Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Le Monde: «Ο Σαμαράς μπορεί να προτείνει Δαμανάκη στον 3ο γύρο»

Δημοσιεύτηκε στις

Υψηλού κινδύνου εκλογή χαρακτηρίζει
την ελληνική προεδρική εκλογή η γαλλική εφημερίδα Le Monde. Ο Σαμαράς
μπορεί ωστόσο να κρύβει έναν «άσσο στο μανίκι του».

le-monde-o-samaras-mporei-na-proteinei-damanaki-ston-3o-guro

Συνεχίζεται η σωρεία δημοσιευμάτων του διεθνούς διεθνούς τύπου για τις εξελίξεις στην πολιτική ζωή της χώρας και την επικείμενη προεδρική εκλογή, αλλά και για την ενδεχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που διενεργηθούν εκλογές.
Τη σκυτάλη πήρε σήμερα η γαλλική «Le Monde» με άρθρο της υπό τον τίτλο «η ΕΕ θέλει να αποφύγει την άνοδο της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία στην Ελλάδα».

«Για τις Βρυξέλλες οι κίνδυνοι είναι σχετικοί και δεν υπάρχει πανικός», αναφέρει η συντάκτρια του δημοσιεύματος. 


Όπως
αναφέρει το δημοσίευμα, η Ευρώπη έχει και πάλι «στραμμένα τα βλέμματα
στην Ελλάδα» στις παραμονές του πρώτης ψηφοφορίας για την προεδρική
εκλογή, τη στιγμή που επικρατεί «πυρετός στις αγορές, και βουτιά στο
χρηματιστήριο της Αθήνας».
«Πρόκειται για υψηλού κινδύνου εκλογή» αναφέρει η εφημερίδα, που μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές και ενδεχομένως σε νίκη της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Όπως
αναφέρει το δημοσίευμα, «επικρατεί ήδη προεκλογικό κλίμα στις τάξεις
του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι νιώθει έτοιμος να
πάρει τα ηνία της χώρας και υπόσχεται την έξοδο από τα μνημόνια».

Ο
Α. Σαμαράς πιθανόν να έχει «έναν άσσο κρυμμένο στο μανίκι του» και να
προτείνει για την προεδρία της Δημοκρατίας μετά τον β’γύρο. Το πρόσωπο
που ακούγεται είναι η Μ. Δαμανάκη, αναφέρει η συντάκτρια.

«Είναι
σαφές», προσθέτει, «ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε αντίθεση με
τους στόχους που τέθηκαν από τους πιστωτές στην Ελλάδα».
Η συντάκτρια αναφέρει, ωστόσο, ότι «για τις Βρυξέλλες οι κίνδυνοι είναι σχετικοί […] και δεν υπάρχει πανικός» σε περίπτωση επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ, διότι, όπως επισημαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα καταφέρει να κυβερνήσει μόνος του και οδηγηθεί πιθανότατα σε συγκυβέρνηση.
Περαιτέρω,
σημειώνει η συντάκτρια του δημοσιεύματος επικαλούμενη έγκυρη πηγή των
Βρυξελλών, «δεν υπάρχει φόβος για ντόμινο σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Τέλος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Αντώνης Σαμαράς πιθανόν να έχει «έναν άσσο
κρυμμένο στο μανίκι του και να προτείνει για την προεδρία της
Δημοκρατίας, μετά τον δεύτερο γύρο, νέο υποψήφιο, που θα ικανοποιεί
τουλάχιστον τη ΔΗΜΑΡ. Το πρόσωπο αυτό μάλιστα, που ακούγεται για την
τρίτη εκλογή, είναι η πρώην Επίτροπος Μαρία Δαμανάκη».

THE TOC

ΞΑΦΝΙΚΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

Πετάνε σαν λεμονόκουπα τον Σταύρο Δήμα;


Οποιοι νομίζουν ότι η Ελλάδα απέχει πολύ από το (να γίνει)
Πακιστάν ή να μας την πέσει ο στρατός του Ισλάμ και να αποκεφαλίζει
Ελληνίδες στην πλατεία Κολωνακίου κάνουν λάθος.

Το βαθιά διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας καλείται
έστω και την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψει τους πολιτικούς
τραμπουκισμούς, να χαμηλώσει τους τόνους και να προσπαθήσει να σώσει τη
χώρα.

Ας σκεφθούν, όσοι από τους διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες έχουν την επιλογή να μετοικήσουν στο εξωτερικό και να ζήσουν με τα κλεμμένα, πώς κάποιο μέλος της οικογένειάς του-ς ακόμη κι ένας παππούς ή γιαγιά σε βαθιά γεράματα -θα μείνει πίσω αναγκαστικά.

Αρα και το τομάρι τους να σώσουν δεν θα είναι αρκετό-όσο αμοραλιστές κι αν είναι οι ίδιοι.

Πρέπει όλοι τους να σταματήσουν, εδώ και τώρα, τους πολιτικούς τραμπουκισμούς και να επιστρέψουν σ΄ αυτή τη χώρα ένα μικρό τίμημα από όλα όσα εκείνη τους προσέφερε.

Τι θα ήταν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο ΓΑΠ, ο Τσίπρας εάν αυτή η πατρίδα, η Κολομβία των Βαλκανίων, δεν τους έδινε την δυνατότητα να αναδειχθούν;

Ε, λοιπόν γι΄ αυτή την πατρίδα ας αφήσουν για λίγο παράμερα τον πολιτικό τους εγωισμό. Δεν έχουν δικαίωμα να πετάξουν στα σκουπίδια τις θυσίες και το αίμα τόσων μνημονιακών χρόνων για χάρη του εφήμερου εγωισμού τους.

Θα περιμέναμε από τον πολιτικά πανούργο, παμπόνηρο και πανέξυπνο Βενιζέλο να αντιληφθεί την σημασία που έχει η αναγνώρισή σου από την Ιστορία.

Ειδικά ο ίδιος που κουβαλάει ένα ιστορικό επώνυμο. Ο σημερινός πολιτικός τους εγωισμός αφήνει αδιάφορη την Ιστορία-δεν είναι παρά μια κουκίδα στην αιωνιότητα. Ο άθλος όμως της διάσωσης και αλλαγής πορείας σε μια χώρα που κατευθύνεται στα βράχια, θα έχει από την Ιστορία την θέση που του αξίζει.

Πιστεύουμε πως πιο σημαντικό και από μια κυβέρνηση εθνικού σκοπού είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αναγέννησης της χώρας. Καθείστε κάτω και κάντε το-βάλτε όλοι πλάτη χωρίς μικροκομματικά συμφέροντα. Κρατήστε τις κόντρες για το ποιος θα το εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά.

Εάν υπήρχε εθνικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, στις βασικές αρχές του οποίου θα συμφωνούσαν και θα τις εφάρμοζαν όλα τα κόμματα, οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα που ενισχύουν την Δημοκρατία δεν θα τρόμαζαν ούτε τούς μέσα ούτε τους έξω.

Οσο για την Μαρία Δαμανάκη, η οποία σύμφωνα με ξένα δημοσιεύματα αποτελεί την από μηχανή θεά του Σαμαρά, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να γελοιοποιήσουν ακόμη περισσότερο το φαιδρό εγχώριο πολιτικό προσωπικό. Και στο κάτω κάτω ο ταλαίπωρος Δήμας δεν μπορεί να πεταχθεί σαν στημένη λεμονόκουπα από έναν πρωθυπουργό που υποστήριζε κατ΄ επανάληψη ότι ο Δήμας θα είναι παρόν και στις 3 ψηφοφορίες.

Μην υπονομεύετε άλλο την αξιοπιστία σας- δεν βλέπετε ότι κινδυνεύουμε με αφανισμό σ΄αυτή εδώ την κολασμένη γωνιά της γης;

Μην ανάβετε το σπίρτο.


Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΛΟΤΟΥΜΠΑΣ

Ένα παλαιότερο άρθρο που βρήκαμε εδώ περιέγραφε ως εξής της πορεία της Φωνής του Πολυτεχνείου.

Η Μαρία Δαμανάκη θα μπορούσε να είναι ιστορικό πρόσωπο για την ελληνική κοινωνία, προτού κλείσει τα πενήντα της χρόνια. Κατέληξε να είναι ένα αποχυμωμένο πολιτικό πρόσωπο που περιφέρει την αγωνία του για εξουσία, χειροκροτώντας τον Γιώργο Παπανδρέου στο πιο κωμικοτραγικό συνέδριο κόμματος της Μεταπολίτευσης.

Ξεκίνησε, στο τέλος της επταετούς δικτατορίας, με τους καλύτερους οιωνούς. Ηταν μια νέα κοπέλα, δροσερή, μορφωμένη, που της έλαχε να είναι η Φωνή του Πολυτεχνείου, πρωταγωνίστρια σε μια κορυφαία συμβολική στιγμή της νεότερης ιστορίας, σε μια στιγμή που ξέπλυνε την υποταγή και την αδιαφορία, και δόξασε την αιώνια νιότη.

Την ώρα της Μεταπολίτευσης, τα είχε όλα: αριστερή ένταξη, νιάτα, δάφνες Πολυτεχνείου. Εφερνε το ορμητικό μέλλον σε μια μια πολιτική σκηνή γερασμένη, φορτωμένη παλιές αμαρτίες. Η Μαρία Δαμανάκη το 1977 κατάφερε να είναι η νεότερη βουλευτής εκλεγμένη με ένα κόμμα γερόντων, το ΚΚΕ.

Στα 25 της, η ΜΔ έλαμπε ανάμεσα στα γερόντια του Πολίτ Μπιρό του ΚΚΕ, ανθρώπους που είχαν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα κατά τις πολύχρονες διώξεις και υπερορίες. Ωστόσο, η σκέψη που υπερίσχυε φαίνεται ότι ήταν των γερόντων της υπερορίας. Οι νεότερες γενιές, της αντιδικτατορική Πανσπουδαστικής και της μεταπολιτευτικής ΚΝΕ, δεν κάτεφεραν να διεμβολίσουν τον κυρίαρχο λόγο των σταλινομπρεζνιεφικών γερόντων. Απεναντίας, πήραν από αυτούς τον αστείρευτο τακτικισμό και την ασίγαστη δίψα για power game. O λόγος της 25χρονης Μαρίας δεν διαφοροποιήθηκε ουσιωδώς, ούτε καν λεκτικά, από τον ξύλινο λόγο των δογματικών του ΚΚΕ. Η νεαρή πολιτικός, μαζί με τους ομηλίκους συντρόφους της, ζέσταινε την απηρχαιωμένη κομματική φωλιά και παπαγάλιζε στερεότυπα στην «εργατική τάξη», την ώρα που η κοινωνία των μη προνομιούχων, ποτάμι πραγματικό και ένυλο, μετατοπιζόταν θεαματικά προς τη σοσιαλίζουσα επαγγελία του δημαγωγού Ανδρέα Παπανδρέου.

Η Μαρία χόρτασε κανάκεμα και χειραγώγηση από τους γέροντες, εξελέγη βουλευτής στη δύσκολη Β’ Αθηνών σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις και το 1989 ήταν παρούσα στη μεταλλαγή: στη συγκρότηση του Συνασπισμού. Τότε, οι «νέοι» του ΚΚΕ επεχείρησαν την πιο οργανωμένη ανταρσία τους, την ανανέωση του υπέργηρου μηχανισμού και το άνοιγμα πέρα από τα τείχη του Περισσού. Ηταν η «ώρα της Αριστεράς», σύμφωνα με το τότε σύνθημα. Με μια διαφορά: μετά τα πασοκικά ’80s, η Αριστερά δεν ήταν ίδια… Ηταν λεηλατημένη από το εγχώριο ΠΑΣΟΚ και την παγκόσμια ιστορία, που τότε γκρέμιζε τον υπαρκτό σοσιαλισμό και το μεταπολεμικό status. Ο καθ’ ημάς μίνι ιστορικός συμβιβασμός έγινε με τεράστια καθυστέρηση και ερήμην των μαζών.

Η ΜΔ έζησε το ’89 του Ειδικού Δικαστηρίου και τη συγκυβέρνηση και έμεινε στον «μικρό» Συνασπισμό μετά την έντρομη αναδίπλωση του ΚΚΕ και την αποχώρησή του από τα γυμνάσια εξουσίας. Το 1991 είναι η κορυφαία στιγμή της πολιτικής της καριέρας: Εκλέγεται πρόεδρος του Συνασπισμού, στα 39 της χρόνια. Από τη θέση αυτή οδηγεί ένα κόμμα με ισχυρές φυγόκεντρες τάσεις και θολή φυσιογνωμία στις εκλογές του 1993, και ο Συν ηττάται, μένει εκτός βουλής. Δεν έπεισε, κι επιπλέον έπρεπε να πληρώσει το «βρώμικο ?89». Η πρόεδρος, υπό το βάρος της αποτυχίας, παραιτείται. Λίγο αργότερα θα είναι υποψήφια δήμαρχος της Αριστεράς στην Αθήνα και θα επανεκλεγεί βουλευτής το 1996.

Εκλεγμένη με τον Συνασπισμό, μπαίνει στην εποχή Σημίτη, στην εποχή του εκσυγχρονισμού και της Ισχυρής Ελλάδας, και τότε αρχίζει εκ μέρους της το διαρκές φλερτ με το ΠΑΣΟΚ…
Η ορατή μεταστροφή της ΜΔ προς την εξουσία αρχίζει τότε, ωστόσο άνθρωποι που τη γνωρίζουν από παλιά παρατηρούν ότι η ωφελιμοθηρία και η ιδιοτέλεια πρυτάνευαν πάντα στις πολιτικές της επιλογές, αποτελούσαν το σταθερό υπέδαφος επί του οποίου χτιζόταν ο στερεότυπος λόγος περί συμμετοχής, ευθύνης και πρότασης εξουσίας της Αριστεράς.Η μεταμόρφωση της πρώην χαριτόβρυτης σταλινοπούλας σε ντάμα της κεντροαριστεράς συντέλεσθηκε το 1998, όταν κατέβηκε κοινή υποψήφια του ΠΑΣΟΚ και του Συν, εναντίον του «Κύριου Τίποτε» Δ. Αβραμόπουλου στο δήμο Αθηναίων. Αποτέλεσμα: Η κεντροαριστερή ντάμα με τα Αρμάνι και τον νεφελώδη πολτικό λόγο συνετρίβη από το κεντροδεξιό μπλέιζερ που δεν έλεγε απολύτως τίποτε…
Η ήττα αυτή, αντί να την οδηγήσει να σκεφτεί γιατί δεν την ψήφισαν ούτε οι αριστεροί ούτε οι κεντρώοι του ΠΑΣΟΚ, οδήγησε τη ΜΔ ακόμη πιο μακριά από τον Συνασπισμό. Στις εκλογές του 2000, η Μαρία Δαμανάκη εκλέγεται με την προσωπική της ακτινοβολία, διαφωνώντας στρατηγικά με το κόμμα της και υποστηρίζοντας τη συμμαχία με το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ…

Επιστροφή της ανεύρετης πολιτικής
Πριν από δύο χρόνια, η έμπειρη Μαρία Δαμανάκη, βουλευτής από το 1977, μητέρα τριών παιδιών, με τρεις γάμους, υποστήριξε με βιβλίο της την «Επιστροφή της πολιτικής». Παρόμοια πράγματα εξακολουθεί να λέει σήμερα, που βρήκε τον προορισμό της: τη δια βοής δημοκρατία του Γιώργου Παπανδρέου. Οταν κάλεσε τους φίλους της προσφάτως για να συστρατευθούν υπέρ Παπανδρέου, μίλησε και πάλι για την «επιστροφή της πολιτικής», προσθέτοντας φρέσκα αρτύματα περί «αλλαγής σκηνικού» και «Νέας ευρύτερης Δημοκρατικής Παράταξης» απ” όπου «δεν μπορούμε να απουσιάζουμε». Λείπει οποιαδήποτε αναφορά στην Αριστερά, έστω λεκτική. Υπάρχει μόνο μία, όταν η Αριστερά ονομάζεται «Ευρύτερη Αριστερά της συμμετοχής και της ευθύνης», ακριβώς στο γλωσσικό ιδίωμα του ευρέως και correct και αορίστως δημοκρατικού Γ. Α. Παπανδρέου.

Επιστροφή στην πολιτική, λοιπόν, με συμμετοχή και ευθύνη… Αλλά επειδή η ΜΔ βρίσκεται στο προσκήνιο της πολιτικής περίπου τριάντα χρόνια, αναρωτιόμαστε: Αν η πολιτική παρήκμασε και «έφυγε», όλα αυτά τα χρόνια, η ίδια δεν έχει ευθύνη; Δεν ήταν κορυφαία σε τρία κόμματα, και μάλιστα κόμματα αρχών, κόμματα ιδεών, προτού καταλήξει στην ευρύτερη παράταξη του ελέω ονόματος ηγέτη;

Τα κοινότοπα correct της Μαρίας Δαμανάκη περί επανεύρεσης μιας Ευρύτερης Αχρωμης Αριστεράς και μιας Ευρύτατης Ξεβαμμένης Πολιτικής, ακούγονται ελάχιστα πειστικά, μάλλον μελαγχολικά. Ποιον ενδιαφέρει η αγωνία της κ. Δαμανάκη να υπάρξει πολιτικά, εν εξουσία, για τα επόμενα χρόνια; Σε ποια κοινωνικά υποκείμενα απευθύνεται και ως τι; Ως φωνή του Πολυτεχνείου, ως ζώσα συνείδηση της παλαιάς αριστεράς, ως φωνή της αναδυόμενης νέας αριστεράς; Ή απλώς σαν επαγγελματίας διαχειριστής που νοιάζεται μόνο για το μέλλον του; Φαίνεται ότι το μόνο που την απασχολεί είναι να παραμείνει στη θαλπωρή της εξουσίας, με κάθε τρόπο.

Στη σημερινή πολιτική σκηνή πρωταγωνιστούν και άλλα στελέχη της γενιάς του Πολυτεχνείου, σαν την ΜΔ· καμπόσοι είναι υπουργοί, ή και μόνιμοι υπουργοί. Για τους περισσότερους η πολιτική ή το υπουργιλίκι είναι το μόνο τους επάγγελμα. Δεν πρόλαβαν να μάθουν τίποτε άλλο. Δεν πρόλαβαν επίσης, και δεν θέλησαν, να διευρύνουν τον πνευματικό και ιστορικό τους ορίζοντα, δεν μπόρεσαν να κάνουν τέχνη την πολιτική. H πολιτική είναι γι’ αυτούς συντεχνιακό προνόμιο· το κέρδισαν προσκομίζοντας στους γέροντες μάστορες ως πειστήριο τη μυητήρια τελετή της νιότης τους, το Πολυτεχνείο και την κομματική ένταξη. Aυτό το συντεχνιακό προνόμιο, το επάγγελμα, προασπίζονται κάθε τόσο μιλώντας για εκσυγχρονισμό όσοι γέρασαν μαζί με τη συντεχνία τους. Και δεν είναι αναγκαία πια η καταγωγή από κάποια Αριστερά… Προέχει η λύσσα να παραμείνεις στο σινάφι και στο προσκήνιο.

Mε αυτή την έννοια, η Μαρία Δαμανάκη αισθάνεται ταυτισμένη και αλληλέγγυα με τον «συμμετοχή στο χαμόγελο» Γ. Παπανδρέου, με τον απίθανο Δ. Aβραμόπουλο, τον Κ. Λαλιώτη (ομόαιμο Πολυτεχνείου), τον «Σαμίνα» Χρ. Παπουτσή. Eίναι οι συνάδελφοι της, το σινάφι της. Oι ιδέες, οι θέσεις, οι αποχρώσεις, το τι αντιπροσωπεύει ο καθείς, όλα πάνε σε δεύτερη μοίρα. Tο προέχον είναι η συντήρηση και η αναπαραγωγή του επαγγελματικού κλάδου.

Η ίδια η Μαρία Δαμανάκη σήμερα δεν εκπροσωπεί τίποτε, κοινωνικά και συμβολικά· κανένα κοινωνικό στρώμα, κανένα πνευματικό μόρφωμα. Εμφράζει την προσωπική της αγωνία να υπάρξει οπωσδήποτε, και την αγωνία ολόκληρης της τάξης επαγγελματιών πολιτικών που πασχίζουν να κρατηθούν στη ράχη του νέου κύματος, στη ράχη της δημοκρατίας της βοής και των δημοψηφισμάτων.

http://kourdistoportocali.com/post/40207/damanaki

Γενικά θέματα

Η επανατοποθέτηση της χώρας, οι διαφοροποιήσεις Δένδια και οι κινήσεις Σαμαρά

Αν και οι τεκτονικές αλλαγές της ηγεσία Τραμπ διαμορφώνουν ένα διαφορετικό διεθνές περιβάλλον, το ελληνικό πολιτικό σύστημα παρακολουθεί με αμηχανία και αναλώνεται σε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, αδυνατώντας να συλλάβει τόσο την μεγάλη διεθνή εικόνα όσο και την μικρότερη εικόνα της χώρας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Αν και οι τεκτονικές αλλαγές της ηγεσία Τραμπ διαμορφώνουν ένα διαφορετικό διεθνές περιβάλλον, το ελληνικό πολιτικό σύστημα παρακολουθεί με αμηχανία και αναλώνεται σε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, αδυνατώντας να συλλάβει τόσο την μεγάλη διεθνή εικόνα όσο και την μικρότερη εικόνα της χώρας.

Γράφει ο Σπύρος Γκουτζάνης, Ναυτεμπορική

Η ήττα της συλλογικής Δύσης στην Ουκρανία που επισφράγισε η ηγεσία Τραμπ, η αποκήρυξη του δικαιωματισμού και της woke ατζέντας, η επιστροφή σε εθνικές πολιτικές στο μεταναστευτικό, η εγκατάλειψη της κλιματικής αλλαγής που επιφέρει συνολικότερη αλλαγή στην ενεργειακή πολιτική με επιστροφή στους υδρογονάνθρακες, διαμορφώνουν ένα νέο διεθνές περιβάλλον που οι απολήξεις του φθάνουν στην εσωτερική πολιτική και επιβάλλουν επανατοποθέτηση της χώρας. Ιδιαίτερη πρόκληση για την Ελλάδα αποτελεί η ενδυνάμωση της Τουρκίας και η ενίσχυση του περιφερειακού της ρόλου που δεν αντιμετωπίζεται με την «υποχωρητική πολιτική» των ήρεμων νερών και επιφέρει την ανάγκη για αλλαγή δόγματος στα ελληνοτουρκικά.

Κατά την διάρκεια της τριήμερης συζήτησης στην Βουλή ο μόνος που άνοιξε την βεντάλια των θεμάτων ήταν ο Αντώνης Σαμαράς -ανεξάρτητα από την συμφωνία ή διαφωνία με τις θέσεις του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιορίστηκε να μιλήσει για την ανάγκη να διατηρηθεί η εσωτερική σταθερότητα σε μία συγκυρία διεθνούς αναταραχής, δίχως να δίνει κατεύθυνση για την χώρα. Η αντιπολίτευση δεν έθεσε καθόλου τα ζητήματα, πέρα από το δυστύχημα των Τεμπών σε όλες τις διαστάσεις του.

Είναι ιδιαίτερα δυσχερής η θέση στην οποία έχει περιέλθει ο πρωθυπουργός. Η ταύτιση με την προηγούμενη ηγεσία των ΗΠΑ και οι δημόσιες καταγγελίες περί «τραμπισμού» τον έχουν απομακρύνει από τη νέα ηγεσία. Η προθυμία του να ανακηρύξει ότι είμαστε σε «εμπόλεμη κατάσταση με την Ρωσία», τον έχει κάνει εχθρό της χώρας που τώρα κερδίζει τον πόλεμο. Αλλά ούτε και στην Ευρώπη είναι ανεβασμένες οι μετοχές του. Ο πρωθυπουργός αποκλείστηκε από από τρεις διεθνείς διασκέψεις -Παρίσι, Βερολίνο, Λονδίνο- για το Ουκρανικό παρότι η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και ήταν από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της Ουκρανίας. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να προβάλλει τις καλές του σχέσεις με τον Ζελένσκι, την ώρα που ο υπουργός των Εξωτερικών του συμφωνεί με την στάση της Ουάσιγκτον για την ειρήνευση στην Ουκρανία.

Η Αριστερά που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι άνευ όρων υπέρ της ειρήνης αναζητά προσχήματα για να στηρίζει την επικίνδυνη πολιτική του Ζελένσκι καταδικάζοντας τον Τραμπ για «φραστικές υπερβολές», παρότι ο Αμερικανός πρόεδρος έθεσε καθαρά τον κίνδυνο να εκτραπούν τα πράγματα σε μία πυρηνική αναμέτρηση. Την ίδια ώρα τάσσεται υπέρ της ανάπτυξης της αμυντικής ανεξαρτησίας της Ευρώπης ενώ καταδικάζει την αύξηση των αμυντικών δαπανών που θα επιφέρει περαιτέρω μείωση του κοινωνικού κράτους – λες και μπορεί να υπάρξει το ένα δίχως το άλλο.

Αποστάσεις Δένδια

Στα δυο θέματα που αποκτούν εμβληματική σημασία, στο Ουκρανικό και στο Συριακό, η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη και ταλαντευόμενη ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Οι χθεσινές διαφορετικές τοποθετήσεις από τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Νίκο Δένδια για τις εξελίξεις στην Συρία και τις σφαγές που διαπράττει το νέο ισλαμικό καθεστώτος, δείχνουν ασάφεια της κυβερνητικής γραμμής. Το υπουργείο Εξωτερικών που είχε σπεύσει να χαιρετίσει την πτώση του καθεστώτος Άσαντ δείχνει να είναι πιο κοντά στις Βρυξέλλες που ακόμη και τις σφαγές υποκριτικά τις αποδίδουν στα υπολείμματα του καθεστώτος Άσαντ και όχι στους Ισλαμιστές που καθοδηγούνται από την Τουρκία. Ο Νίκος Δένδιας πάλι ταυτίστηκε με την δήλωση του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο σε απόσταση από την αρχική δήλωση Γεραπετρίτη, ο οποίος ακολούθως έσπευσε να υπαναχωρήσει μετά από επικοινωνία με τον Πατριάρχη Αντιοχείας.

Η διάσταση έρχεται σε μία συγκυρία που έχουν ανοίξει όλα τα σενάρια στο κυβερνητικό στρατόπεδο, από την αλλαγή πρωθυπουργού εν πλω – σενάριο στο οποίο παίζει το όνομα του Νίκου Δένδια ως βασικού δελφίνου- μέχρι τις πρόωρες εκλογές, όταν θα εξαντληθεί το επικοινωνιακό αποτύπωμα του ανασχηματισμού.

Ενώ το νέο διεθνές περιβάλλον επιβάλλει την επανατοποθέτηση της χώρας και αναγκαίες διορθώσεις, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δίνει μάχες οπισθοφυλακών μένοντας στην προηγούμενη κατάσταση, που όμως αποδοκιμάζεται από τους λαούς των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Τα συλλαλητήρια αλλά και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν μεν κατακόρυφη πτώση της κυβέρνησης αλλά και συνολική δυσαρμονία του πολιτικού συστήματος με το εκλογικό σώμα διαμορφώνοντας συνθήκες πολιτικού αδιεξόδου.

Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο αποκτά σημασία, η κινητικότητα του Αντώνη Σαμαρά ο οποίος μετά την ομιλία του στην Βουλή πήρε σαφή θέση κατά των σφαγών στην Σύρια συνδέοντας τες με την Άγκυρα και χαρακτηρίζοντάς τες «νεο οθωμανικής έμπνευσης». Φήμες και πληροφορίες στα δημοσιογραφικά και πολιτικά παρασκήνια αναφέρουν ότι ο Μεσσήνιος πολιτικός κινείται προς την δημιουργία νέου κόμματος που θα εκφράσει την «όλη Δεξιά παράταξη» την οποία  σταδιακά αφήνει εκτός πολιτικής ομπρέλας η ηγεσία Μητσοτάκη. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι εναρμονισμένος με τις αλλαγές που επιφέρει διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό της χώρας η αλλαγή υποδείγματος από τον Ντόναλντ Τραμπ. Το εάν αυτό είναι αρκετό ή αποτιμηθεί θετικά από την ελληνική κοινωνία είναι άλλης τάξης ζήτημα.

Πηγή: Naftemporiki

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η UNICEF είναι βαθιά ανήσυχη από την πρόσφατη αύξηση της βίας στις παράκτιες περιοχές της Συρίας

Δημοσιεύτηκε

στις

Επιμέλεια: Γιάννης Πεγειώτης

«Η UNICEF είναι βαθιά ανήσυχη από την πρόσφατη αύξηση της βίας στις παράκτιες περιοχές της Συρίας, η οποία φέρεται να στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 13 παιδιά, συμπεριλαμβανομένου ενός μωρού έξι μηνών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η κλιμάκωση προκάλεσε επιπλέον θύματα και τραυματισμούς αμάχων, εκτοπισμό χιλιάδων οικογενειών και ζημιές σε υποδομές ζωτικής σημασίας.

«Η UNICEF απηχεί την έκκληση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για αυτοσυγκράτηση προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω απώλειες ζωών. Προτρέπουμε όλα τα μέρη να σταματήσουν αμέσως τις εχθροπραξίες και να συμμορφωθούν πλήρως με τις υποχρεώσεις τους βάσει του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθούν όλα τα εφικτά μέτρα για την προστασία των αμάχων, ιδιαίτερα των παιδιών, και τη διασφάλιση ζωτικής σημασίας μη στρατιωτικών υποδομών, όπως τα νοσοκομεία. Η συνεχιζόμενη βία υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη τήρησης αυτών των νόμων και διασφάλισης ταχείας, ασφαλούς και ανεμπόδιστης πρόσβασης των εργαζομένων στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας για την παροχή υπηρεσιών σωτηρίας σε όσους πλήττονται από τις μάχες.

«Η UNICEF καλεί όλα τα μέρη να δώσουν προτεραιότητα στη συμφιλίωση και να δεσμευτούν για μια ειρηνική πολιτική μετάβαση, διασφαλίζοντας ότι τα παιδιά της Συρίας μπορούν να επιβιώσουν, να ευδοκιμήσουν και να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους. Τα παιδιά της Συρίας έχουν υποφέρει αρκετά. Έχουν το δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και να ελπίζουν για ένα καλύτερο μέλλον».

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Χαιρετίζει το μήνυμα του Οτσαλάν για αφοπλισμό και διάλυση του PKK το ιρακινό Κουρδιστάν

Τί ανέφερε ο πρόεδρος της ημιαυτόνομης περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν Νετσιρβάν Μπαρζανί χ

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ο πρόεδρος της ημιαυτόνομης περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν Νετσιρβάν Μπαρζανί χαιρέτισε το κάλεσμα του ιστορικού ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν για αφοπλισμό και διάλυση του κινήματος. «Χαιρετίζουμε το μήνυμα του Οτσαλάν (…) και καλούμε το PKK να συμμορφωθεί και να το εφαρμόσει», έγραψε ο Μπαρζανί σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ (πρώην Twitter), εκφράζοντας παράλληλα την υποστήριξή του στην ειρηνευτική διαδικασία.

Από την πλευρά του, ο ηγέτης της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK) Μπαφέλ Ταλαμπανί προέτρεψε όλες τις πλευρές να εκμεταλλευτούν αυτή την «ιστορική ευκαιρία» για την επίλυση των προβλημάτων μέσω ειρηνικού διαλόγου.

Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν κάλεσε την οργάνωση που ο ίδιος δημιούργησε το 1978 να καταθέσει τα όπλα και απηύθυνε έκκληση για επίλυση του κουρδικού ζητήματος στην Τουρκία με ειρηνικά μέσα. Το μήνυμα του Οτσαλάν μετέφερε αντιπροσωπεία του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών και Ισότητας (DEM) που τον επισκέφθηκε νωρίτερα στο νησί-φυλακή Ιμραλί της Προποντίδας, όπου κρατείται τα τελευταία 26 χρόνια.

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) – το οποίο έχει χαρακτηριστεί «τρομοκρατική» οργάνωση από την Τουρκία, τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τη Βρετανία – διεξάγει ένοπλο αγώνα κατά του τουρκικού κράτους, ο οποίος έχει στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από το 1984.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή4 ώρες πριν

Ζελένσκι: “Ο Πούτιν φοβάται να πει στον Τραμπ, ότι θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο”

Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του που δόθηκε απόψε στη δημοσιότητα, ο Ζελένσκι είπε ότι η Μόσχα θέτει όρους για κατάπαυση του...

Διεθνή5 ώρες πριν

Bloomberg: ΗΠΑ και Ρωσία “ψάχνονται” για συνεργασία σε έργα παγκοσμίου εμβέλειας – Gazprom και Nordstream στην εξίσωση

Ένα βήμα προς τη σφυρηλάτηση στενότερων δεσμών της Ουάσινγκτον με το Κρεμλίνο, την ώρα που επιχειρείται  να επιτευχθεί  ειρηνευτική συμφωνία...

Διεθνή5 ώρες πριν

Προσάρτηση της Γροιλανδίας και παραγγελία 48 παγοθραυστικών προανήγγειλε ο Τραμπ μπροστά στον Ρούτε! Οργισμένη απάντηση Γροιλανδίας

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε συνάντηση με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ στο οβάλ γραφείο.

Διεθνή5 ώρες πριν

Δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos: Ανησυχούν οι Αμερικανοί! Το 56% πιστεύει, ότι ο Τραμπ ευθυγραμμίζεται με τη Ρωσία

Στη δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos, που διεξήχθη διαδικτυακά σε εθνικό επίπεδο, συμμετείχαν 1.422 Αμερικανοί ενήλικες και έχει περιθώριο λάθους περί το...

Άμυνα6 ώρες πριν

Financial Times: “Το ΝΑΤΟ προέτρεψε την ΕΕ να βελτιώσεις τις σχέσεις της με την Τουρκία” – Δηλαδή να εξοπλίζονται από την Άγκυρα

Τα τελευταία έρχονται καθώς οι Βρυξέλλες διερευνούν τρόπους για να εντείνουν τη συνεργασία με την Τουρκία και άλλους γείτονες εκτός...

Δημοφιλή