Γενικά θέματα
Οι Πολυεθνικές Επιχειρήσεις ως μοχλός προώθησης των εθνικών συμφερόντων
Το διεθνέςπεριβάλλον, ως ένα σύνολο σχέσεων και καταστάσεων, επηρεάζει αδιαμφισβήτητα τη
λήψη αποφάσεων της εξωτερικής πολιτικής, δεδομένου ότι αποτελεί το χώρο από τον
οποίο προέρχονται οι εισροές στο υποσύστημα αλλά και το χώρο στον οποίο κατευθύνεται
η εξωτερική πολιτική. Επί της ουσίας, η πλειονότητα των κρατών, δέχονται
επιρροές, που εξαρτώνται από ορισμένες παραμέτρους: από το βαθμό της «ανάγκης»
του κράτους που δέχεται την επέμβαση, από το βαθμό της διάβρωσης των δομών και
των θεσμών του, από την ικανότητα της «πειθούς» του παρεμβαίνοντος κράτους
κ.λπ.
Σε ό,τι αφορά
στις εισροές, ένα σημαντικό μέρος τους, προέρχεται από τις κυβερνήσεις άλλων
κρατών. Όμως, σίγουρα οι εισροές αυτές δεν είναι και οι μοναδικές. Η εξωτερική
πολιτική ασκείται βέβαια από τα κράτη και γι’ αυτό το λόγο οι ενέργειές τους
και η πολιτική τους συγκεντρώνουν την προσοχή του πεδίου της ανάλυσης της
εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχουν όμως και άλλοι δρώντες, μη κρατικοί, οι οποίοι γίνονται
περισσότερο σημαντικοί στο βαθμό που η συμπεριφορά τους επηρεάζει και έχει συνέπειες
στην εξωτερική πολιτική, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις Πολυεθνικές
Επιχειρήσεις (ΠΕΕ) [2].
των Πολυεθνικών Επιχειρήσεων είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της παγκόσμιας
διασύνδεσης της διεθνούς οικονομίας. Εν τούτοις, οι γνώμες διίστανται σημαντικά
όσον αφορά στη σημασία που έχει για τις εγχώριες και τις διεθνείς οικονομικές
σχέσεις. Ορισμένοι σχολιαστές θεωρούν ότι η πολυεθνική επιχείρηση έχει
απελευθερωθεί από την οικονομία προέλευσής της και ότι έχει καταστεί μία ισχυρή
ανεξάρτητη δύναμη [3] που
επηρεάζει αποφασιστικά τις διεθνείς οικονομικές αλλά και πολιτικές σχέσεις.
Άλλοι, απορρίπτουν αυτή τη θέση και πιστεύουν ότι η Πολυεθνική Επιχείρηση
παραμένει ένα δημιούργημα της οικονομίας προέλευσής της.
πολλοί πιο τεχνικοί ορισμοί μίας ΠΕΕ, εμείς θα αναφερθούμε απλώς σε μία
εταιρεία συγκεκριμένης εθνικότητας στην οποία ανήκουν μερικώς ή πλήρως
θυγατρικές σε μία τουλάχιστον άλλη εθνική οικονομία. Αυτού του είδους οι
εταιρείες, επεκτείνονται στο εξωτερικό κυρίως μέσω των Άμεσων Ξένων Επενδύσεων
(ΑΞΕ), σκοπός των οποίων είναι να επιτύχουν μερικό ή πλήρη έλεγχο στο
marketing, στην παραγωγή ή σε άλλους τομείς σε μία άλλη οικονομία. Οι Άμεσες
Ξένες Επενδύσεις μπορούν να συνεπάγονται είτε την αγορά υφιστάμενων
επιχειρήσεων είτε την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων.
δεν είναι απλώς υποκατάστατα του εμπορίου. Επιχειρούν πράγματι να επεκτείνουν
την εξουσία και τον έλεγχό τους στις ξένες οικονομίες. Είναι σαφές ότι οι ΠΕΕ, επιθυμούν
όχι μόνο να αποκομίσουν άμεσα κέρδη, αλλά και να μεταβάλλουν και να επηρεάσουν
τους κανόνες ή τα καθεστώτα που διέπουν το εμπόριο και το διεθνή ανταγωνισμό
προκειμένου να βελτιώσουν μακροπρόθεσμα τη θέση τους [4].
εκλεκτικιστική θεωρία του Dunning, η μοναδική φύση και η εξαιρετική οικονομική
επιτυχία της Πολυεθνικής Επιχείρησης οφείλονται σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά
που δίνουν στην ΠΕΕ σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των καθαρά εγχώριων
επιχειρήσεων. Στα πλεονεκτήματα αυτά, περιλαμβάνονται η ιδιοκτησία, η χρήση της
τοποθεσίας και η εσωτερίκευση, που συνιστά την εσωτερική εκμετάλλευση[5],
την οποία οι πολυεθνικές δεν είναι διατεθειμένες να αφήσουν σε άλλες ΠΕΕ[6].
Με λίγα λόγια, έχουν πρόσβαση σε συντελεστές παραγωγής (εργασία, έδαφος,
κεφάλαιο και διοίκηση/οργάνωση) σε ολόκληρο τον κόσμο ώστε να επιτύχουν τη
μέγιστη αποδοτικότητα και παραγωγικότητα, σύμφωνα με τους κανόνες του
αναζωογονημένου νόμου του συγκριτικού πλεονεκτήματος[7].
Επιπλέον, παρόλο που η οικονομία προέλευσης μίας εταιρείας μπορεί να χάνει το
συγκριτικό της πλεονέκτημα στο συγκεκριμένο βιομηχανικό τομέα, η ίδια η
Πολυεθνική Επιχείρηση μπορεί να διατηρήσει την παρουσία της στη βιομηχανία μέσω
της πραγματοποίησης ΑΞΕ σε οικονομίες που αρχίζουν να αποκτούν το συγκριτικό
πλεονέκτημα σε αυτό το βιομηχανικό τομέα[8].
με τους εκλεκτικιστές, είναι επίσης ισχυροί παράγοντες του εκσυγχρονισμού της
υφηλίου και ιδίως των λιγότερο ανεπτυγμένων κρατών. Στις περιοχές που
εισέρχονται, οι πολυεθνικές δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, εισάγουν
προηγμένες τεχνολογίες και εκπαιδεύουν πολίτες των φιλοξενουσών χωρών στις
τεχνικές και στην επιστήμη της σύγχρονης διοίκησης και οργάνωσης. Ένα από τα
πιο σημαντικά υποπροϊόντα της δραστηριότητά τους, είναι η διεθνοποίηση των
διαδικασιών της παραγωγής και διάθεσης. Δουλεύοντας μαζί και οφείλοντας την
επαγγελματική τους αφοσίωση στις ορθολογικές δομές του οικονομικού σχεδιασμού,
τα διευθυντικά στελέχη και οι υπάλληλοι των ΠΕΕ μετατρέπονται στους καλύτερους «πολίτες
του κόσμου», αντιτίθενται στον αναχρονιστικό εθνικισμό και στον πόλεμο και
δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την εμπέδωση της παγκόσμιας ειρήνης μέσα από
το Διεθνές Δίκαιο και την παγκόσμια διακυβέρνηση[9].
τόσο από το κράτος προέλευσης όσο και από το κράτος εγκατάστασης, την
εναρμόνιση των διαφορετικών νομικών συστημάτων, ώστε να αποκτήσουν απόλυτη ελευθερία
κινήσεων που θα επιτρέψει τη βελτίωση της λειτουργίας τους, τη μείωση του
κόστους, τη βελτίωση της ποιότητας και την αύξηση του κέρδους. Το δε βασικό
διαπραγματευτικό όπλο τους, είναι η δυνατότητά τους να επενδύσουν αλλού καθώς
και ότι πολλές από αυτές έχουν την οικονομική και την πολιτική ισχύ να
επηρεάζουν τοπικές πολιτικές[10].
Φυσικά, το όφελος από τη δημιουργία ενός ομοιόμορφου διεθνούς συστήματος, θα
είναι ο βαθμιαίος μετασχηματισμός του σε μία ομοιογενή νομική κοινότητα[11],
ένα «παγκόσμιο χωριό» ή ένα «παγκόσμιο εμπορικό κέντρο»[12].
τους, οι μερκαντιλιστές, απορρίπτουν την άποψη πολλών φιλελευθέρων
οικονομολόγων πώς οι επιχειρήσεις, στην προσπάθειά τους να καταστούν πραγματικά
παγκόσμιοι παίκτες, έχουν απωλέσει την εθνική τους ταυτότητα[13].
Αντίθετα, τα κράτη και οι εταιρείες παραμένουν «στενά συνδεδεμένα», παρά την
αξιοσημείωτη αύξηση στο παγκόσμιο εμπόριο και στις επενδυτικές ροές μετά το
τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όπως επισήμαναν οι Paul Doremus και οι
συνάδελφοί του στο βιβλίο τους The Myth
of the Global Corporation, κάθε ΠΕΕ είναι ένα χαρακτηριστικό προϊόν της
έδρας της και αντανακλά τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές της αξίες.
Παρά την υπερβολή που περικλείει ο ισχυρισμός ορισμένων ανώτατων στελεχών
επιχειρήσεων και συμβούλων επιχειρήσεων ότι οι Πολυεθνικές Επιχειρήσεις έχουν
απεκδυθεί κάθε πολιτική απόχρωση και έχουν καταστεί επιχειρήσεις άνευ
εθνικότητας, οι ΠΕΕ στην πραγματικότητα είναι βαθιά εδραιωμένες και σε μεγάλο
βαθμό προϊόν της ιστορίας, της κουλτούρας και των οικονομικών συστημάτων των
κοινωνιών από τις οποίες προέρχονται.
συγγράμματα για την Πολυεθνική Επιχείρηση θεωρούν ακόμη ότι η άνοδος και η
επιτυχία των ΠΕΕ στο σύγχρονο κόσμο θα μπορούσαν να συμβούν μόνο μέσα σε ένα
ευνοϊκό διεθνές πολιτικό περιβάλλον που θα δημιουργούσε μία κυρίαρχη δύναμη[14],
της οποίας τα οικονομικά συμφέροντα και τα συμφέροντα ασφαλείας θα ευνοούσαν
μία ανοικτή και φιλελεύθερη διεθνή οικονομία. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι
ξένες αγορές είναι επίσης εθνικές αγορές και ότι οι επιχειρηματικές στρατηγικές
πρέπει να προσαρμόζονται στις άλλες εθνικές αγορές και στις πολιτικές των
κυβερνήσεων των χωρών υποδοχής. Και οι πολιτικές και οι οργανισμοί των
αναδυόμενων περιφερειακών μπλοκ τείνουν να εκφράζουν τα οικονομικά και πολιτικά
συμφέροντα[15] των
κυριάρχων κρατών-μελών τους[16].
κρατικοκεντριστές, οι πολυεθνικές, δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά των
εθνικών οικονομιών, εφόσον υπάρχει δυνατότητα δημιουργίας μονοπωλίων σε
μερικούς τομείς, με αποτέλεσμα την εξάλειψη του ανταγωνισμού των εγχώριων
παραγωγών ή την πρόκληση αρνητικών παρενεργειών, όπως η περιβαλλοντική μόλυνση[17]
και η προστασία αντιδραστικών κυβερνήσεων, που θα περιφρουρήσουν τα συμφέροντα
των ΠΕΕ απέναντι στις προσπάθειες των εγχώριων εργατών να εξασφαλίσουν
καλύτερους μισθούς εργασίας και να θεσπίσουν πρακτικές κοινωνικοποίησης ή
εθνικοποίησης τις οποίες προτείνουν τα πιο ριζοσπαστικά πολιτικά στοιχεία. Η
διαδικασία δορυφοριοποίησης ενός κράτους στα συμφέροντα άλλων κρατών, διά της
χρήσης των Πολυεθνικών Επιχειρήσεων, είναι η εξής:
που θα εγκατασταθούν σε έναν τόπο, οι ΠΕΕ εμφανίζονται, τουλάχιστον στην αρχή,
να δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και να δίνουν ώθηση στην οικονομία. Αυτό
που δεν λαμβάνεται υπόψη, όμως, είναι ότι οι Πολυεθνικές Επιχειρήσεις αγοράζουν
ή εκτοπίζουν, διά του άνισου ανταγωνισμού, μικρότερες εγχώριες επιχειρήσεις.
Επειδή οι περισσότερες μεγάλες πολυεθνικές είναι έντασης κεφαλαίου (δηλαδή
χρησιμοποιούν αυτοματοποιημένο εξοπλισμό που εξοικονομεί εργασία, ώστε να
εναρμονιστούν με τα βιομηχανικά πρότυπα του εκβιομηχανισμένου Βορρά, όπου η
εργασία είναι ακριβή) και οι μικρότερες εγχώριες επιχειρήσεις είναι έντασης
εργασίας, το τελικό αποτέλεσμα της εισβολής των ΠΕΕ είναι, με την πάροδο του
χρόνου να αυξηθεί η ανεργία στην εγχώρια οικονομία και να εξαθλιωθούν οι μάζες
των ανέργων[18].
κάποιος να ισχυριστεί ότι οι κυβερνήσεις ως σύνολο σήμερα βρίσκονται σε
λιγότερο ισχυρή θέση να διαπραγματεύονται με τις ΠΕΕ. Βέβαια, η διαπραγμάτευση
εξαρτάται από την ισχύ των χωρών υποδοχής ΑΞΕ. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
λόγου χάρη, εξ’ αιτίας των μεγάλων πλεονεκτημάτων που διαθέτει αλλά και της
στρατιωτικής και πολιτικής της ισχύος έχει τη δυνατότητα να διαπραγματεύεται με
τις ΠΕΕ από καλύτερη θέση σε σχέση με άλλες χώρες. Η διαπραγματευτική ισχύς των
Πολυεθνικών Επιχειρήσεων περιορίζεται, επίσης, εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι
νέες ΠΕΕ έχουν εισέλθει στο διεθνή στίβο και ο ανταγωνισμός μεταξύ των
πολυεθνικών έχει αυξηθεί, μεταβάλλοντας τους κανόνες διαπραγμάτευσης, πράγμα
που δίνει στις κυβερνήσεις περισσότερα πλεονεκτήματα[19].
Ως μόνη λύση αντιμετώπισης της εταιρικής ισχύος -αλλά και αύξησης της
δυσπιστίας μεταξύ των ΠΕΕ και των κυβερνήσεων-, προκρίνεται η διατήρηση ενός
ισχυρού ρυθμιστικού συστήματος, η ενθάρρυνση εταιρειών διαφορετικών εθνικοτήτων
να επιχειρήσουν και να ανταγωνιστούν στην τοπική αγορά[20]
και η ανάπτυξη ενός τοπικού αντιβάρου, με τη μορφή της εγχώριας βιομηχανίας[21].
όμως, θα μπορούσε ένα κράτος, να αντιστρέψει τη διαδικασία, ώστε αντί να δεχθεί
το ίδιο έναν τεράστιο αριθμό Πολυεθνικών Επιχειρήσεων, που θα αλλοιώσουν την
εγχώρια βιομηχανία του, να ασκήσει μία επιθετική εξωτερική οικονομική πολιτική,
η οποία θα συμβάλλει στον πολλαπλασιασμό της ισχύος του;
αυξήσει την επιρροή του σε άλλες χώρες καθώς και να αυξήσει τις δυνατότητές
του. Μια ανεπτυγμένη οικονομία και µία στέρεα παραγωγική βάση ενός κράτους
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί ένα σημαντικό συντελεστή ισχύος για τις
ανάγκες της εξωτερικής και της αμυντικής του πολιτικής. Μια ισχυρή οικονομική
δύναμη, μπορεί να χρησιμοποιήσει οικονομικά μέσα ώστε να διευρύνει τη διεθνή
της επιρροή. Από την άλλη πλευρά, η ενίσχυση της διεθνούς της επιρροής έχει
θετικά αποτελέσματα και στην οικονομική της ανάπτυξη. Συνεπώς, το ενδιαφέρον
των κυβερνήσεων για τα ζητήματα της οικονομικής διπλωματίας δεν εξηγείται µόνο µε
το ότι η οικονομία παίζει σήμερα σημαντικό ρόλο στο διεθνή χώρο, αλλά αντίθετα
επειδή τα κράτη στην προσπάθειά τους να διευρύνουν το πλέγμα των σχέσεών τους
και ακόμα, το δυναμικό ισχύος τους,
δραστηριοποιούνται δυναμικά στον οικονομικό τομέα[22].
Εν τούτοις, για να ενταχθεί μία λιγότερο αναπτυγμένη χώρα στην κατηγορία των
μικρών αλλά επιτυχημένων χωρών, πρέπει να έχει μία έντιμη και ικανή κυβέρνηση,
να επενδύσει πολύ σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, να σέβεται τα διεθνή
δικαιώματα ιδιοκτησίας, να ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, να στηρίξει ένα
διαφοροποιημένο και άριστο εθνικό πρόγραμμα έρευνας και ανάπτυξης και να
ακολουθήσει υγιείς μακροοικονομικές πολιτικές. Ένα κράτος που δεν είναι πρόθυμο
να αναλάβει αυτές της ζωτικής σημασίας υποχρεώσεις, είναι πολύ απίθανο να
επιτύχει στην παγκόσμια οικονομία και κινδυνεύει να κυριαρχήσουν σε αυτό οι
ξένες εταιρείες. Δυστυχώς, πάρα πολλές λιγότερο ανεπτυγμένες και
μετακομμουνιστικές οικονομίες διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο[23].
αποτρέψει ενέργειες ορισμένων κρατών που
μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική ενός κράτους. Η
αποτροπή ενεργειών δε χρησιμοποιεί µόνο στρατιωτικά ή και πολιτικά μέσα. Τα οικονομικά
μέσα, χρησιμοποιούνται περισσότερο συχνά και θεωρούνται κάτω από ορισμένες
προϋποθέσεις αποτελεσματικά.
ενισχύσει οικονομικά διεθνείς οργανισμούς καθώς και µη κρατικούς δρώντες τρίτων
χωρών, όταν έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά του σε μία δεδομένη χρονική
περίοδο.
διαφυλάξει τα συμφέροντα των επιχειρήσεων της χώρας που δραστηριοποιούνται στο
εξωτερικό και τα οποία θίγονται από
ενέργειες άλλων κρατών[24].
Θα ονομάζαμε την πολιτική αυτή μικρο-εξωτερική πολιτική, γιατί προκαλεί
αλληλεπιδράσεις του εθνικού κέντρου με το μικροεπίπεδο της ιδιωτικής
πρωτοβουλίας και, παράλληλα, διαμορφώνει σταθερές που εξυπηρετούν
μακροπρόθεσμους στόχους[25].
Για την απόδοση της πολιτικής αυτής, της μικροπολιτικής, απαιτείται συστηματική
προσπάθεια, η οποία εκφράζεται από τρεις τομείς εργασίας:
Την πολιτική και οικονομική διευκόλυνση των
μονάδων που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό. Η προτεραιότητα που δίνεται στη
παροχή βοήθειας σε μερικά κράτη, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει φθάσει στο σημείο να δημιουργούνται νέες
θεσμοποιημένες δομές υποστήριξης, όπου οι επιχειρήσεις και οι αντιπρόσωποί τους
έχουν αυξημένη συμμετοχή και επιρροή στο σχεδιασμό, στην υλοποίηση και στην
αξιολόγηση της εμπορικής διπλωματίας[26].
Την παροχή συμβουλών σχετικά με το εύρος
και το χώρο της δράσης τους (πληροφορίες) και
Το συντονισμό με την κυβερνητική
πολιτική για την ανάπτυξη δράσεων σε κοινό πλαίσιο (π.χ. εμπάργκο-οικονομική
διπλωματία)[27].
προϋποθέτει, όμως, τη δημιουργία σχετικών οργάνων με ευθύνη της κυβέρνησης με
στόχο τον εναρμονισμό της δράσης όλων αυτών των δρώντων με την κυβερνητική
πολιτική. Η συγκεκριμένη προσπάθεια συμβάλλει αναμφίβολα στη διεύρυνση των
εξωτερικής πολιτικής ερεισμάτων και στην ενίσχυση της αναπτυξιακής πορείας της
χώρας. Η διαμόρφωση, ωστόσο, μίας εθνικής στρατηγικής που να εξυπηρετεί τους
παραπάνω στόχους θα πρέπει να στηρίζεται σε τρεις βασικές προϋποθέσεις:
Πρώτον, οι ενεργοποιούμενοι στο
εξωτερικό μη κρατικοί δρώντες, με κύρια αναφορά στον επιχειρηματικό κόσμο, θα
πρέπει να διαθέτουν ανεξάρτητη ικανότητα δράσης και το δικό τους θεσμικό πλαίσιο
που να συμπλέει με τις αρχές που διέπουν το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Δεύτερον, οι δρώντες αυτοί θα πρέπει να
διαθέτουν το απαραίτητο κεφάλαιο, ώστε να απολαύουν της εμπιστοσύνης, πάνω στην
οποία οικοδομείται η συνεργασία και η περαιτέρω στήριξη των δραστηριοτήτων τους
από τον κρατικό μηχανισμό.
Τρίτον, η παρουσία τους στο εξωτερικό
οφείλει να είναι όχι βραχυπρόθεσμη, αλλά μακροπρόθεσμη. Η επιχειρησιακή τους
δράση θα πρέπει, δηλαδή, να εκτιμάται όχι ως μία μεμονωμένη και χρονικά
περιορισμένη ενέργεια, αλλά να εντάσσεται σε ένα διαρκές πρόγραμμα ανάπτυξης.
προϋποθέσεις κρίνονται ως απαραίτητες για την εδραίωση του πλαισίου συνεργασίας
μεταξύ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της κυβερνητικής πολιτικής. Οι υπεύθυνοι
της απόφασης αντιλαμβάνονται, βέβαια, τη σπουδαιότητα της πολύμορφης δράσης που
αναπτύσσουν οι νέοι αυτοί δρώντες και, φυσικά, το όφελος που μπορεί να προέλθει
από τη σχετική συνεργασία. Ωστόσο, η αντίληψη για μία συνεργατική πολιτική θα
πρέπει να οικοδομείται σε αμοιβαία βάση. Όσο πιο κατανοητό είναι το πλαίσιο
συνεργασίας μεταξύ των δύο μερών, τόσο πιο αποδοτική είναι η εξωτερική πολιτική
και πιο ενισχυμένη η δυνατότητα της αναπτυξιακής πορείας της χώρας.
έχει, επομένως, εάν επιθυμεί κανείς τη διασύνδεση της επιχειρηματικής δράσης με
την πολιτική της κυβέρνησης, αλλά το πώς μπορεί να ενισχυθεί μακροπρόθεσμα η
παρουσία των δρώντων αυτών στο εξωτερικό, ώστε να αποτελέσουν τμήμα του
αναπτυξιακού προγράμματος της χώρας. Ο συντονισμός των ενεργειών είναι η
φράση-κλειδί στο καίριο αυτό ζήτημα, το οποίο εντάσσεται, τουλάχιστο για τα
αναπτυγμένα κράτη, στις υψηλές προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής τους[28].
Επιστήμων, Δημοσιογράφος και υποψήφια απόφοιτος στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Διεθνών
Σχέσεων και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Λευκωσίας
Πολιτική: Θεωρητικές Προσεγγίσεις για το Εσωτερικό και το Διεθνές Περιβάλλον
(Αθήνα: Παπαζήσης 2006), 36 και 41.
Exxon, έχει εγκαταστήσει στο εξωτερικό τρεις φορές περισσότερους υπαλλήλους από
ό,τι το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ο στόλος των δεξαμενόπλοιων της Exxon,
που υπολογίζεται ότι ανέρχεται στα έξι εκατομμύρια τόνους, είναι ίσος με το μισό
εμπορικό στόλο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Οι ετήσιες πωλήσεις της General
Motors Corporation ξεπερνούν τα Ακαθάριστα Εθνικά Προϊόντα της Ινδονησίας, της
Νορβηγίας και της Ελλάδας. Επιπλέον, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης των
επιτυχημένων ΠΕΕ είναι δύο ή τρεις φορές υψηλότερος από αυτόν των Ηνωμένων
Πολιτειών. Για περισσότερα βλ. Θεόδωρος Κουλουμπής, Διεθνείς Σχέσεις: Εξουσία και Δικαιοσύνη (Αθήνα: Παπαζήσης 1995), 484.
2007), 341 και 344-345.
πλεονέκτημα μπορεί να είναι ένα εμπορικό σήμα ή η κατοχή μίας συγκεκριμένης
τεχνολογίας. Αν και ορισμένες από τις σημαντικότερες Πολυεθνικές Επιχειρήσεις δεν
είναι υψηλής τεχνολογίας, δεν είναι τυχαίο ότι πολλές ΠΕΕ δεσπόζουν σε
βιομηχανικούς τομείς που χαρακτηρίζονται από εκτεταμένες και πολυδάπανες
δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης. Για περισσότερα βλ. Gilpin, Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία, 348.
και Πεδία Διαδράσεων στην Εξωτερική Πολιτική». Εξωτερική Πολιτική:4, Ανάλυση
Εξωτερικής Πολιτικής (Διάλεξη, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, 2017), 30.
Πολιτική, 45-46.
τη διαδικασία «βαθιά ενσωμάτωση», σε αντίθεση με την εντεινόμενη αλληλεξάρτηση
που αποτελεί μία «ρηχή ενσωμάτωση». Για περισσότερα βλ. Robert Jackson και Georg Sorensen, Θεωρία και Μεθοδολογία των Διεθνών Σχέσεων: Η Σύγχρονη Συζήτηση
(Αθήνα: Gutenberg,
2006), 314.
«Είναι προς το συμφέρον της Αμερικής να
ενισχύσει τα χέρια εκείνων που επιδιώκουν την οικονομική ολοκλήρωση, διότι
αυτό, πιθανόν θα οδηγήσει σε διαρκείς και οργανωμένες πιέσεις για πολιτική
φιλελευθεροποίηση. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις, αλλά σε πολλές περιπτώσεις από τη
Χιλή μέχρι την Ισπανία και την Ταϊβάν, ο δεσμός μεταξύ δημοκρατίας και
οικονομικής φιλελευθεροποίησης έχει αποδειχθεί μακροπρόθεσμα ισχυρός. Η
εμπορική και οικονομική αλληλεπίδραση είναι, στην πραγματικότητα καλή όχι μόνο
για την οικονομική ανάπτυξη της Αμερικής αλλά και για τους πολιτικούς στόχους
της». Για περισσότερα βλ. Condoleezza
Rice, «Campaign 2000: Promoting the National Interest», Foreign Affairs 79, no. 1 (2000), 55.
πολιτικούς λόγους και για να επωφεληθεί από το εξαιρετικά ειδικευμένο και
φθηνότερο εργατικό δυναμικό της Ανατολικής Ευρώπης, επενδύει τεράστια ποσά στην
Πολωνία, στη Δημοκρατία της Τσεχίας και στην Ουγγαρία. Για περισσότερα βλ. Gilpin, Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία, 359.
Πολιτική, 46.
«Οικονομική Διπλωματία» (εισήγηση, Γ’ Πανελλήνιο Συνέδριο Διεθνούς Πολιτικής
Οικονομίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, 16-18 Μαΐου, 2008), 12.
Διπλωματία», 12.
21ο Αιώνα (Αθήνα: Παπαζήσης 2004), 192.
Διπλωματία», 10.
και Πεδία Διαδράσεων στην Εξωτερική Πολιτική», 29.
193-195.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας