Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου. Σκέψεις και προβληματισμοί

Δημοσιεύτηκε στις

Μια πρώτη τεχνική προσέγγιση

Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Τοπογράφος Μηχανικός – M.Sc Finance – Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Στις 6 Αυγούστου 2020, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, μετά από 17 χρόνια διαπραγματεύσεων. Πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής και μετά την κοινοποίηση του κειμένου της συμφωνίας (7/8/2020), την εμφάνιση του σχετικού χάρτη που την συνοδεύει και των συντεταγμένων των πέντε σημείων που ορίζουν την οριογραμμή, (Παράρτημα 1) εμφανίστηκε πληθώρα δημοσιευμάτων, που προσπαθούν βάσει αυτών των δεδομένων, να κάνουν μια πρώτη ανάλυση.

Ανάλογα με το είδος της προσέγγισης (τεχνικό, γεωπολιτικό, πολιτικό κλπ.), άλλοι αναφέρουν ότι προκύπτουν μεγάλα οφέλη και άλλοι ότι έγιναν και μεγάλες υποχωρήσεις της χώρας, για την επίτευξη της συμφωνίας.

Τα τεχνικά στοιχεία όμως που συνοδεύουν την συμφωνία είναι αντικειμενικά και δεν επιδέχονται διαφορετικών ερμηνειών.

Με το πνεύμα αυτό κυρίως θα προσπαθήσουμε να αποτιμήσουμε την συμφωνία.

  1. Η συμφωνία αυτή, μπορεί να χαρακτηρισθεί μερική της “μερικής” ή σταδιακή της “μερικής”, όταν μερική οριοθέτηση εννοούμε την οριοθέτηση της ΑΟΖ της χώρας μας μόνο με μια άλλη χώρα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Αίγυπτος.

Και αυτό, διότι αυτή η συμφωνία, περιορίζεται σε έναν χώρο που ορίζεται Δυτικά από τον μεσημβρινό των 26° 00´ και Ανατολικά από τον μεσημβρινό των 27° 59´ 02” (Πράσινο χρώμα Σχήμα 1) και δεν περιλαμβάνει το σύνολο των αντικειμένων ακτογραμμών μεταξύ των δύο χωρών. Η περιοχή αυτή θίγει τα οικόπεδα 15 και 20 που προκήρυξε για έρευνα υδρογονανθράκων η χώρα το 2014 (Σχήμα 1), με το μεγαλύτερο μέρος αυτών να βρίσκεται εντός της ήδη συμφωνηθείσης Ελληνικής ΑΟΖ, εκτός από ένα μικρό τμήμα στο Νοτιοανατολικό άκρο του οικοπέδου 20 (Σχήμα 1) εμβαδού Ε= 580 χλμ2, το οποίο εθεωρείτο μέχρι πρότινος ότι ανήκε στην εν δυνάμει (πριν την υπογραφή της συμφωνίας) τότε ΑΟΖ της Ελλάδας, βάσει του αρχικού σχεδιασμού. Αυτός ο σχεδιασμός ελάμβανε υπόψη σαν μέθοδο οριοθέτησης την μέση γραμμή, δίνοντας πλήρη επήρεια στα νησιά, με πρόνοια μελλοντικής προσαρμογής σε εκείνα τα όρια, που κοινή συναινέσει, θα αποφασισθούν στο μέλλον μεταξύ των απέναντι Κρατών (Νόμος 4001/11). Από ότι φαίνεται και γίνεται αντιληπτό, στην παράγραφο 1δ της συμφωνίας, προβλέπεται επίσης η δυνατότητα τροποποίηση των τελικών θέσεων σημείων Α και Ε για την διευκόλυνση της σύναψης συμφωνίας με άλλα γειτονικά Κράτη, αλλά μόνο προς την διεύθυνση προεκτάσεως των τμημάτων ΒΑ και DE της οριοθετικής γραμμής και όχι με ελεύθερη μετακίνηση αυτών προς Βορρά ή Νότο.

Συμπερασματικά η συμφωνηθείσα οριοθετική γραμμή, δεν καλύπτει όλο το μήκος της ακτογραμμής της Αιγύπτου (και της αντίστοιχης “ απέναντι” της Ελλάδας), αλλά αφήνει κενά και προς τα Δυτικά αλλά και προς τα Ανατολικά (Δυτικά του μεσημβρινού των 26° 00´ και Ανατολικά του αντίστοιχου των 27° 59´ 02”) προς μεταγενέστερη τακτοποίηση.  

HUFFPOST GR
.Σχήμα 1: Όρια οριοθέτησης

HUFFPOST GR
Σχήμα 2: Κατανομή ΑΟΖ

Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η μερική οριοθέτηση δεν προβλέπεται από την συμφωνία του MontegoBay του 1982. Παρόλα αυτά και η συμφωνία που έγινε πρόσφατα με την Ιταλία, αλλά και οι συμφωνίες που υπέγραψε η Κύπρος στο παρελθόν με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο, ακολούθησαν την ίδια μεθοδολογία. Δηλαδή η οριοθέτηση έγινε χωρίς να ανακηρυχθεί πρώτα η ΑΟΖ, που αποτελεί θεωρητικά προϋπόθεση για την οριοθέτησή της, χωρίς βέβαια να αποκλείεται η μεταγενέστερη ανακήρυξη, με το δεδομένο πιθανόν ότι η επίτευξη μιας συμφωνίας έχει μεγαλύτερη αξία κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες (αντίστοιχη περίπτωση οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου το 2003).

  1. Η οριοθετική γραμμή αποτελείται από πέντε (5) σημεία (A, B, C, D, E) (μπλέ γραμμή Σχήμα 1), των οποίων οι συντεταγμένες εκφράζονται με ακρίβεια εκατοστού του δευτερολέπτου τόξου (~ 30 εκατοστά), στο σύστημα WGS 84.

Αυτό ήδη έγινε γνωστό, με την πρόσφατη κοινοποίηση του κειμένου της συμφωνίας, που αποτελείται από πέντε άρθρα και του παραρτήματος 1 που την συνοδεύει. Αυτό το γεωδαιτικό σύστημα αναφοράς, λόγω της παγκοσμιότητάς του, τείνει να καταστεί ένα διεθνές standard αναφοράς (στο ίδιο αναφέρθηκε και η οριοθέτηση μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδας). Το μήκος αυτής της γραμμής είναι περίπου S=192.750 μέτρα (~ 104 μίλια) με κατεύθυνση Νοτιοδυτική από το Α προς το Ε.

  1. Μεταξύ των δύο αναφερθέντων μεσημβρινών, η γραμμή αυτή χωρίζει τον θαλάσσιο χώρο που ορίζεται από την ακτογραμμή της Αιγύπτου και της νοητής γραμμής που ορίζεται από το Ανατολικό σημείο της Κρήτης μέχρι ένα αντίστοιχο στην Ανατολική πλευρά της Ρόδου( Σχήμα 1) σε δύο χώρους, που είναι και οι θαλάσσιες ζώνες ΑΟΖ που αποδίδονται στην κάθε χώρα. Αποδίδεται κατά προσέγγιση στην Ελλάδα έκταση με εμβαδόν Ε1= 36.600 χλμ2 και στην Αίγυπτο έκταση με εμβαδόν Ε2= 46.800 χλμ2. Ήτοι μια αναλογία περίπου 44% και 56% αντιστοίχως (Σχήμα 2). Ακριβέστεροι υπολογισμοί, ενδέχεται να τροποποιήσουν τα παραπάνω ποσοστά κατά ένα μέγεθος της τάξης του 1%. 
  1. Παρατηρείται δηλαδή, ότι ο κοινός αυτός θαλάσσιος χώρος δεν μοιράζεται ισότιμα μεταξύ των δύο Κρατών με το να αποδίδει 50% στον καθένα. Εκτιμάται, ότι αυτό έγινε λόγω της μεγαλύτερης προβολής της ακτογραμμής της Αιγύπτου (περίπου 210 χλμ.) έναντι της αθροιστικής προβολής του τμήματος ακτογραμμής της Κρήτης, αυτής της Καρπάθου και του τμήματος ακτογραμμής της Ρόδου που περιλαμβάνονται μεταξύ των δύο μεσημβρινών (περίπου 76 χλμ.).

Δηλαδή δεν θεωρήθηκε ενιαία μια γραμμή ’ακτογραμμής” από την Κρήτη ως την Ρόδο, σαν ενιαίο μέτωπο και έδαφος , η οποία στην παρούσα περίπτωση έχει σχεδόν ισότιμο μήκος. Αυτό μπορεί να εκτιμηθεί και η πιθανή αιτία, για την απόδοση μικρότερης επήρειας στα νησιά της χώρας που εμπλέκονται στην συμφωνία (κυρίως Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος).

  1. Ο θαλάσσιος αυτός χώρος στον οποίο έγινε η οριοθέτηση των δύο Κρατών, διεμβολίζει τον θαλάσσιο χώρο που ορίζεται με το Τουρκολιβυκό μνημόνιο και αποκόπτει ένα εμβαδόν περίπου Ε= 21.100 χλμ2.(κόκκινο χρώμα Σχήμα 3) από αυτόν, διαχωρίζοντας τον σε δύο τμήματα. Ένα αριστερά (που θίγεται) και ένα δεξιά (μέχρι τον μεσημβρινό 27° 59´ 02” ) που δεν έχει επαφή με την ΑΟΖ της Λιβύης και στην ουσία το καταργεί. 

HUFFPOST GR
Σχήμα 3: Προσβολή Τουρκολιβυκού Συμφώνου

HUFFPOST GR
Σχήμα 4: Κατανομή περιοχής  μεταξύ προταθεισών από Τουρκία και Ελλάδα οριοθετήσεων
  1. Φάνηκε ότι η Αίγυπτος δεν προτίμησε την προσφερθείσα από το Τουρκολιβυκό σύμφωνο οριογραμμή (προέκταση της ΑΒ), η οποία προεκτεινόταν Νοτιοανατολικά και μέσα στην περιοχή που οριοθετήθηκε και της έδινε ένα επιπλέον εμβαδόν περίπου Ε=9.900 χλμ2. Παράλληλα όμως δεν ακολουθήθηκε και η προτεινόμενη γραμμή ΑΟΖ από την Ελλάδα, αλλά μετακινήθηκε Βόρεια εις βάρος μας κατά 7.400 χλμ2. (Σχήμα 4)

HUFFPOST GR
Σχήμα 5: Σημείο 8 της Τουρκικής NAVTEX 977/20
  1. Ο Ανατολικός “οριοθετικός” μεσημβρινός βρίσκεται στις 27° 59´ 02”, δηλαδή 58 δευτερόλεπτα τόξου πριν τον μεσημβρινό των 28 μοιρών. Δηλαδή απέχει από αυτόν μια απόσταση περίπου 1450 μέτρων (58χ30χ συν34°= 1442) Δυτικά από την γραμμή που ορίζουν τα σημεία1 και 8 (που ευρίσκονται επι του μεσημβρινού των 28 μοιρών και αποτελούν το Δυτικό όριο της NAVTEX 977/20 της Τουρκίας, η οποία είχε προαναγγελθεί σαν περιοχή ερευνών του ORUCREIS τον Ιούνιο αλλά δεν ενεργοποιήθηκε). Άξιο σημείωσης είναι το γεγονός, ότι η Αίγυπτος διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτήν τη NAVTEX της Τουρκίας, λέγοντας ότι το σημείο 8 ανήκει στην δική της ΑΟΖ και όπως φαίνεται από τον συνημμένο χάρτη, βρίσκεται κατά προσέγγιση στην προέκταση της γραμμής A,B,C,D,E Ανατολικά (Σχήμα 5), προδικάζοντας με τον τρόπο αυτόν τις μελλοντικές απαιτήσεις της στην περιοχή.

 

  1. Στην ευρύτερη αυτή περιοχή ανήκει, όπως προσδιορίζεται από τις αναλύσεις των σεισμικών ερευνών, μια έκταση ελπιδοφόρα για ανακάλυψη υδρογονανθράκων που ονομάζεται λεκάνη του Ηροδότου.

Αυτή φαίνεται να έχει κατά προσέγγιση μια έκταση Ε= 40.400 χλμ2 (γραμμή με πράσινο χρώμα Σχήμα 6). Η έκταση αυτή ανήκει στις ΑΟΖ της Ελλάδος (εν δυνάμει) και Αιγύπτου καθώς και μικρό μέρος σε αυτήν της Κύπρου αλλά και σ’αυτήν που προσδιορίζεται στο Τουρκολιβυκό σύμφωνο. Εάν η γραμμή της ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας είχε χαραχθεί με βάση την πλήρη επιρροή των νησιών και βάσει της μέσης γραμμής, ένα μεγάλο τμήμα αυτής, εμβαδού περίπου Ε=18.200 χλμ2, θα ανήκε στην ΑΟΖ της Ελλάδας (γραμμή με κόκκινο χρώμα Σχήμα 6).

Και πιο συγκεκριμένα, μέσα στην περιοχή των δύο μεσημβρινών που ορίζει η συμφωνία με την Αίγυπτο θα υπήρχε ένα τμήμα έκτασης Ε=5.200 χλμ2 που θα ανήκε εξ’ολοκλήρου στην Ελλάδα.

Η πρόσφατα ορισθείσα όμως οριογραμμή, αποδίδει στην Ελλάδα τελικά μόνο ένα μικρό τμήμα της έκτασης αυτής ίσο με Ε= 460 χλμ2 (μπλέ χρώμα Σχήμα 7), με το μεγαλύτερο τμήμα της να αποδίδεται στην Αίγυπτο Ε=4740 χλμ2 (κόκκινο χρώμα) (4740+460=5200) ( Σχήμα 7).

HUFFPOST GR
Σχήμα 6 Περιοχή λεκάνης Ηροδότου

HUFFPOST GR
Σχήμα 7 Κατανομή λεκάνης Ηροδότου

Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις, και το λιτό κείμενο της συμφωνίας που ήδη δημοσιεύτηκε, μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση για τα πιθανά οφέλη και ζημίες που η Ελλάδα αποκομίζει από αυτήν την συμφωνία.

Σκέψεις και προβληματισμοί

  1. Η Ελλάδα με την συμφωνία αποκτά καθαρό νομικό τίτλο και κυριαρχικά δικαιώματα (αφού οριστικοποιηθεί μέσω των κοινοβουλίων και δημοσιευτεί η συμφωνία) στην ορισθείσα θαλάσσια περιοχή της, που μέχρι χθες αποτελούσαν διεθνή ύδατα.
  2. Δεν αναφέρεται πουθενά στην συμφωνία η έννοια της υφαλοκρηπίδας, καθιστώντας την έννοια της ΑΟΖ σαν το πρώτο διακύβευμα προς ρύθμιση.
  3. Επιβεβαιώνει ότι γίνεται αποδεκτό από τρίτη χώρα (Αίγυπτο), ότι και τα νησιά απολαμβάνουν ΑΟΖ (και κατά συνέπεια Υφαλοκρηπίδα) ( πρόβλεψη άρθρου 121 της συνθήκης του MontegoBay του 1982), έστω και με μειωμένη επήρεια.
  4. Καθιστά άκυρο το ήδη παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο δεν μπορεί να υποστηριχθεί πλέον με καμμιά επιχειρηματολογία σε Διεθνή Δικαστήρια, αφού αγνοεί τα δικαιώματα τρίτων χωρών στην περιοχή και δεν αποδέχεται την ύπαρξη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στα νησιά, κάτι που πλέον γίνεται αποδεκτό και από χώρες που δεν έχουν υπογράψει την συνθήκη του MontegoBay του 1982 (όπως η Τουρκία), με το δεδομένο ότι το συμβατικό δίκαιο που ορίζεται από την συνθήκη, λόγω της ευρύτατης αποδοχής της και της παραχθείσης Νομολογίας, έχει ήδη “μεταλλαχθεί” -καθιστάμενο υποχρεωτικό-σε εθιμικό δίκαιο.
  5. Η Ελλάδα χάνει το μεγαλύτερο μέρος της ελπιδοφόρου περιοχής της λεκάνης του Ηροδότου. Βέβαια τα βάθη στην περιοχή αυτή είναι μεγάλα και η πιθανή εκμετάλλευση θα αργήσει, με το δεδομένο ότι σταδιακά και μέχρι το 2050 οι υδρογονάνθρακες θα χάσουν τον κυρίαρχο ρόλο τους, λόγω στροφής του πλανήτη, σε μορφές ενέργειας με μικρότερο περιβαλλοντολογικό αποτύπωμα.
  6. Η οριοθέτηση δεν προχωρά Ανατολικά του μεσημβρινού των 28 μοιρών, που κατά κάποιο τρόπο προδικάζει, ότι ανατολικά αυτού η Αίγυπτος διεκδικεί δικαιώματα που φαίνεται να περιορίζουν την επήρεια του συγκροτήματος του Καστελλορίζου και πιθανόν να αφήνουν περιθώρια ακόμη και για κοινή Αιγυπτιακή και Τουρκική ΑΟΖ.
  7. Δεν αναφέρεται τίποτα για την αφετηρία που ορίσθηκε για τον καθορισμό της κοινής οριοθετικής γραμμής A,B,C,D,E. Δηλαδή αν αυτή υπολογίσθηκε χρησιμοποιώντας γραμμές βάσης η θεωρήθηκαν οι ακτογραμμές σαν αφετηρία. Παραμένει βασικό ερώτημα σε ποιο βαθμό και γιατί αξιολογήθηκε η επήρεια της νήσου ¨Κουφονήσι¨, που βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό άκρο της Κρήτης (Νομός Λασηθίου) και μέσα στην οριοθετηθείσα περιοχή, για τον τελικό καθορισμό της οριοθετικής γραμμής.
  8. Δεν αναφέρεται επίσης τίποτα σχετικά με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων, μέσα σε αυτήν την περιοχή στα 12 μίλια. Ίσως διότι στην συμφωνία περιέχονται μόνο τμήματα των ακτογραμμών της Κρήτης, της Καρπάθου και της Ρόδου που περιπλέκει το θέμα αυτό. Στην αντίστοιχη σύμβαση με την Ιταλία, υπάρχει πρόνοια για την μελλοντική επέκταση, αλλά τα υπάρχοντα εκεί νησιά βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα στη ορισθείσα ΑΟΖ. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να εξετασθεί αν ισχύει το casusbeli της Τουρκίας. Το ιδιαίτερο είναι ότι τα νερά εκεί που ορίζονται νότια της οριοθετικής γραμμής, θεωρούνται ότι δεν ανήκουν στο Αιγαίο Πέλαγος για το οποίο κυρίως ισχύει η απειλή, αλλά στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε αντίθεση με αυτά που βρίσκονται βόρεια αυτής και που ανήκουν Αιγαίο, η τέλος συμβαίνει κάτι άλλο που για την ώρα δεν έχει κοινοποιηθεί. Ίσως η ιδιαιτερότητα του θέματος να απέτρεψε οιαδήποτε αναφορά στο θέμα αυτό, αφήνοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό.
  9. Σε μια συμφωνία (που ήδη έγινε) συνήθως γίνονται πριν αμοιβαίες υποχωρήσεις σχετικά με τις αρχικές απαιτήσεις των συμβαλλομένων, για να μπορέσει αυτή να επιτευχθεί, εφόσον και τα δύο μέρη θέλουν να αποφύγουν την παραπομπή του θέματος στην Δικαιοσύνη. Με μια πρώτη ματιά, στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι μόνον η Ελλάδα έκανε παραχωρήσεις και ωφελημένη είναι η Αίγυπτος. Εν τούτοις εικάζεται από πολλούς αναλυτές, ότι το γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα που αποκτά η Ελλάδα με την υπογραφή, υπερβαίνει τις φαινόμενες υποχωρήσεις και απώλειες από την συμφωνία, κάτι βέβαια που θα εκτιμηθεί και θα αναλυθεί από ειδικούς επιστήμονες στο μέλλον, αμέσως μετά την κοινοποίηση των λεπτομερειών της συμφωνίας και όσων προηγήθηκαν η έπονται αυτής. Στους νομικούς κύκλους συνήθως ακούγεται η φράση ότι : «η χειρότερη συμφωνία είναι καλύτερη από την καλύτερη δίκη»
  10. Η Λιβύη, ευρισκόμενη κατά μια έννοια ανάμεσα σε δύο ευρύτερες περιοχές (Ελλάδας-Ιταλίας και Ελλάδας – Αιγύπτου), στις οποίες έχει γίνει ήδη κατανομή του μεταξύ τους θαλάσσιου χώρου με κανονικές διαδικασίες και με βάση το Διεθνές δίκαιο, εγκλωβίζεται διαδικαστικά και κατά κάποιο τρόπο υποχρεούται στο αμέσως προσεχές μέλλον, να ορίσει οριοθετική γραμμή ΑΟΖ με την Ελλάδα, με βάση τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και της σύμβασης για το δίκαιο των θαλασσών (MontegoBay 1982).
  11. Η Ελλάδα φαίνεται – όπως εκτιμάται από πολλούς – ότι αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα σαν σταθεροποιητικός παράγων της περιοχής, αφού μέσω των προσπάθειών της αλλά και των “απωλειών” της, οδηγεί στην διευθέτηση της κατανομής του ευρύτερου θαλάσσιου χώρου της περιοχής με ειρηνικά, διπλωματικά και πολιτικά μέσα, αφοπλίζοντας τον αναθεωρητικό γείτονα.

Όλα τα πιο πάνω είναι οι πρώτες προσεγγίσεις που προκύπτουν από την συμφωνία και με τα υπάρχοντα τεχνικά δεδομένα που έχουν ανακοινωθεί. Ο χρόνος και η ενδελεχέστερη μελέτη θα απορρίψουν πιθανόν μερικές, θα επιβεβαιώσουν άλλες και πιθανόν να παρουσιαστούν και καινούργια στοιχεία που μέχρι τώρα δεν έχουν αποκαλυφθεί.

Αθήνα 9/8/2020

Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Τοπογράφος Μηχ.- M.Sc

Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Σημείωση: Ορισμένες τεχνικές παραδοχές και προσεγγίσεις καθώς και η υπάρχουσα διαφορετική γεωδαιτική υποδομή που χρησιμοποιήθηκε στην εργασία, ίσως να διαφοροποιεί κατά ένα μικρό ποσοστό τα τελικά ακριβή τεχνικά στοιχεία. Θεωρήθηκε όμως ότι στην παρούσα περίπτωση έχει μεγαλύτερη σημασία να γίνει αντιληπτό το “μέγεθος” και η “αναλογικότητα τους“ για να σχηματιστεί μια πρώτη εντύπωση για τις συνέπειες της συμφωνίας.

Η εργασία δημοσιεύθηκε αρχικά στο ΕΛΙΣΜΕ

Αναδημοσίευση από το huffingtonpost.gr

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Οι Πακιστανοί διαψεύδουν τους Τούρκους για Υεμένη! Αναφορές για στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στο Ριάντ — Το Ισλαμαμπάντ διαψεύδει τα αεροπορικά πλήγματα

Δημοσιεύματα περιγράφουν διεύρυνση της στρατιωτικής στήριξης προς τη Σαουδική Αραβία, εν μέσω επιθέσεων των Χούθι. Τουρκική εφημερίδα αναφέρει αποστολή άνω των 200 στρατιωτικών ειδικών, ενώ το Ισλαμαμπάντ απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι μαχητικά του βομβαρδίζουν την Υεμένη.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η αναζωπύρωση του πολέμου στην Υεμένη θέτει σε δοκιμασία την αμυντική συνεργασία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, με αναφορές για μεταφορά στρατιωτικών μέσων και προσωπικού προς το σαουδαραβικό έδαφος. Ωστόσο, η έκταση της εμπλοκής κάθε χώρας παραμένει κρίσιμο και αμφισβητούμενο ζήτημα.

Το The Cradle, σε δημοσίευμά του στις 8 Οκτωβρίου, επικαλείται ρεπορτάζ των New York Times, σύμφωνα με το οποίο ανώνυμος ανώτερος Πακιστανός στρατιωτικός αξιωματούχος ανέφερε ότι μαχητικά της πακιστανικής Πολεμικής Αεροπορίας χρησιμοποιήθηκαν σε πλήγματα κατά της οργάνωσης Ανσαράλλαχ, γνωστής ως Χούθι.

Την ίδια ημέρα, όμως, το πακιστανικό υπουργείο Ενημέρωσης απέρριψε τον συγκεκριμένο ισχυρισμό ως «ψευδή και κατασκευασμένο». Όπως μετέδωσε το κρατικό Radio Pakistan, το υπουργείο κάλεσε τα διεθνή μέσα να αποφεύγουν εικασίες για τη χρησιμοποίηση των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων στο πλαίσιο της κοινής αμυντικής συμφωνίας της Μέκκας. Συνεπώς, η συμμετοχή πακιστανικών αεροσκαφών σε βομβαρδισμούς δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως επιβεβαιωμένο γεγονός.

Ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Πακιστάν, Άχμεντ Σαρίφ Τσόντρι, είχε επιβεβαιώσει στο CNN ότι πακιστανικές δυνάμεις βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία. Η δήλωση αυτή αφορά τη στρατιωτική παρουσία στο βασίλειο, χωρίς να επιβεβαιώνει συμμετοχή σε αεροπορικές επιθέσεις κατά της Υεμένης.

Στο τουρκικό σκέλος, η Türkiye Gazetesi υποστηρίζει ότι έχουν μεταφερθεί στη Σαουδική Αραβία περισσότεροι από 200 στρατιωτικοί ειδικοί, μαζί με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και πυραυλικά συστήματα. Η εφημερίδα περιγράφει ένα «μοντέλο Λιβύης»: παροχή τεχνολογικής, τακτικής και επιμελητειακής υποστήριξης στις δυνάμεις που πολεμούν τους Χούθι.

Το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει ότι δεν αναμένεται τουρκική επιθετική δράση στην Υεμένη και ότι η ευρύτερη ανάπτυξη δυνάμεων απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση. Επομένως, η αναφορά σε αποστολή ειδικών δεν ταυτίζεται με επιβεβαιωμένη ανάπτυξη τουρκικών μονάδων μάχης στην Υεμένη.

Το Reuters μεταδίδει επίσης, επικαλούμενο δύο αξιωματούχους, ότι η τουρκική συνδρομή αφορά κυρίως αμυντική και τεχνική υποστήριξη.

Προσοχή απαιτεί και η αναφορά σε Σύρους στρατιώτες. Το The Cradle υποστηρίζει ότι εκατοντάδες Σύροι μαχητές έχουν αναπτυχθεί υπέρ της σαουδαραβικής πλευράς. Ωστόσο, το τουρκικό άρθρο στο οποίο παραπέμπει περιγράφει διαφορετικό ισχυρισμό: παρουσία περισσότερων από 400 πρώην στρατιωτικών του καθεστώτος Άσαντ στα μέτωπα της Σαναά και της Ταΐζ, στο πλαίσιο αναφορών για ενίσχυση του στρατοπέδου των Χούθι. Δεν τεκμηριώνει την αποστολή Σύρων στρατιωτών υπέρ του Ριάντ.

Παράλληλα, το Reuters αναφέρει ότι οι Χούθι κλιμακώνουν τις επιθέσεις κατά της Σαουδικής Αραβίας, με στόχους αεροδρόμια και ενεργειακές εγκαταστάσεις. Το κίνημα ανακοίνωσε πλήγμα στο αεροδρόμιο του Ριάντ, ενώ η σαουδαραβική πλευρά ανέφερε ζημιές από συντρίμμια αναχαιτισμένου πυραύλου.

Η αλληλουχία επιθέσεων και στρατιωτικών ενισχύσεων αυξάνει τον κίνδυνο ευρύτερης περιφερειακής εμπλοκής. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η υποστήριξη των συμμάχων του Ριάντ θα περιοριστεί στην προστασία του σαουδαραβικού εδάφους ή θα επεκταθεί σε άμεση συμμετοχή στον πόλεμο της Υεμένης.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση

Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη του, κατάφερε να αποτρέψει αεροπορική τραγωδία σε πτήση της Flydubai με προορισμό το Ισραήλ. Η συγκλονιστική ιστορία του έμπειρου πιλότου, η απρόσμενη διαδρομή του προς την αεροπορία, η ιδιαίτερη σχέση του με τη Μύκονο και τα σοβαρά ερωτήματα για τα κενά ασφαλείας που επέτρεψαν στον δράστη να βρεθεί στο πιλοτήριο.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα πραγματικό θρίλερ εκτυλίχθηκε στους αιθέρες της Μέσης Ανατολής στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, όταν ένας συγκυβερνήτης επιτέθηκε με τσεκούρι στον κυβερνήτη επιβατικού αεροσκάφους της Flydubai, επιχειρώντας να αποκτήσει τον έλεγχο του αεροπλάνου που εκτελούσε πτήση από το Ντουμπάι προς το Τελ Αβίβ.

Ο άνθρωπος που βρέθηκε στο επίκεντρο της δραματικής προσπάθειας αποτροπής της τραγωδίας ήταν ο Ινδός πιλότος Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκε, κατάφερε να ανοίξει την πόρτα του πιλοτηρίου, επιτρέποντας σε μέλη του πληρώματος και επιβάτες να ακινητοποιήσουν τον δράστη.

Το αεροσκάφος, ένα Boeing 737, είχε εισέλθει σε επικίνδυνη κάθοδο, προτού ανακτηθεί ο έλεγχός του και πραγματοποιηθεί αναγκαστική προσγείωση στο Ταμπούκ της Σαουδικής Αραβίας.

Σύμφωνα με το Associated Press, στην πτήση επέβαιναν συνολικά 182 άνθρωποι, ενώ η αποφασιστική παρέμβαση του κυβερνήτη απέτρεψε μια ενδεχόμενη πολύνεκρη καταστροφή.

Ο συγκυβερνήτης που επιχείρησε να ρίξει το αεροσκάφος

Οι αρχές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων χαρακτήρισαν το περιστατικό απόπειρα τρομοκρατικής ενέργειας.

Ως δράστης κατονομάστηκε ο υπήκοος του Ομάν Hamam al-Hammami, ο οποίος φέρεται να χρησιμοποίησε τσεκούρι έκτακτης ανάγκης για να επιτεθεί στον κυβερνήτη και να καταλάβει τον έλεγχο του αεροσκάφους.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο συγκυβερνήτης είχε αντιμετωπίσει προβλήματα κατά την προηγούμενη επαγγελματική του σταδιοδρομία, καθώς υπήρχαν ανησυχίες για ακραίες ιδεολογικές αντιλήψεις και ενδεχόμενη ριζοσπαστικοποίησή του.

Οι αποκαλύψεις αυτές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τις διαδικασίες πρόσληψης και ελέγχου του προσωπικού των αεροπορικών εταιρειών, ιδιαίτερα σε πτήσεις προς περιοχές με αυξημένο γεωπολιτικό κίνδυνο.

Η δικαστική διερεύνηση βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ στις 7 Οκτωβρίου έγινε γνωστό ότι η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε ξεχωριστή έρευνα αεροπορικής ασφάλειας με συμμετοχή αρμόδιων φορέων από τις ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ποιος είναι ο Smit Machchhar – Από την οικογενειακή επιχείρηση στο πιλοτήριο

Η ιστορία του Ινδού κυβερνήτη παρουσιάστηκε αναλυτικά από τον δημοσιογράφο Michael Jansen, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026 στην εφημερίδα Gulf Today.

Ο Machchhar κατάγεται από τη Βομβάη, την οικονομική πρωτεύουσα της Ινδίας, όπου εξακολουθούν να ζουν οι γονείς του.

Αρχικά σχεδίαζε να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας. Ωστόσο, μία ημερίδα για την αεροπορία, την οποία παρακολούθησε σε ηλικία 19 ετών, άλλαξε ριζικά την πορεία του.

Αποφάσισε να εγκαταλείψει τα αρχικά επαγγελματικά του σχέδια και να ακολουθήσει το όνειρο της πτήσης.

Το 2008 ταξίδεψε στη Νέα Ζηλανδία, όπου εκπαιδεύτηκε επί 18 μήνες για να γίνει πιλότος. Μέχρι τότε δεν είχε σχεδόν καμία ταξιδιωτική εμπειρία εκτός Ινδίας και είχε χρησιμοποιήσει ελάχιστες φορές το αεροπλάνο ως επιβάτης, καθώς τα σιδηροδρομικά εισιτήρια ήταν οικονομικότερα.

Η πρώτη του εμπορική πτήση πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μπανγκαλόρ και Νέου Δελχί, παρουσία έμπειρων εξεταστών. Όπως εξομολογήθηκε, αυτό που τον φόβισε περισσότερο δεν ήταν η ίδια η πτήση, αλλά η ευθύνη για τους ανθρώπους που μετέφερε.

Περισσότερες από 9.750 ώρες πτήσης και μια ξεκάθαρη φιλοσοφία ασφαλείας

Πριν ενταχθεί στη Flydubai, όπου εργάζεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Machchhar είχε υπηρετήσει επί 11 χρόνια στην ινδική αεροπορική εταιρεία SpiceJet.

Εκεί απέκτησε περισσότερες από 9.750 ώρες πτήσης, αναλαμβάνοντας παράλληλα καθήκοντα εκπαίδευσης και καθοδήγησης νεότερων πιλότων.

Η επαγγελματική του φιλοσοφία χαρακτηρίζεται από την απόλυτη προτεραιότητα στην ασφάλεια των επιβατών.

Όπως έχει εξηγήσει, δεν θεωρεί πρόβλημα την καθυστέρηση μιας πτήσης όταν τίθεται ζήτημα ασφάλειας. Για τον ίδιο, σημασία έχει όλοι οι επιβάτες να αποβιβάζονται σώοι.

Αυτή η προσέγγιση τον είχε οδηγήσει επανειλημμένα να καθυστερεί αναχωρήσεις για τεχνικούς ελέγχους ή να εκτρέπει αεροσκάφη όταν παρουσιάζονταν έκτακτα ιατρικά περιστατικά.

Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είχε εκπαιδευτεί και στα Boeing 737 MAX, αντιμετωπίζοντας από κοντά την κρίση εμπιστοσύνης που προκάλεσαν τα δύο πολύνεκρα δυστυχήματα του συγκεκριμένου τύπου αεροσκάφους το 2018 και το 2019.

Η πολυετής εμπειρία του αποδείχθηκε καθοριστική κατά την επίθεση της 30ής Σεπτεμβρίου.

Η ελληνική σύνδεση: Η Μύκονος και η επικίνδυνη προσέγγιση

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ελληνικό κοινό παρουσιάζει μια λιγότερο γνωστή πτυχή της επαγγελματικής πορείας του Ινδού κυβερνήτη.

Όπως αναφέρει ο Michael Jansen, μία από τις πιο δύσκολες πτήσεις της σταδιοδρομίας του Machchhar πραγματοποιήθηκε κατά την προσέγγιση στο αεροδρόμιο της Μυκόνου.

Ο έμπειρος πιλότος αντιμετώπισε το φαινόμενο της διάτμησης ανέμου (windshear), κατά το οποίο παρατηρούνται απότομες μεταβολές της ταχύτητας ή της διεύθυνσης του ανέμου.

Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο κατά τις φάσεις απογείωσης και προσγείωσης, καθώς μπορεί να επηρεάσει αιφνιδιαστικά την ταχύτητα και τη σταθερότητα του αεροσκάφους.

Ο Machchhar αναγκάστηκε να εκτελέσει ειδικό ελιγμό διαφυγής, τον οποίο οι πιλότοι εξασκούν συστηματικά στους εξομοιωτές πτήσης.

Παρά τη δύσκολη εμπειρία, ο Ινδός κυβερνήτης χαρακτήρισε στη συνέχεια το αεροδρόμιο της Μυκόνου ως το αγαπημένο του.

Η συγκεκριμένη αναφορά προσδίδει ξεχωριστό ελληνικό ενδιαφέρον στην ιστορία ενός ανθρώπου που βρέθηκε αντιμέτωπος με μία από τις πιο ακραίες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας επαγγελματίας πιλότος.

Η πτήση στην οποία γεννήθηκε ένα μωρό

Ο Machchhar έχει μοιραστεί και μία άλλη ασυνήθιστη εμπειρία από την καριέρα του.

Κατά τη διάρκεια πρωινής πτήσης, λίγο μετά την απογείωση, το πλήρωμα καμπίνας ενημέρωσε το πιλοτήριο ότι μία έγκυος επιβάτιδα αντιμετώπιζε πρόωρους πόνους τοκετού.

Ο ίδιος και ο συγκυβερνήτης του ξεκίνησαν αμέσως τις διαδικασίες εκτροπής της πτήσης, εξετάζοντας τις καιρικές συνθήκες και τη διαθεσιμότητα κοντινών αεροδρομίων.

Λίγα λεπτά αργότερα, ωστόσο, ήρθε μια απρόσμενη ενημέρωση από το πλήρωμα: το μωρό είχε ήδη γεννηθεί.

Το αεροπλάνο προσγειώθηκε και ασθενοφόρο παρέλαβε τη μητέρα και το νεογέννητο, που ήταν και οι δύο καλά στην υγεία τους.

Η αναγνώριση από τον Μόντι και η οικογένεια

Η γενναιότητα του Ινδού πιλότου προκάλεσε κύμα συγκίνησης και αναγνώρισης διεθνώς.

Ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι, επικοινώνησε μαζί του μέσω βιντεοκλήσης, επαινώντας την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητά του.

Ο κυβερνήτης, ο οποίος νοσηλεύθηκε στο Άμπου Ντάμπι εξαιτίας των τραυμάτων του, μπόρεσε επίσης να επικοινωνήσει με τη σύζυγό του και τα δύο μικρά παιδιά τους, ηλικίας επτά και δύο ετών.

Παρά τη διεθνή προβολή, ο Machchhar έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι επιθυμεί να διαχωρίζει απολύτως την επαγγελματική του ζωή από την οικογένειά του.

Όταν φορά τη στολή, είναι αφοσιωμένος αποκλειστικά στα καθήκοντά του. Όταν όμως αποχωρεί από το πιλοτήριο, θέλει να αφήνει πίσω του την αεροπορία και να αφιερώνει τον χρόνο του στα παιδιά του.

Ένας ήρωας που έφερε στο φως τα κενά ασφαλείας

Η ιστορία του Smit Machchhar δεν περιορίζεται στην προσωπική γενναιότητα ενός πιλότου.

Η επίθεση στο πιλοτήριο επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα για τη διεθνή πολιτική αεροπορία: Πώς είναι δυνατόν ένας επαγγελματίας χειριστής, για τον οποίο φέρεται να υπήρχαν προηγούμενες ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης, να συνεχίζει να εργάζεται σε επιβατικές πτήσεις χωρίς οι σχετικές πληροφορίες να οδηγούν σε αποτελεσματικούς ελέγχους;

Το περιστατικό αναδεικνύει την ανάγκη ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ αεροπορικών εταιρειών, κρατικών αρχών και υπηρεσιών ασφαλείας, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν ενδείξεις βίαιου εξτρεμισμού.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι ακόμη και τα πλέον προηγμένα τεχνολογικά συστήματα εξαρτώνται από την ανθρώπινη κρίση σε μία κρίσιμη στιγμή.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, ο Smit Machchhar βρέθηκε αντιμέτωπος με μια επίθεση την οποία κανένας πιλότος δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει.

Παρά τον τραυματισμό του, διατήρησε την ψυχραιμία του και συνέβαλε καθοριστικά ώστε 182 άνθρωποι να επιστρέψουν ζωντανοί στις οικογένειές τους.

Και αυτό είναι το στοιχείο που μετέτρεψε έναν έμπειρο Ινδό κυβερνήτη σε διεθνές σύμβολο επαγγελματισμού και θάρρους.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Τουρκική οπλική υποστήριξη

Το σχέδιο TRIPP, οι νέες σιδηροδρομικές και ενεργειακές συνδέσεις, οι στρατηγικές επαφές στην Τεχεράνη και οι καταγγελίες από το Αζερμπαϊτζάν για τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ κυριάρχησαν στο δελτίο «Η φωνή της Αρμενίας», με τη Λιάνα Μανουκιάν.

Δημοσιεύτηκε

στις

Η Αρμενία προσβλέπει στο άνοιγμα των συνόρων με την Τουρκία και στην αποκατάσταση των σιδηροδρομικών συνδέσεων με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, ενώ παράλληλα ενισχύει τον διάλογο με το Ιράν για τις μεταφορές, την ενέργεια και την περιφερειακή ασφάλεια. Την ίδια στιγμή, οι αντιπαραθέσεις με το Μπακού παραμένουν ενεργές, με νέο σημείο αιχμής τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ.

Αυτή την εικόνα μετέφερε το δελτίο της δημόσιας ραδιοφωνίας της Αρμενίας, παρουσιάζοντας τις διπλωματικές κινήσεις του Ερεβάν και τις εξελίξεις γύρω από τις υποδομές που μπορούν να μεταβάλουν τον οικονομικό χάρτη του Νοτίου Καυκάσου.

Πασινιάν: Προσδοκίες για ανοιχτά σύνορα και νέες διασυνδέσεις

Μιλώντας στο Αρμενοβρετανικό Επιχειρηματικό Φόρουμ στο Ερεβάν, ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν δήλωσε ότι αναμένει, στο άμεσο μέλλον και παράλληλα με την ανάπτυξη του έργου TRIPP, το άνοιγμα των αρμενοτουρκικών συνόρων και την έναρξη σιδηροδρομικών συνδέσεων Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας–Τουρκίας.

Οι δηλώσεις εκφράζουν τις προσδοκίες της αρμενικής κυβέρνησης, χωρίς στο δελτίο να αναφέρεται συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης λειτουργίας των συνδέσεων.

Ο Πασινιάν αναφέρθηκε επίσης στην προοπτική σιδηροδρομικής σύνδεσης του Περσικού Κόλπου με τη Μαύρη Θάλασσα, ως αποτέλεσμα της ευρύτερης άρσης των μεταφορικών αποκλεισμών. Παρουσίασε έναν σχεδιασμό που περιλαμβάνει οδικές αρτηρίες, ενεργειακές υποδομές και δίκτυα επικοινωνιών, στο πλαίσιο της αρμενικής πρωτοβουλίας «Σταυροδρόμι Ειρήνης».

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το δελτίο, εξετάζονται δυνατότητες κατασκευής πετρελαιαγωγού και αγωγού φυσικού αερίου, ενώ πραγματοποιούνται συζητήσεις για γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Αρμένιος πρωθυπουργός υπογράμμισε και τη σημασία των καλωδίων επικοινωνιών, συνδέοντας τις υποδομές με τις νέες επενδυτικές ευκαιρίες.

Επαφές στην Τεχεράνη για το TRIPP και την περιφερειακή ασφάλεια

Στην Τεχεράνη, ο υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας, Αραράτ Μιρζογιάν, έγινε δεκτός από τον πρόεδρο του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που παρουσιάστηκε στο δελτίο, οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στην πορεία υλοποίησης του TRIPP, στην ανάπτυξη υποδομών για την άρση των αποκλεισμών και σε αμοιβαία επωφελή προγράμματα ενεργειακής συνεργασίας. Συζητήθηκαν επίσης ζητήματα περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας, καθώς και η συμμετοχή του Ιράν σε υψηλό επίπεδο στην COP17 του Ερεβάν.

Ο Μιρζογιάν συναντήθηκε και με τον πρόεδρο του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ. Οι δύο πλευρές υπογράμμισαν τον στρατηγικό χαρακτήρα των αρμενοϊρανικών σχέσεων και τη σημασία της διακοινοβουλευτικής συνεργασίας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στις υποδομές που συνδέουν τις δύο χώρες και στην απρόσκοπτη μεταφορά εμπορευμάτων. Ο Αρμένιος υπουργός παρουσίασε τις δυνατότητες ανάπτυξης του σιδηροδρομικού δικτύου που, κατά την αρμενική πλευρά, δημιουργεί η υλοποίηση του TRIPP.

Γέφυρα, ηλεκτρική διασύνδεση και εμπόριο με το Ιράν

Στις συνομιλίες του Μιρζογιάν με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, εξετάστηκαν η κατασκευή δεύτερης γέφυρας στα αρμενοϊρανικά σύνορα, η ταχεία ολοκλήρωση της τρίτης γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και η απλοποίηση των εμπορευματικών μεταφορών.

Το δελτίο ανέφερε ότι το Ιράν επιβεβαίωσε την υποστήριξή του στην πρωτοβουλία «Σταυροδρόμι Ειρήνης», με έμφαση στην επίλυση των περιφερειακών προβλημάτων μέσω διαπραγματεύσεων.

Παράλληλα, μεταφέρθηκε εκτίμηση ειδικού σε θέματα Ιράν ότι στην ατζέντα της επίσκεψης ενδέχεται να βρίσκονται η στάση του Ερεβάν απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις, ειδικά στον τομέα των αερομεταφορών, και η πιθανή αύξηση των προμηθειών ιρανικού φυσικού αερίου. Πρόκειται για εκτίμηση που παρουσιάστηκε στο δελτίο, χωρίς να αποδίδεται ως επιβεβαιωμένο περιεχόμενο των επίσημων συνομιλιών.

Ενεργειακές συνομιλίες Αρμενίας–Τουρκίας

Στο πεδίο των αρμενοτουρκικών επαφών, ο αρμόδιος υπουργός της Αρμενίας, Νταβίτ Χουντατιάν, υποδέχθηκε αντιπροσωπεία της τουρκικής εταιρείας μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι συζητήσεις αφορούσαν την αποκατάσταση και λειτουργία της γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Γκιουμρί–Καρς, στο πλαίσιο της διαδικασίας εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών.

Σύμφωνα με το δελτίο, υπογραμμίστηκε η σημασία της σύνδεσης των ενεργειακών συστημάτων τόσο για τη διμερή όσο και για την περιφερειακή συνεργασία.

Αντιπαράθεση για τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ

Ξεχωριστή θέση στο δελτίο είχε η αντιπαράθεση γύρω από τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ, ενόψει της COP17 για τη βιοποικιλότητα, που θα πραγματοποιηθεί στο Ερεβάν από τις 19 έως τις 30 Οκτωβρίου 2026.

Το δελτίο χαρακτήρισε τις πρόσφατες παρεμβάσεις από το Αζερμπαϊτζάν ως νέα ενημερωτική εκστρατεία κατά της Αρμενίας. Παρουσίασε δηλώσεις εκπροσώπων αζερικής περιβαλλοντικής οργάνωσης που ζητούν το κλείσιμο του σταθμού, επικαλούμενοι την παλαιότητα του εξοπλισμού και τον κίνδυνο διασυνοριακής ραδιενεργού ρύπανσης σε περίπτωση ατυχήματος.

Οι αιτιάσεις αυτές καταγράφονται ως ισχυρισμοί των συγκεκριμένων εκπροσώπων. Το δελτίο αντιπαρέβαλε τις αναφορές του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, Ραφαέλ Γκρόσι, κατά την επίσκεψή του στην Αρμενία το 2022, για τις βελτιώσεις στην ασφάλεια και τη συνέχιση της υποστήριξης του Οργανισμού.

Παρουσιάστηκαν επίσης καταγγελίες από την αζερική πλευρά για το μεταλλευτικό έργο Αμουλσάρ, τη χρήση υπόγειων υδάτων στην κοιλάδα του Αραράτ και τη λίμνη Σεβάν.

Το δελτίο υπενθύμισε ακόμη την απειλή που είχε διατυπώσει εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν τον Ιούλιο του 2020 για πιθανό πλήγμα στον Μετσαμόρ, αναδεικνύοντας το υπόβαθρο ασφαλείας της αντιπαράθεσης.

Τουρκική υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο του Καραμπάχ

Στο τελευταίο θέμα παρουσιάστηκαν δηλώσεις Τούρκου αναλυτή για την υποστήριξη της Άγκυρας προς το Αζερμπαϊτζάν κατά τον πόλεμο στο Καραμπάχ.

Σύμφωνα με όσα του αποδίδει το δελτίο, η Τουρκία μετέφερε πυρομαχικά με μεταφορικά αεροσκάφη από δικές της αποθήκες και από ορισμένες συμμαχικές χώρες. Ο ίδιος υποστήριξε επίσης ότι αφαιρούνταν ηλεκτρονικά συστήματα από τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να παραδοθούν στο Αζερμπαϊτζάν.

Οι δηλώσεις παρουσιάζουν, κατά τον συγκεκριμένο αναλυτή, μια τουρκική εμπλοκή που υπερέβαινε την πώληση οπλικών συστημάτων και περιλάμβανε ενεργή υποστήριξη κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Το τουρκοκαταριανό μάθημα του Ισραήλ! Τι γνώριζε η Άγκυρα πριν από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου

Η Άγκυρα παρείχε στη Χαμάς ασφαλές καταφύγιο, χρηματοοικονομικές υποδομές και πολιτική νομιμοποίηση, ενώ αντιτασσόταν σε μια περιφερειακή τάξη που απειλούσε...

Διεθνή3 ώρες πριν

Οι Πακιστανοί διαψεύδουν τους Τούρκους για Υεμένη! Αναφορές για στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στο Ριάντ — Το Ισλαμαμπάντ διαψεύδει τα αεροπορικά πλήγματα

Δημοσιεύματα περιγράφουν διεύρυνση της στρατιωτικής στήριξης προς τη Σαουδική Αραβία, εν μέσω επιθέσεων των Χούθι. Τουρκική εφημερίδα αναφέρει αποστολή άνω...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Για ένα Ελληνικό καινούριο κόσμο Μέγα!

Η Ελλάς μπορεί! Μπορεί να καταστεί πλανητική κομβική πολιτισμική και πολιτική δύναμη ειρήνης!

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής

Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.

Διεθνή6 ώρες πριν

Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση

Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη...

Δημοφιλή