Άμυνα
ΑΟΖ & Υφαληκρηπίδα -Η επικείμενη αυτοκτονία του Νέο-Οθωμανισμού.
Γράφει ο Θεόδωρος Γιάνναρος
Αν Ελλάδα και Τουρκία προσφύγουν για τα θέματα ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης, μέχρι να εκδοθεί μια απόφαση ή να συναφθεί μια διμερής συμφωνία, θα μπορούσαν τα κράτη να συμφωνήσουν σε μια προσωρινή λύση που θα προβλέπει την από κοινού οικονομική ανάπτυξη των επίμαχων θαλάσσιων περιοχών. Από αυτή την προσωρινή λύση δεν θα προέκυπταν αξιώσεις και ούτε θα προκαταλάμβανε το αποτέλεσμα μιας μεταγενέστερης διεθνούς η διμερούς διευθέτησης. Τα κέρδη θα μοιράζονται ώσπου… κάποτε… ίσως, συμφωνηθεί μια δεσμευτική οριοθέτηση των ζωνών, αλλά στην πράξη, αυτή η κοινή διαχείριση μπορεί τελικά να γίνει και μόνιμη και υπ’ αυτές τις συνθήκες, απλά δεν μπορεί να τεθεί επί τάπητος, τουλάχιστον από την Ελλάδα.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη μεταξύ δύο “γειτόνων”, ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, η συμφωνία μεταξύ των μερών, χωρίς όμως να διευκρινίζεται με σαφήνεια και το “πως”. Έτσι, τα κράτη που θα συνάψουν τη μεταξύ τους συμφωνία, θα αποφασίσουν επίσης σχετικά με τη μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί και τα αποτελέσματα στα οποία από κοινού θα καταλήξουν.
Φθάνοντας στο “δια ταύτα”… αρχικά, εάν τα δύο μέρη υποβάλουν την υπόθεση διαφωνίας τους στο διεθνές δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας ή σε ένα οποιοδήποτε άλλο διεθνές διαιτητικό δικαστήριο, τότε η απόφαση που θα ληφθεί και θα ανακοινωθεί επίσημα και δεσμευτικά, θα έχει ως γνώμονα, την “αρχή της ευθυδικίας”.
Είναι σαφές ότι πάντα, εξετάζεται η κάθε διαφωνία ως μεμονωμένη περίπτωση και αυτό διότι, το διεθνές δίκαιο της θάλασσας δεν έχει σταθερή μεθοδολογία που να ισχύει για όλες τις διαφορές που αφορούν σε θαλάσσια σύνορα, ΑΟΖ ή Υφαλοκρηπίδα, παρόλο που η νομολογία έχει αναπτύξει αρκετά σταθερά κριτήρια, τα οποία είναι διεθνώς αναγνωρισμένα και δεσμευτικά.
Σχετικά όμως τώρα με τη δική μας περίπτωση, τίθεται το εύλογο ερώτημα, αν διαθέτουν τα νησιά μας ΑΟΖ, όπως διαθέτει η ηπειρωτική Ελλάδα, δηλαδή αυτό που ισχύει διεθνώς και είναι τα 200 ναυτικά μίλια… Οι Τούρκοι ισχυρίζονται πως όχι… τα νησιά δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας… ενώ εμείς με το δίκιο μας, ακριβώς το αντίθετο.
Η απάντηση όμως, η βασισμένη στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, αναφέρει πως “ΝΑΙ”, και σε κάθε περίπτωση, τα νησιά διαθέτουν, υπό την προϋπόθεση πως πληρούν τα διεθνή standarts και τις προϋποθέσεις για τον “ορισμό” ενός νησιού, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία για τις θάλασσες. Με λίγα λόγια, εάν πρόκειται για μια φυσικά διαμορφωμένη περιοχή στεριάς, που εξέχει της επιφάνειας της θάλασσας, ακόμα και σε ακραίες συνθήκες παλίρροιας και διαφέρει φανερά και ευδιάκριτα από ένα απλό γυμνό βράχο –αν π.χ. διαθέτει μόνιμους κατοίκους, μόνιμα κτίσματα, υποδομές κλπ. αν και η διάκριση μεταξύ νήσων και βράχων μπορεί σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις να φαντάζει σχετικά δύσκολη.
Τα αναγνωρισμένα νησιά που διαθέτουν τα διεθνώς αναγνωρισμένα χαρακτηριστικά, μπορούν όπως η ηπειρωτική χώρα να έχουν 200 ναυτικά μίλια ΑΟΖ και 200 ναυτικά μίλια υφαλοκρηπίδα. Οι βράχοι, από την άλλη πλευρά, μπορούν να διεκδικήσουν μόνο 12 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα, αλλά δεν μπορούν να διαθέτουν επίσημη ΑΟΖ και επίσης δεν μπορεί να διαθέτουν επίσημη και αναγνωρισμένη διεθνώς υφαλοκρηπίδα, εκτός βέβαια ορισμένων περιπτώσεων.
Στην περίπτωση δύο γειτονικών κρατών, όπως η Τουρκία και η Ελλάδα, όταν μια μικρή νησίδα του ενός κράτους βρίσκεται κοντά στα παράλια του άλλου, τότε θα πρέπει η οριοθέτηση των συνόρων να λαμβάνει υπόψη της την αρχή της ευθυδικίας.
Σε ολόκληρο το πλανήτη, τα διεθνή διαιτητικά δικαστήρια, συνήθως δεν λαμβάνουν υπόψη τους τα μικρά νησιά όταν πρόκειται για χάραξη συνόρων μεταξύ δύο γειτονικών κρατών και βασίζουν την απόφασή τους αυτή στο γεγονός ότι πιθανόν θα προκαλούνταν μια δυσαναλογία.
Αυτή όμως η πρακτική σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί το γεγονός ότι “επί της αρχής” τα νησιά αυτά μπορούν και έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικήσουν οικονομική ζώνη που προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Όλα τα άλλα είναι ζητήματα που θα πρέπει να εξετασθούν για κάθε μεμονωμένη περίπτωση ξεχωριστά. Πάντως γενικά είναι εξαιρετικά σημαντικό το ζήτημα οι διεκδικήσεις μιας χώρας, να μην επηρεάζουν την ΑΟΖ μιας άλλης χώρας και ειδικά αν τα νησιά και η βραχονησίδες της άλλης χώρας αποτελούν αρχιπέλαγος, όπως ισχύει στο Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ οι… “γαλάζιες πατρίδες” που οραματίζονται οι Τούρκοι εθνικιστές αποτελούν οθωμανικό τραγέλαφο… από δεύτερο και τρίτο χέρι και όνειρα θερινής νυκτός, χωρίς καμία ουσία και νομικό υπόβαθρο.
Τώρα σχετικά με την υπογραφή συμφώνου μεταξύ Σαρατζ και Ερντογάν για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου… Η Τουρκία… η μάλλον ο Ερντογάν από μόνος του, παρά τις αντιδράσεις της τουρκικής κοσμικής αντιπολίτευσης, βγάζοντας ψεύτη και πλαστογράφο ακόμα και τον Κεμάλ Ατατούρκ, υπέγραψε Μνημόνιο Κατανόησης με την κυβέρνηση “μειοψηφίας” της Λιβύης και του εξαιρετικά “λίγου” και άβουλου Σάρατζ, με πρόθεση να τεθεί το μνημόνιο αυτό σε ισχύ, χωρίς την έγκριση όμως του Λυβικού Κοινοβουλίου, που είναι και το μοναδικό νόμιμα εκλεγμένο σώμα και μάλιστα κοινοβουλευτικό στη χώρα αυτή, κάτι που κάνει την όλη προσπάθεια των Τούρκων αν υπόσταση, παράνομη και άνευ οποιασδήποτε σοβαρότητας.
Ας το δούμε όμως λίγο πιο από κοντά και με περισσότερες λεπτομέρειες. Μόνο αν μια πράξη παράγει δεσμευτικό έννομο αποτέλεσμα τίθεται συνήθως εν ισχύ μετά την κατάθεσης της στον ΟΗΕ, όπου κατά κανόνα, κατατίθενται μόνο νόμιμες συμβάσεις διεθνούς δικαίου. Εάν λοιπόν αυτή η συνθήκη-μνημόνιο κατανόησης πράγματι επικυρωθεί ή όχι από το κοινοβούλιο της Λιβύης, είναι εσωτερικό ζήτημα της Λιβύης, στο οποίο ο οποιοσδήποτεΕρντογάν δεν έχει λόγο και στιγμής δεν έχει κατατεθεί η επικυρωμένη σύμβαση από το Λιβυκό κοινοβούλιο σύμβαση στον ΟΗΕ, πράγμα που αποτελεί αδιάσειστη ένδειξη, πως η κυβέρνηση της Λιβυκή κυβέρνηση θεωρεί ότι απαιτείται κοινοβουλευτική απόφαση: Ακόμα κι αν μια σύμβαση συνάφθηκε και έχει τεθεί σε ισχύ με έγκυρο τρόπο, δεν μπορεί να παράγει κανένα αποτέλεσμα σε βάρος τρίτων. Μια σύμβαση ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη, η οποία αγνοεί εντελώς τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας σε θαλάσσιες ζώνες, δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα, τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα.
Μετά βεβαιότητος και κατηγορηματικά, οι ενδεχόμενες τουρκικές γεωτρήσεις εντός της Ελληνικής ΑΟΖ δεν είναι σε καμία περίπτωση νομικά καλυμμένες, διότι ακόμα και αν το υπάρχον status quo θεωρείται μονομερώς αμφιλεγόμενο που τους Τούρκους, οι οποίες προσπάθειες για γεώτρηση υδρογονανθράκων στην ελληνική υφαλοκρηπίδα από μέρους τους, δεν καλύπτονται σε καμία περίπτωση νομικά και παρ’ ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, αυτό δε σημαίνει πως δε δεσμεύεται από αυτήν, έστω και έμμεσα! Από την άλλη, λόγω του ότι, μόνο τα κράτη που επικυρώνουν ή προσχωρούν σε μια συνθήκη είναι νομικά υποχρεωμένα να την εφαρμόζουν, η Τουρκία δεν έχει πρόσβαση στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας και ούτε στην Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Όρια της Υφαλοκρηπίδας, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά ευάλωτες , ακόμα και νομικά αίολες τις αξιώσεις και της.
Μπορεί μεν τώρα, πολλοί από τους κανονισμούς της Σύμβασης Θαλασσίου Δικαίου , όπως οι θαλάσσιες ζώνες, η αρχή της ευθυδικίας και της ευθυκρισίας σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, έχουν εθιμική ισχύ. Δηλαδή, οι κανονισμοί ισχύουν ανεξάρτητα από τη σύμβαση και δεσμεύουν και μη συμβαλλόμενα μέρη, όπως η Τουρκία, ή οποία κάνει πως δεν το γνωρίζει, αν και συχνά-πυκνά επικαλείται… ψυθιρίζοντας νομικές ανακρίβειες, κανονισμούς της Σύμβασης για το Θάλασσιο Δίκαιο.
Το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη ή ένα άλλο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο διαιτησίας θα μπορούσαν σίγουρα να αναλάβουν την υπόθεση, υπό την προϋπόθεση πως συμφωνήσουν τα εμπλεκόμενα κράτη επ’ αυτού, χωρίς όμως να συμφωνήσουν σε προσωρινές λύσεις, μέχρι να εκδοθεί μια τελεσίδικη απόφαση ή να συναφθεί μια διμερής συμφωνία, διότι ως γνωστόν…. “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού”… και με τους Τούρκους δεν μπορεί κανείς να έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη, μιας και η “μπέσα” και οι “λόγοι τιμής” απουσιάζουν απο τη φιλοσοφία και την κουλτούρα αυτής της χώρας, από την πρώτη κι όλας μέρα που δημιουργήθηκε!
GEOPOLITICO
Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash
Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.
Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.
Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.
Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.
Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες
Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.
Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.
Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.
Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία
Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.
Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.
Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.
Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.
Το προηγούμενο της Αρμενίας
Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.
Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.
Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν
Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.
Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.
Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.
Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.
GEOPOLITICO
Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο
Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.
Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.
Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».
Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.
Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.
Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
GEOPOLITICO
«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο
Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.
Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.
Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.
Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.
Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων
Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.
Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.
Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.
Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.
Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».
Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.
Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.
Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία
Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.
Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.
Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.
Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων
Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.
Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.
Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.
Στα εγκαίνια της Διακλαδικής Σχολής Μη Επανδρωμένων, αλλά και των Αυτονόμων Συστημάτων Θάλασσας. Ένα περαιτέρω βήμα, που δημιουργεί τεράστιες δυνατότητες για το Πολεμικό Ναυτικό μας στο Αρχιπέλαγος, με τα Αυτόνομα Συστήματα τα οποία μπορούν να προσφέρουν απεριόριστες δυνατότητες στην επιτήρηση και αναγνώριση, στην προστασία των λιμένων, στον ναρκοπόλεμο και στην ασφάλεια των υποδομών.
Αυτό το νέο Πολεμικό Ναυτικό με τις σύγχρονες πλατφόρμες, θα μπορεί να προστατεύει όχι μόνο την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και τα ενεργειακά και επικοινωνιακά δίκτυα στον βυθό, τα οποία είναι επίσης απαραίτητα για την ασφάλεια της Πατρίδας.
(από τον χαιρετισμό μου στην τελετή των εγκαινίων του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ του ΠΝ)
#HellenicNavy
— Nikos Dendias (@NikosDendias) October 13, 2026
Το αίτημα για τα Corsair
Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.
Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.
Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.
Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή
Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας