Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Κώστας Λαλιώτης: «Το Πολυτεχνείο ζει με τις πυρακτωμένες αλήθειες του»

Δημοσιεύτηκε στις

Φωτογραφία: Αρχείο Κώστα Λαλιώτη
«Από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης, στις ερπύστριες της μετα-αλήθειας και της μετα-ιστορίας. Το Πολυτεχνείο ζει με τις πυρακτωμένες αλήθειές του», γράφει το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, απαντώντας στο βιβλίο «Όλη νύχτα εδώ» του Ι. Χανδρινού. 
Ακολουθεί αναλυτικά το άρθρο:
1. Προβάλλει ως κοινή ομολογία και ως πολιτικό αξίωμα ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί την κορύφωση ενός ασίγαστου πολύμορφου 7χρονου αντιδικτατορικού αγώνα και τον καταλύτη για την πτώση της Δικτατορίας, για την αρχή του τέλους της.
Αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο με άσβεστη φλόγα και μνήμη, με πυρακτωμένες αλήθειες γραμμένες με το αίμα 24 πιστοποιημένων νεκρών, με το αίμα και τον πόνο χιλιάδων τραυματιών, με τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια εκατοντάδων νέων ανθρώπων στα κρατητήρια της Αστυνομίας και του ΕΑΤ ΕΣΑ.
Αναμφίβολα ήταν ένας τεκτονικός σεισμός που συντάραξε συθέμελα το δικτατορικό καθεστώς και αμφισβήτησε ριζικά τις εξαρτημένες υποτελείς σχέσεις της χώρας. Ήταν ένα ηφαίστειο, που με τη λάβα του έκαψε το πρόσωπο και τα προσωπεία της Χούντας.
• Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ως ορόσημο έχει ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά καταγραφεί, ως μια μαζική (με την αγωνιστική συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων νέων και δεκάδων χιλιάδων πολιτών) καταλυτική αποφασιστική αντιστασιακή ρήξη για την κατίσχυση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, για την εδραίωση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Προόδου.
Μετά την πρωτοφανή παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων Δημοκρατικών και Προοδευτικών Πολιτών στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου το 1968, και στην κηδεία του Νομπελίστα Ποιητή Γιώργου Σεφέρη το 1971, το Πολυτεχνείο ως πρωτόγνωρο γεγονός εξέγερσης άνοιξε νέους δρόμους και έδωσε νόημα και προοπτική στο συμπυκνωμένο μήνυμα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών Καθολικώς Διαμαρτυρομένων…»
2. Το «…ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…» αδιαμφισβήτητα έχει ιστορικά καταγραφεί ως φωνή μιας επιβεβλημένης και δίκαιης εξέγερσης και ως στάση αντίστασης των νέων εναντίον μιας πολυπλόκαμης και πολυπρόσωπης 7χρονης Αμερικανόπνευστης στρατιωτικής δικτατορίας, μιας Χούντας – Μπάμπουσκας.
• Αυτή η «Χούντα – Μπάμπουσκα», (Χούντα Στρατηγών με αρχηγό τον Σπαντιδάκη – Χούντα Συνταγματαρχών με αρχηγό τον Παπαδόπουλο – Χούντα Ταγματαρχών – Λοχαγών με αρχηγό τον Ιωαννίδη) ανεξάρτητα από τις εποχιακές εκφράσεις της και τις δευτερεύουσες αντιθέσεις της, ήταν ενιαία και αδιαίρετη, είχε τους ίδιους πάτρωνες και γεννήθηκε ως τέρας από την ίδια μήτρα.
• Αυτή η «Χούντα – Μπάμπουσκα» έχει ένα οικογενειακό δέντρο με βαθειές ρίζες, με ιστορική ταυτότητα και DNAϊκό πολιτικό αποτύπωμα.
Η δομή της, η δικτύωσή της και τα σημαίνοντα πρόσωπά της έλκουν την  καταγωγή  τους,  την  ισχύ  τους  και  τη  «νομιμότητά»  τους  στο  μετεμφυλιακό  Κράτος  και Παρακράτος της Βαθειάς Δεξιάς, στον ΙΔΕΑ, στη «βία και νοθεία» του 1961, στο «Σχέδιο Περικλής», στη συμμαχική «Κόκκινη Προβιά», στην έξαρση του Ψυχρού Πολέμου, στο Βασιλικό Πραξικόπημα της Αποστασίας, στην κινδυνολογική αντιδημοκρατική εμμονική ψύχωση εναντίον της Αριστεράς και των «Συνοδοιπόρων» της, στην εφαρμογή του «Σχεδίου Προμηθέας» για την βίαιη αποτροπή μιας αφυπνισμένης μεγάλης και δυναμικής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, στην εκτέλεση του «Σχεδίου Ιέραξ» για τη βίαιη ανατροπή μιας σίγουρης συντριπτικής (λαϊκής και κοινοβουλευτικής) νίκης της Ένωσης Κέντρου, της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, στις Εκλογές του Απριλίου του 1967.
• Αυτή η Αμερικανόπνευστη «Χούντα – Μπάμπουσκα» ενιαία, αδιαίρετη και αλληλέγγυα, την 21η Απριλίου εγκαθίδρυσε το καθεστώς της Στρατιωτικής Δικτατορίας, έβαλε στο «γύψο» τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της με την κατάργηση των Κομμάτων, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των Πολιτών, με τη σύλληψη και την κράτηση, με την φυλάκιση, την εξορία, τον εκτοπισμό και τη δίωξη δεκάδων χιλιάδων Δημοκρατικών και Προοδευτικών Πολιτών, με τον εκφοβισμό και το φακέλωμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.
• Αυτές οι ιστορικές αλήθειες έχουν χαραχθεί, με όρους γνώσης, αυτογνωσίας, στοχασμού και αναστοχασμού, στις σκέψεις και τα συναισθήματα εκατομμυρίων Ελλήνων, που διαχρονικά δίνουν 46 συναπτά χρόνια το συγκλονιστικό παρόν τους σε όλες τις εκδηλώσεις και πορείες κατά την ημέρα μνήμης για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου.
3. Τα τελευταία χρόνια κλιμακώνεται μία προσπάθεια κυρίως από νοσταλγούς της Χούντας αλλά και από κάποιους «ρηξικέλευθους Φιλελεύθερους» Δημοσιογράφους και Διανοούμενους να συνδέσουν το Πολυτεχνείο με την τραγωδία της Κύπρου.
Πασχίζουν με κάθε τρόπο, έξω και πέρα από γεγονότα, αλήθειες, τεκμήρια, αποδείξεις και ντοκουμέντα, έξω και πέρα από κάθε αντικειμενική ιστορική καταγραφή, να διαμορφώσουν μία ανιστόρητη «άλλη αφήγηση», να γράψουν μια «μετα-ιστορία» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.
Περιγράφουν με «γραμμικό τρόπο» έωλες σοφιστείες και συνεπαγωγές, διάφορα εάν…, εάν…., εάν…., τα οποία παραγνωρίζουν και (ορισμένα εάν…) εξαγνίζουν την ενιαία, διαχρονική και αδιαίρετη Αμερικανόπνευστη «Χούντα – Μπάμπουσκα».
• Έχουμε χρέος να υπενθυμίσουμε στους θιασώτες αυτών των θεωριών και μυθευμάτων ότι η προδοσία της Κύπρου από την ενιαία, διαχρονική και αδιαίρετη «Χούντα – Μπάμπουσκα» είναι διαρκής και όχι εποχιακή και στιγμιαία.
Αυτή η προδοσία της Κύπρου συνδέεται άρρηκτα βήμα με βήμα, απόφαση με απόφαση, δράση με δράση, επέμβαση με επέμβαση της «Χούντας – Μπάμπουσκα» από την εγκαθίδρυσή της την 21η Απριλίου του 1967 μέχρι την κατάρρευσή της την 24η Ιουλίου του 1974.
• Το χρονολόγιο όλων αυτών των μελανών και μαύρων σελίδων και η εξόχως αρνητική, προδοτική και καταστροφική αποτίμησή τους έχουν καταγραφεί με σαφήνεια και αδιαμφισβήτητα στο «Φάκελο της Κύπρου» και στο επίσημο «Πόρισμα» για τη διαχρονική Χουντική Προδοσία και την Τραγωδία της Κύπρου.
• Το Πόρισμα αυτό έχει εγκριθεί ομόφωνα από όλα τα Κόμματα και όλους τους Βουλευτές της Κυπριακής Βουλής και αποτελεί τον έγκυρο και αδιαπραγμάτευτο Λόγο της Κυπριακής Δημοκρατίας.  
• Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα γεγονότα, τα οποία δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ και κανείς γιατί η «Χούντα – Μπάμπουσκα» με αποκλειστική της ευθύνη:
– προχώρησε στην απόσυρση από την Κύπρο της Ελληνικής Μεραρχίας στις 29/11/1967,
-σχεδίασε τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 8/3/1970,
-έστειλε στην Κύπρο τον Γεώργιο Γρίβα τον Αύγουστο του 1971 για να ιδρύσει την ΕΟΚΑ Β, με όλα τα συνεπακόλουθα,
-προώθησε το Σχέδιο Πραξικοπήματος στις 15/2/1972, που ευτυχώς και εγκαίρως ματαίωσε ο Μακάριος και η Κυβέρνησή του,
-οργάνωσε και εκτέλεσε το προδοτικό Πραξικόπημα στις 15/7/1974, που άνοιξε την «κερκόπορτα» για την εισβολή και την κατοχή των Τούρκων. 
• Το ομόφωνο Πόρισμα της Κυπριακής Βουλής για το Φάκελο της προδοσίας της Κύπρου και της τραγωδίας του Ελληνισμού οφείλουν να το διαβάσουν, (όπως και δεκάδες άλλα βιβλία ιστορικής τεκμηρίωσης), όλοι οι επίδοξοι «λοβοτομητές» της σύγχρονης ιστορίας του Ελληνισμού και όλοι οι αιρετικοί και επιλεκτικοί δήθεν «Φιλίστορες» με τον αφόρητο και ανιστόρητο διδακτισμό τους.
4. Η «Εξέγερση του Πολυτεχνείου» ως ιστορικό ορόσημο γεννήθηκε σε μια ρωγμή του χρόνου και σηματοδότησε μια γενιά-σύνορο ανάμεσα σε δύο ιστορικούς κύκλους.
Ξεπήδησε αυτόνομα και αυτοδύναμα ανάμεσα στον Μεταπολεμικό – Μετεμφυλιακό κύκλο, που έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη γέννησή της και στον Μεταπολιτευτικό κύκλο, που άρχισε να σκιαγραφείται πάλι με τη γέννησή της, με την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Όμως το οριστικό τέλος του Μεταπολεμικού – Μεταεμφυλιακού κύκλου, όπως και η αρχή του Μεταπολιτευτικού κύκλου έχει σημαδευτεί με το στίγμα μιας επαίσχυντης Εθνικής προδοσίας της Χούντας, με το στίγμα μιας τραγωδίας για τον Ελληνισμό. Αυτή η προδοσία και αυτή η Τραγωδία έχει συνδεθεί με τη χαίνουσα πληγή στην Κύπρο, με την εισβολή  των  Τούρκων και την επέλαση του Αττίλα Ι και του Αττίλα ΙΙ, με χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους, με εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες, με την κατοχή και τον εποικισμό του Βόρειου Τμήματος της Μεγαλονήσου.
5. Πριν λίγες ημέρες έχει κυκλοφορήσει από τις «Εκδόσεις Καστανιώτη» με την «Επιμέλεια και Εισαγωγή» του Ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού ένα φιλόδοξο Βιβλίο αναφοράς για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 με τίτλο: «ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ» και υπότιτλο: «Μία προφορική Ιστορία της Εξέγερσης».
Ανεξάρτητα όμως από τις όποιες καλές προθέσεις του Ιστορικού και του Εκδότη για το συγκεκριμένο συλλογικό Βιβλίο, εξ’ αντικειμένου τίθενται τρία ερωτήματα:
(α.) Είναι δυνατόν μια προφορική αφήγηση ενός αφηγητή είτε να σκιάσει, είτε να αλλοιώσει είτε να ακυρώσει την αδιαμφισβήτητη αλήθεια και την πραγματικότητα του Ιστορικού γεγονότος όπως αυτή έχει κατοχυρωθεί με τεκμήρια, ντοκουμέντα και αποδείξεις;
(β.) Είναι δυνατόν οι αφηγήσεις των συμμετεχόντων στην αντίσταση και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι μαρτυρίες και οι βιωματικές αλήθειες των θυμάτων της Χουντικής βαρβαρότητας να είναι ισοδύναμες και ισόκυρες με τις «ασχολίαστες αφηγήσεις» των νοσταλγών και των απολογητών μιας 7χρονης στυγνής Δικτατορίας, με τα μεταχρονολογημένα άθλια και ψευδέστατα σενάρια των Χουντικών θυτών;
(γ.) Είναι δυνατόν εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς τα προβοκατόρικα «μετα-ψέματα» ενός θρασύδειλου νοσταλγού της Χούντας να βαφτιστούν σε ασχολίαστες αφηγηματικές «μετα-αλήθειες» για τη συγγραφή ενός φιλο-Χουντικού σεναρίου «μετα-ιστορίας»;
6. Το Βιβλίο περιλαμβάνει 80 σημαντικές και συγκλονιστικές αφηγήσεις, με βιωματικές αλήθειες ανθρώπων που συμμετείχαν έντονα με πολλαπλή δράση στην Εξέγερση. Αυτές οι 80 αφηγήσεις ασφαλώς συμπυκνώνουν μία μνήμη και αποτελούν μία κατάθεση χρήσιμη για την ιστορία, τη γνώση, το στοχασμό και την αυτογνωσία του αντιδικτατορικού Κινήματος σε όλες τις μορφές του αγωνιστικές, πολιτικές, κομματικές, κοινωνικές, πολιτισμικές.  Οι αφηγήσεις και οι αλήθειες αυτές αποτελούν έναν ανεκτίμητο πλούτο που προσδίδουν μία πρόσθετη αξία σε ένα Βιβλίο αναφοράς, που αξίζει να υπάρχει και να διαβαστεί.
• Το Βιβλίο περιλαμβάνει και 4 αφηγήσεις ανθρώπων, οι οποίοι ήταν πάνοπλοι έξω από το Πολυτεχνείο και εναντίον των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» με συμμετοχή στην εισβολή και τη βίαιη καταστολή, 2 Χουντικοί Αξιωματικοί (Κ. Βουλιέρης και Μ. Γουνελάς) και 2 Στρατιώτες.
• Ο Δημήτρης Ψαρράς έγραψε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ένα εμπεριστατωμένο άρθρο εύστοχης κριτικής με επιχειρήματα και τεκμήρια προς τον Ιστορικό Ι. Χανδρινό, με αιχμή την ψευδέστατη και άθλια «αφήγηση»  του  Χουντικού  Αξιωματικού  Κ. Βουλιέρη,  με  τίτλο  «… Η «δικαίωση» των Τανκς…»  (Εφ.Συν 16-17/11/2019 και στο efsyn.gr).
• Το λάθος του Ιστορικού είναι πρόδηλο και ολέθριο.
Ο Ιστορικός Ι. Χανδρινός στην απάντησή του προς τον Δημήτρη Ψαρρά προσπάθησε να ανασκευάσει και ουσιαστικά να αναγνωρίσει το μεγάλο λάθος του. (Εφ.Συν 18/11/2019 και στο site efsyn.gr).  
  
7. Στο Βιβλίο υπάρχει η αφήγηση – μαρτυρία του Μιχάλη Γουνελά, Υπίλαρχου Τεθωρακισμένων, που ήταν ο οδηγός στο «Τανκ της Εισβολής». Με την αφήγηση του Γουνελά έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές και είναι περίπου η ίδια με την κατάθεσή του στη Δίκη του Πολυτεχνείου, στην οποία είχε καταδικαστεί ως αυτουργός της Εισβολής.
• Θεωρώ ιστορικό και ηθικό μου χρέος στο όνομα της αλήθειας να κάνω ειδική μνεία στην «αφήγηση – μαρτυρία» του Κώστα Βουλιέρη, αξιωματικού των Καταδρομών με ενεργό ρόλο στην περίοδο της Χούντας αλλά και μετά.
Αυτός ο «αφηγητής» μετά από 46 χρόνια αποπειράται, με καταγέλαστο και προκλητικό τρόπο, με ψέματα και συκοφαντικές αθλιότητες, να αλλάξει την αλήθεια και την πραγματικότητα της ύστατης στιγμής της εξέγερσης σε σχέση με την βαρβαρότητα της «Εισβολής του Τανκ», με τη βία και την άγρια καταστολή της «εκκενώσεως του Πολυτεχνείου».
8. Έχει ζωτική σημασία 46 χρόνια μετά να απαριθμήσουμε ορισμένα  ψέματα του κ. Βουλιέρη κατ’ αντιπαράθεση, με τεκμήρια, στοιχεία και ντοκουμέντα για την ανάδειξη μιας κατοχυρωμένης ιστορικής αλήθειας.
• Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το πρώτο ψέμα του. Λέει: «Εμείς θέλαμε να ανοίξουμε την Πύλη. Παίρνει, λοιπόν, ο Μακρυγιώργος τον τηλεβόα και λέει: Παιδιά πήραμε εντολή να επιβάλουμε την τάξη και θα την επιβάλλουμε…» «Ας πηδήσουν 3-4 να το κουβεντιάσουμε»… «Ναι, ναι φώναζαν από μέσα… Διαδηλώσεις υπέρ του Στρατού κατά κάποιο τρόπο… και βγήκαν τρεις…»
• Η ιστορική αλήθεια όμως είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.
• Δεν υπήρξε ποτέ και σε καμιά στιγμή «καμιά διαδήλωση υπέρ του Στρατού».
Αδιάψευστη μαρτυρία αποτελεί ο σθεναρός «Λόγος» των Εκφωνητών του Σταθμού «Εδώ Πολυτεχνείο» με κορύφωση τον σπαρακτικό Λόγο του Δημήτρη Παπαχρήστου λίγα λεπτά πριν από την Εισβολή.
• Η αναγκαιότητα για διαπραγμάτευση των «Άοπλων Ελεύθερων Πολιορκημένων» ήταν αποκλειστική και αυτόνομη απόφαση της Συντονιστικής Επιτροπής. Δεν έγινε ποτέ και σε καμία περίπτωση, μετά από πρόσκληση του Στρατού.
• Από την Πύλη του Πολυτεχνείου πήδηξαν έξω υψώνοντας μία Ελληνική Σημαία και μία Λευκή Σημαία με δική τους απόφαση και με δική τους ευθύνη δύο (και όχι τρεις) Εκπρόσωποι της Συντονιστικής Επιτροπής ο Κυριάκος Σταμέλος και ο Κώστας Λαλιώτης. 
Εμείς οι δύο ως Εκπρόσωποι των Φοιτητών δεν βγήκαμε για να «καλωσορίσουμε» το Στρατό και την Αστυνομία της Χούντας, για να  τους «υποδεχτούμε» ως σωτήρες και λυτρωτές και πολύ περισσότερο να «κουβεντιάσουμε» μαζί τους σαν φιλαράκια.
Αντιθέτως επιλέξαμε, με ευψυχία και κίνδυνο της ζωής μας, «το σάλτο μορτάλε» για να διαμαρτυρηθούμε και να διαπραγματευτούμε με όρους αντίστασης και αξιοπρέπειας, για να αποτρέψουμε την Εισβολή, τη βία και την καταστολή, για να επιβάλλουμε με την ηθική υπεροχή μας τους καλύτερους δυνατούς όρους μιας συντεταγμένης και αναίμακτης εξόδου.
9. Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το δεύτερο ψέμα του. Λέει: «… Και βγήκαν απ’ έξω τρεις. Ο ένας ήταν το λεγόμενο «Θείο Βρέφος» του Ανδρέα, ο Λαλιώτης, ο οποίος τότε είχε στρατευθεί νομίζω γιατί ήταν κουρεμένος με την ψιλή μηχανή…» «… Τους άλλους δυο δεν τους θυμάμαι…».
• Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.
• Ο Κώστας Λαλιώτης δεν είχε στρατευθεί.  Αρκεί να διαβάσει κανείς τον επίσημο κατάλογο των στρατευμένων με τα ονόματα των Φοιτητών.
• Ο Κώστας Λαλιώτης δεν ήταν κουρεμένος με την ψιλή μηχανή.
Αντιθέτως είχα πολλά και σγουρά μαλλιά σύμφωνα με τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες της εποχής.
Αυτή την εικόνα θα όφειλε και θα μπορούσε να την θυμάται καλά ο «αφηγητής» χουντικός αξιωματικός, αφού «θυμάται» να περιγράψει γλαφυρά (46 χρόνια μετά) μία συνάντηση και μία συζήτηση που δεν έγινε ποτέ και με κανέναν είτε με εμένα είτε με τον αείμνηστο και πάντα γενναίο Φίλο μου Κυριάκο Σταμέλο.
Σε κάθε περίπτωση αυτή η αλήθεια αποδεικνύεται γρήγορα και αδιάψευστα αν ανατρέξει σε φωτογραφίες της εποχής και σε επώνυμες μαρτυρίες εκατοντάδων Φοιτητών και Φοιτητριών.
10. Σύμφωνα με την αφήγησή του ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το τρίτο ψέμα του. Λέει: «…… Ήμασταν, λοιπόν, ο Μακρυγιώργος, ο Μπεκιάρης, εγώ, αυτοί οι Τρεις (δηλ. οι Εκπρόσωποι των Φοιτητών) και ο Συνταγματάρχης με την κούρσα Γιοβάνης. Πώς θα ανοίξουμε την πόρτα…. Κουβέντα με τον Λαλιώτη…. Μερικοί λέγανε να έρθει μια μπουλτόζα αλλά θα έκανε πέντε ώρες μέχρι να έρθει, οπότε ρίχνει την ιδέα ο Λαλιώτης…. «Κύριε Συνταγματάρχα εδώ παρακάτω έχετε τα άρματα μάχης (ήταν πράγματι εκατό (100) μέτρα δεξιά και αριστερά από το Πολυτεχνείο).   «…. Ήρθε το τανκ – νεκρική σιγή μέσα – είχε γυρίσει τον πυργίσκο ανάποδα… «… Εν πάση περιπτώσει, χτυπώντας το άρμα την πόρτα, μπήκε το μισό άρμα μέσα – ίσως και λίγο παραπάνω – πλάκωσε όλα τα πράγματα και μετά έκανε όπισθεν…»  Η ιδέα υλοποιήθηκε…»
• Και αυτό το ψέμα του «αφηγητή» είναι προκλητικό, πολύ φθηνό και γελοίο.
• Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.
• Όλοι  γνωρίζουν  ότι  το  «Άρμα  Μάχης»  της  Εισβολής ήταν μόλις 5-7 μέτρα (και όχι σε απόσταση 100 μέτρα). Είχε παραταχθεί μπροστά από την Πύλη του Πολυτεχνείου. Τα άλλα άρματα ήταν και αυτά σε πλήρη διάταξη σε απόσταση αναπνοής μαζί με τις δυνάμεις καταστολής του Στρατού και της Αστυνομίας.
• Όλοι γνωρίζουν ότι την «ύστατη στιγμή» πήδηξαν από την Κεντρική Πύλη, ο Κώστας Λαλιώτης και ο Κυριάκος Σταμέλος ως διαπραγματευτές των «Εξεγερμένων». Όταν βγήκαμε έξω στη Πατησίων το «Τανκ της Εισβολής» ήταν ακριβώς μπροστά στην πύλη. Υπάρχουν ως ντοκουμέντα της Εισβολής, όχι μόνο οι μαρτυρίες των Φοιτητών, οι σχετικές φωτογραφίες αλλά και τα τηλεοπτικά πλάνα.
• Όλοι γνωρίζουν ότι η Εισβολή του Τανκ ήταν δεδομένη και προειλημμένη από την ηγεσία της Χούντας, τους επιτελείς της και τους εκτελεστές της επιχείρησης.
Η καινοφανής θεωρία «της…μπουλντόζας» είναι ένα ακόμη καταγέλαστο και πρωτοεμφανιζόμενο ψέμα μετά από 46 χρόνια.
• Η αναφορά του Κ. Βουλιέρη στο όνομά μου, του «…κουρεμένου με την ψιλή μηχανή Κώστα Λαλιώτη», για την «ιδέα» της εισβολής του Τανκ είναι ένα ψέμα νοσηρό, αδιανόητο και άθλιο.
• Όλοι γνωρίζουν ότι έγινε η «Δίκη του Πολυτεχνείου» με συγκεκριμένες καταδικαστικές αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης για τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της Φασιστικής Βαρβαρότητας της Χούντας κατά τις 4 ημέρες της Εξέγερσης με δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες κρατούμενους, καταζητούμενους και διωκόμενους.
• Σε αυτή τη Δίκη για το Πολυτεχνείο τον Οκτώβριο του 1975 κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Κυριάκος Σταμέλος και ο Κώστας Λαλιώτης ήταν Βασικοί μάρτυρες. 
Σε αυτή τη Δίκη ο Κυριάκος και εγώ ως βασικοί μάρτυρες κατηγορίας ονοματίσαμε και αναγνωρίσαμε στο Δικαστήριο τους Στρατηγούς και τους υψηλόβαθμους Αξιωματικούς της Αστυνομίας, με τους οποίους διαπραγματευτήκαμε για 15-20 περίπου λεπτά.
Σε αυτή την πολύκροτη Δίκη κανένας από τους κατηγορούμενους και καταδικασθέντες Στρατηγούς και Αξιωματικούς της Χούντας (Παπαδόπουλος, Ιωαννίδης, Ντερτιλής, Ραφαηλάκης, Μαυροειδής, Γιοβάνης, Γουνελάς, Χριστολούκας και άλλοι) δεν τόλμησε να κάνει αναφορά στο γελοίο και κατάπτυστο μεταχρονολογημένο ψέμα του Κ. Βουλιέρη  είτε  για τη «μεταφορά μιας μπουλντόζας» είτε ότι ο «….η ιδέα του Λαλιώτη υλοποιήθηκε…», είτε ότι «… μόνο το μισό τανκ μπήκε στο Πολυτεχνείο…».
(Βλέπε στην Εφημερίδα των Συντακτών την έρευνα του Δημήτρη Ψαρρά με τίτλο: «11 τεκμήρια για το Πολυτεχνείο». Αυτά τα «11 τεκμήρια» είναι από τις ίδιες τις απολογίες των Χουντικών. Τα VIDEO των απολογιών των Χουντικών έχουν αναρτηθεί στην efsyn.gr.)
11. Όλοι γνωρίζουν από τα πρακτικά της Δίκης τις καταθέσεις του Κώστα Λαλιώτη και του Κυριάκου Σταμέλου για τη Διαταγή των Χουντικών Αξιωματικών μετά την παρέλευση του 10λεπτου Τελεσίγραφου: «… Τσογλάνια, ο Στρατός δεν ξευτελίζεται…», «Τσογλάνια ο Στρατός δεν διαπραγματεύεται…»,
«… Και μετά από αυτές τις λέξεις η Διαταγή ήταν ένα νεύμα για την Εισβολή…».
• Όλοι γνωρίζουν το βράδυ της Παρασκευής ότι ο Κ. Σταμέλος και ο Κ. Λαλιώτης συνελήφθησαν αμέσως και με βίαιο τρόπο. Κατά την πολύμηνη κράτησή τους στο ανακριτικό κολαστήριο του ΕΑΤ – ΕΣΑ υπέστησαν ειδικά, σκληρά και πολλαπλά βασανιστήρια με βαρύτατες συνέπειες στην υγεία τους.
12. Σύμφωνα με την αφήγηση ο Κ. Βουλιέρης ξεφουρνίζει το τέταρτο ψέμα του. Λέει: «…. Φύγαν όλοι εκτός από μία φανατική (που φώναζε) Φασίστες δεν φεύγουμε, Φασίστες, δεν φεύγω…..» «…. Η κοπέλλα τραυματίστηκε…. Της έσπασε το πόδι, νομίζω…».
Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη και ριζικά διαφορετική.
Ασφαλώς περιγράφει ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Πέπη Ρηγοπούλου.  Όμως η Πέπη Ρηγοπούλου δεν ήταν μια «Φανατική», ήταν ένα θύμα της Βαρβαρότητας και της Βίας. Στάθηκε όρθια και γενναιόψυχα στην έπαλξη του Πολυτεχνείου.
• Η «Φανατική» Πέπη δεν «….έσπασε το πόδι της…», παραπατώντας σε κάποια λακούβα!!!  Αντιθέτως τα πόδια της τα καταπλάκωσε η πεσμένη και διαλυμένη πόρτα του Πολυτεχνείου μετά την Εισβολή του Τανκ.  Η κατάθεσή της και η φωτογραφία της στη Δίκη του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με μία αφοπλιστική και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
13. Υπάρχουν και πολλά άλλα ψέματα στην αφήγηση του Κ. Βουλιέρη, που πρέπει να σχολιαστούν κατ’ αντίστιξη με τις αλήθειες της εξέγερσης. (Δεν έχω το χρόνο να το κάνω και κυρίως δεν θέλω να γίνει πιο μακρόσυρτο το κείμενό μου…)
• Όμως παραθέτω για τους αναγνώστες, άνευ σχολιασμού, ορισμένες ενδεικτικές ακόμη περιγραφές της «αφήγησης» του Κ. Βουλιέρη.
-«….. Ρε κοριτσάκια μου τι κάνετε εδώ; Κύριε Αξιωματικέ, δεν ξέρω, ήρθαμε εδώ για να διασκεδάσουμε λιγάκι…. Μη μας σκοτώσετε….».
-«…. Μερικές κοπέλες με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν…. Και μάλιστα οι φαντάροι με δουλεύανε: «….Άντε κύριε Διοικητά, τα κονόμησες….».
-«…. Βρήκα εκεί μέσα (…στην Αρχιτεκτονική…) ολίγα χρησιμοποιημένα προφυλακτικά και δύο – τρία κουτιά αχρησιμοποίητα. Τα έδωσα στους Φαντάρους: Ρε λεβέντες εσείς έχετε και γκόμενες….». 
14. Μετά από όλες τις παραπάνω αναφορές και περιγραφές σαφέστατα και αδιαμφισβήτητα η «αφήγηση» του Κ. Βουλιέρη αποδεικνύεται ότι είναι αποκύημα νοσηρής φαντασίας και καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.
Μέσα από τεκμηριωμένα στοιχεία, αποδείξεις, ντοκουμέντα και αδιαμφισβήτητες αλήθειες προκύπτει ότι είναι ένας άθλιος μεταχρονολογημένος ψεύτης και συκοφάντης (46 χρόνια μετά…), ένας αμετανόητος απολογητής και «νοσταλγός» της Φασιστικής Χούντας.
• Είναι όμως δυνατόν ο Ιστορικός και Επιμελητής του Βιβλίου να μην διασταυρώσει, να μην σχολιάσει και να μην αντικρούσει τα ψέματα του Χουντικού «αφηγητή» του με τις ιστορικές αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου; Αλήθειες όπως αυτές τεκμηριώνονται τόσο στα πρακτικά της «Δίκης του Πολυτεχνείου» και στις μαρτυρίες των Κ.Λαλιώτη και Κ. Σταμέλου, της Πέπης Ρηγοπούλου, όπως και άλλων στελεχών του Φοιτητικού Κινήματος, όσο και σε 100δες αδιάψευστα φωτογραφικά, ηχητικά και τηλεοπτικά ντοκουμέντα; 
• Με μεγαθυμία και επιείκεια μόνο μια λογική εξήγηση μπορεί να δοθεί.
Ο ιστορικός ναρκισσισμός με τις συνεπακόλουθες εμμονές του παγίδευσε τον Ερευνητή σε έναν ρόλο «επιτήδειου – ουδέτερου».
Ίσως γι’ αυτό κρατούσε μία «αφήγηση» εξόφθαλμα ψευδέστατη και άθλια, ως επτασφράγιστο μυστικό, στα ερμητικά κλειστά συρτάρια του από το 2011, δηλαδή 8 ολόκληρα χρόνια.
Είναι άξιο απορίας γιατί δεν μπήκε στον κόπο να διασταυρώσει τη μεταχρονολογημένη «αφήγηση», χωρίς να πιστοποιήσει την αξιοπιστία της, χωρίς να ρωτήσει έστω και έναν από τους 80 «αφηγητές» του Βιβλίου, που ήταν «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» μέσα από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.
Ίσως να είχε την ψευδαίσθηση και την αυταπάτη ότι η μεταχρονολογημένη ψευδέστατη και άθλια «αφήγηση» του Χουντικού Κ. Βουλιέρη μπορούσε να αναδειχτεί σε έναν «άσσο» για μια άλλη «θέαση» της ιστορίας και της αλήθειας της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  …. Ίσως…. Ίσως  …. Ίσως …..  
Πριν μερικές μέρες ένας αγαπητός μου Φίλος, ο Ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, διαφωνώντας με την ψυχραιμία μου, μού χάρισε ένα διδακτικό στίχο της στιγμής: «…. Φίλε μου Κώστα στην Ιστορία με αυτά τα Ίσως, Ίσως, Ίσως, μας χωρίζει μία Ά-βυ-σσος..…»
15. Αφήνω ως τελευταία αναφορά μου τον τρόπο που σχολιάζει και αξιολογεί ο Ιστορικός και Επιμελητής, στην Εισαγωγή του Βιβλίου, την «αφήγηση» του Κ. Βουλιέρη με τα αποδεδειγμένα αυταπόδεικτα και καταγέλαστα χουντικά ψεύδη του.
• Παραθέτω αυτολεξεί το σχόλιο και την αξιολόγηση του κ. Ιάσονα Χανδρινού για την «αφήγηση» του Χουντικού Κ. Βουλιέρη: «… Στο πλαίσιο του παρόντος βιβλίου, συλλέχθηκαν τέσσερις μαρτυρίες μελών των στρατιωτικών δυνάμεων. 
Η σημαντικότερη ανήκει σε έναν από τους Διοικητές της «Επιχείρησης Πολυτεχνείο» (της εκκένωσης τα ξημερώματα του Σαββάτου), ο οποίος αφηγείται τα γεγονότα με βάση συγκεκριμένους – και άκρως ενδιαφέροντες – θεματικούς/μνημονικούς άξονες:
-έμφαση στο αναίμακτο της εισβολής,
-τονισμό στοιχείων, που καταδεικνύουν την επιχειρησιακή αλλά και ηθική ανωτερότητα του στρατού απέναντι στην αστυνομία,
-σεξουαλικά υπονοούμενα και υπαινιγμούς για τον νεολαιίστικο (άρα μη ιδεολογικό) χαρακτήρα των γεγονότων και άλλα». 
• Με άλλα λόγια τόσο ο πασίγνωστος Μιχάλης Γουνελάς όσο κυρίως ο «πρωτοεμφανιζόμενος» σωτήρας και λυτρωτής του Πολυτεχνείου, και πάνω απ’ όλα «προστάτης» και «συμπαραστάτης» των Φοιτητών και των Φοιτητριών Κώστας Βουλιέρης δεν είναι εκφραστές και φορείς της Χούντας. Δεν είναι πολιορκητές και αυτουργοί μιας βίαιης Εισβολής και «εκκένωσης» του Πολυτεχνείου αλλά ουδέτεροι παρατηρητές και «αφηγητές».  Δεν είναι Χουντικοί Αξιωματικοί και σιδερένιοι βραχίονες της Δικτατορίας αλλά απλώς είναι γενικά, αόριστα και αφηρημένα «μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων».
• Αυτό το σχόλιο του Επιμελητή δεν είναι μόνον ανεξήγητο αλλά είναι και ασυγχώρητο. Αφήνει τους πάντες ενεούς.
16. Ο Ιάσονας Χανδρινός στην απάντησή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (18/11/2019) στον Δημήτρη Ψαρρά και το άρθρο του (16/11/2019) με τίτλο «… Η Δικαίωση των Τανκς…» προσπάθησε να αναγνωρίσει το λάθος του και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
• Στις δύο ακροτελεύτιες παραγράφους αυτής της απάντησής του αναφέρεται τιμητικά και με σεβασμό στο όνομά μου και στο όνομα του Κυριάκου Σταμέλου ως εξής:
-«…..Η εννιάχρονη ενασχόλησή μου με την προφορική, βιωματική ιστορία του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα ψυχρό ακαδημαϊκό εγχείρημα.  Αντλείται από έναν βαθύ, ειλικρινή και ανυπόκριτο σεβασμό σε ανθρώπους που εκείνη την εποχή έπαιξαν κυριολεκτικά το κεφάλι τους, μεταξύ των οποίων ο Κυριάκος Σταμέλος (που πριν φύγει από τη ζωή μού έκανε την τιμή να μου δώσει τη μαρτυρία του) και φυσικά ο Κώστας Λαλιώτης.
-«…. Ο Κώστας Λαλιώτης για μένα θα είναι για πάντα ο άνθρωπος που περιγράφουν τα δύο παρακάτω αποσπάσματα που επίσης περιλαμβάνονται στο βιβλίο:
-«…. Ήτανε κάτω ο Λαλιώτης και κάποιοι άλλοι στο θυρωρείο της Πατησίων.  Είχανε έρθει τα τανκς κι είχαν σταθεί μπροστά (…).  Πήδηξε τα κάγκελα και βγήκε.  Και τον συλλάβανε.  Δεν ήταν εύκολο να το κάνεις αυτό, ήθελε αρχίδια μεγάλα. Έδειξε μεγάλη παλληκαριά, κι αυτός  και ο Κυριάκος ο Σταμέλος» (Σταύρος Λυγερός, σ.391 του Βιβλίου).»
-«.… Ο Κώστας Λαλιώτης στο Πολυτεχνείο απέδειξε έναν ηρωισμό εκπληκτικό, έκανε τη διαπραγμάτευση μαζί με τον Κυριάκο τον Σταμέλο. Συνελήφθη και βασανίστηκε πολύ (ΕΣΑ πήγε κι αυτός), έπαθε ολική αμνησία απ’ τα βασανιστήρια, νοσηλεύτηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο….
….. Ανακρινότανε και για εμένα, επειδή ήξερε πού θα κρυφτώ γιατί ήμασταν κολλητοί φίλοι (εγώ άλλαξα 22 σπίτια μετά το Πολυτεχνείο μέχρι τη Μεταπολίτευση, ο Κώστας τα ήξερε τα σπίτια). Θα είχα συλληφθεί αν με είχε πει. Αλλά δεν είπε τίποτα….» (Μιχάλης Σαμπατακάκης, σ.583 του Βιβλίου).
• Νοιώθω αυτονόητη υποχρέωσή μου πολύ ευγενικά και με ειλικρίνεια να ευχαριστήσω έναν νέο Ιστορικό – Ερευνητή για το σεβασμό του και για τις πολύ τιμητικές αναφορές του στο πρόσωπό μου και κατ’ επέκταση στο πρόσωπο τού αξέχαστου, αείμνηστου και πάντα γενναιόψυχου Φίλου μου Κυριάκου Σταμέλου.
• Θέλω όμως να καταλάβει ο Ιάσονας Χανδρινός ως Ιστορικός – Ερευνητής μια ιδιαίτερη στάση και συμπεριφορά όλων μας.
Δεν επιζητούμε «ούτε εγώ», «ούτε κανείς άλλος» από μια «Γενιά χωρίς Γενάρχες» από το Βιβλίο του προσωπικές αντιστασιακές περγαμηνές, συμψηφιστικές κολακείες και δαφνοστεφανώματα.
Η αγανάκτηση για την ψευδέστατη, νοσηρή και καταγέλαστη «αφήγηση» του Χουντικού Κ. Βουλιέρη δεν είναι ένα προσωπικό θέμα, αλλά θέμα μιας συλλογικής μνήμης, ευαισθησίας και αλήθειας.    
Για τους λόγους αυτούς, οι θέσεις και οι κριτικές παρεμβάσεις για το Βιβλίο τόσο οι δικές μου όσο και εκατοντάδες άλλων σχετικά με την προκλητική και ανιστόρητη αφήγηση του «ξεχασμένου» Κ. Βουλιέρη αφορούν ένα «συλλογικό και βιωματικό ΕΜΕΙΣ μιας αφυπνισμένης, αντιστασιακής και εξεγερμένης Γενιάς». Αφορούν κυρίως και μοναδικά το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ως ιστορικό ορόσημο με τις αδιαμφισβήτητες πυρακτωμένες και ματωμένες αλήθειές του.
17. Τον Ιάσονα Χανδρινό τον γνωρίζω, τον συμπαθούσα και τον εκτιμούσα ως νέο Ιστορικό. Γι’ αυτό και εγώ, όπως και τόσοι άλλοι παρόντες στην Εξέγερση, τον βοήθησα για να αντλήσει στοιχεία για το φιλόδοξο Βιβλίο του.
• Στον Ιάσονα Χανδρινό δεν καταλογίζω κακές προθέσεις και κακόβουλα σχέδια.
Όμως έχει διαπράξει ένα ολέθριο λάθος, ένα τραγικό λάθος.
• Τον Ιάσονα Χανρινό για λόγους αρχής δεν τον στοχοποιώ και δεν τον «πυροβολώ» γιατί είμαι συνειδητά άοπλος όπως στις 17 Νοεμβρίου του 1973.
• Με το αναλυτικό, εκτεταμένο και τεκμηριωμένο κείμενό μου, στο όνομα μίας ιστορικής αλήθειας γραμμένης με αίμα, απλώς αποκαλύπτω, κρίνω και κατακρίνω αυτό το ολέθριο λάθος του. Αυτό το ολέθριο λάθος του Ιάσονα Χανδρινού έγκειται τόσο στην ασχολίαστη και αδιασταύρωτη «αφήγηση» του Χουντικού Κ. Βουλιέρη όσο και για το αξιολογικό σχολιασμό αυτής της «αφήγησης» στην Εισαγωγή του Βιβλίου.
• Δυστυχώς αυτό το ολέθριο και τραγικό λάθος του αδικεί μία πολύχρονη και πολύμοχθη ερευνητική δουλειά του και κυρίως στιγματίζει ένα αξιόλογο Βιβλίο αναφοράς.  
• Όμως επιμένω για μία ακόμη φορά ότι το «Βιβλίο αναφοράς» με τίτλο «ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ» αξίζει να υπάρχει και αξίζει να διαβαστεί γιατί οι 80 βιωματικές «αφηγήσεις» των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» είναι σημαντικές και συγκλονιστικές μαρτυρίες.
Υ/Γ1. 
• Για έναν Ιστορικό Ερευνητή «…θέλει αρετή και τόλμη…», απαιτεί θάρρος η καθαρή αναγνώριση ενός ολέθριου ιστορικού λάθους.
• Για τον Ιάσονα Χανδρινό η δραστική αποκατάσταση της αλήθειας, χωρίς μισόλογα και δίχως περιστροφές, προβάλλει ως η μοναδική και λυτρωτική οφειλή του.
Υ/Γ2.
Το σχόλιο του προηγούμενου Υστερόγραφου για τον Ιστορικό Ιάσονα Χανδρινό αφορά και ισχύει κατ’ αντιστοιχία και εις το ακέραιο τόσο για τις «Εκδόσεις Καστανιώτη», έναν οργανισμό με διαχρονικότητα, κύρος και αξιοπιστία όσο κυρίως για τον αγαπητό Φίλο μου, σαρανταπέντε χρόνια συναγωνιστή και συνοδοιπόρο, Θανάση Καστανιώτη.  

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO32 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός1 ώρα πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή