Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Τουρκικά στρατιωτικά Drones : ένα εξαγώγιμο προϊόν που διαταράσσει το ΝΑΤΟ .

Δημοσιεύτηκε στις

By Dan Gettinger – Global Research (Canada) — Μετάφραση Wan Wert

Μόλις πριν από μια δεκαετία, το πρωτότυπο ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους που θα γινόταν αργότερα το TB2 Μπαϊρακτάρ απογειώθηκε για την παρθενική του πτήση από το Αεροδρόμιο της Σινώπης στη Μαύρη Θάλασσα. Υπήρχαν λίγες ενδείξεις τότε ότι το μεσαίου μεγέθους δικινητήριο αεροσκάφος θα γινόταν το πρώτο ένοπλο drone της Τουρκίας και η ραχοκοκαλιά της μη επανδρωμένης πολεμικής της δύναμης.

Την εποχή εκείνη, οι εγχώριοι κατασκευαστές μη επανδρωμένων droneς αγωνίζονταν ενάντια στις τεχνικές δυσκολίες και τον ξένο ανταγωνισμό. Ωστόσο δέκα χρόνια μετά, η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική: Το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Άγκυρας έχει μετατραπεί σε επιτυχημένη βιομηχανία η οποία ήδη εξάγει προϊόντα. Είναι επίσης μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη που ταλανίζει περαιτέρω τη συμμαχία του ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί το νέο οπλοστάσιό της, στην στρατιωτική εκστρατεία εναντίον των Κούρδων μαχητών στη Συρία, μέρος μιας μακροχρόνιας σύγκρουσης η οποία έχει αποκτήσει νέα σημασία από τη στιγμή που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την αμφιλεγόμενη απόφαση του να αποσύρει τα στρατεύματα του από τη βόρεια Συρία αυτό το φθινόπωρο, αφήνοντας εκτεθειμένους τους συμμάχους του Κούρδους, σε Τουρκικές επιθέσεις. Ο πρόεδρος της Γαλλίας, ένας άλλος σύμμαχος του ΝΑΤΟ όπως η Τουρκία, κατηγόρησε πρόσφατα την Τουρκία ότι “μάχεται εναντίον όσων μάχονται στο πλευρό μας.” Τα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη της Τουρκίας επέτρεψαν τη σύγκρουση σε μια ήδη ασταθή περιοχή. Το πιο ανησυχητικό μάλιστα είναι οτι , το επιτυχημένο πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Άγκυρας αποτελεί παράδειγμα που πολλές άλλες χώρες ελπίζουν να μιμηθούν.

Τα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη έχουν πολλαπλασιαστεί στους στρατούς όλου του κόσμου με δραματικό ρυθμό. Σύμφωνα με το Drone Databook, σε μια μελέτη των στρατιωτικών δυνατοτήτων μη επανδρωμένων αεροσκαφών που δημοσίευσα σε συνεργασία με το Κέντρο για τη Μελέτη των Droneς το Σεπτέμβριο, τουλάχιστον 95 χώρες έχουν ένα στρατιωτικό πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τα προγράμματα αυτά αυξάνονται σε μέγεθος και πολυπλοκότητα. Σχεδόν 60 χώρες έχουν ενεργοποιήσει τουλάχιστον 267 μονάδες για να χρησιμοποιήσουν τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα. Όπως πολλές άλλες χώρες, η Τουρκία έχει δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας της προκειμένου να μειώσει την εξάρτησή της από συστήματα που κατασκευάστηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, τις παραδοσιακές μονάδες παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Ανάπτυξη ενός εγχώριου προγράμματος μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Πριν από δέκα χρόνια, η Τουρκία εξακολουθούσε να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη φτιαγμένα στο εξωτερικό . Ο στρατός λειτούργησε μια χούφτα από τα γηραλέα αμερικανικά General Atomics Gnat 750 που αγόρασε το 1995, καθώς και αρκετά ισραηλινά IAI Herons, τα οποία παρουσιάστηκαν το 2010. Ωστόσο, σε ένα πρώιμο σημάδι του έντονου ενδιαφέροντος της Τουρκίας για ενίσχυση των δυνατοτήτων παραγωγής της, η χώρα παρουσίασε το εγχώρια παραγόμενο Bayraktar Mini, ένα μινι τηλεκατευθυνόμενο drone για πτήσεις αναγνώρισης, το 2007.

Ορισμένες από τις πρώτες προσπάθειες της Τουρκίας για ανάπτυξη των εγχώριων τηλεκατευθυνόμενων δεν πήγαν ομαλά. Η Άγκυρα έδωσε στην Τουρκική Αεροδιαστημική Βιομηχανία ένα συμβόλαιο το 2004 για την κατασκευή του Anka , ενός μεσαίου υψομέτρου drone με μακρά εμβέλεια. To Anka πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση το 2010, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες συνετρίβη εντός 15 λεπτών. Καθώς η Τουρκία εργαζόταν στο εγχώριο πρόγραμμά της, η χώρα δυσκολευόταν ταυτόχρονα να αποκτήσει ξένα αεροσκάφη. Οι προσπάθειες της Άγκυρας για εισαγωγή των Αμερικανών Predators και, αργότερα, των Reapers τελικά σταμάτησαν λόγω της αντιπολίτευσης του Κογκρέσου.

Τα τελευταία δύο χρόνια, το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Τουρκίας έχει διογκωθεί. Από τα τέλη του 2017 μέχρι σήμερα, ο κατάλογος των στρατιωτικών TB2 Μπαϊρακτάρ υπερδιπλασιάστηκε από περίπου 38 σε 94, περίπου τα μισά από τα οποία θεωρείται ότι είναι οπλισμένα. Ο τουρκικός στόλος Anka, ο οποίος έχει γίνει ένας από τους στυλοβάτες της χώρας, έχει αυξηθεί σε περίπου 30. Τα δύο μοντέλα αεροσκαφών βρίσκονται τώρα σε λειτουργία σε τουλάχιστον έξι στρατιωτικούς οργανισμούς και οργανισμούς ασφαλείας: το στρατό, την αεροπορία, το ναυτικό, τη χωροφυλακή (εθνική στρατιωτική αστυνομία), την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και την Γενική Διεύθυνση Ασφαλείας (εθνική πολιτική αστυνομία).

Οι Τούρκοι κατασκευαστές drone έχουν επιτύχει σημαντικά τεχνικά επιτεύγματα τα τελευταία χρόνια. Τον Αύγουστο του 2018, το Anka πραγματοποίησε την πρώτη δορυφορικά ελεγχόμενη αεροπορική επίθεση της Τουρκίας και το Δεκέμβριο, ενα Anka ολοκλήρωσε την πρώτη του πτήση με εγχώρια μηχανή, ένα κρίσιμο βήμα προς τη δημιουργία μιας βιώσιμης εγχώριας κατασκευαστικής βάσης. Το 2019, τόσο το Bayraktar TB2 όσο και το Anka έσπασαν τα προηγούμενα ρεκόρ αντοχής, με το καθένα να πετάει πάνω από 24 ώρες. Δύο μεγάλοι παραγωγοί μη επανδρωμένων αεροσκαφών, η Baykar Makina και η Turkish Aerospace Industries, παρουσίασαν αντίστοιχα και οι δύο νέα μεγάλα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, το Akinci και το Aksungur,. Δεδομένης της πρόσφατης προόδου του προγράμματος μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Τουρκίας, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πρόσφατα δέσμευσε 105,5 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση για να στηρίξει τη συνεχή ανάπτυξη των TB2 Μπαϊρακτάρ.

Για να φιλοξενήσει τον αυξανόμενο μη επανδρωμένο στόλο της Τουρκίας, η Άγκυρα κατασκευάζει γρήγορα δίκτυο μη επανδρωμένων μεθοριακών σταθμών σε αεροδρόμια στα νοτιοανατολικά της χώρας, κατά μήκος των συνόρων της Συρίας, καθώς επίσης στην ακτογραμμή του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Από το 2018, η Τουρκία φαίνεται να έχει κατασκευάσει εγκαταστάσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών — υπόστεγα αεροσκαφών και καταφύγια, χώρους στάθμευσης αεροσκαφών και πύργους επικοινωνιών — σε επτά αεροδρόμια, αυξάνοντας το συνολικό αριθμό βάσεων μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε τουλάχιστον εννέα. Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι απαραίτητες καθώς η πλειονότητα των τουρκικών Bayraktar TB2s και Ankas έχουν εύρος λειτουργίας που περιορίζεται σε περίπου 100 μίλια. (Μόνο το Anka-S, μια δορυφορική παραλλαγή του Anka, είναι επί του παρόντος σε θέση να πετάει πέρα από τη γραμμή θέασης.)

Τουρκικό drone Anka

Η Τουρκία εργάστηκε για την ανάπτυξη στρατιωτικών αεροσκαφών όπως το Anka κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία η χώρα αντιμετώπιζε δυσκολίες στην απόκτηση αμερικανικών αεροσκαφών όπως τα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη τύπου Predator.

Τα τουρκικά drones στο πεδίο της μάχης.

Ένας βασικός παράγοντας πίσω από τις προσπάθειες της Τουρκίας να αναπτύξει τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα και σχετικές υποδομές είναι ο συνεχιζόμενος αγώνας της Άγκυρας ενάντια σε Κουρδικές οργανώσεις όπως το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα. Από τον Ιούνιο,το Bayraktar TB2s της Τουρκίας έχει συμπληρώσει περισσότερες από 100.000 ώρες λειτουργίας πτήσης σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια, μια ένδειξη για το πόσο σημαντικά είναι τα τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα για τους Τούρκους στρατιωτικούς αξιωματούχους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ, τουρκικά τηλεκατευθυνόμενα έχουν συμμετάσχει σε αεροπορικές επιθέσεις εναντίον Κουρδικών οργανώσεων σε τουλάχιστον 11 επαρχίες στη νοτιοανατολική Τουρκία. Έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί σε τουλάχιστον πέντε διασυνοριακές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ, στοχεύοντας μέλη κουρδικών οργανώσεων από το 2016, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης στρατιωτικής εισβολής της Τουρκίας στη Συρία με τίτλο Επιχείρηση Ειρηνευτική Άνοιξη.

Και αυτά τα τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα μπορεί να μην στοχεύουν μόνο μαχητές, όπως ισχυρίζεται η Τουρκία. Η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας έχει καταγράψει αρκετές επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών στις οποίες αναφέρει ότι έχουν σκοτωθεί πολίτες . Εν μέσω της συνεχιζόμενης εισβολής της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, ο επικεφαλής μιας κουρδικής οργάνωσης της Συρίας είπε ότι τα τουρκικά τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα συνεχίζουν να επιτίθενται σε κουρδικούς στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους, παρά την κατάπαυση του πυρός. Οι Κούρδοι μαχητές στη Συρία συνεργάζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια εκστρατεία κατά του ισλαμικού κράτους.

Άλλες βασικές επιχειρήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Τουρκίας βρίσκονται στα ανατολικά(σμ. μάλλον δυτικά εννοεί),και γίνονται κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και της Μεσογείου. Οι επιχειρήσεις αυτές προκάλεσαν επίσης τριβές. Έλληνες αξιωματούχοι ανέφεραν ότι Τουρκικά drones έχουν επανειλημμένα πετάξει πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο. Το 2018, Έλληνες μαχητές F-16 αναχαίτισαν Τουρκικό drone πάνω από τη Ρόδο. Αυτό το έτος, τα τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα του Τουρκικού Ναυτικού συνόδευσαν Τουρκικά πλοία γεώτρησης αερίου σε χωρικά ύδατα τα οποία διεκδικεί η Κύπρος. Κύπριοι αξιωματούχοι δήλωσαν το Σεπτέμβρη ότι τα Τουρκικά τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα είχαν εμποδίσει την προσγείωση εμπορικών αεροσκαφών στο Αεροδρόμιο της Πάφου.

Οπλισμένα Drones προς πώληση.

Καθώς ωριμάζει το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Τουρκίας, η Άγκυρα επιδιώκει ευκαιρίες να αποκτήσει υπόβαθρο στην ανταγωνιστική παγκόσμια αγορά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών· έχει εξάγει το Bayraktar TB2 στο Κατάρ και την Ουκρανία και φέρεται να πραγματοποιεί πωλήσεις στην Ινδονησία και την Τυνησία. Στη Λιβύη, τα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη Bayraktar TB2 της Τουρκίας, σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν χρησιμοποιηθεί από την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας εναντίον των δυνάμεων του ηγέτη του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, Στρατηγού Khalifa Haftar, ο οποίος έχει την δική του προμήθεια από Κινέζικα τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα.

Η Τουρκία δεν είναι η μόνη χώρα που προσπαθεί να αναπτύξει, να αποκτήσει και να χρησιμοποιήσει μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Σύμφωνα με το Databook, ο αριθμός των χωρών με στρατιωτικά αεροσκάφη έχει αυξηθεί κατά περίπου 58% μεταξύ του 2009 και του 2019. Σήμερα, τουλάχιστον 31 χώρες χρησιμοποιούν βαρέα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη όπως το Bayraktar TB2 και το Anka, από 16 που ήταν το 2009.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη πτήση του Bayraktar TB2 απ τον Αερολιμένα της Σινώπης, η Τουρκία έχει αποδείξει την σημαντική αυτή τάση καθώς και τις συνέπειες της διάδοσης των μη επανδρωμένων στρατιωτικών αεροσκαφών. Έχει έναν ολοένα και πιο ποικιλόμορφο κατάλογο στρατιωτικών συστημάτων και κατάφερε να ενσωματώσει αυτά τα αεροσκάφη στις επιχειρήσεις πολλών στρατιωτικών οργανισμών και οργανισμών ασφαλείας. Τα τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη της Τουρκίας αποδεικνύονται ικανά όπλα σε εγχώρια και ξένα πεδία μάχης, και η χώρα έχει επενδύσει σημαντικά στην ανάπτυξη νέων τηλεκατευθυνόμενων αεροπλάνων, με σκοπό εν μέρει τουλάχιστον, την εξαγωγή τους.

Αυτό το παράδειγμα θα ακολουθηθεί πιθανότατα και από άλλες χώρες κατά την επόμενη δεκαετία.

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός7 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις7 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή