Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει για τη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη

Δημοσιεύτηκε στις


Στη μνήμη
του θαυμάσιου Πολύβιου Μαρσάν
Διάβασα για
…εικοστή φορά στη ζωή μου όσα έγραψε
κάποτε ο Δημ. Μυράτ για τη δολοφονία της
Ελένης Παπαδάκη και αναδημοσιεύτηκαν
στην εφ. «ΤΑ ΝΕΑ» στις 6-7 Σεπτεμβρίου
2014. ΕΔΩ. Υπάρχουν ασάφειες, κενά και,
δυστυχώς, ηθελημένες παραλείψεις. Σʼ
αυτά θέλω να απαντήσω τελείως τηλεγραφικά,
έστω κι αργά, ό,τι μπορώ. Αλλού είναι η
θέση τους με τις απαραίτητες παραπομπές

Πρώτα πρώτα
πώς του ʼρθε του Μυράτ να γράψει «γιʼ
αυτό» ύστερα από τόσα χρόνια. Ήταν
έξυπνος, μορφωμένος και έγραφε θαυμάσια.
Ηθοποιός δεν ήταν και το ήξερε. Τι τον
έσπρωξε όμως να δημοσιεύσει αυτό το
καυτό θέμα μάλλον στο παλαιό περιοδικό
«Ευθύνη»; Τι λέπια και λεκέδες ήθελε νʼ
αποτινάξει από πάνω του στο περιορισμένο
κοινό ενός λαμπρού μεν αλλά «άγνωστου»
περιοδικού; Γιατί τον έτρωγε το «θέμα»,
ύστερα από τόσα χρόνια, αφού ο ίδιος
ήθελε να πιστεύει τον εαυτό του τελείως
αθώο του αίματος της Παπαδάκη;
Εντύπωση
κάνει επίσης ότι αποφεύγει να αναφέρει
το όνομα της αδελφής του Μιράντας, από
άλλη μητέρα, όταν εκείνα τα χρόνια και
οι πέτρες ακόμη βοούσαν για το θανάσιμο
μίσος της προς τη μεγάλη ηθοποιό, πριν,
και την υποτιθέμενη συμμετοχή της στη
δολοφονία της, μετά. Υπάρχουν δημοσιεύματα
της εποχής που αναφέρουν ολοκάθαρα
ονόματα και περιστατικά. Σʼ αυτά ουδείς
απάντησε και ουδείς έσυρε ποτέ κάποιον
στα δικαστήρια γιʼ αυτή την τρομερή
προσβολή και συκοφαντία.
Η Μιράντα
Μυράτ, την οποία δεν αναφέρει ποτέ ο
Δημήτρης ή Τοτός Μυράτ, ανήκε κι αυτή,
όπως και ο αδελφός της και ολόκληρη
σχεδόν η Ελλάδα στο ΕΑΜ. Υπάρχουν
φωτογραφίες της από διαδηλώσεις να
βρίσκεται στην πρώτη γραμμή με σηκωμένο
χέρι και ασφαλώς να φωνάζει «θάνατος
στους φασίστες». Ο πιο εύστοχος τίτλος
μιας τέτοιας φωτογραφίας θα ήταν τότε
«Η παρασυρθείσα κόρη».
Όσο για τη
σχέση της με την Πολιτοφυλακή Πατησίων
–εκεί που κατέληξε η Παπαδάκη–είναι
ότι έμενε δύο τετράγωνα παρακάτω, στο
σπίτι μιας Γεωργιάδου. Αυτό αρκούσε για
να γραφεί στο τάκα τάκα ένα μονόπρακτο.
`
Μετά τα
Δεκεμβριανά ακολούθησε τους χιλιάδες
εαμίτες στην υποχώρησή τους στην παγωμένη
ελληνική επαρχία, χωρίς να προφθάσει
να μετακινηθεί προς τις ανατολικές
χώρες και επέστρεψε στην Αθήνα. Εκεί
την έκρυψε από τους κακούς ανθρώπους η
μητέρα της, ηθοποιός Κυβέλη, σύζυγος
του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου,
του επιλεγόμενου τότε «παπατζή».
Λίγο καιρό
μετά έκανε δήλωση μετανοίας καταδικάζοντας
τον κομουνισμό και για τον εαυτό της
γράφει ότι όλα όσα έκανε και όσα είπε
τα έκανε ως «παρασυρθείσα». Έτσι
προσελήφθη και στο Εθνικό Θέατρο, τον
δημόσιο οργανισμό, που εκείνα τα χρόνια
και για να πιεις νερό χρειαζόσουν από
την αστυνομία χαρτί νομιμοφροσύνης.
Πάει κι αυτό.
Η αίτησή της
στο Εθνικό Θέατρο για να επαναπροσληφθεί
ως υγιώς και εθνικώς πλέον σκεπτομένη
έχει χαθεί.
Ο Μυράτ
αποφεύγει ακόμη να αναφέρει τον πόλεμο,
τον παροξυσμό και τις λυσσαλέες επιθέσεις
που δεχόταν η Παπαδάκη στα δύο τελευταία
χρόνια της επίγειας ζωής της και από
συναδέλφους και από τα φύλλα μιας
κατάπτυστης «εθνικόφρονης» εφημερίδας.
Αυτά τα ήξερε και τα διάβαζε. Ποιος τα
χαιρόταν όμως και ποιος τα υπαγόρευε;
Και βέβαια θα ήξερε τις τελείως
αντισυναδελφικές, πρόστυχες, μοχθηρές,
εκδικητικές πράξεις της Ασπασίας
Παπαθανασίου (η ίδια η Ασπασία τα γράφει
χαρτί και καλαμάρι σε βιβλίο της) και
της Αλέκας Παΐζη, επάνω στη σκηνή, τις
ώρες της παράστασης, όταν η Παπαδάκη
υποδυόταν την Εκάβη στο Εθνικό Θέατρο,
του Δεκέμβρη 1943, και οι δύο κυρίες, νεαρές
τότε, συμμετείχαν στο Χορό της ίδιας
τραγωδίας! Παραλείπω τα κείμενα γιατί
θα στενοχωρηθούμε όλοι.
`
Και επειδή
η Παπαδάκη συνελήφθη στο σπίτι του Μυράτ
(το ίδιο βράδυ τη δολοφόνησαν στο έρημο,
τότε, Γαλάτσι) και επειδή την άλλη μέρα
το μεσημέρι κατόρθωσε η θεία του Μαρίκα
Κοτοπούλη, αδελφή της μητέρας του, να
στείλει το αυτοκίνητο του Ερυθρού
Σταυρού, με τον ίδιο τον διευθυντή μέσα,
τον ελβετό Λαμπέρ, στο σπίτι του στα
Πατήσια, στην οδό Ιακωβίδου, και να τον
μεταφέρουν σώο στο Κολωνάκι, αποφάσισε
να μην πάει στην κηδεία της ένα μήνα
μετά (τότε βρήκαν το πτώμα της). Οι γονείς
του πήγαν και φυσικά η «θεία» Μαρίκα.
`
`
Τώρα πώς
κατόρθωσε το αυτοκίνητο του Ερυθρού
Σταυρού, με τους τεράστιους κόκκινους
σταυρούς σε όλες τις πλευρές του, να
διασχίσει την εαμοκρατούμενη Αθήνα
είναι μυστήριο. Ίσως οι εαμίτες
συμμορφώθηκαν για λόγους «ανθρωπισμού»
στην παράκληση των Άγγλων να μην
πυροβολούν τα αυτοκίνητα και να «σεβαστούν
το διεθνές σήμα».
Στις 11
Δεκεμβρίου 1944 ρίχτηκαν από αέρος χιλιάδες
προκηρύξεις μʼ αυτή την παράκληση.
Ενδεικτικά αναφέρω την κατακλείδα της
σπάνιας προκήρυξης: «Παρακαλούμεν
άπαντας να σεβασθούν το διεθνές σήμα
του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και να μην
πυροβολούν κατά των μεταγωγικών αυτών
αυτοκινήτων, τα οποία μεταφέρουν
φαρμακευτικά είδη εις τους πληγωμένους
και τρόφιμα εις τον Λαόν των Αθηνών».
Γιʼ αυτό το
επεισόδιο ο Μυράτ δεν λέει τίποτε. Ή
έγραψε και το ʼσκισε μετά ή κάπου ακόμα
λανθάνει και περιμένει τη νεκρανάστασή
του. Αρκεί να πέσει σε χέρια σοβαρών
ερευνητών.
`
Αρχίζοντας
ο Μυράτ μας λέει ότι λίγο πριν αρχίσουν
τα άγρια όργανα είπε στην Παπαδάκη να
εξαφανιστεί «για να μην τη βρει κακό».
Πώς γνώριζε ότι κινδύνευε; Εκείνη θύμωσε
και τον αποπήρε. Μέγα και βλακώδες λάθος
της. Υπολόγιζε ότι θα παρουσιαζόταν σε
κάποιο «πολιτισμένο» δικαστήριο και
με δυο δικηγόρους για να αποστομώσουν
τους εχθρούς της, αν συνέβαινε κάτι
άσχημο και παρατραβηγμένο. Εκτός αυτού
είχε ντοκουμέντα. Είχε σημειώματα και
επιστολές για να τρέξει και να βοηθήσει.
Πράγματι βοήθησε και έσωσε τριάντα δύο
(32) κρατούμενους είτε από το εκτελεστικό
απόσπασμα είτε να αποφυλακιστούν. Είχε
επιστολές από τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό,
τη συγγραφέα Λιλίκα Νάκου, τον ενδυματολόγο
Αντώνη Φωκά. («Άραγε τους ξέρει κανείς
σήμερα αυτούς τους ανθρώπους;) Είχε
«άκρες». Κυρίως στον Αρχιεπίσκοπο, στο
δήμαρχο Αθηναίων Γεωργάτο, στον ίδιο,
το μισητό πρωθυπουργό Ράλλη, κολλητό
φίλο του πατέρα της.
Ακόμη κι όταν
κάποιο άγιο χέρι ενός αγνώστου έριξε
κάτω από την πόρτα της σημείωμα που τη
συμβούλευε να εξαφανιστεί αμέσως γιατί
την κυνηγούν να τη δολοφονήσουν, εκείνη
το αγνόησε. Ευτυχώς δεν το αγνόησε ο
λαμπρός συνάδελφος και φίλος της Νίκος
Δενδραμής και σώθηκε. Υπάρχουν δύο
κυρίες σήμερα οι οποίες γνωρίζουν τίνος
ήταν εκείνο το χέρι που έστειλε αυτά τα
δύο σημειώματα, με κίνδυνο της ζωής του,
και το κρύβουν μέχρι τώρα για άγνωστους
λόγους. Πιθανόν εθνικούς! Δεν γράφω
επίθετα και σχόλια γιατί θʼ αποκτήσω
ακόμη δύο εχθρούς. (Όμως κάτι με βασανίζει.
Έχει γούστο, λέει, να ήταν το χέρι του
Μυράτ!)
`
Την Παπαδάκη
τη συνέλαβαν πράγματι στο σπίτι των
Μυράτ, απόγευμα της 21 Δεκεμβρίου 1944.
Αυτός που τη ζήτησε ήταν ο φοιτητής
Ιατρικής Κ.Μ., αργότερα γνωστός γιατρός
της Αθήνας, κάτοικος κι αυτός της περιοχής
Πατησίων, οδός Χρυσοστόμου Σμύρνης,
πάροδος Καυτατζόγλου, γιος εφοριακού–
(είχαν κάνει μαζί κάμποσες συλλήψεις,
ίσως για να εκδικηθεί το θάνατο του
αδελφού του από τους γερμανούς). Κάποτε
που τον ρώτησα στο τηλέφωνο για κείνο
το «περιστατικό» μου είπε ότι έφαγε
τόσο ξύλο από τους δεξιούς (τα Χερουβείμ
δηλαδή της πατρίδας γιατί οι άλλοι ήταν
τα Σεραφείμ) που δεν θυμόταν τίποτε. Τον
πιστεύω ακόμη. «Έφυγε» κι αυτός αλλά
αργά!
Μαζί του
έσερνε έναν αστυφύλακα με πολιτικά,
«δικό μας» πια, ονόματι Θεόδωρο Μιχαλόπουλο
και τον υποβολέα του θεάτρου Δημήτρη
Σούλη. Αυτόν κι αν γνώριζαν όλοι οι
θεατράνθρωποι. Όπως γνώριζαν και τους
συναγωνιστές και φίλους τους στην
Πολιτοφυλακή Πάνο Καραβουσάνο, ηθοποιό
τετάρτης κατηγορίας και τον μπάσο της
Λυρικής Σκηνής Εμμανουήλ Δουμάνη. Αυτοί
όλοι ήταν μόνιμοι κάτοικοι της
Πολιτοφυλακής Πατησίων.
`
`
Η Παπαδάκη
συνοδευόμενη από τη φίλη της Αιμίλια
Καραβία και τον Δ. Μυράτ, οδηγήθηκε πρώτα
στα γραφεία της Λαϊκής Επιτροπής του
ΕΑΜ, επί της οδού Πατησίων 314, για να
αναφερθεί όπως ορίζει η στρατιωτική
τάξη ότι η διαταγή τους εξετελέσθη (αυτό
«ξέχασε» να το αναφέρει ο Μυράτ, καίτοι
πολύ σημαντικό) και εν συνεχεία όλοι
μαζί πήγαν στην Πολιτοφυλακή της
γειτονιάς τους, η οποία στεγαζόταν στην
επιτεταγμένη έπαυλη Παπαλεονάρδου,
οδός Πολυλά και Ροστάν.
Εκεί την
υποδέχεται ο Καραβουσάνος με χειροφίλημα!
Ούτε αυτό αναφέρει ο Μυράτ. Αναφέρει
όμως ότι εκδιώκονται «με το άγριο». Από
ποιους άγριους και πόσο άγρια απέναντι
σʼ ένα γνωστό τους γραμματέα του ΕΑΜ,
στρατιωτικά ανώτερό τους, ο οποίος
μπαινόβγαινε διαρκώς στην Πολιτοφυλακή
και τον γνώριζαν όλοι. Και δεν ήταν
ύποπτος που συνόδευε μια επικίνδυνη
ύποπτη;
(Να σκεφτεί
μόνο κανείς ότι ο Καραβουσάνος ήταν στο
πάνελ των ηθοποιών οι οποίοι διαγράψανε
τους συναδέλφους τους –δίπλα στον
«συνάδελφό» τους, τον μέγα Αιμίλιο
Βεάκη– και ίσως ακολούθησε, μαζί με τον
μπάσο της Λυρικής Σκηνής, το εκτελεστικό
απόσπασμα έως τον ορισμένο τόπο για να
πιστοποιήσει ιδίοις όμμασι τον «θάνατο
της πουτάνας». Αυτός ήταν ο τίτλος που
της απονεμήθηκε στα συνέδρια των
ηθοποιών, από τους ίδιους τους αφιονισμένους
ηθοποιούς. Εδώ ονόματα δεν λέμε).
Και συνεχίζει
ο Μυράτ: «Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης…»
«Καλλιτεχνικό»
ψευδώνυμο ενός νέου 23 χρόνων, διοικητή
της Πολιτοφυλακής Πατησίων από τα αισχρά
και εγκληματικά λάθη της ηγεσίας του
Κόμματος, ο οποίος και λόγω της ηλικίας
του είχε το κουσούρι να κυνηγάει μόνο
γυναίκες. Έκανε «όργια» λέει ο Μυράτ
(για σκέψου , για σκεφθείτε τι όργια!) ο
οποίος έγραψε κάποτε ότι και ο ίδιος
ήταν «λάτρης» του ποδόγυρου. Έτσι
ακριβώς, αλλά φαίνεται χωρίς όργια. Ενώ
αν ο Ορέστης κυνηγούσε άντρες όλα θα
ήταν ομαλά, ρόδινα και δίχως όργια.
Ενδιαφέρον
μεγάλο παρουσιάζει ο αμέσως επόμενος,
μετά τον Ορέστη, διοικητής της Πολιτοφυλακής
Πατησίων, ο οποίος καταθέτει τέσσερις
μήνες αργότερα, στο 16ο αστυνομικό τμήμα,
ότι ο Ορέστης «επεδίδετο μετά γυναικών
εις ακολάστους πράξεις»!
Δηλαδή τι
άλλο έκανε ένας φυσιολογικός νέος 23
χρόνων από εκείνα όπου κάνουν επί
εκατομμύρια χρόνια οι άνθρωποι στον
πλανήτη. Το όνομα του νέου διοικητή:
Νίκος Ανδρικίδης. Θα τον βρούμε παρακάτω,
κολλητό φίλο, κι αυτόν, του Μυράτ.
`
[Ο Δημήτρης
Μυράτ]
`
Ο Ανδρικίδης
συνέλαβε και εκτέλεσε τον Ορέστη (τα
γράφει αυτά ο Μυράτ χωρίς να αναφέρει
το όνομα του φίλου του Ανδρικίδη) διότι
εκτός από τις «ακόλαστες πράξεις»
κατάκλεβε όλους τους «αντιδραστικούς»
που συνελάμβανε. Έκλεβε δηλαδή τις
βέρες, τους σταυρούς και ό,τι χρυσαφικό
και λίρες είχαν κρύψει στις ραφές των
ρούχων τους και είτε τα κρατούσε ο ίδιος
είτε τα χάριζε στις γκόμενες και δεν τα
παρέδιδε στους ανωτέρους του «για τις
ανάγκες του κόμματος». Έτσι ακριβώς
ήταν η κατηγορία και γιʼ αυτό η ηγεσία
έστειλε τον Ανδρικίδη στα Πατήσια για
να βάλει τάξη. (Ο Ορέστης πήρε το δαχτυλίδι
και το ρολόι της Παπαδάκη).
Τώρα πώς το
άσπιλο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος
είχε αλισβερίσι με τους μαυραγορίτες
και τους απατεώνες σαράφηδες της αγοράς,
οι οποίοι εξαργύρωναν βέρες, ρολόγια
και χρυσαφικά με λίρες Αγγλίας είναι
μια άλλη πονεμένη ιστορία.
Σε κάποια
δίκη του Ανδρικίδη που αναφέρθηκε το
όνομα του Ορέστη (η γελοιότητα όλων
ανεξαιρέτως δεν έχει όρια: ουδείς
«γνώριζε» το πραγματικό του όνομα –το
οποίο βρήκα πολύ αργότερα!) και η εκτέλεσή
του «για να μη θρηνήσουμε και άλλα
θύματα» όπως κατέθεσε αιφνιδίως ο
ουρανοκατέβατος μάρτυρας υπεράσπισης
του Ανδρικίδη, Δημήτρης Μυράτ, μια
ηθοποιός, Ολυμπία Παπαδούκα ονόματι,
έγραψε ότι στη δίκη «προσκομίστηκαν
επίσημα χαρτιά (τα οποία πήραν πίσω
αυτοί που τα προσκομίσανε) στο δικαστήριο,
που αποδείχνανε (!) ότι ο νεαρός Ορέστης
ήταν έμμισθος πράχτορας της Ιντέλιντζες
Σέρβις! Γιʼ αυτό ακριβώς το λόγο έστειλε
την Παπαδάκη στο απόσπασμα για να
κηλιδωθεί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ».
`
«Πράχτορας»
λοιπόν ο αλητάμπουρας, όπως λίγο αργότερα
καραμπινάτοι πράχτορες ήταν ο άγιος
Νίκος Πλουμίδης και ο έξοχος Κώστας
Καραγιώργης και πάλι λίγο αργότερα ο
ίδιος, ο διαβόητος Νίκος Ζαχαριάδης και
ο Τρότσκι και εκατομμύρια στρατιωτικοί
και πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης, ο
ανθός της μεγάλης Επανάστασης και πολλοί
δικοί μας, αγνοί ιδεολόγοι, που πήγαν
άδικα των αδίκων.
Εδώ πρέπει
να σκεφτούμε αυτά τα επίσημα χαρτιά,
ίσως σε περγαμηνή, σαν διπλώματα Ανωτάτων
Σχολών, με υπογραφές και σφραγίδες της
Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά τα
λέγανε και τα γράφανε κιόλας ηλικιωμένοι
και γνωστότατοι δημοσιογράφοι χωρίς
ίχνος ντροπής.
Ώρα μία μετά
τα μεσάνυχτα της 21 Δεκεμβρίου 1944 ο
διοικητής της Πολιτοφυλακής Πατησίων,
Ορέστης, πρέπει να είναι κατάκοπος, αφού
από τα χαράματα της προηγούμενης μέρας
είναι στο πόδι. Θα σέρνεται από την
κούραση κι ας είναι μόνο 23 χρόνων. Στην
Πολιτοφυλακή επικρατεί χάος και το ίδιο
πρέπει να συμβαίνει και στις υπόλοιπες
Πολιτοφυλακές της Αθήνας.
Συνεχώς
καταφθάνουν νέοι κρατούμενοι. Τους
περισσότερους μετά από μια σύντομη
ανάκριση στα όρθια, τους «περιποιούνται»
στο Γαλάτσι μʼ ένα χτύπημα στο κεφάλι
για να μην ακούγονται οι πυροβολισμοί.
Όλοι είναι εξαγριωμένοι καθώς τους
ερεθίζει το χυμένο αίμα και τους κάνει
πιο επικίνδυνους, σαν τους καρχαρίες.
Οι πολίτες
κατηγορούνται είτε για συνεργάτες των
γερμανών, δοσίλογοι και αντιδραστικοί
είτε για τροτσκιστές. Οι μισοί από τα
στελέχη της Πολιτοφυλακής που μύρισαν
την επέλαση της ήττας τους και την
επικείμενη σύλληψή τους, τα στρατοδικεία
που θα πετούνε σε λίγο τις θανατικές
ποινές σαν στραγάλια, έχουν ήδη φύγει
πρώτα για τη Θήβα, παίρνοντας μαζί τους
εκατοντάδες ομήρους, με σκοπό να
προωθηθούν στους παραδείσους των
ανατολικών χωρών.
Το να θυμάται
όμως ο Ορέστης (όπως γράφει ο Μυράτ) μέσα
σʼ εκείνο τον πανικό και την αναστάτωση
το όνομα της Παπαδάκη, που πρώτη φορά
άκουγε στη ζωή του, ότι ήταν εκείνη την
οποία διέγραψε και ουσιαστικά καταδίκασε
σιωπηρά σε θάνατο το εαμοκρατούμενο,
εκείνη την περίοδο, Σωματείο Ελλήνων
Ηθοποιών, δύο μήνες ακριβώς νωρίτερα,
στις 23 Οκτωβρίου, φαίνεται εντελώς
ηλίθιο. Απλώς τη θυμήθηκε διότι μόλις
πριν από λίγες στιγμές του ʼδειξαν το
χαρτί της διαγραφής και του τό ʼτριψαν
στα μούτρα. Ποιοι;
`
Κανείς δεν
υποπτεύεται όμως ότι τις κινήσεις του
Ορέστη τις παρακολουθεί κρυφά, τις
ελέγχει και τις βαθμολογεί εδώ και τρεις
μέρες, ΠΡΙΝ από τη σύλληψη της Παπαδάκη,
ο Νίκος Ανδρικίδης, μέχρι προχτές
διοικητής Πολιτοφυλακής Παγκρατίου,
Βύρωνα, Καισαριανής, με δεκάδες συλλήψεις
και εκτελέσεις στη μερίδα του. (Το τρελό
είναι ότι μόνο για ένα φόνο καταδικάστηκε!)
Ίσως τότε τον γνώρισε ο Μυράτ.
Στην επίσημη
κατάθεσή του ο Ανδρικίδης τον Απρίλιο
1945 τα ξερνάει όλα, αλλά πρέπει να
σκεφτόμαστε πόσα άλλα του χρεώσανε οι
αρχές και με ποιες τρομακτικές συνθήκες
δόθηκε η κατάθεση. Τις ξέρουμε, τις
ξέρουμε από αιώνες πώς γίνονται αυτές
οι καταθέσεις. Εδώ να σημειώσω ότι κάποτε
εμπιστεύτηκα σε κάποιον ηλίθιο αυτή τη
μοναδική κατάθεση, σε φωτοτυπία, η οποία
αποκτήθηκε με κόπο και χρήμα, κι εκείνος
την ανακοίνωσε στο διαδίκτυο!!
Εκεί λοιπόν
αναφέρει ότι διετάχθη να παρακολουθεί
κρυφά τον Ορέστη διότι, συν τοις άλλοις,
δηλαδή τις γυναίκες, «έκλεβε ασύστολα
τα θύματά του προς ίδιον όφελος» όπως
είπαμε «και όχι για τις ανάγκες του
Κόμματος».
Το όνομα της
Παπαδάκη δεν το αναφέρει διότι απλούστατα
δεν το είχε ακούσει κι αυτός ποτέ στη
ζωή του.
Επομένως:
από τις 18 Δεκεμβρίου, όπως γράφει και ο
Πολ. Μαρσάν, τρεις μέρες δηλαδή πριν από
τη σύλληψη της Παπαδάκη, που άρχισε ο
Ανδρικίδης την έρευνά του, είχε μάθει
για τις εν τω μεταξύ συλλήψεις και
εκτελέσεις και δεν έκανε τίποτε για να
τις σταματήσει.
`
Όταν μετά
την εκτέλεση του Ορέστη ανέλαβε τη
διοίκηση Πολιτοφυλακής Πατησίων ο
Ανδρικίδης, εξακολούθησε με τη συμμορία
του «προδότη» Ορέστη, όσους απόμειναν,
να συλλαμβάνει και να εκτελεί πολίτες
μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1945, ώσπου τό ʼσκασε
κι αυτός, πήγε στη μέση της Ελλάδας, τον
συνέλαβαν, τον φέρανε στην Αθήνα και
πέρασε από δίκη. Με βασικό μάρτυρα
υπεράσπισης τον Δημήτρη Μυράτ.
Είπε ο Μυράτ
στο δικαστήριο: «Δεν έπρεπε να οδηγηθεί
στο εδώλιο του κατηγορουμένου, μια και
ενήργησε έτσι με το πέρασμά του από τα
Πατήσια, ώστε να γλιτώσουν ασφαλώς όλοι
οι αθώοι».
Γιʼ αυτά όλα
όμως δεν έχει ούτε μία λέξη στο κείμενό
του για την Παπαδάκη.
`
Ο Νίκος
Ανδρικίδης (1914-2002) από τη Μικρά Ασία κι
αυτός (!) έμεινε στη φυλακή 28 χρόνια.
Απολύθηκε τον Ιανουάριο 1964. Στις 31
Οκτωβρίου 1986 του δόθηκε σύνταξη 9.600
δραχμών «ως παθών αγωνιστής της Εθνικής
Αντίστασης»! Δυστυχώς είχε τυφλωθεί.
Με τον Δημήτρη
Μυράτ έμεινε κολλητός φίλος έως το
τέλος. Τι συνέβη, πώς συνέβη, γιατί συνέβη
άδηλον. Εις τους θεούς ευρίσκονται τα
πέραν.
Ιδού μία από
τις επιστολές του Μυράτ προς τον Ανδρικίδη
με ημερομηνία 31.12.1978:
`
Αγαπητέ Νίκο,
Χρόνια Πολλά. Ευτυχισμένος ο Καινούριος
Χρόνος. Σʼ ευχαριστώ για τη φωτοτυπία.
Μόλις ησυχάσω θα σου γράψω περισσότερες
λεπτομέρειες για την περιβόητη σύλληψη
[της Ελένης Παπαδάκη, φυσικά. Εσωκλείω
δύο διπλές προσκλήσεις, που ισχύουν για
οποιαδήποτε μέρα, ελεύθερες από κάθε
επιβάρυνση. Θα ήταν άδικο να πληρώσης
το θέατρο του φίλου σου. Χαίρω που
ξέμπλεξες με τα συνταξιοδοτικά.
Γιατί να πάνε
τόσοι ωραίοι αγώνες, όπως ο δικός σου
και των άλλων παληκαριών, χαμένα; Ακόμα
κι ο δικός μου απειροελάχιστος και
μηδαμινός σαν Γραμματέα ΕΑΜ θεάτρου;
Τι έφταιξε
και βρισκόμαστε πάλι στην ίδια κοινωνική
κατάσταση της προμεταξικής περιόδου;
Κρίμα!
Με φιλία κι
εκτίμηση
Δ. Μυράτ
`
Εδώ με πόνο
καρδιάς θέλω να σημειώσω ότι τα περισσότερα
στελέχη της Πολιτοφυλακής Πατησίων και
Παγκρατίου, ακόμη και ο προσωπικός
εκτελεστής της Παπαδάκη, Βλ. Μ., είχαν
γεννηθεί στη Σμύρνη ή στα προάστιά της!
Πώς η «Καλλίστη πασών», αγαπητέ μου
κύριε Κωνσταντίνε Δεσποτόπουλε, έβγαλε
τέτοια τέκνα;
`
Τελειώνοντας
καταγράφω ορισμένα χρήσιμα στοιχεία
για την προϊστορία αυτού του δράματος.
Στις 20 Οκτωβρίου 1944, λίγες μέρες δηλαδή
μετά την Απελευθέρωση, στη συνεδρίαση
του Σωματείου Ελλήνων (αυτό προπάντων)
Ηθοποιών (κι αυτό προπάντων) ο αριστερός
ηθοποιός του μουσικού θεάτρου Σπύρος
Πατρίκιος κατόπιν πιέσεως και διαταγής,
όπως λέγεται, του Κόμματος, αναγκάστηκε
και μίλησε στους ηθοποιούς που μαζεύτηκαν
στα γραφεία του Σωματείου τους,
Σατωβριάνδου 52α, ως εξής:
`
«Θλιβερό
καθήκον μας αναγκάζει να μιλήσουμε για
τη στάση ωρισμένων, ευτυχώς ελαχίστων,
ηθοποιών που πολλοί απʼ αυτούς δεν είναι
ευτυχώς Έλληνες, που πρόδωσαν τον τίμιον
αγώνα με πράξεις κακές και που το
παράδειγμά τους θα ʼχε ανυπολόγιστες
συνέπειες και συμφορές αν δεν ήσαν
ευτυχώς τόσο λίγοι. Προτείνω να διαγραφούν
από το Σωματείο και να στερηθούν κάθε
δικαιώματος να εργάζονται στο ελληνικό
θέατρο και να γίνη για κάθε προτεινόμενο
αμέσως συζήτησις και να παρθή απόφασις».
`
*********************************************************
ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ
[Ο τίτλος και
τα ονόματα, χωρίς κανένα σχόλιο, όπως
δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα
«Απελευθερωτής», 25 Οκτωβρίου 1945]
`
1) Βεργή Έλσα
2) Δαδοκαρίδου Έλλη 3) Ζαμάνου Χαρ. 4) Θάνος
Διονύσιος 5) Ιακωβίδης Μιχάλης 6) Πόπολα
Αγγέλα 7) Κόππολα Αλφρέδος 8) Μοσχούτης
Δ. 9) Μπέλλα Σμάρω 10) Παπαδάκη Ελένη 11)
Παυλόφσκαγια Νίνα 12) Ραμασόφ Ροβέρτος
13) Φελίτσης Δημήτριος και 14) Αγγελική
Κοτσάλη.
Η επικύρωση
των ονομάτων έγινε δύο μέρες πριν, στο
θέατρο «Διονύσια» της Πλατείας
Συντάγματος.
Το προεδρείο:
Αιμίλιος Βεάκης, Θεόδωρος Μορίδης,
Σπύρος Πατρίκιος, Χρήστος Τσαγανέας,
Πάνος Καραβουσάνος.
`
**********************************************************
Προσωρινός
επίλογος
Στην εξεταστική
επιτροπή, πίσω από το θλιβερό τραπεζάκι
στη μέση της σκηνής των θεάτρων (ασφαλώς
το πιο άθλιο σκηνικό που εμφανίστηκε
στο ελληνικό θέατρο) τον κεντρικό ρόλο
του μεγάλου ιεροεξεταστή Τορκουεμάδα
τον έπαιζε ο μεγαλύτερος Έλληνας ηθοποιός
του 20ού αιώνα, και γιατί όχι και του
21ου, ο Αιμίλιος Βεάκης. Επέζησε ως το
1951.
`
`
Με τον
Στρατιωτικό Σύνδεσμο στην αρχή, άγριος
Βενιζελικός μετά και υμνητής του Εθνάρχη,
στη συνέχεια φανατικός οπαδός κάθε
δικτάτορα και της βασιλείας και υμνητής
του βασιλιά Κωνσταντίνου, στη συνέχεια
υμνητής του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά,
ώσπου ετελεύτησε το βίο του ως φανατικός
αριστερός.
Μια μικρή
παρένθεση. Ανάμεσα στους εχθρούς της
ΟΠΛΑ, τους οποίους εκτελούσε συνεχώς
κατά τη διάρκεια της Κατοχής (και τους
χρεώνονταν οι Ούννοι) και ιδιαίτερα τον
άγριο Δεκέμβρη 1944, ανάμεσα λοιπόν στους
στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς –κυρίως
χωροφυλάκια του γάλακτος– τους κραγμένους
μαυραγορίτες, τους γνωστούς συνεργάτες
των γερμανών, ήταν και οι «περίφημοι»
Τροτσκιστές, οπαδοί του δολοφονημένου,
από άνθρωπο του Στάλιν, Λέον Τρότσκι.
Αυτοί οι τελευταίοι ήταν το κόκκινο
πανί όχι μόνο του δικού μας ΚΚΕ αλλά
όλων των ΚΚ και οπαδών απανταχού της
οικουμένης, ακολουθώντας τυφλά τη
«σοβιετική γραμμή» εκείνων των χρόνων.
`
`
Δίπλα, λοιπόν,
στον Βεάκη, για να επανέλθω, που καθόταν
ως κριτής (στο τέλος έβγαλε έξω την ουρά
του και δεν ψήφισε τη διαγραφή κανενός,
γιατί θα κατάλαβε το ρεζιλίκι του!) ήταν
και ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας, ο
πολιτικά «θανάσιμος εχθρός όλων»! Αυτόν
διάλεξε το Κόμμα, λένε, αφού το Κόμμα,
πάλι λένε, οργάνωσε αυτή την τελετή του
θανάτου.
Άγνωστο
παραμένει με ποιο τρόπο την είχε
σκαπουλάρει έως εκείνη τη στιγμή από
τα ακονισμένα νύχια των παιδιών
(κυριολεκτώ) της οργάνωσης και δεν
βρισκόταν το πτώμα του σʼ ένα χαντάκι.
Αναρωτιέται κανείς πώς τον άντεχαν οι
υπόλοιποι τέσσερις δίπλα τους και οι
έξαλλοι αριστεροί ηθοποιοί της πλατείας
και των θεωρείων. Ένας τέτοιος τροτσκιστής
και με τέτοιο λαιμό έπρεπε να εξαφανιστεί
αμέσως. Αλλά δεν… Επέζησε όλων και η
γυναίκα του περισσότερο αφού έθαψε
όλους και όλες που έπαιξαν μαζί της στο
βίο της εκτός από τη Σμάρω Στεφανίδου
που τους την έφερε.
Το περίεργο
με τον Τσαγανέα είναι ότι ενώ ως νέος
ήταν άσχημος και άχαρος όταν γέρασε
έγινε συμπαθής με τους αβανταδόρικους
ρόλους που έπαιξε στον κινηματογράφο.
Φανατική
τροτσκίστρια ήταν και η γυναίκα του,
επίσης ηθοποιός, Νίτσα Τσαγανέα, η οποία
σε πρώτο γάμο είχε παντρευτεί τον Γιώργο
Βιτσώρη (προσωπικος φιλος του Τρότσκυ)
, αδελφό του ζωγράφου Μίμη Βιτσώρη, και
ηθοποιού και ποιητη Τίμου Βιτσώρη, και
η οποία είχε παίξει μερικές φορές σε
δεύτερους ρόλους, δίπλα στην Ελένη
Παπαδάκη.
`
Πώς κατόρθωσαν
όμως (και ποιος άραγε απʼ όλους) να
πλησιάσουν και να πείσουν αυτό το βουνό,
τον Αιμίλιο Βεάκη, τον οποίο όλοι οι
ασήμαντοι θεωρούσαν «συνάδελφό» τους,
αν είναι δυνατό, να «ηγηθεί» μιας τέτοιας
κατάπτυστης κατάστασης. (Εδώ ο Μυράτ,
στο θέμα του «δικαστηρίου» δικαίως
εξανίσταται). Τι μπορεί να του έταξαν
και πώς τον έφεραν τούμπα; Μήπως του
υποσχέθηκαν τιμές και δόξες, που δεν
αξιώθηκε κανείς ως τώρα, μήπως του
υπενθύμισαν τις μετάνοιες που έκανε σε
κάθε κάλπη στρατιωτικό και πρωθυπουργό;
Μήπως τον εκβίασαν για κάτι που κανείς
ως σήμερα δεν γνωρίζει ή τον απείλησαν
στα ίσα ότι αν δεν λάβει μέρος στην
«επιτροπή» κινδυνεύει και ο ίδιος και
η οικογένειά του; Άγνωστο.
Πρέπει,
διάβολε, να κατάλαβε, γιατί ήταν πλέον
ηλικιωμένος, ότι όλοι αυτοί οι ασήμαντοι
και άσημοι τον ήθελαν ως όνομα, για
κράχτη με λίγα λόγια για να δείξουν και
να αποδείξουν στο «λαό» ότι εκείνη την
κρίσιμη στιγμή το κίνημα ήταν ενωμένο
και γερό σαν μια γροθιά.
Μέσα σʼ εκείνη
τη φονική σιωπή δυστυχώς δεν ακούστηκαν
δύο μεγάλες γυναικείες φωνές, ισάξιες
του Βεάκη: της Μαρίκας Κοτοπούλη και
της Σαπφώς Αλκαίου. Ήταν οι τρεις ηθοποιοί
μπροστά στους οποίους εκείνες τις
φαρμακωμένες ώρες, όλοι και όλες στέκονταν
προσοχή θέλοντας μη θέλοντας. Ήταν, όπως
και να το κάνουμε, αυτό που συνηθίζεται
να λέγεται για τέτοιες προσωπικότητες
«ιερά τέρατα». Σαν κι αυτούς δεν ξανάβγαλε
το ελληνικό θέατρο. Να σημειώσω ακόμη
δύο: τον Ευάγγελο και Γιώργο Μαμία.
`
Και μερικά
ακόμη για τους περίεργους και τους
σχολαστικούς. Μετά τη διαγραφή της
έστειλε επιστολή, με ημερομηνία 7
Νοεμβρίου 1944, στον υπουργό Θρησκευμάτων
και Εθνικής Παιδείας, ως αρμόδιο περί
τα καλλιτεχνικά.
Η κατηγορία
ήταν: «Προδοτική στάση την περίοδο της
Κατοχής». Χωρίς λεπτομέρειες.
Ανάμεσα σε
άλλα γράφει στον υπουργό: «Μία απόφασις
τοιούτου περιεχομένου μη κοινοποιηθείσα
δε εις τους ενδιαφερομένους και ήτις
απόφασις θα έδει να ληφθή μόνον κατόπιν
τηρήσεως ωρισμένων νομίμων τύπων και
γνωστοποιήσεως ημίν… με αναγκάζει να
προσφύγω εις Υμάς και να διαμαρτυρηθώ
εντονότατα…»
Και προς το
Σωματείο: «Δια των εφημερίδων επληροφορήθην
ότι διεγράφην από το ημέτερον Σωματείον.
Παρακαλώ υμάς όπως εναρεστηθήτε να μου
γνωρίσητε εγγράφως επί τη βάσει τίνων
στοιχείων, μαρτυριών ή άλλων αποδείξεων
ελήφθη η ανωτέρω απόφασις».
Ο υπουργός
έστειλε αμέσως επιστολή στο Σωματείο
και ζητούσε εξηγήσεις. Ούτε στον ένα
ούτε στον άλλο απάντησε το Σωματείο.
Στις 24 Νοεμβρίου η Παπαδάκη στέλνει
δεύτερη επιστολή. Ανάμεσα σε άλλα γράφει:
«…Νομίζω
ότι πάσα άμυνα επί τόσον αναρμόστως
συντεταγμένου εγγράφου, πλήρους αορίστων
και αβασίμων εναντίον μου στοιχείων
και συκοφαντικών δυσφημίσεων, οικοδομήματος
ασυστόλων κατηγοριών βασιζομένων μόνον
επί «εντυπώσεων», ως ρητώς αναφέρει το
απόσπασμα των πρακτικών [άρα υπήρχαν
πρακτικά στο αρχείο της δεν βρέθηκαν
ούτε στα γραφεία του ΣΕΗ] μία τοιαύτη
άμυνα, θʼ απετέλει ύβριν εναντίον εμού
της ιδίας, απρεπούς ήδη δια της αποφάσεως
καθυβρισθείσης και δια τρόπου απάδοντος,
ως φρονώ εις Σωματείον ευσεβούμενον
εαυτό και τας αποφάσεις του.
»Κατά πόσον
η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της
κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική,
εγωιστική και απρεπής» δύνανται
καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την
Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι».
Και τελειώνει
την επιστολή καταθέτοντας τα όπλα
εξαντλημένη και κατά κράτος νικημένη:
«Οπωσδήποτε η Συνέλευσις υμών ας
αποφασίση ό,τι νομίζει». Και υπογράφει:
«Μετά πάσης τιμής». Σε ποιον και σε
ποιους;
`
Είναι αλήθεια
ότι ο αριθμός των θυμάτων της ανθρωποθυσίας
στην Ελλάδα είναι ασήμαντος μπροστά
στους ανατριχιαστικούς αριθμούς που
μας παραδόθηκαν, μετά τον πόλεμο, από
την Ιταλία και τη Γαλλία. Ίσως, λένε
ορισμένοι, ως ποσοστά εν σχέσει με τον
πληθυσμό κάθε χώρας είναι μάλλον ο
ίδιος.
Αν εξαιρέσουμε
τους μαυραγορίτες όλα τα άλλα θύματα
ήταν της πείνας. Της πείνας ήταν και οι
δολοφόνοι. Πρέπει όμως κάπως να κλείσουμε
τούτο το παράπονο με τη δραματική
διαπίστωση του Δ. Μυράτ: «Όπως το αίμα
του [Ίωνος] Δραγούμη κατέστρεψε τον
[Ελευθέριο] Βενιζέλο, έτσι πιστεύω πως
το αίμα της Παπαδάκη κατέστρεψε το ΕΑΜ».
Όχι όμως μόνο της Παπαδάκη.
`
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Θα ήταν άδικο
να κλείσω τούτο το μνημόσυνο χωρίς
μερικά ακόμη λόγια. Μόλις ησύχασαν,
λοιπόν, κάπως τα πράγματα, μετά τον
Φεβρουάριο 1945, ο Μυράτ αναγκάστηκε να
εργαστεί ξανά για τον επιούσιο. Επειδή
φοβήθηκε όμως ότι μπορούσε να βρεθούν
μερικοί φανατισμένοι που είχαν μνήμη
ανάμεσα στους θεατές και να τον ρωτήσουν
δυνατά από την πλατεία, την ώρα της
παράστασης, για την «περίπτωση»,
απευθύνθηκε σε φίλους του να πηγαίνουν
στις παραστάσεις του για να επιβάλλουν
σιωπή. Αψευδής μάρτυρας ο φίλος του
φαρμακοποιός Σπύρος Λεκατσάς, οδός
Πατησίων 336. Για να ʼχει όμως το κεφάλι
του ήσυχο και να καλοπιάσει λίγο αργότερα
τους «απέναντι» έγραψε ότι «ο Δεκέμβρης
μύριζε ξένη προβοκάτσια»!
Ακόμη κάτι
απαραίτητο. Αντιγράφω από το αρχείο μου
δύο παραγράφους από το αυθεντικό
χειρόγραφο άλμπουμ που έφτιαξε ο ίδιος
ο Αιμίλιος Βεάκης, όταν τέλειωσαν οι
παραστάσεις του έργου «Ταπεινοί και
καταφρονεμένοι», που παίχτηκε σε δική
του διασκευή στο Εθνικό Θέατρο.
Έχει ημερομηνία
20 Μαΐου 1934 (δέκα χρόνια πριν από το
«συμβάν») και αφιερώνεται στην Ελένη
Παπαδάκη:
«Στη μεγάλη
μου συνάδελφο κι ευγενική φίλη Ελένη
Παπαδάκη με την ευγνωμοσύνη μου για την
αριστοτεχνική ενσάρκωση του ρόλου της
Νατάσας».
Και απόσπασμα
από την εισαγωγή του, πάλι χειρόγραφο:
«Μην ξεχάσεις» της λέει «ποτέ σου αυτό
το θρίαμβο, γιατί η θύμησή του θα σου
φέρνει στο νου, για αιώνιο μάθημα, πως
εκείνο που αξίζει θριαμβεύει πάντα στο
πείσμα των ανάξιων και των μοχθηρών».
Μάνος
Ελευθερίου
Υ.Γ. 2 Και όλα
αυτά, όλα, «εξαιτίας κάποιας φημολογούμενης
σχέσης με τους γερμανούς ορισμένων από
εκείνους που μετείχαν στην παράσταση»
της Εκάβης. Έτσι γράφει η τραγωδός
Ασπασία Παπαθανασίου.

ΠΗΓΗ: http://www.poiein.gr/

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή