Διεθνή
Πρώτο βέτο από Βουλγαρία σε Σκόπια: «Δεν είστε αυτό που νομίζετε!»
«Αν χρειαστεί θα στείλω ένα Σύνταγμα του Μηχανικού να απομακρύνει μνημεία και επιγραφές που δεν ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα»: Η πρωτοφανής δήλωση του Βούλγαρου υπουργού Άμυνας Κράζιμιρ Καρακατσάνοφ πάγωσε τα Σκόπια, αποδεικνύοντας ότι η κατάσταση ανάμεσα στις δύο χώρες βρίσκεται στα άκρα. «Κόκκινη» γραμμή η γλώσσα, η ταυτότητα, η Ιστορία, οι ήρωες, αλλά και το όνομα!
Η εκρηκτική δήλωση του Καρακατσάνοφ έγινε στις 12 Οκτωβρίου στο «Darik Radio», με τον Καρακατσάνοφ να υπενθυμίζει στη γειτονική χώρα ότι οφείλει να τιμήσει την Συμφωνία Φιλίας που υπεγράφη ανάμεσα στις δύο χώρες την 1η Αυγούστου 2017 και η οποία απαγορεύει την πλαστογράφηση της Ιστορίας.
Μοιάζει σα να έχουν περάσει αιώνες από εκείνη την 2α Αυγούστου 2017, όταν οι δυο χώρες γιόρτασαν μαζί την «επανάσταση» του Ίλιντεν, της οποίας την πατρότητα διεκδικούν και οι δύο – καθώς και αυτή του Γκότσε Ντέλτσεφ, που υπήρξε εκ των εμπνευστών της.
Μαραθώνιες διαβουλεύσεις μέσω Βερολίνου
Την Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου, ο Ζόραν Ζάεφ επιβεβαίωσε ότι η Βουλγαρία μπλοκάρει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη χώρα του, καθώς σε συνάντηση με τους Ευρωπαίους πρεσβευτές στις Βρυξέλλες, ο Βούλγαρος πρέσβης ανακοίνωσε ότι η Σόφια απορρίπτει την συμβιβαστική πρόταση της γερμανικής προεδρίας.
«Πρόκειται για βέτο», αποφάνθηκε ο αντιπρόεδρος Οσμάνι.
«Έχουμε το πρώτο μπλοκάρισμα από την Βουλγαρία», είπε ο Ζάεφ. «Σήμερα παραβιάστηκε το άρθρο 2 του Συμφώνου Φιλίας. Εμείς δεν το έχουμε παραβιάσει με καμιά πράξη μας. Αυτό είναι ένα πρώτο δυσάρεστο συναίσθημα. Πρέπει να φερθούμε έξυπνα και να λύσουμε την διένεξη με φιλικό τρόπο. Σήμερα η γειτονική Βουλγαρία δεν μας έστειλε ένα τόσο φιλικό μήνυμα και το πρώτο βήμα έχει μπλοκαριστεί. Το άρθρο 2 αναφέρει πως η Βουλγαρία θα μας υποστηρίξει στην πορεία μας προς την ΕΕ».
Πρόσθεσε πως υπάρχει ακόμη χρόνος ως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 17ης Νοεμβρίου, στρέφοντας τις ελπίδες του προς ενδεχόμενη προηγούμενη συνάντησή του με τον Βούλγαρο πρωθυπουργό Μπόικο Μπορίσοφ, αν η κατάσταση υγείας του το επιτρέψει, καθώς έχει προσβληθεί από κορονοϊό.

Το γεγονός έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και του αντιπολιτευόμενου Τύπου, καθώς υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα τους υποχρέωσε να αποδεχθούν πως είναι «διαφορετικοί», ενώ τώρα η Βουλγαρία επιμένει για το αντίθετο: Να δεχθούν ότι είναι «ίδιοι», δηλαδή… Βούλγαροι.
Αναφέρει μάλιστα ο αντιπολιτευόμενος Τύπος στα Σκόπια – επιρρίπτοντας τις ευθύνες στον Ζάεφ – ότι σύμφωνα με το άρθρο 8 του Συμφώνου Φιλίας με την Βουλγαρία, προβλέπεται αποδοχή κοινών ιστορικών γεγονότων και ιστορικών προσωπικοτήτων, δηλαδή κοινή Ιστορία.
Την ίδια μέρα, την ημέρα του πρώτου βέτο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην υπουργός των Εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρόφ, δήλωνε στο TV Kanal 5: «Σύμφωνα με το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο ουδείς έχει δικαίωμα να επιβάλει στους Μακεδόνες ποιοι είναι και ποια γλώσσα μιλούν. Ούτε σε 7 μήνες, ούτε σε 7 χρόνια, ούτε σε 700 χρόνια θα βρεθεί κυβέρνηση που θα συμφωνήσει να συζητήσει για την μακεδονική γλώσσα και την μακεδονική ταυτότητα. Ο Μισιρκόφ έγραψε για την μακεδονική γλώσσα το 1903, η γλώσσα κωδικοποιήθηκε το 1945, έγινε μια από τις επίσημες γλώσσες. Η έναρξη των διαπραγματεύσεων είτε θα είναι μια συλλογική επιτυχία, είτε μια συλλογική αποτυχία για Βρυξέλλες, Σκόπια και Σόφια».
Ως γνωστόν, ο Ντιμιτρόφ, αντιπρόεδρος για ευρωπαϊκά θέματα, εκλήθη στις 2 Νοεμβρίου επειγόντως στο Βερολίνο, μαζί με τον αλβανικής καταγωγής αντιπρόεδρο Μπουγιάρ Οσμάνι και με την Βουλγάρα υπουργό Εξωτερικών Εκατερίνα Ζαχαρίεβα. Η πρόσκληση είχε γίνει από τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών Χάικο Μάας και τον υφυπουργό αρμόδιο για ευρωπαϊκά θέματα Μίκαελ Ροτ. Αλλά όπως αποδείχθηκε, η προσπάθεια εκείνη απέτυχε, αν και την επομένη ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε στο τηλέφωνο με την Άγγελα Μέρκελ, ενώ υπήρξαν επικοινωνίες και μεταξύ του Γερμανού Προέδρου Βάλτερ Σταϊνμάγιερ με τους ομολόγους του Ράντεφ και Πενταρόφσκι.

Ο χρόνος τελειώνει…
Στο τέλος της συνάντησης, η Ζαχαρίεβα ανακοίνωσε ότι «δεν μένει πολύς χρόνος, αλλά η γερμανική προεδρία είναι πολύ δεσμευμένη». Και ο Βούλγαρος πρόεδρος Ρούμεν Ράντεφ, παρά την σύγκρουσή του με τον Μπορίσοφ και την επικοινωνία του με τον Σκοπιανό ομόλογό του Πενταρόφσκι, ξεκαθάρισε πως η ενταξιακή διαδικασία πρέπει να αναβληθεί έως ότου υπάρξει διμερής συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών. «Χρειαζόμαστε εγγυήσεις ώστε η ενότητα του έθνους μας και η πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά μας δεν θα αμφισβητηθούν ποτέ από κανέναν εξωτερικό παράγοντα», είπε.
Το ίδιο βράδυ μάλιστα, ο Καρακατσάνοφ δήλωσε πως «η μακεδονική γλώσσα είναι μια βαλκανική Εσπεράντο»! Σε αντίθεση με την αλβανική «Ένωση Ίλιντεν» που από τα Τίρανα καταδίκασε την στάση της Βουλγαρίας.
Τα τελευταία τρία χρόνια μια Μικτή Επιτροπή έχει αναλάβει να προσδιορίσει μια κοινά αποδεκτή άποψη για τα ιστορικά γεγονότα, αλλά οι Βούλγαροι υποστηρίζουν πως οι Σκοπιανοί κωλυσιεργούν και βρίσκουν διάφορες αφορμές για να αναβάλλουν τις συνεδριάσεις.
«Χθες», είχε πει ο Καρακατσάνοφ (αναφερόμενος στην 11η Οκτωβρίου, μια από τις εθνικές γιορτές της γείτονος), «η επιτροπή δεν συνεδρίασε επειδή ήθελαν να γιορτάσουν την 11η Οκτωβρίου, γιορτή αφιερωμένη στον αγώνα κατά του Βούλγαρου κατακτητή, όπως τον αποκαλούν».
Λίγες μέρες μετά, οι πολίτες της γειτονικής χώρας βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα απίστευτο θέαμα: Μια σειρά από επιγραφές σε μνημεία αφιερωμένα στους αγώνες κατά των Βούλγαρων κατακτητών είχαν βανδαλιστεί και εμφανώς είχαν σβηστεί τα σημεία όπου γίνονταν οι συγκεκριμένες αναφορές.
Συνέβη στην επιγραφή όπου αναφερόταν ότι ο Μπλάζε Χρίστοφσκι πέθανε στις φυλακές των Σκοπίων το 1942 ως κρατούμενος των Βούλγαρων κατακτητών, στην επιγραφή που είχε τοποθετηθεί στο σημείο όπου κρεμάστηκε το 1905 ο Αλεξάνταρ Τουρούντζιεφ, εκ των διοργανωτών του Ίλιντεν, ενώ στο αφιερωμένο στους παρτιζάνους μνημείο στο Μοναστήρι, σβήστηκαν οι λέξεις «φασίστες κατακτητές».

Η πονηριά του επιθέτου «μακεδονικός»
Όπως αποδεικνύεται, η Συμφωνία των Πρεσπών όχι μόνο δεν κατέστειλε τους εθνικισμούς στα Βαλκάνια, αλλά έχει προκαλέσει την αναζωπύρωσή τους. Ειδικά για το όνομα, οι Βούλγαροι απαιτούν να χρησιμοποιείται παντού μόνο το Βόρεια Μακεδονία και παντού μόνο το επίθετο «βορειομακεδονικός» και ποτέ σκέτο το «μακεδονικός», διότι, όπως επιμένουν, η διατήρησή του υποδηλοί εδαφικές διεκδικήσεις.
Πρόκειται για την πιο «πονηρή» πρόνοια της Συμφωνίας των Πρεσπών, βάσει της οποίας υποχρέωση για αλλαγή του ονόματος έχουν μόνο οι θεσμοί που χρηματοδοτούνται από το Κράτος – κάτι που βέβαια σε πολλές περιπτώσεις δύσκολα αποδεικνύεται. Έτσι, οι Σκοπιανοί συνεχίζουν να διατηρούν τις ονομασίες όπου διατείνονται ότι δεν υπάρχει κρατική χρηματοδότηση.
Ανάμεσά τους η ποδοσφαιρική ομάδα «Μακεδονία», τα επιμελητήρια, το Μακεδονικό Εθνικό Θέατρο, το Ινστιτούτο Μακεδονικής Λογοτεχνίας, η Ένωση Μακεδόνων Δημοσιογράφων, η Μακεδονική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών, το Μακεδονικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων (ΜΙΑ), όπου όμως πονηρά αντικατέστησαν το «Μακεδονικό» με το… «Μιντιακό» και βέβαια ο εθνικός ύμνος, του οποίου το ρεφρέν είναι «Σήμερα πάνω από τη Μακεδονία».
Βούλγαροι μέχρι το 1944;
Η Βουλγαρία απειλεί με βέτο στην ΕΕ αν τα Σκόπια δεν αποδεχθούν εγγράφως ότι γλώσσα και εθνική ταυτότητα κατασκευάστηκαν από τον Τίτο το 1944, ότι όλα τα προηγούμενα ιστορικά γεγονότα αποτελούν τμήμα της κοινής βουλγαρικής ρίζας των δύο λαών, ότι τα «μακεδονικά» αποτελούν βουλγαρική διάλεκτο, ότι δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στη Βουλγαρία, την οποία τα Σκόπια αποκαλούν «Μακεδονία του Πιρίν» (όπως «Μακεδονία του Αιγαίου» αποκαλούσαν και πολλοί εξακολουθούν να αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία), ότι θα προστατεύουν τα δικαιώματα όσων αυτοπροσδιορίζονται ως Βούλγαροι στο έδαφός της και ότι ο Γκότσε Ντέλτσεφ είχε βουλγαρική εθνική συνείδηση.
Το πρόβλημα είναι πως αν τα Σκόπια απαρνηθούν τον Γκότσε Ντέλτσεφ – σύμφωνα με πληροφορίες ο Ζάεφ θα υπογράψει πως αυτός ήταν «Μακεδόνας» μόνο κατά την γεωγραφική έννοια, αλλά εθνικά ήταν Βούλγαρος – τότε θα παραδεχθούν ότι οι «Μακεδόνες» δεν υπήρχαν πριν από την Διακήρυξη της ASNOM (Αντιφασιστική Λαϊκή Απελευθερωτική Συνέλευση της Μακεδονίας), του 1944 και ότι μέχρι τότε ήταν Βούλγαροι.
Κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εθνικές γιορτές!
Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει μεγάλες ανατροπές: Η «Ημέρα Μακεδονικού Αγώνα» (23 Οκτωβρίου 1893) δεν θα έχει πια νόημα, αφού είναι η ημέρα που σηματοδοτεί την ίδρυση της επαναστατικής οργάνωσης η οποία οδήγησε στο Ίλιντεν, το 1903, με πρωτεργάτες τους Γκότσε Ντέλτσεφ και Ντάμιαν Γκρούεφ – οι οποίοι με τη σειρά τους θα έχουν απωλεσθεί για τα Σκόπια. Μια άλλη εθνική γιορτή, η 2α Αυγούστου, επέτειος του Ίλιντεν (με το νέο ημερολόγιο, καθώς η δήθεν εξέγερση ξέσπασε στις 20 Ιουλίου 1903, του Άη Λια), θα γιορτάζεται ως βουλγαρική επέτειος – άλλωστε Βούλγαροι κομιτατζήδες είχαν σκορπίσει τότε τον όλεθρο στη Μακεδονία. Και εν αμφιβόλω θα τεθούν άλλες δύο εθνικές επέτειοι των Σκοπιανών, η 11η Οκτωβρίου 1941 και η 2α Αυγούστου 1944, αφού οι Βούλγαροι απαιτούν να αναθεωρηθεί η Ιστορία και να γίνει αποδεκτό ότι στην περιοχή των Σκοπίων βρέθηκαν τότε ως «απελευθερωτές» και όχι ως κατακτητές.
Αν η Σόφια επιβάλει τις απόψεις της, η μόνη εθνική γιορτή που θα απομένει για την γειτονική χώρα θα είναι η 8η Σεπτεμβρίου 1991, όταν κήρυξε την ανεξαρτησία της μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας!
Παρά τις προσπάθειες της Γερμανίας, που έχει αναλάβει πυροσβεστικό ρόλο, η Σόφια δείχνει ότι δεν σκοπεύει να κάνει πίσω.
Στις 28 Οκτωβρίου, η Βουλγάρα υπουργός των Εξωτερικών Εκατερίνα Ζαχαρίεβα επιβεβαίωσε ότι αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει, η Βουλγαρία θα μπλοκάρει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ. «Δεν αρνούμεθα το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, αλλά πρέπει και εκείνοι να αναγνωρίσουν την ιστορική πραγματικότητα», δήλωσε.
Η Μακεδονία των… έξι χωρών!
Η Βουλγαρία έχει από το καλοκαίρι αποστείλει κείμενο προς όλες τις χώρες της ΕΕ, προειδοποιώντας ότι θα ασκήσει βέτο κατά της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια αν δεν επιλυθούν τα προβλήματα – τα οποία δημιουργήθηκαν μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, που αναγνωρίζει την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας και εθνικής ταυτότητας.
Η Σόφια επανήλθε στις 21 Οκτωβρίου, όταν η Μόνιμη Επιτροπή Αντιπροσώπων, όπου συμμετέχουν πρεσβευτές από όλα τα κράτη-μέλη, συναντήθηκε στις Βρυξέλλες προκειμένου να συζητηθεί η εμπλοκή.
Εκεί, ο εκπρόσωπος της Βουλγαρίας διένειμε διευκρινιστική δήλωση, βάσει της οποίας το επίθετο «μακεδονικός» δεν προσδιορίζει εθνική ταυτότητα, αλλά γεωγραφική περιοχή, καθώς, όπως αναφέρεται, «γεωγραφικά και ιστορικά η Μακεδονία είναι μια περιοχή που σήμερα εκτείνεται εντός των συνόρων έξι χωρών».
Ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, η Σόφια έχει υποβάλει στα υπόλοιπα μέλη της ΕΕ επεξηγηματικό μνημόνιο για τις σχέσεις της με τα Σκόπια «σε σχέση με τις διαδικασίες διεύρυνσης της ΕΕ», εξαιτίας «εθνικών και γλωσσικών παρεμβάσεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
«Μακεδόνες» με εντολή της Κομιντέρν
Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο, το οποίο αντανακλά την βουλγαρική άποψη για το θέμα, ο Τίτο επέβαλε μια νέα ταυτότητα σε πολίτες που προηγουμένως αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι, Σέρβοι και αργότερα Νοτιοσέρβοι, τους οποίους αποφάσισε να βαφτίσει «Μακεδόνες».
Προστίθεται μάλιστα ότι αυτό συνέβη κατόπιν εντολής της Κομιντέρν, δηλαδή της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ήδη από τις 11 Ιανουαρίου 1934, η Κομιντέρν είχε παρουσιάσει ψήφισμα βάσει του οποίου αναγνωρίζονταν χωριστό «μακεδονικό» κράτος και «μακεδονική» γλώσσα. Διακηρύσσοντας το «δικαίωμα του λαού της Μακεδονίας στην αυτοδιάθεση μέχρι την απόσχιση» και το σχηματισμό της «Μακεδονικής Δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών».
Προφανώς γι’ αυτό δεν είχε κανένα πρόβλημα να συμφωνήσει με την Κομιντέρν ο κ. Τσίπρας μετά από ογδόντα και περισσότερα χρόνια…
Η κατασκευή της γλώσσας
Ειδικά για την γλώσσα, η Σόφια επιμένει πως πρόκειται για μια δυτική βουλγαρική διάλεκτο, επιμένοντας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τεχνητή γλώσσα. Απαιτεί να αναφέρεται ως «επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» και να συνομολογήσουν τα Σκόπια πως η συγκεκριμένη γλώσσα κατασκευάστηκε το 1944 – κάτι που πρέπει να εγγραφεί σε μια νέα συμφωνία που θα ψηφιστεί από το κοινοβούλιο.
Η συγκεκριμένη απαίτηση μάλιστα προβλήθηκε από την Βουλγάρα υπουργό των Εξωτερικών Εκατερίνα Ζαχαρίεβα, στις 9 Οκτωβρίου, κατά συνάντησή της στη Σόφια με τον Σκοπιανό ομόλογό της, Μπουγιάρ Οσμάνι. Μια συνάντηση για την οποία ο ίδιος ο Ζόραν Ζάεφ είπε ότι «δεν πήγε πολύ καλά».
Επιπλέον, οι Βούλγαροι υποστηρίζουν ότι η ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» υποκρύπτει διεκδικήσεις βουλγαρικών εδαφών, με την Ζαχαρίεβα να επιμένει πως τα Σκόπια πρέπει να συμφωνήσουν σε μια νέα εθνική ταυτότητα βασισμένη στην ιστορική πραγματικότητα.
Για άλλη μια φορά, η γειτονική χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα φαντάσματα ενός παρελθόντος που δεν της ανήκει. Και για άλλη μια φορά ακούει να της λένε – αυτή τη φορά οι Βούλγαροι – πως «δεν είστε αυτό που νομίζετε ότι είστε»!

Η κατασκευή της ταυτότητας
Για το θέμα της εθνικής ταυτότητας, η Βουλγαρία υποστηρίζει ότι αυτή κατασκευάστηκε το 1944, «από τον δικτάτορα Τίτο, για να ξεχάσουν οι Μακεδόνες ότι είναι Βούλγαροι»! Όπως υποστηρίζουν, ο Τίτο εφηύρε μια νέα ταυτότητα, προκειμένου να αντικαταστήσει την βουλγαρική με μια φαντασιακή.
Έντρομος ο Ζάεφ διαπιστώνει ότι μέρα με τη μέρα ο κατάλογος με τις απαιτήσεις μεγαλώνει. Προς το παρόν καταβάλλει προσπάθειες να βρεθεί μια λύση.
Στις 27 Σεπτεμβρίου επικοινώνησε με τον Μπορίσοφ, ο οποίος του υπενθύμισε πως η συμφωνία προβλέπει ότι οι δύο χώρες θα εργαστούν για να συμφωνήσουν στα ιστορικά γεγονότα και ότι αυτό θα είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα της Ευρώπης. Και ο Καρακατσάνοφ έσπευσε να δηλώσει:
«Αλλάξατε το όνομά σας, αλλάξατε τη σημαία σας, θα αλλάξετε και την Ιστορία σας, αν θέλετε να μπείτε στην ΕΕ. Επί δέκα μήνες είχατε διακόψει τις εργασίες της Μικτής Επιτροπής. Το έχουμε πει εκατό φορές: Αν δεν υπάρξει συμφωνία η Βουλγαρία θα ασκήσει βέτο»!
«Η μακεδονική γλώσσα είμαι εγώ!
Στις 20 Οκτωβρίου, ωστόσο, ο Ζόραν Ζάεφ παρακολούθησε μαζί με την υπουργό Παιδείας και Επιστημών Μίλα Κάροφσκα, το διεθνές επιστημονικό συνέδριο «Μακεδονική γλώσσα – Πηγή επιστημονικής έρευνας εντός και εκτός συνόρων», που οργάνωσε το Ινστιτούτο Μακεδονικής Γλώσσας Κρστε Μισίρκοφ.
Εκεί, ο Ζάεφ αναφέρθηκε στα 75 χρόνια από την δημοσίευση του «μακεδονικού αλφαβήτου» και της «μακεδονικής ορθογραφίας».
«Η μακεδονική γλώσσα είμαι εγώ, η μακεδονική γλώσσα είστε εσείς, η μακεδονική γλώσσα είμαστε όλοι μας», ξεκαθάρισε. Την ίδια ώρα, το κόμμα του, το SDSM, ανακοίνωσε ότι – παρεμπιπτόντως – το Σύμφωνο Φιλίας με την Βουλγαρία είναι γραμμένο στα «μακεδονικά».
Με την διαφορά ότι πρόσφατα η Βουλγαρία μπλόκαρε τη συμφωνία Σκοπίων – Frontex, διότι σ’ αυτήν αναφέρεται ότι το κείμενο είναι γραμμένο στην «μακεδονική γλώσσα».
Νωρίτερα, στις 11 Οκτωβρίου, ο Ζόραν Ζάεφ εξέφρασε δημόσια την δυσαρέσκειά του για τις βουλγαρικές απαιτήσεις και δήλωσε πως αυτό που ζητούν οι Βούλγαροι δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας, δεν είναι καθόλου αδελφικό και απέχει από κάθε ευρωπαϊκή έννοια. Προσθέτοντας πως αν επιμείνουν, τότε «πρέπει να προετοιμάσουμε τον μακεδονικό λαό για το ενδεχόμενο να μην ξεκινήσει η πρώτη διάσκεψη με την ΕΕ που έχει προγραμματιστεί για τον προσεχή Δεκέμβριο».
Δεν έχει την ίδια γνώμη η Σόφια. Στις 15 Οκτωβρίου, η Βουλγαρική Επιτροπή Εκπαίδευσης και Επιστημών οργάνωσε δημόσια συζήτηση επί της πρότασης μετονομασίας της Ημέρας Σλαβικής Λογοτεχνίας (24 Μαΐου) σε Ημέρα Βουλγαρικής Λογοτεχνίας. Μια πρόταση που υποβλήθηκε από το κόμμα του Μπόικο Μπορίσοφ.

Οι βουλγαρικές απαιτήσεις
Οι Βούλγαροι βάζουν μια σειρά όρους, μεταξύ των οποίων να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ότι δεν υπάρχει μακεδονική μειονότητα στη Βουλγαρία, να αποκαταστήσουν τα θύματα του παλαιού γιουγκοσλαβικού καθεστώτος που υπέφεραν επειδή αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι, να αποκηρύξουν τον ισχυρισμό ότι βρέθηκαν υπό βουλγαρική κατοχή μεταξύ του 1941 και του 1944, να απαρνηθούν την άποψη ότι οι Βούλγαροι, ως σύμμαχοι των Γερμανών Ναζί, έλαβαν την άδεια να καταλάβουν διάφορα εδάφη στην περιοχή και να αποδεχθούν ότι τα εδάφη αυτά «απελευθερώθηκαν» από τους Βουλγάρους!
Η Σόφια υποστηρίζει επίσης πως οι Βούλγαροι που ζουν στα Σκόπια υφίστανται διωγμούς τα τελευταία 70 χρόνια και πως μεταξύ του 1944 και του 1946 εκτελέστηκαν 20.000 πολίτες που αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι, ενώ συνολικά πάνω από 100.000 Βούλγαροι εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μια κανονική θηλειά στον λαιμό, δεδομένου ότι το κόμμα του Ζάεφ, το SDSM, που ήδη ενόψει του διαδικτυακού λόγω κορωνοϊού συνεδρίου αποφάσισε να υιοθετήσει το κόκκινο χρώμα στο έμβλημά του, είναι ο διάδοχος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Και εμβληματική άποψη του κόμματος υπήρξε πάντα ότι εκείνος ήταν ένας αγώνας των παρτιζάνων κατά του Βούλγαρου κατακτητή!

Ποιος πολέμησε ποιον;
Κάθε άλλο παρά τυχαία, κατά την φετινή επέτειο, ο Σκοπιανός πρόεδρος Πενταρόφσκι απέφυγε επιμελώς στο μήνυμά του να αναφέρει… ποιος πολέμησε ποιον!
Αλλά πώς να την ξαναγράψεις αυτή την Ιστορία; Αυτό που γιορτάζουν κάθε χρόνο στη γειτονική χώρα είναι οι επιθέσεις της 11ης Οκτωβρίου 1941 στα αστυνομικά τμήματα του Πρίλεπ και του Κουμάνοβο, ενώ οι Βούλγαροι θέλουν τώρα να τους υποχρεώσουν να δεχτούν πως μεταξύ του 1941 και του 1944 διεξήχθη ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Βουλγάρων και φιλοσέρβων Βουλγάρων.
Το μεγάλο αγκάθι παραμένει η κληρονομιά του Γκότσε Ντέλτσεφ, του κομιτατζή που γεννήθηκε στο Κιλκίς (το οποίο οι Σκοπιανοί εξακολουθούν, παρανόμως, να αποκαλούν Κουκούς) και σκοτώθηκε σε ένα χωριό έξω από τις Σέρρες έναν χρόνο πριν από το Ίλιντεν.
Συνομιλίες γκρίζες σαν τον ουρανό των Σκοπίων
Στην υπόθεση έχουν εμπλακεί τα μέλη της Μικτής Επιτροπής, με συμπροέδρους τον Σκοπιανό Ντράγκι Γκιοργκίεφ και τον Βούλγαρο Άνγκελ Ντιμιτρόφ.
Η Μικτή Επιτροπή συνεδρίασε στις 14 και 15 Οκτωβρίου, αλλά οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να λύσουν τις διαφορές τους για την Ιστορία, τη γλώσσα, την ταυτότητα, τις ιστορικές προσωπικότητες.
Διαφώνησαν για τη γλώσσα, διεκδίκησαν τους ίδιους ήρωες, δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν ποιο κομμάτι της Ιστορίας ανήκει σε ποιον, δεν στάθηκε δυνατόν να γράψουν μαζί μια κοινή Ιστορία.
Ο Γκιοργκίεφ ανακοίνωσε πως στο τραπέζι μπήκαν κάποιες νέες ιδέες για την εθνική προέλευση του Γκότσε Ντέλτσεφ και πως συμφώνησαν να ξανασυναντηθούν άλλη μία φορά ως το τέλος της χρόνιας και να έχουν πέντε ακόμη συναντήσεις το 2021.
Ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι…
Σύμφωνα με τον Γκιοργκίεφ, «η μόνη αποδεκτή λύση είναι να δεχθούμε ότι ο Γκότσε Ντέλτσεφ ανήκει και στους δυο». Αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται αποδεκτό από την βουλγαρική πλευρά, καθώς η Σόφια απορρίπτει την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας και επομένως ο Ντέλτσεφ δεν θα μπορούσε να είναι και «Μακεδόνας».
Και ο Βούλγαρος συνάδελφός του Γκιοργκίεφ, είπε πως οι συνομιλίες υπήρξαν «τόσο γκρίζες, όσο και ο ουρανός των Σκοπίων αυτή την εποχή»…
Πρόσθεσε πως η βουλγαρική αντιπροσωπεία ζήτησε 14 αλλαγές στα βιβλία της Ιστορίας των Σκοπίων, αλλά δυστυχώς δεν κατέληξαν σε συμφωνία για τον Ντέλτσεφ.
Από την πλευρά του, ο Βούλγαρος καθηγητής της Ιστορίας, Κύριλ Τοπάλοφ, έχει δημόσια καταγγείλει πως αν και στην Επιτροπή έχουν συμφωνήσει να τιμούν μαζί τον τσάρο Σαμουήλ και τους Αγίους Κλήμεντ και Ναούμ της Αχρίδας, οι Σκοπιανοί συνάδελφοί του δεν τολμούν να το πουν στον λαό τους. Και κάλεσε τα Σκόπια να μην εκμεταλλεύονται τη στάσης της «Μητέρας Βουλγαρίας» και να μην θεωρούν ότι «επειδή λέμε ότι είμαστε ξαδέλφια θα παραδοθούμε στην εθνικιστική πολιτική τους».

Αν μας άκουγε ο Ντέλτσεφ…
«Αν ο Γκότσε Ντέλτσεφ μπορούσε να μας ακούσει δεν θα πίστευε στα αυτιά του», σχολίασε ο πρώην υπουργός των Εξωτερικών και σήμερα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Νικόλα Ντιμιτρόφ. «Ήταν ένας ήρωας που αφιέρωσε τη ζωή του σ’ αυτήν την υπόθεση. Αν όλοι διαβάζαμε τα κείμενά του, δεν θα φθάναμε ως εδώ».
Εκεί, στα κείμενά του έχει μπλέξει και η Μικτή Επιτροπή.
Ο Γκιοργκίεφ υποστηρίζει πως ο Ντέλτσεφ σπούδασε μεν σε βουλγαρικά σχολεία και στην Βουλγαρική Στρατιωτική Ακαδημία, ωστόσο δεν αισθανόταν Βούλγαρος, αλλά Μακεδόνας. Όπως είπε, πράγματι υπάρχει ένα κείμενό του όπου δηλώνει Βούλγαρος, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη πηγή που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Αλλά στις 28 Σεπτεμβρίου, επομένη της τηλεφωνικής επικοινωνίας του με τον Μπορίσοφ, ο Ζάεφ δήλωσε: «Δεν θα καταλήξουμε σε συμφωνία με την Βουλγαρία αν επιμείνουμε ότι ο Ντέλτσεφ ήταν μόνο Μακεδόνας». Όπως είχε ήδη πει από τις 23 Σεπτεμβρίου, «ο Ντέλτσεφ ήταν ένας Μακεδόνας ήρωας που η Βουλγαρία θεωρεί Βούλγαρο. Είναι γεγονός ότι εμείς έχουμε δώσει το όνομά του στην πόλη Ντέλτσεβο, αλλά είναι επίσης γεγονός ότι στην Βουλγαρία υπάρχει πόλη με το όνομα Γκότσε Ντέλτσεφ. Αγάλματά του υπάρχουν και στις δύο χώρες».

Ο Ντέλτσεφ είναι κόκκινη γραμμή!
Ωστόσο, στη γειτονική χώρα έχουν ήδη ξεκινήσει διαδηλώσεις για τον Γκότσε Ντέλτσεφ. Με σύνθημα, «ο Ντέλτσεφ είναι η ταυτότητά μας και η κόκκινη γραμμή μας»!
Κάτω από αυτήν την πίεση και καθώς κυκλοφορούσαν διάφορες φήμες – για νέες συνταγματικές αλλαγές και για νέα συμφωνία με την Βουλγαρία – ο Ζάεφ δήλωσε πως δεν υπάρχει ανάγκη για τέτοια βήματα. Και πως θα μπορούσε να υπάρξει μια προφορική διευκρινιστική δήλωση σύμφωνα με την οποία η χώρα του θα δηλώνει πως το «Βόρεια Μακεδονία» αναφέρεται στο έδαφος της χώρας και ότι δεν υπάρχουν εδαφικές διεκδικήσεις προς την Βουλγαρία ή άλλες χώρες.
Αλλά ο υπουργός των Εξωτερικών Οσμάνι αποκάλυψε ότι ομάδες εργασίας ετοιμάζουν ένα παράρτημα που θα προστεθεί στο Σύμφωνο Φιλίας – και επομένως θα υπάρξει γραπτό κείμενο.
Έσπευσε μάλιστα να ζητήσει στην Μικτή Επιτροπή να προστεθεί και ένας Αλβανός ιστορικός – οπότε χωρίς αμφιβολία τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο περίπλοκα.
Σύμφωνα με το Politico πάντως, ο Ζάεφ ετοιμάζεται για τον επόμενο συμβιβασμό: Η Βουλγαρία θα αναγνωρίσει τα «μακεδονικά» ως μια από τις επίσημες γλώσσες της χώρας, καθώς και την μακεδονική ταυτότητα και τα Σκόπια θα αναγνωρίσουν ότι η γλώσσα είναι τεχνητή και η ταυτότητα βουλγαρική.
Μύλος!
Τρέμουν όλοι την απογραφή
Σε όλα αυτά προσθέστε ότι τα Σκόπια αποφεύγουν συστηματικά να προβούν σε απογραφή πληθυσμού, καθώς υπάρχουν διαφωνίες ως προς την μεθοδολογία και αλληλοκατηγορίες για ενδεχόμενη πλαστογράφηση των στοιχείων. Βασικός φόβος κάποια ανατροπή σχετικά με το πληθυσμιακό ποσοστό των Αλβανών, αλλά και ο κίνδυνος να τεθούν και άλλα ζητήματα αυτοπροσδιορισμού.
Στις τελευταίες εκλογές ανακοινώθηκε ότι υπάρχουν 1.820.000 ψηφοφόροι, αλλά ο πρόεδρος Πενταρόφσκι άφησε να εννοηθεί ότι το νούμερο είναι πλαστό, υπενθυμίζοντας ότι ο συνολικός πληθυσμός της χώρας, μαζί με τα παιδιά δηλαδή, δεν ξεπερνά το 1,8 εκ.
Στη χώρα, η τελευταία απογραφή έγινε το 2002, έναν χρόνο μετά τον εμφύλιο. Μια άλλη απόπειρα, αυτή του 2011, κατέληξε σε φιάσκο και ακυρώθηκε, ενώ αναβλήθηκε – επισήμως λόγω της πανδημίας – και η απογραφή που είχε προγραμματιστεί για τον περασμένο Απρίλιο.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το 64% του πληθυσμού είναι Σλάβοι, το 25% Αλβανοί και οι υπόλοιποι Ρομά, Τούρκοι, Σέρβοι και άλλες μειονότητες.
Όπως αποδεικνύεται τώρα, οι γείτονες φοβούνται πως μπορεί να βρεθούν πολλοί οι οποίοι θα αυτοπροσδιοριστούν ως βουλγαρικής καταγωγής…
* Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών, πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητική εκπρόσωπος, δημοσιογράφος
liberal.gr
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
Αναλύσεις
Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες
Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.
Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.
Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή
Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.
Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.
Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.
Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.
Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.
Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.
Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.
Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις
Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.
Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.
Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας
Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.
Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.
Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.
Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.
Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.
Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.
Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία
Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.
Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.
Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.
Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.
Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.
Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία
Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;
Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.
Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.
Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.
Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
