Γενικά θέματα

Το Μανιφέστο του Κομερσύ

Δημοσιεύτηκε στις

31 Ιανουαρίου 2019 στις 15:18

από τον

andpik

Sorcy-Saint-Martin (Meuse), Γαλλία
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Χαμογέλα και λίγο, δεν είσαι στην Αθήνα», μου λέει ο Στεφάν, καθώς ετοιμάζεται να με τραβήξει φωτογραφία στην αίθουσα που συνεδριάζουν, χωρισμένοι σε υποεπιτροπές, οι 300 εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων από όλη τη Γαλλία, στην πρώτη εθνική τους συνάντηση, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο εδώ, στο χωριό Σορσύ-Σαιν-Μαρτάν, μερικά χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Κομμερσύ της Λωρραίνης.

Η κοπέλα δίπλα μου είναι αντιπρόσωπος από το Σαιν Ναζέρ, της περιοχής Λουάρ-Ατλαντίκ. «Το 1968», μου λέει, «μας πρόδωσαν και μας σταμάτησαν. Τώρα όμως δεν θα το καταφέρουν. Κανείς δεν θα μας σταματήσει. Θα πάμε μέχρι το τέλος!»

Μου δείχνει στο κινητό της το βίντεο που τράβηξε με τον γαμπρό της στο πεζοδρόμιο, χτυπημένο στο κεφάλι, με τους αστυνομικούς γύρω του να κάνουν κλοιό εμποδίζοντας τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. «Στο τέλος», μου λέει, «όρμηξε ο πατέρας μου και έπιασε από τον λαιμό έναν αστυνομικό, για να τον αφήσουν, να μπορέσουμε να τον πάρουμε. ‘Επαθε εγκεφαλική αιμορραγία και νοσηλεύεται τώρα με σοβαρά προβλήματα στην όρασή του και άλλα».

Λίγα λεπτά αργότερα, παίρνοντας τον λόγο στη συγκέντρωση για να πει τι γίνεται στην περιοχή που αντιπροσωπεύει, η ίδια θα κλέψει την παράσταση. Η ομιλία της, λιτή, απλή και αποφασιστική, σαν τη λεπίδα του μαχαιριού, θα καταχειροκροτηθεί. Οι γυναίκες των γαλλικών λαϊκών τάξεων συμμετέχουν μαζικά στην πρώτη γραμμή του αγώνα των Κίτρινων Γιλέκων και, όπως έχει παρατηρηθεί σε πολλές εξεγέρσεις στην ιστορία, είναι πιο αποφασιστικές από τους άντρες.

Τρομοκρατία

Η αστυνομική βία στη Γαλλία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στη χώρα εδώ και πενήντα χρόνια, αλλά και ότι έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. ‘Εντεκα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις 17 Νοεμβρίου που ξεκίνησε η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων (αρκετοί από θυμωμένους φορτηγατζήδες που τους πάτησαν), χιλιάδες έχουν τραυματισθεί, αρκετοί βαριά και μερικοί έμειναν ανάπηροι, χιλιάδες συνελήφθησαν και διώχθηκαν. Τα CRS (με βάση τα οποία δημιουργήθηκαν τα δικά μας ΜΑΤ) δεν χτυπάνε απλώς για να διαλύσουν τους διαδηλωτές, αλλά για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Ρίχνουν στο ψαχνό βομβίδες δακρυγόνων πολύ υψηλής πυκνότητας και μεγάλης ταχύτητας, βγάζοντας μάτια και χέρια. «Ο Μακρόν είναι τρομοκρατημένος. Θέλει να αποδείξει στα αφεντικά ότι είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει όση βία χρειάζεται για να καταστείλει το κίνημα», μας λέει ένας φίλος με καλές προσβάσεις στην εξουσία. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί ο πρώην Υπουργός (Παιδείας τρομάρα του!) του Σιράκ, ο Λυκ Φερύ, ζήτησε να βγάλει η κυβέρνηση Μακρόν τον στρατό στους δρόμους να «πυροβολεί και να σκοτώνει», όπως επί λέξει είπε, τους διαδηλωτές. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα να ψηφίσει νόμο που πρακτικά απαγορεύει τις διαδηλώσεις και έχει ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών, ακόμα και στους κόλπους της κυβερνώσας πλειοψηφίας, του κόμματος του Μακρόν.

Το λαϊκό πανηγύρι

Όλα αυτά όμως, αν αυξάνουν την οργή και την αγανάκτηση, δεν μειώνουν σε τίποτα ούτε την αποφασιστικότητα των ανθρώπων γύρω μου, ούτε και τη χαρά τους για το λαϊκό πανηγύρι στο οποίο συμμετέχουν. «Νίκησα τη μοναξιά μου», μου λέει ένας νεαρός εποχιακός εργάτης από το Κομμερσύ, που βοηθάει στην προετοιμασία της αίθουσας. «Αυτοί εδώ είναι η οικογένειά μου. Δεν τολμώ να πω οι φίλοι μου, τους θεωρώ όμως την οικογένειά μου. Μαζί κάναμε Χριστούγεννα».

Η γαλλική εξέγερση ξεκίνησε από τις παρακμάζουσες αγροτικές περιοχές, από τη «βαθειά Γαλλία», γιατί εδώ είναι που οι άνθρωποι χρειάζονται κυρίως τα αυτοκίνητά τους και για τις πιο βασικές ανάγκες τους και δύσκολα μπορούσαν να ανεχθούν μια αύξηση της τιμής των καυσίμων. ‘Ένα μέρος της υπαίθρου έχει εντελώς εγκαταλειφθεί, εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων». Κλείσανε νοσοκομεία, σχολεία και άλλες υποδομές, γιατί λέει δεν είναι «αποδοτικές» με κριτήρια «αγοράς», αφού δεν υπάρχουν αρκετοί κάτοικοι να εξυπηρετήσουν. Σε μερικά χωριά δεν βρίσκει κανείς πια ούτε ένα καφενείο να πιεί καφέ. Οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν δεκάδες χλμ. την ημέρα για να εξυπηρετηθούν, σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχει ούτε Ιντερνετ, γιατί οι εταιρείες έκριναν ότι δεν τις συμφέρει. Αλλά πλέον δεν μπορείς να βγάλεις ούτε εισιτήριο στο τραίνο χωρίς να περάσεις από το ‘Ιντερνετ και την πιστωτική κάρτα. Μόνο στη συνέχεια η εξέγερση επεκτάθηκε στις περιαστικές και σταδιακά επεκτείνεται στις αστικές περιοχές της χώρας, ενώ ταυτόχρονα το πρόγραμμά της μορφοποιείται σε μια συνολική αμφισβήτηση της κοινωνικής πολιτικής και του πολιτικού καθεστώτος, με αιτήματα που υποστηρίζονται από τη μεγάλη πλειοψηφία του γαλλικού λαού, εν δυνάμει ενωτικά των περισσότερων τάξεων και στρωμάτων, αλλά ερχόμενα σε ευθεία, μετωπική σύγκρουση με το νεοφιλελεύθερο καθεστώς που έχει επικρατήσει στη Γαλλία και στην Ευρώπη. (Το μόνο σημαντικό λαϊκό στρώμα που δεν είδαμε να εκπροσωπείται στο Κομερσύ είναι οι εργάτες και άνεργοι Γάλλοι πολίτες αφρικάνικης καταγωγής, ο «κόσμος των προαστίων», που παραμένει σήμερα πιο απομονωμένος από ποτέ, ακόμα και από την αριστερά που κάποτε ήταν παρούσα στις γειτονιές του).

Δεν είναι μόνο οι ξεχασμένοι, είναι και οι περιφρονημένοι μιας Γαλλίας που λατρεύει την επιτυχία και θεωρεί τους χαμένους της κρίσης υπεύθυνους για τη μιζέρια τους. «Και χαμένοι και μαλάκες» δηλαδή. Είναι αυτοί που δεν έχουν λεφτά να βάλουν δόντια, οι «ξεδοντιασμένοι», οι «αγράμματοι», οι «αμόρφωτοι», οι «άγριοι», όπως τους αποκάλεσαν κατά καιρούς οι εκπρόσωποι της νέας μακρονικής πολιτικής ελίτ της χώρας, τα «τσογλάνια» εν ολίγοις που βρήκε και μάζεψε ο Μακρόν εκ του μη όντος ένα δικό του «κόμμα», αφού διέλυσε τα παραδοσιακά, όταν πήρε τις προεδρικές εκλογές. Κερδίζουν 10.000 ευρώ τον μήνα και θεωρούν ζώα τους φτωχούς.

Δεξιός κατά τα άλλα, ο Πρόεδρος Σιράκ μιλούσε ακόμα για το αναπτυσσόμενο «κοινωνικό ρήγμα», έστω και αν δεν έκανε τίποτα αξιοσημείωτο για να το αντιμετωπίσει. Με τον Σαρκοζύ και τον Ολλάντ, ο νεοφιλελευθερισμός πήρε το πάνω χέρι. Επί Μακρόν όμως, στην κοινωνική αναισθησία προστέθηκε και η έκδηλη, απροκάλυπτη περιφρόνηση της νέας πολιτικής ελίτ για την «πλέμπα».

Ο Ξεσηκωμός

Μόνο που αυτοί όλοι ξύπνησαν ξαφνικά στις 17 Νοεμβρίου 2018. Εδώ στο Κομερσύ, τα Κίτρινα Γιλέκα πήραν το τραγούδι των παρτιζάνων, της αντίστασης στους Ναζί κατά τη γερμανική κατοχή και του άλλαξαν τα λόγια. Τώρα καλεί τους «ξεδοντιασμένους» και τους «αγράμματους» να ξεσηκωθούν εναντίον του κόσμου του Χρήματος, να μη λογαριάσουν δάκρυα και αίμα, όπως κάποτε οι Γάλλοι πατριώτες κατά των Γερμανών. Μπορείτε να τους δείτε να το τραγουδούν εδώ, με τον εργάτη που μούδωσε την απάντηση που σας παρέθεσα πιο πάνω να παίζει ακκορντεόν και σε μια άλλη εκδοχή εδώ .

Προσέξτε τους έναν έναν. Αυτούς τους ανθρώπους χαρακτηρίζει τώρα σχεδόν σύσσωμος, και σχεδόν ουρλιάζοντας, ο γαλλικός τύπος και οι τηλεοράσεις, μέσα συγκεντρωμένα όσο ποτέ άλλοτε στα χέρια του Χρήματος, «φασίστες», «αντισημίτες», «ακροδεξιούς», «λαϊκιστές», «ομοφοβικούς», «σεξιστές», «ρατσιστές», «οπαδούς της βίας» κι ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Συγκρίνετε την προπαγάνδα και την αλήθεια, για να πάρετε ένα ακριβές μέτρο του βαθμού επικράτησης του ολοκληρωτισμού μέσα στον οποίο ήδη ζούμε.

Καθώς μπαίνω στην αίθουσα ενώ την ετοιμάζουν για να δεχτεί τους συνέδρους, βλέπω τους ανθρώπους που δουλεύουν να γυρνάνε περίεργοι να με κυττάξουν. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι μάθανε κάπως ότι ήρθα και με λένε ήδη «ο κύριος από την Ελλάδα». Απλοί άνθρωποι είναι, δεν ξέρουν τίποτα από δημοσιογράφους, δελτία και συνεντεύξεις τύπου και μάλλον δεν τους πολυενδιαφέρει και να μάθουν. Για αυτούς, επιτακτική ανάγκη είναι τώρα πως θα συνεννοηθούν, πως θα συντονίσουν τη δράση τους και θα αποφασίσουν τα κύρια αιτήματά τους.

Εχω παρακολουθήσει στη ζωή μου εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες συγκεντρώσεις κάθε τύπου, συνδικαλιστικές, πολιτικές, συσκέψεις κι ότι άλλο θες. Στις περισσότερες, ήταν έκδηλα τα διπλά κίνητρα, οι κρυφές ιδιοτέλειες, οι παθολογικές, υπερφίαλες εγωπάθειες, το κρύψιμο της ίντριγκας πίσω από δήθεν ευγενικά κίνητρα και έξυπνες ιδέες και στρατηγικές των ηγετών και ηγετίσκων, των αρχηγών και των αρχηγίσκων, καιροσκόπως και τυχοδιωκτών «στελεχών» κάθε είδους που πρωταγωνιστούσαν εν τέλει σε αυτές τις μαζώξεις, εκμεταλλευόμενοι συχνά και την ειλικρινή διάθεση της «βάσης», των ανθρώπων που συμμετείχαν.

Αυτά ήταν, μαζί με την έλλειψη σοβαρότητας και γνώσης, μεταξύ των κύριων χαρακτηριστικών που βοήθησαν στον εκφυλισμό του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, που υπονόμευσαν το αντιμνημονιακό κίνημα, αλλά και πολλές «πατριωτικές» κινήσεις, πούκαναν τους ίδιους τους εργαζόμενους να μη θέλουν να δουν τα συνδικάτα και που οδήγησαν στη σημερινή, τόσο ακραία εξευτελιστική εικόνα που εμφανίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά βέβαια τέτοια χαρακτηριστικά δεν περιορίζονται στην Ελλάδα, απλώς στην Ελλάδα παίρνουν πιο έκδηλη και χονδροειδή μορφή.

Εδώ, σε αυτή την αίθουσα που ετοιμάζουνε τώρα πυρετωδώς τα Γιλέκα, δεν νοιώθεις τίποτα τέτοιο, όπως δεν το νοιώθεις κι ακούγοντας αργότερα τις ομιλίες και τις συζητήσεις. Σέβεται εδώ ο ένας τον άλλο και δεν σηκώθηκαν νάρθουν στο Κομερσύ από τις τέσσερις γωνιές της Γαλλίας για να ικανοποιήσουν τις πολιτικές φιλοδοξίες καρριέρας τους. Εδώ η πολιτική ξανασυναντά το αρχικό ηθικό πρόσταγμα του εξεγερμένου ανθρώπου, το Εγώ διαχέεται στο Εμείς, κι αυτό που πρυτανεύει στους ανθρώπους δεν είναι να αποδείξουν ο ένας στον άλλο πόσο πιο έξυπνοι είναι, αλλά να ενώσουν τη θέληση και τα μυαλά τους για να πετύχουν την κοινή τους επιδίωξη.

Ένας Γίγαντας που θέλει να φτιάξει την Ιστορία του

Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον, πως θα εξελιχθούν κι αυτοί, ποιες ιδιότητες μπορεί να εκφράσουν σε μια περίοδο «καθόδου», αλλά τώρα νοιώθω ότι αυτή είναι μια από τις προνομιακές Στιγμές της Ιστορίας, όταν οι Πληβείοι, ο Λαός, η φυσική ενσάρκωση δηλαδή του ‘Εθνους, υψώνονται ξαφνικά πάνω από τη μιζέρια τους για να εκφράσουν την ανάγκη της Ιστορίας, την ανάγκη που δεν υπάρχει τώρα κανείς άλλος να εκφράσει. Είναι, πως να το πω, η στιγμή της εγκυμοσύνης, η στιγμή που μπορεί, υπό όρους, να γεννήσει το Θάμα. Μου είναι εντελώς αδύνατο να προβλέψω από ποιους σταθμούς θα περάσει το ποτάμι ή που θα καταλήξει. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι όμως ότι θα αλλάξει οπωσδήποτε, και τη Γαλλία και την Ευρώπη, προς το καλό ή προς το κακό.

Μια γυναίκα κυττάει με μεγάλη περιέργεια τον «κύριο από την Ελλάδα», που ξεμπούκαρε ξαφνικά στο άσημο χωριουδάκι της. Πιάνουμε κουβέντα, «είμαι ζωγράφος» μου απαντάει όταν τη ρωτάω τι κάνει. ‘Όταν όμως προσπαθώ να μάθω ποιες είναι οι πολιτικές προτιμήσεις των κατοίκων του Κομερσύ, τι ψηφίζουν, αρνείται να μου απαντήσει. «Μα» της λέω, «θέλω απλώς να καταλάβω το μπαγκράουντ της περιοχής, δεν με ενδιαφέρει να σας χαρακτηρίσω». «Σε καταλαβαίνω», μου λέει, αλλά εγώ δεν θέλω να πω τίποτα που μπορεί να μας χωρίσει, να μας διαιρέσει κι αν πιάσουμε τώρα αυτή τη κουβέντα, θα κάνουμε κακό, θα διαιρεθούμε. Κι εγώ θέλω να ενώσω τον κόσμο, όχι να τον χωρίσω».

Αυτό είναι ένα από τα μυστικά της απίστευτης ως τα τώρα επιτυχίας των Γιλέκων. Τηρουμένων των αναλογιών είναι αυτό που έκανε, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ στο συμβολικό (και μόνο!) επίπεδο προσεγγίζοντας τους Αν.Ελλ. και ενώνοντας, το 2012, τις ταυτότητες του έθνους και της κοινωνίας, πίσω από το μείζον κοινωνικό και εθνικό αίτημα της κατάργησης των Μνημονίων, έστω κι αν η υπόθεση δεν απέκτησε ποτέ πραγματική υπόσταση, οδηγώντας σε μια μεγαλοπρεπή Φούσκα, ελεγχθείσα πολύ νωρίς από ξένες δυνάμεις, που στο τέλος έσκασε αφήνοντας τον ελληνικό λαό όσο ποτέ άλλοτε τόσο ορφανό, το έθνος αποκεφαλισμένο.

Χωρίς να το διεκδικούν, αυτό κάνουν στην πραγματικότητα τώρα, από τα κάτω όμως, από τη βάση, με την αυθόρμητη δράση τους και με το συλλογικό πολιτικό τους ένστικτο, πραγματοποιώντας ένα από τα σπουδαιότερα κοινωνικά και πολιτικά πειράματα της ιστορίας, τα Κίτρινα Γιλέκα, οικοδομώντας το δικό τους εθνικό και κοινωνικό μέτωπο, χωρίς καθόλου την πρόθεση να το ονομάσουν έτσι. Είναι οι ίδιες οι λαϊκές τάξεις της Γαλλίας που το κάνουν αυτό, και μέχρι τώρα το κάνουν πολύ καλά, οι εργαζόμενοι, ο άνεργοι, οι συνταξιούχοι, τα κατώτερα μεσαία στρώματα. Προκαλώντας τεράστια σύγχυση και αμηχανία όχι μόνο στην πολιτική εξουσία της χώρας, αλλά και στα πολιτικά της κόμματα και στους διανοούμενούς της, που απλώς σηκώνουν τα χέρια ψηλά ενώπιον μιας Ιστορίας που είναι, τώρα που ξεκίνησε, τόσο βιαστική που με το ζόρι καταδέχεται να τους ρίξει μια ματιά και αν…

Η Ιωάννα της Λωρραίνης και η δύναμη των Συμβόλων

Η ζωγράφος μου λέει ότι εδώ κοντά γεννήθηκε η Ζαν ντ’ Αρκ. Πετάγεται κι ένας άλλος από δίπλα και προσθέτει, σαν να είναι απαραίτητο να μου το πει κι αυτό: Κι εδώ κοντά είδε και τα οράματά της. Δεν υπάρχει ίχνος υπαινιγμού ή έπαρσης. ‘Ετσι, απλά, μια πληροφορία.

Η Ζαν ντ’ Αρκ όμως δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο, ούτε η πληροφορία τόσο ανώδυνη, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Η γνωστή και ως Ιωάννα της Λωρραίνης είδε, μικρό κορίτσι ακόμα, τα οράματα που την καλούσαν να σώσει τη Γαλλία, όταν η ίδια η κρατική της ύπαρξη είχε σχεδόν καταλυθεί από την αγγλική εισβολή. Και έπαιξε σπουδαίο ρόλο για να αλλάξει υπέρ των Γάλλων την κατεύθυνση που είχε πάρει ο Εκατονταετής Πόλεμος. Δεν έζησε για να δει τα αποτελέσματα του έργου της, καθώς αιχμαλωτίσθηκε τον Μάιο του 1430 από τον δούκα Φίλιππο της Βουργουνδίας που την παρέδωσε στους Άγγλους. Στη Ρουέν δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο, που το είχε ορίσει το πανεπιστήμιο του Παρισιού και ενεργούσε σύμφωνα με τις διαταγές των Άγγλων και καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά, με έναν ‘Αγγλο στρατιώτη μόνο να φωνάζει τη ώρα που την έκαιγαν: «χαθήκαμε, σκοτώσαμε μια Αγία». Είκοσι χρόνια αργότερα, αποκαταστάθηκε και της αναγνωρίστηκε η συμβολή της στην απελευθέρωση της Γαλλίας.

Η Ζαν ντ’ Αρκ εμφανίστηκε στη βαθειά Γαλλία σε εκείνο το σημείο της ιστορίας της, γιατί ο Βασιληάς της και οι ευγενείς της δεν μπορούσαν ή και δεν ήθελαν να υπερασπιστούν τον λαό και τη χώρα τους. Σήμερα δεν απειλεί ασφαλώς τη Γαλλία μια αγγλική εισβολή. Αυτό που απειλεί τον γαλλικό λαό και τη χώρα του, μαζί και όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς και τα έθνη της Ευρώπης, είναι η επιβολή ενός αδυσώπητου Ολοκληρωτισμού του Χρήματος.

Οσο για τον σημερινό της «Βασιληά», τον θεσμικά παντοδύναμο και πολιτικά ανίσχυρο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο νεαρός τραπεζίτης των Ρότσιλντ όχι μόνο δεν έχει καμιά διάθεση να υπερασπίσει τον λαό και τη χώρα του από την «εισβολή», μέχρι πρότινος πρόβαλλε αντίθετα τον εαυτό του ως το καλύτερο όργανό της, ως το κατ’ εξοχήν καλύτερο εργαλείο του Χρήματος και των Τραπεζιτών, ως τον μόνο που θα μπορούσε να αποτελειώσει την «γαλλική εξαίρεση», τσακίζοντας την αντίσταση του γαλλικού λαού και υποτάσσοντας την χώρα της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομμούνας του Παρισιού και του Μάη του 68, στην εξουσία του νέου νεοφιλελεύθερου Ολοκληρωτισμού.

Η Συνέλευση των Συνελεύσεων

Καμία Ζαν ντ’ Αρκ δεν υπάρχει τώρα στην περιοχή του Κομερσύ. Αυτό που όντως υπάρχει είναι μια Συνέλευση Πολιτών. Και είναι αυτή που πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει από όλη τη Γαλλία τους εκπροσώπους των τοπικών «Συνελεύσεων Πολιτών» που έχουν φτιάξει τα Κίτρινα Γιλέκα, να συζητήσουν την περαιτέρω πορεία του κινήματός του και τα κύρια αιτήματά της. Τριακόσιοι αντιπρόσωποι από όλη τη Γαλλία συγκεντρώθηκαν εδώ.

Η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» ενέκρινε το κείμενο μιας έκκλησης, που είναι και το πρώτο, τρόπον τινά «επίσημο» ντοκουμέντο των Κίτρινων Γιλέκων.

Σε αυτό τα Γιλέκα εξηγούν τις αιτίες που τους έβγαλαν στους δρόμους και τους οδήγησαν στις καταλήψεις αυτοκινητοδρόμων και άλλων σημείων και στις διαδηλώσεις, αλλά και διατυπώνουν τα κύρια αιτήματά τους. Εξέχουσα θέση μεταξύ αυτών έχουν

– η παραίτηση του Προέδρου Μακρόν

– άμεσα και γενναία μέτρα κοινωνικής ανακούφισης του γαλλικού λαού

– βαθειά δημοκρατική αναμόρφωση, περιλαμβανομένης της σύγκλησης Συντακτικής Συνέλευσης, της θέσπισης της δυνατότητας των πολιτών να προκαλούν δημοψηφίσματα και της κατάργησης των προνομίων των αιρετών εκπροσώπων

– η διακοπή της αστυνομικής βίας και την αμνήστευση των διωκόμενων και καταδικασθέντων

Στα εργοστάσια

Η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» ήταν ένα πρώτο και πολύ σημαντικό βήμα για την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση των Κίτρινων Γιλέκων, που επιδιώκουν όμως τώρα να βάλουν στο παιχνίδι και την εργατική τάξη της χώρας, αλλά και να επεκτείνουν τη δράση τους, από πράξεις συμβολικές και παρενόχλησης της μεταφοράς εμπορευμάτων ή, εκ του αποτελέσματος, της κατανάλωσης τα Σάββατα, σε ενέργειες που θα έχουν επιπτώσεις στην παραγωγή.

Η Έκκληση του Κομμερσύ καλεί σε γενική απεργία την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου, καθώς και στη συγκρότηση επιτροπών στους χώρους δουλειάς για να διευθύνουν την απεργία οι ίδιοι οι απεργοί.

Να σημειώσουμε ότι την ίδια μέρα έχει προκηρύξει γενική απεργία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της Γαλλίας, υπό την πίεση της βάσης της, η ηγεσία ενός από τα μεγαλύτερα γαλλικά συνδικάτα, της Γενικής Συνομοπονδίας Εργασίας (CGT), ακολουθούμενη και από διάφορα μικρότερα συνδικάτα.

Μέχρι τώρα, τα γαλλικά συνδικάτα υποστήριζαν μάλλον τον Μακρόν εναντίον των Γιλέκων, δυσκολεύονται όμως να συνεχίσουν μια τέτοια στάση, γιατί αντιμετωπίζουν την εξέγερση τμήματος της βάσης τους.

Η επιτυχία ή μη της απεργίας θα μας δώσει μια ένδειξη για το πως εξελίσσεται τώρα η ψυχολογία των Γάλλων εργατών και αν είναι διατεθειμένοι να μπουν πιο άμεσα και μαχητικά στον αγώνα.

Παραθέτουμε στη συνέχεια αυτούσιο το κείμενο της Εκκλησης στα γαλλικά, όπως και τη μετάφρασή του στα αγγλικά από τον Καθηγητή Ουίλιαμ Μάλλινσον. Μπορείτε επίσης να δείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο την εκφώνηση της Εκκλησης από τα Κίτρινα Γιλέκα στο Κομερσύ, με ένα διαφορετικό πρόσωπο να διαβάζει κάθε παράγραφο, στα πλαίσια μιας «υπερδημοκρατικής» αντίληψης που θέλει να εξαλείψει κάθε ιδιαίτερο ρόλο και να είναι όσο πλησιέστερα μπορεί στις αρχές της Αμεσης Δημοκρατίας και της Ισότητας: http://www.defenddemocracy.press/appel-de-la-premiere-assemblee-des-assemblees-des-gilets-jaunes/

APPEL DE LA PREMIÈRE « ASSEMBLÉE DES ASSEMBLÉES » DES GILETS JAUNES

Nous, Gilets Jaunes des ronds-points, des parkings, des places, des assemblées, des manifs, nous sommes réunis ces 26 et 27 janvier 2019 en « Assemblée des assemblées », réunissant une centaine de délégations, répondant à l’appel des Gilets Jaunes de Commercy (https://www.youtube.com/watch?v=GB1-Sg4jt7Y&t=14s).

Depuis le 17 novembre, du plus petit village, du monde rural à la plus grande ville, nous nous sommes soulevés contre cette société profondément violente, injuste et insupportable. Nous ne nous laisserons plus faire ! Nous nous révoltons contre la vie chère, la précarité et la misère. Nous voulons, pour nos proches, nos familles et nos enfants, vivre dans la dignité. 26 milliardaires possèdent autant que la moitié de l’humanité, c’est inacceptable. Partageons la richesse et pas la misère ! Finissons-en avec les inégalités sociales ! Nous exigeons l’augmentation immédiate des salaires, des minimas sociaux, des allocations et des pensions, le droit inconditionnel au logement et à la santé, à l’éducation, des services publics gratuits et pour tous.

C’est pour tous ces droits que nous occupons quotidiennement des ronds-points, que nous organisons des actions, des manifestations et que nous débattons partout. Avec nos gilets jaunes, nous reprenons la parole, nous qui ne l’avons jamais.

Et quelle est la réponse du gouvernement ? La répression, le mépris, le dénigrement. Des morts et des milliers de blessés, l’utilisation massive d’armes par tirs tendus qui mutilent, éborgnent, blessent et traumatisent. Plus de 1000 personnes ont été arbitrairement condamnées et emprisonnées. Et maintenant la nouvelle loi dite « anti-casseur » vise tout simplement à nous empêcher de manifester. Nous condamnons toutes les violences contre les manifestants qu’elles viennent des forces de l’ordre ou des groupuscules violents. Rien de tout cela ne nous arrêtera ! Manifester est un droit fondamental. Fin de l’impunité pour les forces de l’ordre ! Amnistie pour toutes les victimes de la répression !

Et quelle entourloupe que ce grand débat national qui est en fait une campagne de communication du gouvernement, qui instrumentalise nos volontés de débattre et décider ! La vraie démocratie, nous la pratiquons dans nos assemblées, sur nos ronds-points, elle n’est ni sur les plateaux télé ni dans les pseudos tables rondes organisées par Macron.

Après nous avoir insultés et traités de moins que rien, voilà maintenant qu’il nous présente comme une foule haineuse fascisante et xénophobe. Mais nous, nous sommes tout le contraire : ni raciste, ni sexiste, ni homophobe, nous sommes ﬁers d’être ensemble avec nos différences pour construire une société solidaire.

Nous sommes forts de la diversité de nos discussions, en ce moment même des centaines d’assemblées élaborent et proposent leurs propres revendications. Elles touchent à la démocratie réelle, à la justice sociale et ﬁscale, aux conditions de travail, à la justice écologique et climatique, à la ﬁn des discriminations. Parmi les revendications et propositions stratégiques les plus débattues, nous trouvons : l’éradication de la misère sous toutes ses formes, la transformation des institutions (RIC, constituante, ﬁn des privilèges des élus…), la transition écologique (précarité énergétique, pollutions industrielles…), l’égalité et la prise en compte de toutes et tous quelle que soit sa nationalité (personnes en situation de handicap, égalité hommes-femmes, ﬁn de l’abandon des quartiers populaires, du monde rural et des outres-mers…).

Nous, Gilets Jaunes, invitons chacun avec ses moyens, à sa mesure, à nous rejoindre. Nous appelons à poursuivre les actes (acte 12 contre les violences policières devant les commissariats, actes 13, 14…), à continuer les occupations des ronds-points et le blocage de l’économie, à construire une grève massive et reconductible à partir du 5 février. Nous appelons à former des comités sur les lieux de travail, d’études et partout ailleurs pour que cette grève puisse être construite à la base par les grévistes eux-mêmes. Prenons nos affaires en main ! Ne restez pas seuls, rejoignez-nous !

Organisons-nous de façon démocratique, autonome et indépendante ! Cette assemblée des assemblées est une étape importante qui nous permet de discuter de nos revendications et de nos moyens d’actions. Fédérons-nous pour transformer la société !

Nous proposons à l’ensemble des Gilets Jaunes de faire circuler cet appel. Si, en tant que groupe gilets jaunes, il vous convient, envoyez votre signature à Commercy ( assembleedesassemblees@gmail.com). N’hésitez pas à discuter et formuler des propositions pour les prochaines « Assemblées des assemblées », que nous préparons d’ores et déjà.

Macron Démission ! Vive le pouvoir au peuple, pour le peuple et par le peuple.

Appel proposé par l’Assemblée des Assemblées de Commercy. Il sera ensuite proposé pour adoption dans chacune des assemblées locales.

CALL FOR THE FIRST “ASSEMBLY OF THE ASSEMBLIES” OF THE YELLOW VESTS

Translated from French by Prof. William Mallinson

We, the Yellow Vests of roundabouts, car parks, squares, assemblies and demonstrations, have gathered this 26 and 27 January 2019 in an ‘assembly of the assemblies’, uniting a hundred delegations, responding to the Call Of The Yellow Vests of Commercy (https://www.youtube.com/watch?v=GB1-Sg4jt7Y&t=14s).

Since 17 November, from the smallest village, from the rural world to the largest city, we have risen up against this deeply violent, unjust and unbearable society. We won’t let it happen again! We revolt against high cost of living, insecurity and poverty. We want our loved ones, our families and our children to live in dignity. 26 billionaires own as much as half of humanity. That is unacceptable. Let us share the wealth, and not poverty! Let us put an end to social inequality! We demand the immediate increase in salaries, welfare benefits, allowances and pensions, and the unconditional right to housing and health, education, free public services, for all

It is for all these rights that we occupy roundabouts every day, that we organise actions and demonstrations, and that we debate everywhere. With our yellow vests, we are taking the floor, we who never have it.

And what is the government’s response? Repression, contempt, denigration; deaths and thousands of wounded, the massive use of firearms that mutilate, blind, injure and traumatise. More than 1,000 people have been arbitrarily sentenced and imprisoned. And now the new so-called “anti-hooligan” law aims simply to prevent us from demonstrating. We condemn all violence against demonstrators, whether it comes from the forces of law and order or from violent groups. None of this will stop us! Protesting is a fundamental right. End the impunity of the forces of law and order. Declare an amnesty for all victims of repression!

And what a dirty trick this great national debate is, which is in fact a government public relations campaign, which exploitsour will to debate and decide! We practice true democracy in our assemblies and on our roundabouts, not on the TV or at the pseudo- round tables organised by Macron.

After insulting us and treating us to less than nothing, he is now presenting us as a Fascist and xenophobic hate mob. But we are quite the opposite: neither racist, nor sexist, nor homophobic, we are proud to be together, with our differences, to build a supportive society.

We are strong in the diversity of our discussions; at this very moment hundreds of assemblies are elaborating and proposing their own demands. They concern real democracy, social and fiscal justice, working conditions, environmental and climate justice, and the end of discrimination. Among the most debated strategic demands and proposals, we find: the eradication of poverty in all its forms, the transformation of institutions (referenda, end of the privileges of elected officials…), ecological transition (fuel poverty, industrial pollution…), equality and the inclusion of all people regardless of their nationality (the disabled, equality between men and women, an end to the abandonment of working-class neighbourhoods, the rural world and the overseas territories)…).

We, Yellow Vests, invite everyone, according to his means and capacities, to join us. We call for laws to be respected and executed (Αct 12 against police violence in police stations, Act 13, 14…), the continuation of the occupation of roundabouts and the blockade of the economy, a massive strike and repeating from 5 February. We call for the formation of committees in the workplace, in educational institutions, and everywhere else, so that this strike can be built from the bottom up by the strikers themselves. Let’s get matters in hand! Don’t be alone, join us!

Let us organise ourselves democratically, autonomously and independently! This assembly of assemblies is an important step that allows us to discuss our demands and our means of action. Let us unite to transform society!

We propose that all Yellow Vests circulate this call. If, as a group, you agree, send your signature to Commercy (assembleedesassemblees@gmail.com). Do not hesitate to discuss and formulate proposals for the next “Assembly of the Assemblies”, which we are already preparing.

Macron must resign! Long live the power of the people, for the people and by the people!

Call proposed by the Assembly of the Assemblies of Commercy.

It will then be proposed for adoption by each of the local assemblies.

konstantakopoulos

Σχετικά θέματαΓαλλία

andpik

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

4 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11^ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Με λίγα λόγια, ένα έργο ενός Ιταλού καλλιτέχνη (με Βενετσιάνικη εκπαίδευση) που απεικονίζει μια «Ελληνίδα» (στην πραγματικότητα τη σύζυγό του) έγινε το θεμέλιο της ουγγρικής εθνικής συλλογής. Αυτό αντανακλά την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Αψβουργικής Ουγγαρίας του 19ου αιώνα.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.

Η σύνδεση των δύο ανδρών έγινε γνωστή, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Κρεμλέφ είχε διαθέσει τουλάχιστον 170.000 δολάρια για την ενοικίαση ιδιωτικού νησιού και τη διοργάνωση ενός σόου πυροτεχνημάτων, στο πλαίσιο των εορτασμών για τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ με την Μπετίνα Άντερσον μέσα στο καλοκαίρι.

Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Μετά την αλλαγή του ονόματός του, ένας από τους πρώτους σταθμούς του ήταν οι «Night Wolves», η αδελφότητα των μοτοσικλετιστών, με τα δερμάτινα και τις Harley-Davidson, που είχε γίνει γνωστή για τις διαδρομές της σε ολόκληρη τη Ρωσία, με τα μέλη της να εμφανίζονται με εθνικιστικές σημαίες και ορθόδοξους σταυρούς. Μέχρι τότε, ο Κρεμλέφ είχε αλλάξει και θρήσκευμα.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr