Δεν αμφέβαλα». Ο Τσάκωνας πήρε το ταξί και επέστρεψε σπίτι του. Αυτό ήταν και το τέλος των ψευδαισθήσεων. 
Ο αναγνώστης ας μην σταθεί στις γενικώτερες αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν την πολιτεία του καθηγητού Τσάκωνα πριν και κατά την διάρκεια της Δικτατορίας. Π.χ. ότι υπηρέτησε ένα καθεστώς αντίθετο με τον ανθρωπισμό του και το οποίο άλλωστε διέψευσε τις αναμορφωτικές και ριζοσπαστικές του φιλοδοξίες. Σημασία εδώ, εφ’όσον το αντικείμενο του αφιερώματος είναι το Κυπριακό, έχει η απεγνωσμένη προπάθειά του να βρει διαύλους επικοινωνίας με την τουρκική πλευρά, την ώρα που η χούντα σχεδίαζε την παρανοϊκή και (εσκεμμένα ή όχι, πάντως εκ του αποτελέσματος) προδοτική ανατροπή του Μακαρίου. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η προθυμία των Τούρκων να ανταποκριθούν στον διάλογο που άνοιξε ο Τσάκωνας, γεγονός που σημαίνει ότι αναζητούσαν κάποιον μηχανισμό επικοινωνίας με την τουρκική πλευρά. Γι’αυτό, άλλωστε, όπως προκύπτει, αναπολούσαν τον Σπύρο Μαρκεζίνη, ο οποίος διατηρούσε επαφή με τους Τούρκους, λέγοντας πάντοτε (και στον συντάκτη του παρόντος) ότι ήταν έτοιμος να διαπραγματευθεί συμφωνία εφ’ όλης της ύλης με αμοιβαίες όμως (τόνιζε το «αμοιβαίες») υποχωρήσεις και παραχωρήσεις.
Ο Τσάκωνας έθετε στο τραπέζι, με σπάνια διπλωματική ευφυία, όχι μόνον τα κοινά συμφέροντα των δύο χωρών και την γεωμετρική αύξηση της ισχύος τους σε περίπτωση κοινής γεωοικονομικής και αμυντικής συνεργασίας, αλλά και τα ίδια τα συμφέροντα της Τουρκίας, όπως όταν τόνιζε τα προβλήματα που θα δημιουργούσε στην Τουρκία η Ρωσσία σε περίπτωση αποδυνάμωσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έθετε επίσης και το ζήτημα της συλλογικής ασφάλειας της Δύσης, που (επί Ψυχρού Πολέμου) μόνον από κοινού μπορούσαν να υπηρετήσουν η Ελλάδα και η Τουρκία.
Ο Τσάκωνας ήταν υπέρμαχος ενός κοινού άξονα Δύσης-Ελλάδας-Τουρκίας-Ισραήλ. Το γεωπολιτικό αυτό αξίωμα παραμένει εν μερει επίκαιρο. Εν μέρει, γιατί η Τουρκία αποφάσισε μόνη της και με δημοκρατικές διαδικασίες να αυτο-εξαιρεθεί. Μάλλον χωρίς επιστροφή.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή