Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Μεγαλοϊδεατισμοί και αιτίες του πολέμου

Δημοσιεύτηκε στις

Τίτος Χριστοδούλου

Μπορούν οι διπλωματικές παραστάσεις στις οποίες περιορίστηκε η αντίδρασή μας να «αναιρέσουν», να διαγράψουν το φυσικό ενέργημα της παραβίασης, δηλαδή της άσκησης βίας, σε περιφρόνηση κι αμφισβήτηση των εννόμων δικαιωμάτων μας στην κρατική μας επικράτεια; Όταν, μάλιστα, ο αναθεωρητικός ταραξίας μάς δείχνει και με αυτόν τον βάναυσο τρόπο ότι δεν μας αναγνωρίζει ως κράτος, ότι είμαστε γι’ αυτόν ένας νομικά αίολος βράχος μέσα στην δική του σφαίρα συμφερόντων;

«Θα έχουμε πόλεμο;». Το όλο ανησυχία ερώτημα σειράς φίλων μου στο απότοκο των προκλητικών τουρκικών διεκδικήσεων και ανοιχτών παραβιάσεων στην κυπριακή ΑΟΖ έφερε στο προσκήνιο πότε και σε ποιες συνισταμένες, επιθετικές εδαφικές διεκδικήσεις από έναν αναθεωρητικό «ταραξία» μπορούν να οδηγήσουν σε πόλεμο, ειδικά αν οι διεκδικήσεις αυτές εκδηλώνονται ως αποτέλεσμα της αντίληψής του ότι τον ευνοούν οι συγκυρίες μιας ασυμμετρίας δυνάμεων ή ασυμμετρίας αποφασιστικότητας απέναντι στο κράτος ή «δράστη» γείτονα εις βάρος του οποίου προβάλλει τις διεκδικήσεις του. Οι φίλοι/ες ίσως αγνοούν ότι ο ταπεινός τους φίλος έχει στο εξωτερικό ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές με MSc στην θεωρία συγκρούσεων, «International Conflict Studies», κι ότι στα ράφια της βιβλιοθήκης απέναντί του περιλαμβάνονται και βιβλία των Διεθνών Σχέσεων πάνω στις Αιτίες Πολέμου, όπως, ανάμεσα σε άλλα, και το «Causes of War», του Stephen van Evera.

Θα έβλεπε, λοιπόν, ένας ειδικός στην θεωρία του πολέμου όπως ο Evera, τις τουρκικές παραβιάσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ – και όχι μόνο, την παρουσία πολεμικών πλοίων της Τουρκίας στα χωρικά της Κύπρου ύδατα ως απειλή πολέμου, ως επαρκή αιτία πολέμου, ως «τρίτη εισβολή», όπως «ανώδυνα» για την Τουρκία – εισβολέα ονομάστηκε; Μπορούν οι διπλωματικές παραστάσεις στις οποίες περιορίστηκε η αντίδρασή μας να «αναιρέσουν», να διαγράψουν το φυσικό ενέργημα της παραβίασης, δηλαδή της άσκησης βίας, σε περιφρόνηση κι αμφισβήτηση των εννόμων δικαιωμάτων μας στην κρατική μας επικράτεια; Όταν, μάλιστα, ο αναθεωρητικός ταραξίας μάς δείχνει και με αυτόν τον βάναυσο τρόπο ότι δεν μας αναγνωρίζει ως κράτος, ότι είμαστε γι’ αυτόν ένας νομικά αίολος βράχος μέσα στην δική του σφαίρα συμφερόντων; Όταν προχωρεί αλαζονικά να υπογράψει με μιαν άλλη αμφισβητούμενη κυβέρνηση στην περιοχή μια «διεθνή» συμφωνία διαμοιρασμού της Ανατολικής Μεσογείου, ως τα Ελληνικά Νησιά, η Κρήτη, η Ρόδος, το Καστελόριζο να μην έχουν δικαιοδοσίες στη θάλασσα, να περιφρονούνται ως μυγοχέσματα στον χάρτη;

Βεβαίως, Κύπρος και Ελλάδα διασφάλισαν από τον διεθνή παράγοντα τις νομικά καθησυχαστικές δηλώσεις ότι οι παράνομες συμφωνίες με την Λιβύη κι οι παραβατικές ενέργειες δεν δημιουργούν έννομα αποτελέσματα. Αλλά, βέβαια, ας ιδωθεί τούτο στο φως ότι η Τουρκία δεν επεζήτησε «έννομα αποτελέσματα». Τούτο θα το είχε επιδιώξει στα διεθνή fora ή μέσα από την διπλωματική οδό. Βίαιη αμφισβήτηση της έννομης τάξεως επεδίωξε. Κι αν τελικά ζητήσει «έναν» έννομο διακανονισμό, αυτός θα έχει την μορφή της αποδοχής των τετελεσμένων. Να συρθούν στο τραπέζι Κύπρος και Ελλάδα, και να καθίσει σε αυτό σαν «συνδικαιούχος» της περιοχής κι η Τουρκία, με «έδεσμα» υπό διαπραγμάτευση τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά τους στην ενεργειακή δεξαμενή της Ανατολικής Μεσογείου. Ένα τραπέζι στο οποίο θα φάει όποιος καθίσει. Κι ένα τραπέζι στο οποίο με χαρά θα μας έβλεπε, πρόθυμα καλόπαιδα, τόσο ο διεθνής παράγων, όσο και, ιδία, ο «άρχων τοποτηρητής», η ηγεμονική υπερδύναμη.

Αιτίες πολέμου και αποτροπή

Θα έχουμε, λοιπόν, πόλεμο; Μας συμφέρει να αποτραπεί. Όχι μόνο για το ευνόητο του κόστους του πολέμου, για όλους τους εμπλεκομένους. Αλλά και για να αποσοβηθούν οι σχεδιασμοί του αναθεωρητή ταραξία, ώστε το ανύπαρκτο «δικαίωμα» που διεκδικεί να μην αναχθεί από τους καλοθελητές «ειρηνευτές» του «διεθνούς» παράγοντα σε διαπραγματεύσιμο «επίδικο» στις ειρηνευτικές παρεμβάσεις, σε κάποια λίγο πολύ σολομώντεια μοιρασιά. Κάτι που γνωρίσαμε, όσο κι αν αποσιωπούμε αιδημόνως, στην γκριζοποίηση των Ιμίων. Αποτρεπτέος, λοιπόν, ο πόλεμος. Με δικό μας, όμως, έλεγχο στους τρόπους, την γλώσσα της αποτροπής. Με γλώσσα δύναμης προς τον επιτιθέμενο. Πειστικής δύναμης που αίρει κι εκμηδενίζει κάθε αιτία πολέμου. Κάθε δυνατό κέρδος του επιτιθέμενου από αυτόν. Κάθε υπολογισμό του πώς ο πόλεμος, κερδισμένος ή και χαμένος, θα του αποφέρει ένα διάφορο, ένα «συν» στον ισολογισμό των κερδοζημιών του. Την άρση κάθε αιτίας πολέμου.

Ποιες είναι αυτές οι αιτίες των διακρατικών πολέμων; Πρώτα η αισιόδοξη πρόβλεψη – συχνά εσφαλμένη – ότι μπορεί να κερδηθεί. Ή, ότι ένα πρώτο πλήγμα, αιφνιδιαστικό για τον αντίπαλο, μπορεί να δώσει ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα, που θα βαρύνει τελειωτικά την πλάστιγγα του πολέμου. Αυτή είναι μια στρατηγική που περιθωριοποιεί την διπλωματία και προκρίνει την μυστικότητα με τον φόβο ότι, αν αποκαλυφθεί η δύναμη του ενός μέρους, θα βιαστεί να κινηθεί αποτρεπτικά το άλλο. Ή, πάλι, ότι, στις διακυμάνσεις της σχετικής δύναμης των αντιπάλων, την ισορροπία δυνάμεων, «τώρα» είναι μια περίσταση, μια στιγμή στο ισοζύγιο δυνάμεων, που ευνοεί τον επιτιθέμενο. Αυτή είναι μια αντίληψη που ενισχύει την δυσπιστία και οδηγεί στην επιλογή του πρώτου κτυπήματος, αφού ο χρόνος κρίνεται ότι δίνει περιθώρια στον αντίπαλο να εκμεταλλευτεί και να κτυπήσει στην δική του δυνατή στιγμή. Ότι, ακόμη, τα κέρδη από μια κατάκτηση είναι σωρευτικά, ότι, δηλαδή, ευκολότερα θα μεταφραστούν σε περαιτέρω κατακτήσεις, όπως δείχνει η μετακίνηση της Τουρκίας από τα κέρδη τής Κύπρου σε άλλες ορέξεις και σχεδιασμούς, δυτικότερα, εναντίον της Ελλάδος. Τα κέρδη από την επίθεση και κατάκτηση γίνονται, έτσι, μια αιτία που επαληθεύεται, αν εφαρμοστεί, σαν αυτοεπαληθευόμενη προφητεία. Κι ότι όλα τα παραπάνω συναθροίζονται σε μιαν αδυναμία του αντιπάλου που κάνουν την κατάκτηση όχι μόνον ορατή, αλλά και εύκολη. Αυτό, βέβαια, ενθαρρύνει μια οπορτουνιστική, αρπακτική, πειρατική συμπεριφορά που, στην βουλιμική της μονομανία, οδηγεί σε εσφαλμένη αισιοδοξία που στην ιστορία εξασφάλισε τα Ναπολεόντεια Βατερλώ και τους καταποντισμούς των Χίτλερ. Σε πολέμους οδηγεί, ως αιτία πολέμου, και η εσφαλμένη ή παρατραβηγμένη απαισιοδοξία ή φόβος για επιδεινούμενη κατάσταση στο μέλλον, αλλά πιο πολύ με την ένταση της καχυποψίας και της αμυντικής ετοιμότητας, παρά επιθετικότητας. Οι αμυντικές ετοιμασίες μπορεί να θεωρηθούν ως επιθετικές από αντίπαλα έθνη και να οδηγήσουν σε πολεμικούς εξοπλισμούς, με αμοιβαία ένταση της καχυποψίας.

Οι πόλεμοι θα ήταν λιγότεροι, αν οι ηγέτες είχαν μια κρυστάλλινη μπάλα και μπορούσαν να προΐδουν την έκβαση των πολέμων και επεκτατικών τους φιλοδοξιών. Έτσι, μια σημαντική αιτία του πολέμου είναι το άδηλο του μέλλοντος, μαζί με την υπέρμετρη φιλοδοξία ηγετών που τρέφουν το αυτοείδωλό τους από τις μέχρι τώρα επιτυχίες τους. Αυτή είναι, θυμίζουμε, και η κρίση που επιφυλάσσει για τον Περικλή ο Θουκυδίδης, που ζώντας στην εποχή του Σοφοκλή βλέπει στο φως της τραγικότητας όσα επεφύλαξε κι η μοίρα στην Αθήνα, με τον λοιμό που τελικά οδήγησε στον θάνατο τον ίδιο τον «στρατηλάτη» των Αθηνών και, ως απότοκο, μια «ανισότητα ηγεσίας» με την Σπάρτη, που διασφάλισε τελικά την ήττα των Αθηνών.

Ερντογάν μαινόμενος: Ένα παράδειγμα αυτοκαταστροφικής αισιοδοξίας;

Με τον μεγαλοϊδεατισμό της νεο-οθωμανικής, αναθεωρητικής Τουρκίας του Ερντογάν να απειλεί με «απλωτές» στα νερά της «Γαλάζιας Πατρίδας» του «imperium» του, αφού στο νερό λαμπυρίζει ο ενεργειακός θησαυρός της Ανατολικής Μεσογείου, η κούρσα των εξοπλισμών ανάμεσα στην επιτιθέμενη Τουρκία και την αμυνόμενη Ελλάδα εκτυλίσσεται στο θαλάσσιο πεδίο και την δύναμη των εκατέρωθεν στόλων. Η Τουρκία πήρε κεφάλι με αποφασιστικές κινήσεις αγορών και ναυπηγήσεων στα εκτεταμένα ναυπηγεία της, και με την Ελλάδα να περνά μια αυτοκτονική δεκαετία εξοπλιστικού ληθάργου, έως «αφοπλισμού», έναντι της οποίας η Τουρκία βρυχήθηκε ή «γρύλισε» με την αυτοπεποίθηση εντυπωσιακών ναυτικών ασκήσεων στο Αιγαίο.

Όπως συμβαίνει συχνά, όμως, στον χώρο της ισορροπίας δυνάμεων και των εξοπλιστικών αναμετρήσεων, η αλαζονική προβολή δύναμης από την κερδαίνουσα στην εξελισσόμενη ανισορροπία δυνάμεων πλευρά έχει ως αποτέλεσμα να αφυπνίσει την ξεχασμένη στον λήθαργο της υστερούσα, και εν αμύνη, πλευρά. Η αποφασιστικότητα της εξοπλιστικής επανεκκίνησης της Ελλάδος σημάνθηκε με εντυπωσιακή ναυτική άσκηση και σημαντικές παραγγελίες κορβετών, φρεγατών και υποβρυχίων, αναγκαίων για την ανανέωση ενός πεπαλαιωμένου στόλου, βασικές μονάδες του οποίου κλείνουν τα 35 χρόνια. Πάντως, το ελληνικό ναυτικό παρατάσσει αυτήν τη στιγμή ως κύριες μονάδες μάχης του στόλου της Διοίκησης Φρεγατών 4 φρεγάτες ΜΕΚΟ 200ΗΝ και 9 φρεγάτες κλάσης S, από τις οποίες οι 6 είχαν εκσυγχρονιστεί παλαιότερα. Οι 4 ΜΕΚΟ ΗΝ θα υποστούν έναν Εκσυγχρονισμό Μέσης Ζωής ( ΕΜΖ) το επόμενο διάστημα, καθώς η Βουλή ενέκρινε ένα ποσό της τάξεως των 160 εκ. ευρώ για τον σκοπό αυτό. Τα πλοία κλάσης δεν προβλέπεται να εκσυγχρονιστούν, καθώς είναι ήδη αρκετά παλιά (πάνω από 35 έτη) και ο εκσυγχρονισμός είναι ασύμφορος οικονομικά, ενώ και δομικά ως πλοία δεν επιδέχονται ραγδαίες αλλαγές, ούτε μπορούν να βελτιωθούν.

Ξεχωρίζει στην δύναμη του ελληνικού ναυτικού η ύπαρξη ταχέων σκαφών, που αποτελούνται από τα 6 (+1) πλοία κλάσης Ρουσέν (Super Vitta) και τις 12 πυραυλακάτους Combattante, οι οποίες, όμως, έχουν κλείσει δεκαετίες σε υπηρεσία και τουλάχιστον οι 10 από αυτές χρήζουν αντικατάστασης. Τα πλοία αυτά, όντας μικρά σε μέγεθος, είναι ιδανικά για το αρχιπέλαγος του Αιγαίου, αφού μπορούν να εκμεταλλευτούν τα βραχώδη νησιά και να αποκρυβούν, ενώ φέρουν θανατηφόρους αντιπλοϊκούς πυραύλους, απειλή για τα μεγάλα σκάφη του αντιπάλου – όπως, θυμάστε, έπαθε το βρετανικό αντιτορπιλικό Σέφιλντ, πληγέν από έναν αργεντινό πύραυλο Εξοσέτ, στον πόλεμο των Φώκλαντς.

Σημειώνουμε, επίσης, ότι η Ελλάδα διαθέτει συνολικά 11 υποβρύχια, από τα οποία τα 4 είναι τα νεώτερα της κλάσης Τ-214 Παπανικολής, ένα ακόμα εκσυγχρονισμένο Τ-209/1200 Ωκεανός. Τα υπόλοιπα 6 είναι παλαιότερα υποβρύχια κλάσης Τ-209/1200 με πολύ χαμηλότερες δυνατότητες απ’ ό,τι τα προηγμένα Τ-214.

Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι, μέσα στην δεκαετία, ο στόλος του Ναυτικού θα πρέπει να αποσύρει, όπως σημειώνουν ειδικοί στα άρθρα των εξοπλισμών, άμυνας και διπλωματίας: 9 φρεγάτες κλάσης S, 10 TΠΚ Combattante, 6 Υποβρύχια Τ-209/1200. Αυτό είναι ένα βαρύ πρόγραμμα, αλλά η «επανεκκίνηση» έγινε, κι ένας αέρας αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας «φουσκώνει τα ελληνικά πανιά».

Σημερινή

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός6 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή