Γενικά θέματα
Μητροπολίτης Πάφου: Οι Στόχοι της Τουρκίας στην Κύπρο και το χρέος των Πανελλήνων
φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα, νιώθω μιαν ιδιαίτερη συγκίνηση. Σε μικρότερο ή
μεγαλύτερο βαθμό το ίδιο αισθάνονται
όλοι οι Έλληνες Κύπριοι. Μεγαλώσαμε με
το βλέμμα στραμμένο σ’αυτή, ως πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους, της
μητέρας πατρίδας μας, και προς αυτήν συνέκλιναν όλα τα οράματά μας. Αισθανόμασταν
και πριν, αισθανόμαστε και σήμερα σιγουριά και ασφάλεια όταν κινούμαστε στους
δρόμους της, σε σχέση με την ταραγμένη ιδιαίτερη πατρίδα μας.
Η συγκίνηση αυτή επαυξάνεται σήμερα
και από τον ειδικό λόγο της επίσκεψής μου, που είναι ο εορτασμός της μνήμης του
προστάτου του συλλόγου μας, του Αγίου Μενίγνου. Οι συνειρμοί ζωντανεύουν μέσα
μου βιώματα και αναμνήσεις των φοιτητικών χρόνων. Και καθώς ο χρόνος
ξεκαθαρίζει το παρελθόν από δυσάρεστα γεγονότα, παραμένουν οι ευχάριστες
αναμνήσεις. Θυμούμαστε την Αθήνα των
Ελλήνων και όχι της πανσπερμίας λαών και γλωσσών, την Αθήνα της λιτής αλλά αξιοπρεπούς ζωής, το Πανεπιστήμιο και τα
εργαστήρια με την απρόσκοπτη λειτουργία.
μιαν ομήγυρη Χημικών, θα ασχολούμουν με ένα επιστημονικό θέμα. Η καθημερινή
βίωση, όμως, των εθνικών δυσκολιών σ’ ένα γνήσιο τμήμα του Ελληνισμού, την Κύπρο,
και οι φοβερά δυσοίωνες μελλοντικές προοπτικές, με οδήγησαν στην επιλογή του
θέματος που ανακοινώθηκε ήδη στην πρόσκληση∙ «Οι Τουρκικοί στόχοι στην Κύπρο
και το χρέος των Πανελλήνων.»
πως έχω υποχρέωση να μοιραστώ μαζί σας τους φόβους και τις έγνοιες μου. Μόνον
αν καταλάβουμε την κρισιμότητα της κατάστασης και τους θανάσιμους κινδύνους που
διατρέχουμε, θα προσπαθήσουμε να τους αποσοβήσουμε.
ότι κάποιες αξίες και ιδανικά που δεν μπορούν να αποδειχθούν με τη μέθοδο της
Επιστήμης, που δεν αναλύονται από τη Χημεία και
που ξεφεύγουν των ορίων της, όπως είναι οι θρησκευτικές κι οι φιλοσοφικές
έννοιες, έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα στη ζωή μας. Αυτή, μάλιστα, η πέραν της
Επιστήμης γνώση, είναι προϋπόθεση και υπόβαθρο για να αναπτυχθεί η επιστημονική
γνώση την οποία και νοηματοδοτεί.
χημικοί ως κατ’ εξοχήν θετικοί επιστήμονες, ξέρουν να ιεραρχούν προτεραιότητες,
να οικοδομούν και να ακολουθούν ένα σύστημα αξιών. Είναι και η Χημεία μεγάλη
αξία. Με τα επιτεύγματά της ευκόλυνε αφάνταστα τη ζωή μας. Είναι όμως οπωσδήποτε,
κατώτερη από την αξιοπρέπεια, την
ελευθερία, την πατρίδα, τη θρησκεία.
ως κληρονομιά από προγόνους, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτά που
δημιουργούμε, ή αποκτούμε εμείς οι ίδιοι
,με άλλο τρόπο. Όσο μάλιστα το κληρονομούμενο αγαθό προέρχεται από μεγαλύτερο
βάθος χρόνου, τόσο και η αξία του, συναισθηματική αλλά και υλική, αυξάνει. Και
τόσο περισσότερο θα μας στοίχιζε η απώλειά του.
ως Ελληνική από τον 15ο αιώνα π.Χ. ,όπως μαρτυρεί η Ιστορία και οι
αρχαιολογικές έρευνες. Η ελληνικότητά της συνιστά εθνική κληρονομιά 120 και
πλέον συνεχόμενων γενεών. Θα έχουμε την οποιαδήποτε, έστω και μικρή, δικαιολογία,
αν είτε από ολιγωρία, είτε από άλλη αιτία τη χάσουμε; Δεν θα μας συνοδεύουν οι
κατάρες τόσων γενεών;
κυριολεκτικά αλλά κυρίως μεταφορικά, εκεί που συναντιούνται τρεις ήπειροι και
διασταυρώνονται δρόμοι εμπορίου και ποικίλοι πολιτισμοί, η Κύπρος κατέστη το
μήλο της έριδος για πολλούς και διεκδικήθηκε από τους εκάστοτε ισχυρούς, είτε
της περιοχής, είτε και τους πιο μακράν, που επεδίωκαν παγκόσμια επικράτηση. Δεν
ήταν, επομένως, εύκολη η διατήρηση του εθνικού χαρακτήρα της. Η πρώτιστη και
συνεχής προσπάθεια των κατά καιρούς κατακτητών ήταν ο αφελληνισμός της. Κι ήταν
με ποταμούς αιμάτων και εκατόμβες θυσιών που οι πρόγονοί μας διατήρησαν τον
ελληνικό χαρακτήρα της.
Σαλαμίνας Ονήσιλλο, ο οποίος πολεμώντας
τους Πέρσες- πριν από τον Μαραθώνα- σκοτώνεται, το 497 π.Χ. Οι εχθροί τον
απεκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα. Κατά την παράδοση ένα
σμήνος από μέλισσες κατέφυγε στο κρανίο του και έκαναν εκεί τη φωλιά τους.
Λέγεται πως κατά καιρούς μας στέλλει τις μέλισσές του ο Ονήσιλλος για να μας
αφυπνίσουν, με το κέντρισμά τους, από τον εθνικό λήθαργο.
πολλαπλασιάζονται από τον 12ο αιώνα και μετά. Από το 1191 η Κύπρος
αποσπάται βίαια από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και περιπίπτει, για οκτώ αιώνες,
μέχρι το 1960, σε διαδοχικούς δυνάστες. Φράγκους, Τούρκους, Άγγλους και ξανά,
δυστυχώς, πάλι στους Τούρκους.
τρεις αιώνες (1570-1878) αναφέρω τις σφαγές του 1821: Την 9η Ιουλίου
1821 ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός απαγχονίστηκε και οι τρεις Μητροπολίτες της
νήσου αποκεφαλίστηκαν. Σ’ ένα εξαήμερο, από τις 9 μέχρι τις 14 Ιουλίου, 486
κληρικοί και λαϊκοί, πρόκριτοι του λαού, σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους. Είχαν
προηγουμένως απορρίψει την πρόταση των Τούρκων για εξισλαμισμό. Είχαν ακράδαντη
την πεποίθηση ότι μαζί με την Ορθόδοξη πίστη τους θα έχαναν και την Ελληνική
τους αυτοσυνειδησία. Αν τότε ο αρχιεπίσκοπος και η ιεραρχία εξισλαμίζονταν , θα
ακολουθούσε και ο λαός· και εμείς θα απολαμβάναμε, σήμερα, την ευτυχία των λωτοφάγων, αφού θα είχαμε ξεχάσει
και την καταγωγή μας και τους ομοεθνείς μας .
έφτασε το τέρμα των δεινών μας. Δυστυχώς κάναμε λάθος υπολογισμούς. Και με τους
Άγγλους γνωρίσαμε την πιο στυγνή δουλεία∙ Αντισταθήκαμε και ματαιώσαμε πολλά και
ποικίλα αφελληνιστικά σχέδιά τους, που από την πρώτη μέρα θέλησαν να
εφαρμόσουν. Κι όταν όλα τα ειρηνικά μέσα που διαθέταμε για την απόκτηση της
εθνικής ελευθερίας εξαντλήθηκαν , η
Εκκλησία ηγήθηκε του απελευθερωτικού μας αγώνα, με σύνθημα και στόχο την Ένωση
και μόνο την ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.
στην οποία έγινε η έναρξη του απελευθερωτικού μας αγώνα, από παγκόσμια ημέρα
των ψευδών ειδήσεων, έγινε η πρώτη μέρα της
υπέρτατης αλήθειας για τον λαό μας· ότι δεν θα μπορούσε, σεβόμενος την εθνική
καταγωγή του, να ζει ως δούλος.
αγώνα. Σκοπός μου είναι να καταδείξω τους Τουρκικούς σχεδιασμούς σε βάρος της
Κύπρου. Είμαι σίγουρος ότι οι μεγαλύτεροι θα τα’ χετε ζήσει, ή θα τα’ χετε μελετήσει.
Εξάλλου η Αθήνα και άλλες πόλεις της
Ελλάδος είναι γεμάτες με οδούς που φέρουν τα ονόματα των ηρώωv μας: Καραολή
και Δημητρίου, των πρωτομαρτύρων της αγχόνης, Γρηγόρη Αυξεντίου, το θρυλικού
υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, Ευαγόρα Παλληκαρίδη του έφηβου ποιητή, των αρχηγών του
αγώνα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, και Γεωργίου-Γρίβα Διγενή. Οι ονομασίες αυτών
των οδών δείχνουν πόσο ο Ελληνικός λαός έζησε τον αγώνα μας και συμπορεύτηκε
μαζί μας.
εκείνου του επικού αγώνα, από το 1955 μέχρι το 1959, ζωντάνεψαν όλα τα
προηγούμενα επιτεύγματα της φυλής στα πρόσωπα των νέων ηρώων. Ο Αυξεντίου με το
«μολών λαβέ» που πρόταξε στους Άγγλους, μόνος κι όχι με άλλους τρακόσιους, ξεπέρασε
τον Λεωνίδα. Ο Μάτσης με την ανεπανάληπτη απάντηση του «Ου περί χρημάτων τον
αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής», ζωντάνεψε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ο
αχυρώνας του Λιοπετρίου αντικατέστησε το Χάνι της Γραβιάς…
και τους Τούρκους, συμπαρασύροντας και την τότε Ελληνική Κυβέρνηση για
διατήρηση τάχα, της συνοχής του ΝΑΤΟ, μας επέβαλαν μια δοτή , ελλιπή
ανεξαρτησία, με πολλά τα σπέρματα της διαίρεσης, που ήταν προϊόν της δολιότητάς
τους. Ο αγώνας εκείνος, ωστόσο, τερμάτισε την αποικιοκρατία. Κι άφησε ανοικτή
την προοπτική της μελλοντικής βελτίωσης της ελευθερίας που επιτεύχθηκε.
προηγουμένως, εκμεταλλευόμενοι και τα διαιρετικά στοιχεία των συμφωνιών
Ζυρίχης- Λονδίνου, που μαζί με τους Άγγλους μάς επέβαλαν, χρησιμοποιώντας ως
πρόσχημα, -γι’αυτό τον σκοπό άλλωστε έγινε-, το πραξικόπημα, που η Χούντα των Αθηνών και οι παρακρατικοί της ΕΟΚΑ Β΄ διενέργησαν
κατά της νόμιμης κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, οι Τούρκοι εισέβαλαν το
1974 και κατέλαβαν το 37% του εδάφους
της Κύπρου. Προηγουμένως επεχείρησαν, ανεπιτυχώς, με την Τουρκοανταρσία του
1963-1964, να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία.
έτος της κατοχής και παρακολουθούμε, δυστυχώς
με απάθεια, την υλοποίηση των τουρκικών στόχων στην Κύπρο.
είναι, στ’ αλήθεια, οι στόχοι αυτοί και πώς μπορούμε να τους ματαιώσουμε;
1570, την παραχώρησε στην Αγγλία το 1878. Για την ακρίβεια η Τουρκία δεν παραχώρησε
κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά ανέθεσε στην Αγγλία την άσκησή τους. Στην άσκηση αυτών
των δικαιωμάτων δεν τέθηκε κανένα χρονικό όριο. Οριζόταν, μάλιστα, ένα ποσό
£5.000 ετησίως, που θα κατέβαλλε η Αγγλία ως ενοίκιο.
Τουρκίας στο αντίπαλο προς τη Βρετανία στρατόπεδο κατά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο,
η Βρετανία ακύρωσε μονομερώς τη συνθήκη του 1878 και προσάρτησε την Κύπρο ως
«κτήση της Αυτού Μεγαλειότητος». Στις 10 Μαρτίου 1925, δηλαδή μετά τη συνθήκη
της Λωζάνης, η Κύπρος ανακηρύχτηκε επίσημα ως αποικία του Βρετανικού Στέμματος.
Η Τουρκία αποποιήθηκε, τότε, κάθε δικαιώματος επί της Κύπρου.
Ελληνικό έθνος, και ενώ γνώριζαν ότι η Τουρκία ουδένα δικαίωμα είχε επί της
Κύπρου, προσπάθησαν να την εμπλέξουν στο Κυπριακό το 1955, μετά την έναρξη του
απελευθερωτικού μας αγώνα. Κάλεσαν σε τριμερή διάσκεψη για την Κύπρο μαζί τους,
την Ελλάδα και την Τουρκία, ως ενδιαφερόμενα μέρη.
Εθνάρχης Μακάριος αντελήφθη την παγίδα και συμβούλευσε έντονα, αλλ’ εις μάτην,
την Ελληνική Κυβέρνηση να μη μετάσχει σε μιαν τέτοια διάσκεψη που θα’ δινε δικαιώματα
στην Τουρκία και θα την ενέπλεκε στις υποθέσεις της Κύπρου. Η διάσκεψη εκείνη
απέτυχε, αλλά από τότε η Τουρκία θεωρήθηκε και επιβλήθηκε ως ενδιαφερόμενο μέρος
για την Κύπρο. Σ’εκείνη τη τριμερή
διάσκεψη ο Ζορλού, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε στην Κύπρο ως δική
τους γη («Notre terre»). Δήλωσε ότι η
αλυσίδα των ελληνικών νησιών, που «περικυκλώνουν την Τουρκία από Δυσμών και Νότου», δεν πρέπει να κλείσει και ότι η
Κύπρος, λόγω της εγγύτητάς της προς τη
Μ.Ασία, δεν πρέπει να ελέγχεται από την Ελλάδα για «στρατηγικούς λόγους
ασφαλείας της Τουρκίας.»
τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα, η Αγγλία υποκίνησε τους Τουρκοκυπρίους
εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου. Προσέλαβε πολλούς ως «επικουρικούς αστυνομικούς», τους εξώθησε σε
λεηλασίες ελληνικών περιουσιών καθώς και σε δολοφονίες αθώων Ελληνοκυπρίων
πολιτών, δίνοντας προστασία και στην εκ μέρους τους δημιουργηθείσα τρομοκρατική
οργάνωση Τ.Μ.Τ. Η Βρετανία ήταν, εξάλλου, πίσω από τα Σεπτεμβριανά της
Κωνσταντινούπολης. Ήταν μια άριστα μελετημένη εφαρμογή του «διαίρει και
βασίλευε» της Βρετανίας, την οποία εκμεταλλεύτηκε, προς το συμφέρον της, η
Τουρκία.
Βρετανίας, η Τουρκία διά του Πρωθυπουργού Μεντερές και του Υπουργού Εξωτερικών
Ζορλού, ανέθεσε το 1956 σ’ ένα νεαρό, τότε, πολιτευτή, τον Νιχάτ Ερίμ, να
εκπονήσει ένα σχέδιο «ανάκτησης» της Κύπρου. Θα επανέλθω στο σχέδιο αυτό, αφού
εκθέσω, χρονολογικά, κάποια άλλα γεγονότα.
εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα veto
των Τουρκοκυπρίων στη Βουλή και στο Υπουργικό Συμβούλιο, το υψηλό ποσοστό
συμμετοχής τους στη Δημόσια Υπηρεσία, την Αστυνομία και τον Στρατό, (ενώ ήσαν
το 18% του πληθυσμού είχαν δικαίωμα συμμετοχής 30% στη Δημόσια Υπηρεσία και 40%
στον Στρατό και στην Αστυνομία), έθεταν τις προϋποθέσεις μελλοντικής παράλυσης
τους κράτους και εξάρτησής του από τη θέληση της Τουρκίας. Εν τούτοις δεν
περίμεναν να λειτουργήσει το κράτος και μετά να θέσουν σε εφαρμογή τους μηχανισμούς
διάλυσής του. Κατά τη μεταβατική περίοδο ( από τον Φεβράρη του 1959 μέχρι τον
Αύγουστο του 1960) γίνονταν οι προετοιμασίες για την επίσημη εγκαθίδρυση της
Κυπριακής Δημοκρατίας, που έγινε τελικά στις 16 Αυγούστου 1960. Είχαν εκλεγεί ο
Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, οι Βουλευτές, συγκροτήθηκε η
αστυνομία και η χωροφυλακή κλπ. Σ’αυτό το διάστημα έγιναν, όμως, και συνεχείς
μυστικές μεταφορές όπλων από την Τουρκία προς τους Τουρκοκυπρίους. Τα σχέδια
και οι πράξεις τους αποκαλύφθηκαν όταν συνελήφθη το πλοιάριο «Ντενίζ»
μεταφέροντας παράνομα οπλισμό. Πριν εγκαθιδρυθεί το νέο κράτος, οι Τούρκοι
σχεδίαζαν την καταστροφή του.
γεγονός αποκάλυψε και ματαίωσε ένα σατανικό σχέδιο των Τούρκων εναντίον των
Ελλήνων της Κύπρου. Σχεδίαζαν, το βράδυ της 25ης Δεκεμβρίου, όταν οι
Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα γιόρταζαν τα Χριστούγεννα, να επιτεθούν στις
εκκλησίες και να πετύχουν την εξόντωσή τους. Το βράδυ της 21ης προς
την 22α Δεκεμβρίου, όμως, μια αστυνομική περίπολος επεχείρησε να
ερευνήσει κάποιο ιδιωτικό Τουρκοκυπριακό αυτοκίνητο, στην Τουρκοκυπριακή
συνοικία της Λευκωσίας, οπότε δέχτηκε επίθεση με πυρά, από τους επιβαίνοντες σ’αυτό, λόγω του ότι το
αυτοκίνητο μετέφερε όπλα. Στη συμπλοκή, που ακολούθησε, σκοτώθηκαν δύο άτομα
και η σύρραξη γενικεύτηκε. Ήταν η Τουρκανταρσία εναντίον του Κράτους, που
οδήγησε στη μελετημένη αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από την Κυβέρνηση, τη Βουλή,
τις υπηρεσίες του Κράτους, και την Αστυνομία. Έμπαιναν οι βάσεις για την
εισβολή που θα γινόταν σε 10 χρόνια.
Επαναλαμβάνω ότι το 1956, ένα μόλις χρόνο μετά την έναρξη του απελευθερωτικού
μας αγώνα, οι Μεντερές και Ζορλού, πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών της
Τουρκίας, ανέθεσαν στον νεαρό τότε πολιτευτή, τον Νιχάτ Ερίμ, που αργότερα
έγινε και Υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός της Τουρκίας, την εκπόνηση ενός
σχεδίου για «ανάκτηση» της Κύπρου. Ο Τούρκος πολιτευτής εκπόνησε ένα σχέδιο, το
οποίο εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση, υιοθετήθηκε από τη Βουλή και τέθηκε σε
εφαρμογή. Ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση στην Τουρκία βρίσκεται στην εξουσία,
είτε δικτατορική, είτε δημοκρατική, είτε εθνικιστική, είτε σοσιαλιστική, το
σχέδιο εφαρμόζεται χωρίς καμιάν παρέκκλιση. Κι είναι άκρως ανησυχητικό, για μας,
το ότι πέντε από τα έξι στάδια που προτείνονταν για ανάκτηση της Κύπρου, έχουν
ήδη υλοποιηθεί από τους Τούρκους.
ήταν η παρεμπόδιση της απόδοσης της Κύπρου στην Ελλάδα. Ο απελευθερωτικός μας
αγώνας γινόταν για την ένωση. Μπόρεσαν, μέσω της Αγγλικής δολιότητας, να μην
μας παραχωρηθεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και απέτρεψαν την ένωση. Δεύτερο στόχο
έθεσαν την απόκτηση νόμιμων δικαιωμάτων επί της Κύπρου, τα οποία είχαν
απεμπολήσει με τη συνθήκη της Λωζάνης. Το πέτυχαν κι αυτό με τις συνθήκες της
εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, πάλι με τη δολιότητα των Άγγλων. Τους
δόθηκαν εγγυητικά δικαιώματα, και δικαίωμα διατήρησης μικρού στρατιωτικού
αποσπάσματος στην Κύπρο. Τρίτος στόχος ήταν η συγκέντρωση σε θυλάκους, των
Τουρκοκυπρίων που ήταν διεσπερμένοι σε όλη την Κύπρο. Με την τουρκοανταρσία του
1963-64 τους μάζεψαν, με τη βία, σε μικρούς θυλάκους, όπου δεν επέτρεπαν έλεγχο
από το κράτος. Έπρεπε να μη δείχνουν πειθαρχία σε καμιά κυβέρνηση, είτε αυτή
ήταν τότε η αποικιοκρατική, είτε οποιαδήποτε άλλη θα εγκαθιδρυόταν μελλοντικά,
και να αποκτήσουν δομή κράτους. Επόμενος στόχος ήταν η “θεραπεία” της
αριθμητικής μειονεξίας τους. Ήταν το 18% κι ήμασταν οι Έλληνες το 82%. Έπρεπε,
έτσι έλεγε το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, να κουβαλήσουν κόσμο, ώστε να μη φοβούνται
κάποιο δημοψήφισμα αν τους επιβληθεί, ή να το επιδιώξουν όταν θα μπορέσουν. Μετά την εισβολή του 1974 μεταφέρουν συνεχώς
εποίκους από την Ανατολή. Υπάρχει ο φόβος σήμερα να είναι περισσότεροι από μας.
Είναι, βέβαια, παράνομοι- ο εποικισμός συνιστά έγκλημα πολέμου- αλλά αυτοί
ελπίζουν και μεθοδεύουν νομιμοποίησή τους. Ο πέμπτος στόχος τους ήταν η επίτευξη
στρατιωτικής υπεροχής στην περιοχή. Με 45 χιλιάδες στρατό κατοχής, 400 άρματα
μάχης, με τα πλοία τους να αλωνίζουν στην ΑΟΖ μας, και τα αεροπλάνα τους να
παραβιάζουν τον εναέριο χώρο και της Κύπρου και της Ελλάδος, δεν υπάρχει
κανένας που να αμφισβητεί την επίτευξη και αυτού του στόχου τους. Μένει,
ευτυχώς, ανεκπλήρωτος και δύσκολο να εκπληρωθεί, χωρίς τη συγκατάθεσή μας, ο
έκτος τους στόχος που είναι να αποκτήσουν και τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου.
Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, το νόμιμο και αναγνωρισμένο από τα Ηνωμένα
Έθνη Κράτος, το οποίο διαχειριζόμαστε εμείς, δεν μπορεί να υλοποιηθεί ο στόχος
τους αυτός.
προγραμματισμοί των Τούρκων και σταθεροί. Δεν υπάρχει ερασιτεχνισμός στη
διαχείριση των εθνικών θεμάτων τους. Μπορεί οι συγκυρίες να τους επιβάλλουν κάποιους
ελιγμούς, μπορεί να αποκρύβουν από τον διεθνή παράγοντα τις στοχεύσεις τους,
όμως ο τελικός στόχος μένει αμετακίνητος: Ανάκτηση της Κύπρου, δηλ. κατάληψη
και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι εκείνο που
αναφέρει στο βιβλίο του «Η Ελλάδα σε κίνδυνο», ο Περικλής Νεάρχου, πρέσβης της
Κύπρου στο Παρίσι επί προεδρίας Τάσου Παπαδόπουλου.
πως λίγους μήνες μετά την Τουρκική εισβολή, την άνοιξη του 1975, αντιπροσωπεία
επιφανών Τουρκοκυπρίων επεσκέφθη τον πρωθυπουργό της εισβολής Ετζεβίτ, και του
ζήτησε να ανακηρύξει επισήμως τη διχοτόμηση, όπως ήταν ο Τουρκικός στόχος μέχρι
τότε. Ο Ετζεβίτ τους απάντησε ότι μετά την εισβολή, που είχε κάνει πράξη τη
διχοτόμηση, δεν συνέφερε πλέον στην Τουρκική πλευρά η διχοτόμηση. Τους είπε ότι
μια λύση χωριστού κράτους και συνομοσπονδίας, υπό την εγγύηση της Τουρκίας, θα
εξασφάλιζε καλύτερα τα Τουρκικά συμφέροντα, εφόσον η Τουρκική πλευρά θα είχε
«ίσο» λόγο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ταυτόχρονα θα επιτυγχανόταν
γεωπολιτική έξωση της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπλήρωνε επί πλέον:
«Μια τέτοια λύση αφήνει ανοικτή την προοπτική για τον έλεγχο στο μέλλον
ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία»(Π.Νεάρχου, «Η Ελλάδα σε
κίνδυνο»,σελ.170).
βιβλίο του «Η άλλη πλευρά» σημειώνει: «… Η στοχοθεσία της Τουρκίας προχωρεί πολύ
πέραν της διχοτόμησης. Περιλαμβάνει το σύνολο της Κύπρου…»
Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας στην «Ελευθεροτυπία» Αθηνών στις 11
Σεπτεμβρίου 1976, ότι η διχοτόμηση είναι γι’αυτούς καθαρή παραφροσύνη, γιατί
θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Κεντρικής και Ανατολικής Μ. Ασίας.
πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, ο Αχμέτ Νταβούτογλου ξεκάθαρα είπε, και το αναλύει
στο βιβλίο του, πως και ένας Τούρκος να μην υπήρχε στην Κύπρο, το ενδιαφέρον
της Τουρκίας για τη νήσο θα ήταν δεδομένο.
συνομιλίες, παρά τις τόσες υποχωρήσεις μας, δεν οδήγησαν σε λύση; Δεχθήκαμε,
σχεδόν, όλες τις απαιτήσεις των Τούρκων, όσο παράλογες και αντιδημοκρατικές κι
αν ήταν, με σκοπό να φτάσουμε σε μιαν υποφερτή λύση, σ’ένα συμβιβασμό, αλλά
μάταια. Κάθε φορά που αποδεχόμασταν μιαν αξίωση των Τούρκων, εκείνοι πρόβαλλαν
μιαν άλλη πιο προχωρημένη.
και του μόνιμου στόχου της, η Τουρκία άλλαξε βίαια όλα τα ελληνικά τοπωνύμια, όχι
μόνο στις κατεχόμενες αλλά και στις ελεύθερες περιοχές, περίπου 400.000, και τα
αντικατέστησε με τουρκικά, που σχετίζονται με την εισβολή και εθνοκάθαρση, για
να εξαλειφθεί κάθε ίχνος ελληνικής παρουσίας στο νησί (Ανδρέα Μακρίδη «Ο
Εκτουρκισμός των Ελληνικών Τοπωνυμίων στην Κύπρο» 2010).
και η ισλαμοποίηση των κατεχομένων. Από το 1974 μέχρι το 2019, 74 εκκλησίες μας
μετατράπηκαν σε τζαμιά, κτίστηκαν 85 νέα
ισλαμικά τεμένη και προστέθηκαν οθωμανικού-τουρκικού τύπου μιναρέδες σε
51 μικρά τουρκοκυπριακά τζαμιά (Πέτρου Σαββίδη
«Η ισλαμοποίηση της κατεχόμενης Κύπρου, 2019).
προσεγμένη ανάλυση των κινήσεων της Τουρκίας καταδεικνύει ότι με τρεις κυρίως
τρόπους επιδιώκει την κατάληψη και τουρκοποίηση της Κύπρου: α) Πρώτα με την αποδοχή, εκ μέρους μας, μιας
λύσης που να προνοεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία εξ
υπαρχής ενός νέου κράτους. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία συνυπάρχουν και τα
ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τη
θωρακίζουν και δεν μπορεί η Τουρκία να
νομιμοποιήσει την κατοχή. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγεί η Τουρκία
από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις αυτές είναι η διάλυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας. Το νέο κράτος που θα προκύψει θα είναι αθωράκιστο. Για να
προσφύγει στα Ηνωμένα Έθνη ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέλει τη συγκατάθεση του
Τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου», που δεν θα την έχει. Μη έχοντας τότε
πού να προσφύγουμε, αφού με τη διάλυση του νέου κράτους θα είμαστε κοινότητα
και όχι κράτος, θα γίνουμε όμηροι της Τουρκίας. Γι’αυτό και δεν θα πρέπει να
παρασυρθούμε με κανέναν τρόπο σε μιαν τέτοια λύση.
στόχου τους, είναι ο εποικισμός. Οι μαρτυρίες των ίδιων των Τουρκοκυπρίων-όσων
απ’αυτούς απέμειναν- είναι ότι σήμερα, πέραν του στρατού κατοχής, υπάρχει στο
κατεχόμενο μέρος της Κύπρου και ένας πολύ μεγάλος αριθμός εποίκων. Πιθανόν να είναι
περισσότεροι από μας σε πληθυσμό. Το 2007, ο τότε εκπρόσωπος του Γ.Γ. των
Ηνωμένων Εθνών Μάϊκλ Μώλλερ, είχε πει σε κάποιον επιχειρηματία της Πάφου, στην παρουσία μου,
ότι ο πληθυσμός στα κατεχόμενα ήταν πέραν των 500.000. Και αυτό το συμπέραναν τα
Ηνωμένα Έθνη, όπως μας είπε, κυρίως από τον αριθμό κινητών τηλεφώνων. Έκτοτε ο
εποικισμός συνεχίστηκε με εντατικούς ρυθμούς. Ο εποικισμός αποτελεί, βέβαια, έγκλημα
πολέμου και καταδικάζεται απ’όλα τα κράτη. Επιχειρούν όμως, οι Τούρκοι,
νομιμοποίησή του, με διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ήδη τις δικαιολογίες ότι
κάποιοι γεννήθηκαν στην Κύπρο, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Αν συνεχίσουμε να μην
αντιδρούμε δυναμικά, ως προς το θέμα αυτό, κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη της
Αλεξανδρέττας. Αφού φέρουν με το μέρος τους τούς ισχυρούς της γης, έχοντας την
πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Τούρκοι θα επιδιώξουν ενιαίο κράτος και
δημοψήφισμα. Ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας
της Κύπρου, ως ιστορικός, μας λέει ότι το 1908 στην Αλεξανδρέττα, επαρχία τότε της
Συρίας, που ήταν αποικία της Γαλλίας, ζούσαν 8000 Τούρκοι και 2.500.000
Σύροι (Άραβες). Οι Αγγλογάλλοι, θέλοντας να έχουν την Τουρκία με το μέρος τους
σε έναν ενδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέθεσαν σ’αυτή μιαν εποπτεία στην
περιοχή. Σε 30 χρόνια, το 1939, η Τουρκία άλλαξε τον δημογραφικό χαρακτήρα της
περιοχής. Έφερε Τούρκους, έδιωξε τους ντόπιους, ζήτησε και πέτυχε δημοψήφισμα
και κατέστησε την Αλεξανδρέττα επαρχία της Τουρκίας. Αν δεν αντισταθούμε
αποτελεσματικά στα εποικιστικά σχέδια της Τουρκίας θα έχουμε και εμείς την τύχη
της Αλεξανδρέττας.
τα ίδια πράγματα στη Συρία. Η πρόσφατη εισβολή της Τουρκίας στη Συρία όπως
παρουσιάστηκε σε πρόσφατο άρθρο στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία», έχει ως στόχο τη
δημιουργία ζώνης στρατιωτικής κατοχής, στην οποία να αντικατασταθεί ο κουρδικός
πληθυσμός με εθνοκάθαρση και να δημιουργηθούν διοικητικές, εκπαιδευτικές και
θρησκευτικές δομές ( όπως έπραξε και στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου),
προκειμένου να ακολουθήσουν τα στάδια της αυτονόμησης και της ενσωμάτωσης στην
Τουρκία ( Άρθρο του Σάββα Καλεντερίδη, 4 Νοεμβρίου 2019).
πράξουν ότι έπραξαν στην Ίμβρο και στην
Τένεδο, αναγκάζοντάς μας να φύγουμε στο εξωτερικό, για εξασφάλιση ασφάλειας για
τα παιδιά μας. Η παραμονή των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου στα νησιά τους
εξασφαλιζόταν με τη συνθήκη της Λωζάνης. Θα είχαν ευρείες ελευθερίες, σχολεία,
αυτοδιοίκηση κλπ. Οι Τούρκοι τότε μετέφεραν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας τους στην
Ίμβρο. Τη μια νύκτα άφησαν να διαφύγει ένας βαρυποινίτης που σκότωσε κάποιον
Έλληνα, την άλλη άφησαν άλλον που βίασε μιαν Ελληνίδα, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά
ο Ελληνικός πληθυσμός να φύγει. Έτσι θα επιδιώξει και στην Κύπρο η Τουρκία.
Προκαλώντας προβλήματα στη γραμμή αντιπαράταξης, ή με τους Τούρκους και τους
λαθρομετανάστες που διατηρούν ως εγκάθετους στις ελεύθερες περιοχές, θα
δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας και πανικού στις τάξεις του λαού, με μόνο τρόπο
αντίδρασης την φυγή.
ή εθελοτυφλούμε, ενώ τα σχέδια της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα, ακόμα και για τους
ξένους, φαίνεται από το εξής περιστατικό, που όσες φορές κι αν το αφηγηθώ,
ανατριχιάζω στην αφήγησή του: Ο προηγούμενος Πατριάρχης Αντιοχείας, ο μ.
Ιγνάτιος, λόγω των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε το ποίμνιό του στη Συρία, πριν
ακόμα ξεσπάσει εκεί η σημερινή κρίση, σκεφτόταν ότι κάποτε θα αναγκαζόταν να
φύγει από τη Δαμασκό, έδρα του Πατριαρχείου κατά τα τελευταία χρόνια. Έλεγε,
λοιπόν, πριν από 20 περίπου χρόνια, στον τότε Μητροπολίτη Πάφου, τον
σημερινό Αρχιεπίσκοπο, ότι σκέψη του,
παλαιότερα, ήταν να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο. Τώρα, όμως, έλεγε, φοβούμαι
ότι θα σας διώξουν πριν από μας. Εκείνος έβλεπε από τότε, πριν 20 χρόνια, και τους
σχεδιασμούς και την πολιτική των Τούρκων. Εμείς εξακολουθούμε να υπνώττουμε.
κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Ο Ελληνισμός της Κύπρου βρίσκεται,
σήμερα, σε τροχιάν αφανισμού από τον τόπο στον οποίο ζει εδώ και 35 αιώνες.
θανάσιμοι οι σχεδιασμοί των Τούρκων. Θα οδηγηθούμε, όμως, στην απόγνωση; Θα
σταθούμε σε ρυθμούς «ευσυμπάθητου θρήνου…στενάζοντες οδυνηρώς εκ βάθους
ψυχής..» να κλαίμε απλώς τη μοίρα μας; Θα παρακολουθήσουμε παθητικά την έκβαση
των πραγμάτων; Έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στην υλοποίηση των Τουρκικών
στόχων και να τους ματαιώσουμε. Οφείλουμε να αναχαιτίσουμε την ψυχολογική
κατάρρευση του λαού, να ανορθώσουμε το ηθικό του, να του εμπνεύσουμε πίστη στις
δυνάμεις του.
υλικά μεγέθη, με αντίπαλο την Τουρκία, είναι συντριπτικά σε βάρος μας, όπως, εξ
άλλου, ήταν πάντα στην ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Είναι, όμως, επιλογή η
παράδοση γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός; Στην Ιστορία μας, αποδείχτηκε πολλές
φορές, ότι το ψυχικό σθένος καταβάλλει τον αριθμό.
επιβαλλόμενη σύνεση στις κινήσεις και στις προσπάθειές μας, άλλο τόσο θα πρέπει
να αγνοήσουμε τις φωνές των λεγόμενων ρεαλιστών για «αμετακίνητα τετελεσμένα»,
και οι οποίοι θεωρούν ως «εθνική αυτοκτονία» κάθε αντίσταση στα σχέδια του
κατακτητή. Ούτε ο Παλαιολόγος, ούτε ο Εθνομάρτυς Κυπριανός, ούτε ο Λεωνίδας,
ούτε ο Αυξεντίου, που αγωνίστηκαν για την πατρίδα, εν γνώσει τους ότι θα
πέθαιναν, ανέμεναν να κριθούν οι πράξεις τους από Εφιάλτες, από Περσόφιλους,
Αγγλόφιλους, ή Τουρκόφρονες. Η εθνική αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ και δεν είναι
εθνική αυτοκτονία. Αντίθετα θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της ζωής
μας.
θα πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε ;
και Ελλάδας να συνειδητοποιήσουν ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα πανεθνικό.
Ειδικά, η Ελληνική ηγεσία οφείλει να αντιμετωπίσει το Κυπριακό ως ζωτικό εθνικό
θέμα, όχι απλώς με την έννοια της συμπαράστασης ή συμπαράταξης προς τους
«αδελφούς Κυπρίους», όπως συνηθίζει να λέει, αλλά και με την έννοια ότι το
Κυπριακό αφορά ευθέως την ασφάλεια του ελληνικού χώρου. Το Κυπριακό είναι
άρρηκτα συνδεδεμένο με το θέμα των νησιών του Αιγαίου. Η ασφάλεια της Κύπρου
είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ασφάλεια της Ελλάδας και αντίστροφα.
όσο και στο Αιγαίο, έχουν παλιά ιστορία και δεν είναι ένα πρόσφατο ξέσπασμα
ενός νοσηρού μεγαλοϊδεατισμού του Ερντογάν. Ο Γκιουνές, που ήταν ο Υπουργός
Εξωτερικών της Τουρκίας κατά την εισβολή, δήλωσε απερίφραστα: « Η Κύπρος είναι τόσο
πολύτιμη, όπως το δεξί χέρι μιας χώρας που νοιάζεται για την άμυνα της ή για
τους επεκτατικούς της στόχους, αν έχει…». Αναφορικά με τα νησιά του Αιγαίου, η
Τουρκία έχει θέσει στόχο της την αναθεώρηση του καθεστώτος τους, από το 1973. Η
Τουρκία ούτε αποκρύπτει ούτε συγκαλύπττει την επιδίωξη της αυτή. Ο πρώην
Πρωθυπουργός και Πρόεδρος Τουργούτ Οζάλ, που εθεωρείτο μάλιστα μετριοπαθής,
δήλωνε το 1986 ότι «η παρούσα κατάσταση η οποία υπάρχει μεταξύ Ελλάδος και
Τουρκίας δεν είναι ικανοποιητική. Εάν η Τουρκία ήξερε πού θα την οδηγούσε η
Συνθήκη της Λωζάνης δεν θα την είχε υπογράψει ποτέ… Εμείς δεν ξεχνούμε ότι
χάσαμε μέσα από τα χέρια μας τα νησιά, τα πάτρια τουρκικά εδάφη». Αρκετά αποκαλυπτικός
είναι και ο Αχμέτ Νταβότουγλου στο
βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας»: «Μια Τουρκία που
έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο κι έχει περικυκλωθεί στα νότια από τη Ρωμαίικη Διοίκηση
της νότιας Κύπρου σημαίνει ότι τα περιθώριά της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο
έχουν περιοριστεί σημαντικά» (σελ 267).
πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Είμαστε, Ελλάδα και Κύπρος, δυο κράτη μέλη των
Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συντονιζόμενοι μπορούμε να πετύχουμε
πολλά. Έχουμε ένα τεράστιο τμήμα του Ελληνισμού σκορπισμένο σ’όλη την υφήλιο,
το οποίο μπορεί να οργανωθεί και να προωθήσει τα εθνικά μας δίκαια. Η
γεωγραφική μας θέση δεν είναι κατώτερη,
από γεωστρατηγικής πλευράς, από τη θέση της Τουρκίας. Μπορούμε να τη
χρησιμοποιήσουμε στο έπακρο για προστασία των εθνικών μας συμφερόντων. Κι
ακούμε με λύπη, πως ανανεώθηκαν οι συμφωνίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες της
Αμερικής για τις βάσεις στην Κρήτη κι άλλού, χωρίς σθεναρές απαιτήσεις από την
Ελληνική Κυβέρνηση για την άμυνα και την προστασία εθνικών συμφερόντων της
χώρας. Μακάρι να έγιναν και να μην τις ξέρουμε.
αρχαιότητα ότι οι πόλεμοι δεν
εξελίσσονται πάντα όπως ήταν η πρόβλεψη των εμπνευστών τους. Απρόοπτοι και
αστάθμητοι παράγοντες αναδεικνύουν αδυναμίες για τους μεγάλους και ευκαιρίες
για τους μικρούς. Κι είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό το γεγονός ότι, κατά τα
τελευταία χρόνια, παρουσιάζονται τέτοιες ευκαιρίες, επιδιώκονται συμφωνίες και
συνάπτονται συμμαχίες μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και άλλων χωρών της περιοχής
(Ισραήλ, Αιγύπτου, Λιβάνου κλπ). Είναι καλές και επωφελείς οι συμμαχίες αυτές.
Όμως εκείνο που πρέπει να επιδιωχθεί είναι κυρίως οι κοινοί προγραμματισμοί
Κύπρου και Ελλάδας. Με τις άλλες χώρες
υπάρχει ο κίνδυνος, με την αλλαγή κυβέρνησης, να αλλάξει και ο τρόπος αντιμετώπισής μας. Είναι πολύς
καιρός που το Ισραήλ συνεργαζόταν πλήρως με την Τουρκία; Όταν στην Αίγυπτο
κυβερνούσε ο Μόρσι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είχαμε, ή μπορούσαμε να έχουμε,
οποιαδήποτε συμμαχία; Αν αύριο ο Σίσσι
της Αιγύπτου ανατραπεί; Όμως με την Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Είμαστε Έλληνες, έχουμε την ίδια φύτρα, δεν μπορούν να μας χωρίσουν ιδεολογίες,
ή άλλες διαφορές. Θα πρέπει, λοιπόν, να επιδιώξουμε ένα νέο ενιαίο αμυντικό
δόγμα με την Ελλάδα. Δεν είμαστε μακριά, όπως κάποτε ακούσαμε από πρωθυπουργικά
χείλη.
μπορούμε να πετύχουμε πολλά, συνεργαζόμενοι. Θυμούμαστε πάντα, με ευγνωμοσύνη,
την αποφασιστική κίνηση της Ελλάδας για εισδοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή
Ένωση. Αξίωσε και πέτυχε, επισείοντας και το δικαίωμα του veto, την εισδοχή ως συνόλου και όχι
της καθεμιάς ξεχωριστά, και των δέκα τότε υποψηφίων χωρών. Χωρίς αυτή την
κίνηση ίσως να μην εισερχόμασταν στην Ευρώπη, με το θέμα της κατοχής άλυτο.
χωρίς σταθερή γραμμή και με το να κάνουμε σημαίες τις απαιτήσεις των Τούρκων, που
απορρίψαμε προηγουμένως, επιδεικνύοτας, τάχα, καλή θέληση, δεν εξυπηρετούμε το
εθνικό συμφέρον, ούτε και κατευνάζουμε τον κατακτητή. Πριν από δύο χρόνια
ζητούσαμε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό και η Τουρκία αντέτεινε πενταμερή
(τρεις οι «εγγυήτριες» δυνάμεις η Ελληνοκυπριακή και η Τουρκοκυπριακή
κοινότητα). Επιμέναμε ότι τουλάχιστον θα’ πρεπε να αντιπροσωπεύεται και η
Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν τα καταφέραμε
και συρθήκαμε στην πενταμερή που απέτυχε. Τώρα με τη στασιμότητα στο Κυπριακό
φτάσαμε στο σημείο, να ζητούμε εμείς επιμόνως πενταμερή και να αρνείται η
Τουρκία. Πήρε ό,τι ήθελε, μετακίνησε τώρα τον ενδιάμεσο στόχο της. Το ίδιο
έγινε και τη Δ.Δ.Ο. Τη ζητούσαν επίμονα οι Τούρκοι, ξέροντας ότι οδηγεί στην
Τουρκοποίηση. Τώρα που μετακίνησαν τον στόχο τους αλλού, την κάναμε εμείς
σημαία του αγώνα μας. Και πάλιν όμως δεν ικανοποιείται ο κατακτητής.
οι οποιεσδήποτε συνομιλίες, κι όταν αυτές απλώς γίνονται χωρίς καμιάν προοπτική
επιτυχίας, αποτελούν ομπρέλα προστασίας από χειρότερες καταστάσεις, είναι πέρα
για πέρα λανθασμένη. Δεν συνομιλούσαμε, μήπως, όταν ξεκίνησε η δεύτερη φάση της
εισβολής; Ή όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος; Ή όταν κατασκεύαζαν τον αγωγό που
μεταφέρει νερό από την Τουρκία; Ή όταν προωθούνταν στα Στροβίλια, στην περιοχή
Αμμοχώστου; Κι ακόμα· σταμάτησαν καμιά φορά οι παραβιάσεις στον εναέριο χώρο
μας ή στην ΑΟΖ μας με τις συνομιλίες;
Δεν θέλω να πω πως δεν θα πρέπει να επιχειρηθεί διάσπαση του αδιεξόδου. Δεν
είναι όμως πανάκεια οι συνομιλίες. Ούτε και θα πρέπει να επιδιωχθεί η
επανέναρξή τους με κάθε θυσία και με νέες υποχωρήσεις. Κι ανησυχώ φοβερά για την αυριανή συνάντηση
του Προέδρου με τον κατοχικό ηγέτη και τον Γκουντέρες. Θα αντέξει στις πιέσεις
ο πρόεδρος της Δημοκρατίας; Δηλώναμε πριν λίγους μήνες ότι αν η Τουρκία δεν
αποσυρθεί από την ΑΟΖ μας, δεν θα ξεκινούσαμε συνομιλίες. Τελευταία αυτή η
προϋπόθεση αποσιωπήθηκε. Συρόμαστε εκεί που θέλει η Τουρκία, χωρίς σταθερό
στόχο και σταθερές επιδιώξεις. Δεν θα έπρεπε να ξεχνούμε τόσο εύκολα τον τρόπο
με τον οποίο εργάζεται η Τουρκία και πώς προωθεί τα σχέδιά της, ούτε και να μας
διαφεύγει ο τελικός στόχος της.
είχε πει, με πικρία, κάποτε, πως όταν ανέλαβε την Προεδρία της Κυπριακής
Δημοκρατίας επεσκέφθη την Αθήνα και ζήτησε να δει τα αρχεία του Υπουργείου
Εξωτερικών για το Κυπριακό. Πληροφορήθηκε με έκπληξη και απογοήτευση ότι τέτοια
αρχεία δεν υπήρχαν. Η διαχείριση του Κυπριακού από τον εκάστοτε Υπουργό
Εξωτερικών ήταν ερασιτεχνική. Φαντάζεστε τη μειονεκτική θέση μας απέναντι στους
Τούρκους, οι οποίοι όπως είδαμε έχουν μια σταθερή διαχρονική πολιτική στο
Κυπριακό και τα άλλα εθνικά τους θέματα, την οποία υλοποιούν, οποιαδήποτε
Κυβέρνηση κι αν είναι στην αρχή. Σ’εμάς συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα: Ο
Γεώργιος Παπανδρέου απέστειλε τη μεραρχία στην Κύπρο την οποία απέσυρε η
Χούντα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπέγραψε και προώθησε με την Κυπριακή Κυβέρνηση το
δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου, ο Σημίτης το κατήργησε ενώ ο Γιώργος
Παπανδρέου, ο νεώτερος, δεν θα κατάλαβε ότι είμαστε κι εμείς Έλληνες.
καλύτερη θέση. Εμείς φτάσαμε σε σημείο να έχουμε καταγγείλει τον Πρόεδρό μας
στα Ηνωμένα Έθνη ότι επηρέασε ανεπίτρεπτα την κρίση του λαού κατά το
δημοψήφισμα του 2004. Μια ανηλεής προπαγάνδα, που εκπορεύτηκε και χρηματοδοτήθηκε
και από το εξωτερικό, είχε πείσει, πριν λίγα χρόνια, τον λαό ότι χρειαζόταν «πρόεδρος
λύσης», ότι δηλ. εμείς δεν θέλαμε μέχρι τότε λύση, με αποτέλεσμα να εκλεγεί,
όπως θα θυμάστε, κάποιος που καταβαράθρωσε και το εθνικό θέμα και την
οικονομία.
επιτυχίας η προσπάθειά μας, για αποτροπή των τουρκικών σχεδιασμών σε βάρος της
πατρίδας μας, απαιτείται να αναθεωρήσουμε τις αρχές μας, να επιστρέψουμε στις
αξίες της φυλής και της πίστης μας. Να θυμηθούμε πως όταν ο Ελληνισμός υπέκυπτε
σε ξένους κατακτητές, τούτο δεν οφειλόταν μόνο, ή κυρίως, στις υπέρτερες
δυνάμεις του εχθρού. Οφειλόταν πρωτίστως στην προηγούμενη απομάκρυνση των
Ελλήνων από τις διαχρονικές ελληνικές αξίες, που ενεργούσαν ως θώρακας
προστασίας και σωτηρίας. Πολύ περισσότερο τώρα που οι δίνες μέσα στα σημερινά
ρεύματα της Ιστορίας είναι φοβερά επικίνδυνες, και ο Ελληνισμός είναι αδύναμος
οικονομικά και ετερόφωτος πολιτιστικά, οφείλουμε να κρατηθούμε σταθερά από τις
αξίες μας.
ιδιαίτερη προσοχή στην παρεχόμενη στους νέους παιδεία μας. Από τις στάσεις ζωής
και από την φιλοσοφία ζωής που θα μεταδώσει στους μαθητές η παιδεία και από την
προσωπικότητα που θα τους βοηθήσει να αναπτύξουν, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο
βαθμό η ευαισθησία τους στις διάφορες
κοινωνικές και εθνικές προκλήσεις και η διάθεσή τους για αγώνα προς καταξίωση
της ζωής και απελευθέρωση της πατρίδας.
χαρακτήρα της Κυπριακής και Ελλαδικής κοινωνίας, οι εκπαιδευτικοί μας στόχοι
πρέπει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με μια μακροπρόθεσμη πολιτική εθνικής και
φυσικής επιβίωσης του Ελληνισμού και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν πρέπει η
διαπολιτισμική αγωγή να γίνει το μέσον για κατάργηση, ή υποβάθμιση της εθνικής
αυτοσυνειδησίας μας. Θα σεβαστούμε τους άλλους, τα χαρακτηριστικά και τον
πολιτισμό τους, αλλά δεν θα αλλοιώσουμε την Ιστορία μας, δεν θα καταργήσουμε τα
εθνικά μας σύμβολα, ούτε και θα υποβαθμίσουμε τις εθνικές επετείους μας.
προκλήσεις των καιρών. Θα πρέπει στην Κύπρο να εξακολουθήσει να διατηρεί
άσβεστη τη μνήμη των κατεχομένων εδαφών μας και να τονώνει το εθνικό φρόνημα.
αγιασμούς ή και ομιλίες, αλλά και συνομιλώντας
με πολλούς λειτουργούς της παιδείας, αντελήφθηκα ότι , εδώ και χρόνια,
επιδιώκεται σταθερά η υποβάθμιση της
ταυτότητας του κυρίαρχου τμήματος του Κυπριακού λαού, που είναι η ελληνική, έναντι
της ταυτότητας των άλλων μικρών εθνικών ομάδων που υπάρχουν στην Κύπρο. Είμαι
γνώστης και του τι γίνεται εδώ. Εξάλλου, αντιγράφουμε όλα τα κακά του Ελλαδικού
συστήματος.
ταυτότητας δεν σημαίνει εθνικισμό ούτε και εθνικό ναρκισσισμό, ούτε ασφαλώς και
υποτίμηση των άλλων. Σημαίνει καλλιέργεια των αξιών της παράδοσης, στέρεη γνώση
της Ιστορίας και γενικά αυτογνωσία.
στα πλαίσια του αγώνα μας θα πρέπει να απαιτήσουμε, ύστερα, αγωνιστική διάθεση
εκ μέρους των ηγετών μας, διαφάνεια στη ζωή και ηθική στον τρόπο συμπεριφοράς
τους. Δεν μπορείς με σάπια ηγεσία και διεφθαρμένες συμπεριφορές να οργανώσεις
αποτελεσματικά και να φέρεις σε πέρας έναν αγώνα, από την έκβαση του οποίου
κρίνονται τα πάντα.
επιστροφή στις αξίες μας είναι, λοιπόν, απαραίτητα για τη διεξαγωγή του αγώνα
για εθνική επιβίωση. Αυτή η εγρήγορση θα πρέπει να μας οδηγήσει και στη λήψη
κάποιων στοιχειωδών, τουλάχιστον, προστατευτικών μέτρων. Ένα κράτος που
αυτοπεριορίζεται σε παθητική άμυνα, που εν μέσω πρωτόγνωρων εθνικών κινδύνων
περιορίζει τον χρόνο της στρατιωτικής θητείας και εκμηδενίζει τις
στρατιωτικές-αμυντικές δαπάνες του, είναι αδύνατο να πειθαναγκάσει έναν
επιθετικό αντίπαλο σε παραίτηση από τους στόχους και τις επιδιώξεις του.
αγωνιστικό φρόνημα του λαού, που πρέπει να σφυρηλατηθεί στις πνευματικές,
ηθικές και πολιτιστικές μας αξίες, αλλά είναι απαραίτητη και μια αμυντική
υποδομή στην οποία θα στηριχτεί αυτό το φρόνημα, για να καταστεί αποτελεσματικό
και να μεγαλουργήσει. Και δεν θα πρέπει να τα ρίχνουμε όλα στις κυβερνήσεις. Θα
πρέπει να είμαστε έτοιμοι όλοι για αποκοπή μισθών και στέρηση ανέσεων για
ενίσχυση της άμυνας.
πάρουμε τη μεγάλη απόφαση της αλλαγής πλεύσης για επίλυση του προβλήματός μας.
Για όσους δεν εθελοτυφλούν κα δεν πάσχουν από το σύνδρομο της αυτοδικαίωσης, η
χάραξη μιας νέας εθνικής στρατηγικής για επιδίωξη μιας νέας διαπραγματευτικής
βάσης, είναι μονόδρομος.
Κυπριακού, είναι εμφανές ότι μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ)
οδηγεί στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στη διαδοχή της από ένα
κρατικό μόρφωμα, ανορθόδοξο, αντιδημοκρατικό, ρατσιστικό και μη βιώσιμο. Μια
τέτοια λύση πολύ γρήγορα θα οδηγήσει
στην Τουρκοποίηση.
πλειοψηφίας του Κυπριακού Ελληνισμού αν πω ότι εκείνο που δεν τολμήσαμε το
1983, με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, και το 2004, με το αποτέλεσμα του
δημοψηφίσματος, την απόσειση δηλ. όλων των μονομερών υποχωρήσεων και δεσμεύσεών
μας, θα πρέπει να το τολμήσουμε τώρα. Και να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας
στις σωστές του διαστάσεις. Το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Θα
πρέπει η Τουρκία να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κύπρο για να αποκατασταθούν
πλήρως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Κύπρου αλλά και των απανταχού της γης των Ελλήνων πρέπει να ξεκινήσουν με την
αταλάντευτη διεκδίκηση των όσων απολαμβάνουν οι άλλοι Ευρωπαίοι και όλος ο
ελεύθερος κόσμος, και για τον λαό μας: Οι άλλοι Ευρωπαίοι δικαιούνται ελεύθερη
διακίνηση σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εμείς γιατί να μην μπορούμε
να απολαμβάνουμε κάτι τέτοιο στην πατρίδα μας; Οι άλλοι Ευρωπαίοι μπορούν να
εγκαθίστανται όπου θέλουν στην Ευρώπη. Γιατί εμείς να μην μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια
μας; Οι άλλοι έχουν το δικαίωμα απόκτησης περιουσίας σε όλη την Ευρώπη. Εμείς
γιατί να μην μπορούμε να απολαμβάνουμε τις δικές μας περιουσίες στα κατεχόμενα;
Για τους άλλους ισχύει: Ένας άνθρωπος, μια ψήφος. Γιατί σ’ εμάς το 18% να ζητά
να επιβάλλεται το 82%;
ακροατήριο, μετά τις ευχαριστίες μου προς τον Ελληνικό λαό για τη διαχρονική συμπαράστασή του (είναι από
τους εκάστοτε κυβερνώντες που έχουμε παράπονα), συνηθίζω να εξηγώ και γιατί
θεωρούμε αυτονόητη τη συμπαράστασή του.
απομακρυσμένοι συγγενείς που ζητούμε τη συμπάθειά σας. Είμαστε Έλληνες όπως κι
εσείς. Έχουμε την ίδια φύτρα, την ίδια καταγωγή. Ανδρωθήκαμε με τα ίδια
ιδανικά, λατρέψαμε την Ελλάδα ως θεά. Μετρούμε στον τόπο μας τόσα χρόνια
Ελληνικής παρουσίας όσα κι οι Αθηναίοι στην Αττική κι οι Σπαρτιάτες στην
Πελοπόννησο. Ούτε και ζητούμε οικονομική βοήθεια, όπως οι Έλληνες της
διασποράς, για να κρατήσουμε τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας. Αυτά τα
κρατήσαμε με θυσίες και ποταμούς αιμάτων, μέσα στους αιώνες, αντιμετωπίζοντας
ποικίλους κατακτητές. Ζητούμε την από
κοινού αντιμετώπιση των κινδύνων για να κρατηθούμε στις ρίζες μας, να
κρατήσουμε τον τόπο μας Ελληνικό. Γιατί, αλλοίμονο! Αν πέσει η Κύπρος θα
αρχίσει το ξήλωμα της Ελλάδος. Θα έλθει η σειρά της Θράκης, του Αιγαίου, της
Μακεδονίας.
καταχράστηκα ήδη τον χρόνο σας- θέλω να πω πως αν μίλησα σαν ένας κοσμικός
ομιλητής, χωρίς αναφορά στη δύναμη του Θεού και τη βοήθεια του προς τον λαό
του, δεν το έκαμα γιατί ξεχνώ το ιερατικό σχήμα μου, ούτε και εκ λόγων ολιγοπιστίας. Είναι γιατί πιστεύω ακράδαντα
ότι ο Θεός δεν εδημιούργησε τον άνθρωπο
ως άβουλο όν. Τον δημιούργησε ελεύθερο, με δυνατότητα επιδίωξης και πραγμάτωσης
των στόχων του. Οφείλουμε να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας. Σ’ ό,τι ξεπερνά
τις δυνατότητές μας θα έλθει βοηθός ο Θεός. Θα πρέπει, λοιπόν, να επιδιώξουμε
ως Ελληνισμός στο σύνολό του, τα δίκαιά μας. Και να’μαστε σίγουροι ότι ο Θεός
βοηθά και ενισχύει εκείνους που βοηθούν τον εαυτό τους.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
