Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Μπαίνοντας μέσα στο κεφάλι του Ερντογάν

Δημοσιεύτηκε στις

Nadav Shragai

Σε διπλωματικούς κύκλους στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσιγκτον, οι άνθρωποι τρίβουν τα μάτια τους με δυσπιστία. Ακόμα και σε έναν κόσμο υπολογιστικών συμφερόντων, η διεξαγωγή ενός ζιγκ-ζαγκ από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για το Ισραήλ δεν είναι κοινό πράγμα. Ξαφνικά, ο προστάτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο άνθρωπος που έχει περάσει χρόνια χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε και κάθε πλατφόρμα για να προσβάλει το Ισραήλ, αναιρώντας την υπόσχεσή του να σταματήσει τη δραστηριότητα της Χαμάς στην Τουρκία, ξαφνικά φλερτάρει το Ισραήλ. Μέχρι πρόσφατα, ο Ερντογάν εξακολουθούσε να κοροϊδεύει τη συμφωνία συμφιλίωσης που υπέγραψε η Τουρκία και το Ισραήλ το 2016, η οποία υποτίθεται ότι θα επιλύσει τη σύγκρουση σχετικά με το περιστατικό Mavi Marmara και θα επαναφέρει τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις σε μια κανονική πορεία. Ο Ερντογάν συνέκρινε τη μεταχείριση του Ισραήλ στους Παλαιστινίους με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι Ναζί αντιμετώπιζαν τους Εβραίους. Η ισραηλινή κυβέρνηση ανέφερε πως «ακολουθούσε το μονοπάτι του Χίτλερ», και μάλιστα είπε ότι «οι βρώμικοι σιωνιστές μολύνουν το όρος του ναού».

Πριν από δύο χρόνια, αφού η αμερικανική πρεσβεία μετεγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ και το Ισραήλ βομβάρδισε στόχους της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, ο Ερντογάν έδιωξε τον Ισραηλινό Πρέσβη στην Άγκυρα Eitan Na’eh και ανακάλεσε τον δικό του απεσταλμένο από το Τελ Αβίβ. Τους τελευταίους μήνες, τον βλέπουμε να βαδίζει σε μία αντίστροφη πορεία. Ο Ερντογάν αναζητά στενότερους δεσμούς με το Ισραήλ και στέλνει απεσταλμένους, λεκτικούς υπαινιγμούς και μηνύματα που δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για τις προθέσεις του. Επιπλέον, μετά από μια μακρά σιωπηλή περίοδο, η Τουρκία στέλνει έναν νέο πρέσβη στο Ισραήλ – τον Ουφούκ Ουλούτας, στενό συνεργάτη του Ερντογάν. Ο Ουλούτας, επίσης, είχε αρνηθεί στο παρελθόν το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ στην «παλαιστινιακή γη» και έκανε εξαιρετικά εχθρικές δηλώσεις εναντίον του.

Η Τουρκία δέχεται ακόμη και την πρόσφατη συμφωνία εξομάλυνσης του Ισραήλ με το Μαρόκο με εκπληκτική ηρεμία. Μόλις πριν από λίγους μήνες, επιτέθηκε σε παρόμοιες συμφωνίες μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Αναφορές σχετικά με μια σειρά συναντήσεων μεταξύ του αρχηγού της Μοσάντ Γιόσι Κοέν και του επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν δείχνουν επίσης πόσο σοβαρά έχει λάβει ο Ερντογάν την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ. Τι συνέβη λοιπόν στον Ερντογάν; Ανώτεροι αξιωματούχοι στην Ιερουσαλήμ πιστεύουν ότι ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργήσει στο μέλλον μπορεί να εξηγηθεί από το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ. Ο Ερντογάν έχει μια κάκιστη σχέση με τον εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και οι Τούρκοι πιστεύουν ότι ο δρόμος προς τον Λευκό Οίκο περνάει από την Ιερουσαλήμ.

“Αυτό που υπαγορεύει τις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας είναι το πόσο καλές είναι οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας”, εξηγεί ο Dr. Hay Eitan Cohen Yanarocak, ειδικός στην Τουρκία και εργαζόμενος  στο Ινστιτούτο Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ και το Κέντρο Moshe Dayan για τη Μέση Ανατολή και την Αφρική στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με τον Γιαναρόκακ, “Οι Τούρκοι φοβούνται τις αυστηρότερες αμερικανικές κυρώσεις και θέλουν βοήθεια από τα ισραηλινά και εβραϊκά λόμπι, τα οποία θεωρούν ότι έχουν μεγάλη επιρροή στην Ουάσινγκτον. Η υπόθεσή τους είναι ότι η μετονομασία με το Ισραήλ θα είναι ένα βήμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης για την Ουάσιγκτον, ένα είδος απόδειξης καλής συμπεριφοράς. ” Πριν από περίπου μια εβδομάδα, ο σύμβουλος του Ερντογάν Μεσούτ Καζίν ανακοίνωσε ότι εάν το Ισραήλ έκανε ένα βήμα προς την Τουρκία, η Τουρκία θα έκανε δύο βήματα προς το Ισραήλ. Ο Γιαναρόκακ λέει ότι γνωρίζει τον Καζίν, ο οποίος είναι κοσμικός στρατιωτικός, όχι ισλαμιστής. “Ήταν ο καθηγητής μου στο διεθνές δίκαιο στην Κωνσταντινούπολη”, λέει, προσθέτοντας ότι το Ισραήλ πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη αυτά που λέει ο Casin, καθώς και αυτό που λέει ο ίδιος ο Ερντογάν. Αυτή την εβδομάδα, ο ερευνητής επισημαίνει ότι ο Ερντογάν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο αν ήταν αλήθεια ότι οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ θερμαίνονται και ο Ερντογάν εξέφρασε την επιθυμία για καλύτερους δεσμούς παρά τη δυσκολία του με την «πολιτική του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων» και «με άτομα στην κορυφή του Ισραήλ. ”

“Όταν ο Ερντογάν το λέει αυτό, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια υπόδειξη”, εξηγεί ο Γιαναρόκακ. Γιατί ο Ερντογάν φοβάται τόσο πολύ τον άντρα που σύντομα θα βρεθεί στον Λευκό Οίκο; Ο Μπάιντεν έχει μακροχρόνια προβλήματα με τον Ερντογάν και δεν ενοχλεί να τα κρύψει. Ο εκλεγμένος πρόεδρος αντιτίθεται εδώ και πολύ καιρό στην κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία. Ο Μπάιντεν έχει δηλώσει πολλές φορές ότι, εάν εκλεγεί πρόεδρος, η κυβέρνησή του θα αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων που είχαν διαπράξει οι Τούρκοι στις αρχές του 20ού αιώνα. Σε αντίθεση με τον Τραμπ, ο Μπάιντεν δείχνει πολύ λιγότερο υπομονετικός για το θέμα Τουρκία του Ερντογάν, η οποία εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία μέσω της αγοράς των S-400 άνοιξε την πόρτα στον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς επίσης τάχθηκε υπέρ ενός κοινού καναλιού επικοινωνίας με το Ιράν. Ο Μπάιντεν είναι ιδιαίτερα εξοργισμένος για την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία και τις επιθέσεις τους εναντίον των Κούρδων. Ως πρόεδρος, ο Μπάιντεν αναμένεται να ανανεώσει την υποστήριξη των ΗΠΑ για τους Κούρδους, τους οποίους η κυβέρνηση Ομπάμα εφοδίασε με όπλα στον αγώνα τους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Θα διερευνηθεί η τουρκική τράπεζα;

Ερντογάν και Μπάιντεν, φαίνεται να έχουν συναντηθεί αυτοπροσώπως τέσσερις φορές. Θυμάται επίσης τις παρατηρήσεις του Μπάιντεν στον προεδρικό αγώνα, όταν μίλησε για τίποτα λιγότερο από την εκδίωξη του Ερντογάν με τη βοήθεια της τουρκικής αντιπολίτευσης – όχι πραξικόπημα, αλλά δημοκρατικές εκλογές. Τώρα ο Ερντογάν φοβάται ότι ο Μπάιντεν, σε αντίθεση με τον Τραμπ, δεν θα συνεχίσει να καθυστερεί μια ποινική έρευνα για την κυβέρνηση Halkbank, η οποία φέρεται να προσπάθησε να μειώσει τις αμερικανικές κυρώσεις στο Ιράν. Η έρευνα θα μπορούσε να φτάσει στην κορυφή της τουρκικής πυραμίδας, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Ερντογάν. Αλλά ο Μπάιντεν δεν είναι το μόνο πρόβλημα του Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος βρίσκεται όλο και πιο απομονωμένος. Ο Τραμπ, τον οποίο θα χάσει από σύμμαχο, επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία τις τελευταίες μέρες του στον Λευκό Οίκο. Εκδίωξε την Τουρκία από το σχέδιο κατασκευής μαχητικών F35 και της απαγόρευσε να πουλήσει οποιοδήποτε αμυντικό εξοπλισμό που περιέχει αμερικανικά ανταλλακτικά σε άλλες χώρες.

Ο Ερντογάν φοβάται ότι ο Μπάιντεν θα εντείνει τις κυρώσεις. Εν τω μεταξύ, πολεμά με τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία, η οποία τον μποϊκοτάρει ανεπίσημα. Το μποϊκοτάζ πλήττει την Τουρκία σε μια εποχή που η τουρκική λίρα βυθίζεται και ο πληθωρισμός-ανεργία εχουν φτάσει στα ύψη. Ο Ερντογάν δεν έρχεται καν σε επαφή με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ ελ-Σίσσι, ο οποίος απαγόρευσε τη δράση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Εκτός από όλα αυτά τα προβλήματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξετάζει τις δικές της κυρώσεις εναντίον της Άγκυρας για τη γεώτρηση πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία βλάπτει τα κυπριακά και ελληνικά χωρικά ύδατα, καθώς και παραβιάζει την κυριαρχία τους. Το Ισραήλ σκέφτεται προσεκτικά πώς να ανταποκριθεί στις νέες προσκλήσεις της Τουρκίας. Η ημι-επίσημη προσφορά της Τουρκίας για συμφωνία για κοινά θαλάσσια σύνορα με το Ισραήλ έχει απορριφθεί προς το παρόν και δεν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει αποδεκτή. Η πρόταση ήρθε με τη μορφή ενός άρθρου από τον συνταξιούχο Τούρκο Ναύαρχο Cihat Yayci, έναν άλλο συνεργάτη του Ερντογάν, το οποίο δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο περιοδικό Turkeyscope, το οποίο εκδίδει ο Yanarocak. Στο άρθρο, ο Yayci προτείνει τη σύνδεση των θαλάσσιων συνόρων του Ισραήλ και της Τουρκίας, σε βάρος της Κύπρου, και προσφέρει ένα άλλο “bonbon” – σύνδεση του ισραηλινού αγωγού που πρόκειται να εξάγει φυσικό αέριο στην Ευρώπη στον υφιστάμενο τουρκικό αγωγό, από όπου θα ρέει στον αγωγό Trans-Anatolia προς την Ευρώπη.

Το Ισραήλ  έχει ήδη δεσμευτεί ως μέρος μιας συμφωνίας που έχει συνάψει με την Ελλάδα και την Κύπρο στις αρχές του έτους, βάσει της οποίας θα δημιουργηθεί ένας αγωγός 1.900 χιλιομέτρων (1.180 μίλια). Θα οδεύει από το Ισραήλ στην Κύπρο και από εκεί στην Κρήτη, την Ελλάδα και την Ιταλία έως το 2025 με κόστος για το Ισραήλ ύψους 6,86 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το Ισραήλ, το οποίο έχει υποχρέωση στους νέους μεσογειακούς εταίρους του, είναι απίθανο να τσιμπήσει το δόλωμα, αλλά ο Γιαναρόκακ πιστεύει ότι “η ίδια η πρόταση και η δημοσίευσή της στην Τουρκία – παρόλο που ήταν σαφές στους Τούρκους ότι το Ισραήλ δεν θα το δεχόταν – προορίζεται να προετοιμάσει την τουρκική κοινή γνώμη για ανανεωμένους δεσμούς με το Ισραήλ. ”

Κανονικότητα, με υποσημείωση

Οι τρέχουσες αμερικανικές κυρώσεις θα μπορούσαν να είναι πολύ οδυνηρές για την Τουρκία, εξηγεί ο Γιαναρόκακ. “Η Τουρκία πωλεί θωρηκτά στο Πακιστάν και είναι ακόμη περήφανη για τα ελικόπτερα  επίθεσης και τα UAV κατασκευάζει και πουλά σε διάφορες χώρες. Αλλά όλα αυτά τα συστήματα περιλαμβάνουν αμυντικά εξαρτήματα που προέρχονται από τις ΗΠΑ και τώρα δεν μπορούν να πουληθούν “Όλα αυτά συμβαίνουν ακόμη και πριν ο Μπάιντεν – σε αντίθεση με τον Τραμπ – αναμένεται να παρέμβει στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της φυλάκισης στην Τουρκία”, σημειώνει. Ο Γιαναρόκακ ανέφερε ότι ορισμένοι υπάλληλοι της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τουρκία βρίσκονται ακόμα στη φυλακή για τις φερόμενες απόπειρες συμμετοχής τους στο αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν. Ο Γιαναρόκακ πιστεύει ότι ο νέος Τούρκος πρέσβης θα φτάσει στο Ισραήλ ένα ή δύο μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας του Μπάιντεν, αλλά προειδοποιεί για το πόσο ειλικρινά η Τουρκία επιθυμεί ανανεωμένους δεσμούς.

“Θα μπορούσαν να διατηρήσουν επαφή με τη Χαμάς, αλλά πρέπει να σταματήσουν την υποστήριξή τους για την οργάνωση καθώς [μέλη της Χαμάς] σχεδιάζουν τρομοκρατικές ενέργειες από τα σύνορά τους. Αυτό είναι απαράδεκτο. Πρέπει επίσης να καταλήξουμε σε σαφείς αντιλήψεις με τους Τούρκους ότι οι σκληρές λεκτικές επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ θα σταματήσουν. Η Τουρκία, η οποία το 1949 έγινε η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ, αποτελεί πλεονέκτημα και δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον να την δούμε ως εχθρό. Επομένως, η πραγματική εξομάλυνση είναι σίγουρα κατάλληλη, αλλά μετά από αυτά που έχουμε περάσει με την Τουρκία αυτά τα τελευταία χρόνια, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. ”

Τούρκος ή ισλαμιστής;

Υπάρχει μια άλλη πιθανότητα, μια πιο εκρηκτική. Ο Pinhas Inbari του Κέντρου Δημόσιων Υποθέσεων της Ιερουσαλήμ, ενημερώθηκε πρόσφατα από τις πηγές του στον Περσικό Κόλπο ότι πίσω από κλειστές πόρτες, συμβαίνει κάτι επαναστατικό: η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έρχονται σε επαφή με την Τουρκία να εκδιώκει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε αντάλλαγμα για ευρεία συμφιλίωση Σουνιτών μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου. Σύμφωνα με τον Ινμπάρι, η ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο Κουβέιτ “φοβόταν ότι θα συλληφθούν και θα φύγουν στην Τουρκία, αλλά έπειτα έσπευσε πίσω και προτίμησε να καθίσει στη φυλακή στο Κουβέιτ παρά να ζήσει υπό τον Ερντογάν. Ανώτερα μέλη της ηγεσίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας συζήτησαν την κρίση μεταξύ αδελφότητας-Ερντογάν. ”

Ε: Τι προκάλεσε την κρίση;

Inbari: “Προς το παρόν, είναι ασαφές. Σύμφωνα με αυτούς [η Μουσουλμανική Αδελφότητα], ο Ερντογάν μίλησε πρόσφατα με τον Σαουδάραβα Βασιλιά Σαλμάν και του υποσχέθηκε ότι θα αναλάβει δράση κατά της αδελφότητας, που γνωρίζουμε ότι είναι η ρίζα του προβλήματος μεταξύ τους”

Ο Ινμπάρι προτείνει προσεκτικά ότι ενδέχεται να υπάρξει επιβεβαίωση για αυτές τις αναφορές από το Κουβέιτ, μεταξύ άλλων για το πώς ο Ερντογάν ανταποκρίθηκε στη συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

“Στην ομιλία του για τη νίκη, ο Ερντογάν, ο οποίος υποστήριξε τους Αζέρους, υποτίθεται ότι παρουσίαζε περιοχές του Ιράν ως έδαφος των Αζερων και μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Οι Ιρανοί δεν χάρηκαν καθόλου. Ξαφνικά, ο Ερντογάν ακούγεται σαν κάποιος που έριχνε την Τουρκία ως ο φύλακας όλων των Τουρκμένων – που σημαίνει Τούρκοι που ζουν έξω από τα τουρκικά σύνορα. ” Ο Inbari συνεχίζει να εξηγεί ότι στο βόρειο Ιράν, «υπάρχει μια μεγάλη τουρκική μειονότητα, και οι Ιρανοί έτρεμαν με θυμό. Απάντησαν δημοσιεύοντας έναν χάρτη από την εποχή της Περσικής Αυτοκρατορίας που περιελάμβανε τμήματα της Ανατολίας εντός των συνόρων της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ένα συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από αυτό είναι ότι ο Ερντογάν ψάχνει για ένα νέο φύλλο για να παίξει αντί για το ισλαμικό – το τουρκικό. ”

Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, ο Inbari αναφέρει, “Ο Ερντογάν τώρα λέει στο Ισραήλ: Είμαι Τούρκος πριν γίνω ισλαμιστής, ας ανανεώσουμε τις καλές σχέσεις που είχαμε όταν η Τουρκία ήταν πρώτα απ ‘όλα Τουρκική.” “Θα μπορούσε να είναι αυτό;” ρωτά ο ερευνητής. «Δεν θα το αποκλείσω. Αλλά, φυσικά, θα το έβλεπα πολύ προσεκτικά, και θα είμαι πολύ προσεκτικός ώστε να μην βλάψω τους δεσμούς και τις σχέσεις μας με την Κύπρο και την Ελλάδα και φυσικά να επιμείνω στους Τούρκους να σταματήσουν να βοηθούν τη Χαμάς και να τους επιτρέπουν να λειτουργήσουμε εναντίον μας [Ισραήλ] από την τουρκική επικράτεια. ” Πράγματι, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Ισραήλ παραιτείται από αυτό που βλέπει η Άγκυρα ως το αντι-τουρκικό φόρουμ αερίου EastMed – το οποίο μόλις πριν από δύο μήνες σχηματίστηκε ως περιφερειακός διακυβερνητικός οργανισμός και περιλαμβάνει την Αίγυπτο, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιορδανία και Παλαιστινιακή Αρχή – απλώς να αναλάβει την Τουρκία στην προσφορά της.

Είναι ακόμη πιο δύσκολο να φανταστεί κανείς το Ισραήλ να πιστεύει για άλλη μια φορά μια άλλη κοίλη τουρκική υπόσχεση να σταματήσει τη δραστηριότητα της Χαμάς στα σύνορά της. Εκτός από έναν μακρύ κατάλογο τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ που εκτέλεσε η Χαμάς από την Τουρκία τα τελευταία χρόνια, ερευνητές από το Κέντρο Πληροφοριών και Τρομοκρατίας Meir Amit έχουν σκιαγραφήσει τη θέση της Τουρκίας ως βάση από την οποία η Χαμάς χειρίζεται την οικονομική της δραστηριότητα. Παρόμοιες πληροφορίες δημοσιεύθηκαν πρόσφατα από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, το οποίο ανέφερε ότι ακτιβιστές και συμπατριώτες της Χαμάς συγκεντρώνουν κεφάλαια, τα μεταφέρουν στην στρατιωτική πτέρυγα της [Χαμάς] στη Λωρίδα της Γάζας, χρηματοδοτούν τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ιουδαία και τη Σαμαριά και λειτουργούν εταιρείες στην Τουρκία ότι ξεπλένουν τρομοκρατικά ταμεία. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς, η κύρια πηγή των χρημάτων που αποστέλλονται στη Χαμάς μέσω της Τουρκίας (και μερικές φορές του Λιβάνου) είναι το Ιράν. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η Ιρανική Δύναμη Quds διαχειρίζεται τις μεταφορές χρημάτων στη Χαμάς και ότι η διαδικασία περιλαμβάνει διάφορους χρηματιστές που εδρεύουν στην Τουρκία. 

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: israelhayom.com

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

στις

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις2 λεπτά πριν

Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία

Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...

Άμυνα31 λεπτά πριν

Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»

Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Αντι-NAVTEX της Τουρκίας ανοιχτά της Καρπάθου μετά την ελληνική οδηγία για άσκηση

Η Άγκυρα απάντησε στην ελληνική NAVTEX για πολυεθνική άσκηση με αντι-οδηγία, αξιώνοντας δικαιοδοσία στην περιοχή ανοιχτά της Καρπάθου. Η Αθήνα...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Εγκολφόπουλος: «Δεν χρειάζεται καμία ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο»

Την πεποίθηση ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου θα προχωρήσει στην προβλεπόμενη διαδρομή, χωρίς να απαιτείται ενημέρωση ή συναίνεση της Τουρκίας,...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Η «σύγκρουση» στην κορυφή της ΕΕ και «Made in Europe» στην Τουρκία

Όταν όμως και σήμερα, πολιτειακοί αξιωματούχοι (Κυβέρνησης και Βουλής) σε Κύπρο κι Ελλάδα προωθούν την «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία,...

Δημοφιλή