Διεθνή
Το κουρδικό ζήτημα και η μεγάλη-μικρή Τουρκία: Η Ελλάδα φέρθηκε άτιμα στον Οτσαλάν
File Photo: Supporters of Kurdistan Workers’ Party (PKK) living in Lebanon carry banners, placards, national flags and pictures of Kurdistan Workers’ Party (PKK) leader Abdullah Ocalan during a protest against the conditions of the imprisoned Ocalan, in front of the United Nation building (ESCWA), in downtown Beirut, Lebanon. EPA, WAEL HAMZEH
Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ
“Δεν υπάρχει παράδειγμα έθνους που να βγήκε κερδισμένο από ένα μακροχρόνιο πόλεμο”.
Το παραπάνω είναι ένα από τα πολλά αποφθέγματα που αποδίδονται στον κινέζο στρατηγό Σουν Τσου (5-6 αιώνας μ.χ.) και προέρχονται από την εμβληματική πραγματεία του για τον πόλεμο “Η Τέχνη του Πολέμου” (πρώτη μετάφραση στα αγγλικά το 1910, στα ελληνικά το 2013 από τις εκδόσεις Αιώρα).
- Η Τουρκία πολεμά τους Κούρδους από το 1925 με τακτικές γενοκτονικού πολέμου – μαζικούς βομβαρδισμούς, χρήση χημικών όπλων, τακτικές καμένης γης, νομότυπους απαγχονισμούς, ατομικές (μαφιόζικες) εκτελέσεις, προγραφή πολιτικών κομμάτων και αυθαίρετες συλλήψεις/φυλακίσεις κουρδικής καταγωγής τούρκων πολιτών.
Σε λίγα χρόνια ο πόλεμος αφανισμού-εκτουρκισμού των Κούρδων της Τουρκίας θα συμπληρώσει ένα αιώνα. Ήδη ο πόλεμος αυτός έχει διευρυνθεί και διεξάγεται και μέσα στις επικράτειες των δυο γειτονικών της Τουρκίας κρατών, της Συρίας και του Ιράκ. Και όχι μόνο. Υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης της “διεθνούς τρομοκρατίας”, ο πόλεμος έχει και διεθνείς διαστάσεις. Η πάλαι ποτέ Τουρκία των κεμαλιστών και η σημερινή των ισλαμιστών συνεχίζουν ένα ανελέητο και αέναο πόλεμο κατά του ενός περίπου τρίτου των πολιτών του τουρκικού κράτους.
Πόσοι είναι οι Κούρδοι της Τουρκίας δεν γνωρίζουμε επακριβώς. Οι Τούρκοι δεν παρέχουν επίσημα στοιχεία. Όμως υπάρχει δημόσια παραδοχή του πρωθυπουργού Τουρκούτ Οζαλ το 1983 για 15 εκατομμύρια. Τότε ο επίσημος πληθυσμός της χώρας ήταν 42 εκ. Σήμερα είναι 82. Όμως ο αριθμός των Κούρδων μας λένε, και διαβάζουμε στα δυτικά ΜΜΕ, παραμένει στα 15. Πόσοι είναι συνολικά, αν ληφθεί υπόψη πως η γεννητικότητα τους είναι μεγαλύτερη των Τούρκων; Συντηρητικά ο αριθμός τους κυμαίνεται μεταξύ του ενός τρίτου και του μισού πληθυσμού. Είναι, βέβαια, γεγονός πως αρκετοί στα αστικά κέντρα είναι εκτουρκισμένοι. Όμως η Πόλη των 20 περίπου εκ. θεωρείται “κουρδική” πόλη. Όμως ένα στοιχείο είναι σίγουρο. Πριν το 2023- έτος ίδρυσης του κεμαλικού κράτους- θα υπάρχουν περισσότεροι κουρδικής καταγωγής Τούρκοι πολίτες ως κληρωτοί στον τουρκικό στρατό, παρά τουρκικής καταγωγής πολίτες.
- Η τελευταία και σύγχρονη φάση του κουρδικού ζητήματος – με τη μορφή της σύγκρουσης- άρχισε το 1978 και πήρε μορφή ένοπλου αγώνα το 1984. Ως τέτοιος ο αγώνας αυτός ταυτίσθηκε και προσωποποιήθηκε με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον εμπνευστή και ιδρυτή του μαρξιστικού Κουρδικού Εργατικού Κινήματος (PKK), γνωστού επίσης με το προσωνύμιο “Απο”.
Το κεμαλικό κράτος διέγνωσε πολύ γρήγορα το κίνδυνο από τον “Απo” και το PKK. Γνωρίζουμε από το εξαιρετικό βιβλίο του μακαρίτη δημοσιογράφου Μεχμέτ Αλί Μπιράντ για το πραξικόπημα του 1980 (μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1983- The Generals’ Coup in Turkey- δυστυχώς όχι και στα ελληνικά), πως ο πιο σημαντικός λόγος για το πραξικόπημα ήταν ο κίνδυνος από την διαφαινόμενη κουρδική εξέγερση. Ήθελαν να την καταπνίξουν με χουντικές μεθοδεύσεις από την αρχή.
Το κουρδικό κίνημα του “Απο”, ήταν πιο επικίνδυνο για το τουρκικό δεβλέτι από όλα όσα προηγήθηκαν και καταστάλθηκαν. Δεν ήταν απλά αντι-τουρκικό αλλά, αντίθετα, ήταν και αντί- φεουδαρχικό, αντί-πατριαρχικό, και διέπετο από μια επαναστατική προοδευτική ιδεολογία. Κοντολογίς ήταν σε θέση να κινητοποίησει δυναμικά τις κουρδικές μάζες, με τις γυναίκες να πρωτοστατούν.
- Τη δεκαετία του 1990 είχαμε τη κορύφωση της κουρδικής εξέγερσης. Στις παραδοσιακές κουρδικές περιοχές της ανατολικής Μικράς Ασίας είχαν αναπτυχθεί πάνω από 100 χιλ. στρατού, νατοϊκά εξοπλισμένοι. Και επειδή οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να πάρουν το πάνω χέρι, εφάρμοσαν τη στρατηγική της “καμένης γης”. Πυρπόλησαν κυριολεκτικά περίπου 4 χιλ. κουρδικά χωριά.
Οι κάτοικοι, όσοι δεν σφαγιάστηκαν, είτε έφυγαν για τις πόλεις ή τους συγκέντρωσαν σε περιοχές για να τους ελέγχουν. Ταυτόχρονα εξαπέλυσαν ένα αντί-αντάρτικο πόλεμο στο πρότυπο, και όχι τυχαία, του αντίστοιχου αμερικανικού στο Βιετνάμ και των χουντικων καθεστώτων της Λατινικής Αμερικής. Για όσους γνωρίζουν, η αναφορά εδώ είναι στο αμερικανικό πρόγραμμα “Phoenix” και τον “βρώμικο πόλεμο” των λατινοαμερικανών καθεστώτων. Και στις δυο περιπτώσεις, η “πολιτική” πλευρά του αντί-αντάρτικου ήταν οι εξωδικαστικές εκτελέσεις επιφανών προσώπων της κοινωνίας, που θεωρούνταν πως υποστήριζαν τους αντάρτες.
Στη περίπτωση της Τουρκίας, όλη αυτή η δράση του “βαθέως κράτους” αποκαλύφθηκε το 1995 με το περιβόητο δυστύχημα στο Σούσουρλουκ. Εκεί τεκμηρειώθηκε η συνέργεια του τουρκικού κράτους με το παρακράτος και την τουρκική μαφία, στο σχέδιο των εξωδικαστικών εκτελέσεων εκατοντάδων Κούρδων, “για λόγους εθνικού συμφέροντος”. Μέχρι τότε τα συνολικά θύματα του πολέμου ξεπέρασαν τις 40 χιλ., το δε κόστος ξεπέρασε τα 50 δις. δολάρια.
- Όλη αυτή την περίοδο το αρχηγείο του Οτσαλάν ήταν στη Συρία και στη Κοιλάδα Μπεκκά του Λιβάνου, την οποία ήλεγχε το κάθεστως Άσαντ. Επίσης τη δεκαετία του 1990 είχε εδραιωθεί μια τριγωνική στρατηγική σχέση μεταξύ ΗΠΑ, Τουρκίας και Ισραήλ. Η σχέση αυτή ενίσχυσε σημαντικά την Τουρκία και της επέτρεψε, το Φθινόπωρο του 1998, να απειλήσει τη Συρία με πόλεμο αν συνέχιζε να φιλοξενεί τον Οτσαλάν.
Η Δαμασκός, πιεζόμενη και από Ισραήλ και ΗΠΑ υπέκυψε. Έτσι άρχισε, τον Σεπτέμβρη του 1998, η πεντάμηνη περιπετειώδης περιπλάνηση του Oτσαλάν να βρει καταφύγιο. Τελικά αυτή κατέληξε στη απαγωγή/σύλληψη του στην Κένυα και την παράδοση του στους Τούρκους, που κάθονταν και περίμεναν υπομονετικά, στο αεροδρόμιο. Ξημέρωνε 16 Φεβρουαρίου. Ακριβώς πριν 20 χρόνια!
Στη παράδοση του Οτσαλάν το ελληνικό κράτος- όχι άτομα που προσπάθησαν με προσωπικό κίνδυνο να βοηθήσουν- λειτούργησε άτιμα. Ταυτόχρονα και “συνοδεύοντας” με ιδιωτικό αεροπλάνο τον Οτσαλάν προς την Κένυα, καθώς και στην εκεί ελληνική πρεσβεία, το ελληνικό κράτος λειτούργησε και ως “κοριός” καταγράφοντας όλα όσα συνέβαιναν, για λογαριασμό τρίτων, χωρίς να το γνωρίζει!
Η τραγική ειρωνία είναι πως από τη στιγμή που Οτσαλάν εκδιώχθηκε από τη Συρία η τύχη του ήταν προδιεγραμμένη. Ο Οτσαλάν υπήρξε το πρώτο θύμα μιας συστημικής διακρατικής εξωθεσμικής και εξωδικαστικής απαγωγής που αργότερα- μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001- μας έγινε οικεία με τον όρο “extraordinary rendition”. Αναφέρομαι στις εξωθεσμικές και εξωδικαστικές απαγωγές φερομένων τρομοκρατών, που οι αμερικανοί εφάρμοσαν τότε σε παγκόσμιο επίπεδο, για να καταπολεμήσουν την Αλ Κάιντα του Μπιν Λάντεν.
- Ο Οτσαλάν στοχοποιήθηκε το 1998 με τον ίδιο τρόπο- αλλά για χάριν της Τουρκίας- από το υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διακρατικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης ECHELON, γνωστό επίσης και ως τα “5 Μάτια” (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία). Υπό την πίεση των ΗΠΑ και τις απειλές της Άγκυρας, αφαιρέθηκαν από τον Οτζαλάν όλες οι επιλογές μέχρι να παραδοθεί, νομοτελειακά, στους Τούρκους.
Σήμερα είναι ο μόνος ισόβιος κατάδικος στο νησί Ιρμαλί, φρουρούμενος από 1000 στρατιώτες. Μετά τη σύλληψή του ο κουρδικός αγώνας πολιτοποιήθηκε αλλά χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα. Σήμερα το τουρκικό κράτος των ισλαμιστών κυνηγά τους Κούρδους όπως και αυτό των κεμαλιστών. Και με πολεμικές επιχειρήσεις έξω από τα σύνορα του.
Θα πολεμά τους Κούρδους και για τα επόμενα εκατό χρόνια, η Τουρκία; Δεν μπορεί, συμβουλεύει ο Σουν Τσου, με τον οποίο ο ηγέτης της Μεγάλης (Buyuk) Τουρκίας, ο Ερντογάν, προφανώς διαφωνεί. Ας συνεχίσει λοιπόν τους πολέμους, μέσα και έξω από την Τουρκία. Την επιλογή της γενοκτονίας δεν την έχει, πλέον. Ίσως όμως με προσευχές στο (σουννίτη) Αλλάχ… να το λύσει το κουρδικό.
Τα παραπάνω δεν τα γράφω για δική μας παρηγοριά. Και μισή να έμενε η Τουρκία σήμερα, δεν θα μπορούσαμε να τη διαχειριστούμε δυναμικά. Μπορούμε όμως να την αντιμετωπίσουμε συστημικά. Περιορίζοντας τις επιλογές της μέσα στο διακρατικό σύστημα. Αποτρέποντας την. Το ελληνικό κράτος μπορεί. Μπορεί και το κυπριακό. Εφόσον δεν αυτοκαταργηθεί. Και δυο κράτη μαζί, είναι καλύτερα από ένα.
Πηγή: Το κουρδικό ζήτημα και η μεγάλη-μικρή Τουρκία: Η Ελλάδα φέρθηκε άτιμα στον Οτσαλάν https://hellasjournal.com/2019/02/to-koyrdiko-zitima-kai-i-megali-mikri-toyrkia-i-ellada-ferthike-atima-ston-otsalan/
Διεθνή
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.
Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.
Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».
166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.
Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών
Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.
Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.
Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.
Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.
Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.
Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.
Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.
Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.
Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.
Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.
Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.
Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.
Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.
Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.
Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.
Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.
Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.
Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές
Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.
Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.
Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.
Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.
Διεθνή
Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.
«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας


