ΔΗ.ΣΥ και ΑΚΕΛ, ένα επικίνδυνο δίδυμο για την Κύπρο

Γράφει ο  Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

    Από τότε (το 2013) που ο Νίκος Αναστασιάδης βρέθηκε με την εξουσία στα χέρια και το προεδριλίκι της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουμε την καθαρή εντύπωση πως η Κύπρος  όλο και περισσότερο πέφτει σε ανυποληψία.

    Η «συμπολίτευση» είναι αυτή που είναι: ένα μηδενικό πολιτικό συνονθύλευμα που πελαγοδρομεί μέσα σε ακατάπαυστα λαγούμια διαφοροποιημένης διαφθοράς, τελείως ανίκανη να εντοπίσει και να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα αναφαίρετα ελληνοκυπριακά δικαιώματα, να αντισταθεί στις ξένες προκλήσεις, πιστό αντίγραφο ενός Προέδρου απολύτως πολιτικά χρεωκοπημένου.

    Όσο για την «αντιπολίτευση», η ουσία είναι ότι σίγουρα δεν αντανακλά την ιθαγένεια μιας ελληνοκυπριακής πολιτικής ομάδας, αλλά ασφαλώς εκφράζει μια επεξεργασμένη μορφή χείριστης τουρκοφιλίας τόσο ακραιφνώς προδοτικής που κανέναν ενδοιασμό δεν νοιώθει να προσβάλλει όποιο ελληνοκυπριακό πρόσημο υπέρ των πιο απαράδεκτων τουρκικών θέσεων, προθέσεων και καταθέσεων.

    Ο «σπόρος» του Δημήτρη Χριστόφια, ο Κύπριος ΓΑΠ, καλά βλάστησε και θέριεψε στα μυαλά και στις πράξεις ενός απίθανου Άντρου  Κυπριανού, στον οποίο θα έπρεπε να αφαιρεθεί η ελληνοκυπριακή ιθαγένεια για να μείνει άπατρις και ο Ερντογάν να του δώσει την τουρκική,

    όπως το ίδιο θα έπρεπε να γίνει, με ακόμη περισσότερα επιβαρυντικά λόγω διεθνούς κυβερνούσας θέσης, και στον ίδιο τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, μετά από τις τόσες «δωρεές» (υποχωρήσεις, παραχωρήσεις, υποταγές) που έκανε όχι μόνο στους Τουρκοκύπριους, τσιράκια των Τούρκων, αλλά και στους ίδιους τους Τούρκους από το Μον Πελερέν, Νέα Υόρκη ως το Κρανς Μοντανά όπου, αν οι πολιτικές ηλιθιότητες και ενδοτισμοί των Κυπρίων «διαπραγματευτών» δεν έσβησαν τελείως την παρουσία της Κ.Δ., μόνο στον Νίκο Κοτζιά οφείλεται, τον οποίο ετούτοι οι ανόητοι Κύπριοι πολέμησαν λυσσωδώς!

    Επιστρέφοντας μια στιγμή στον Νίκο Αναστασιάδη, δεν μπορεί κανείς να μη τον συνδυάσει με τον ελληνοκυπριακό λαό.

    Το τί κακουργηματική πολιτική έστησε εις βάρος των Ελληνοκυπρίων απ’ την αρχή της πρώτης θητείας του (2013), δεν λέγεται. Και όμως…

    Όταν έγιναν οι εκλογές το 2018 ένας λαός που ο Πρόεδρός του τον «μαύρισε» κυριολεκτικά και τον εξευτέλισε με όλες τις απαράδεκτες υποτέλειες του στη Τουρκία, κανονικά και λογικά θα έπρεπε να «τον είχε πετάξει στη θάλασσα»,

    όταν επιπλέον ένας από τους υποψήφιους, ο Γιώργος Λιλλήκας, είχε προτείνει ένα πολιτικό πρόγραμμα απολύτως από τα καλύτερα που έχουμε διαβάσει ποτέ.

    Ένα πρόγραμμα αναβάθμισης, ανεξαρτησίας, ελευθερίας και πολιτικής πυγμής που θα μπορούσε να ανυψώσει την Κ.Δ. στη θέση ενός καθόλα έγκυρου, πειστικού, αποφασιστικού και αξιόλογου συνομιλητή όχι μόνο των Ευρωπαίων Κοινοτικών, αλλά και όλων των άλλων ξένων κυβερνώντων, μεγάλων και μικρών.

    Αυτό όμως δεν ήταν όλο. Υπάρχει κάτι άλλο πραγματικά πρωτοφανές!

    Αυτός ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε δεσμευτεί προγραμματικά και δημόσια στον κυπριακό λαό να θεσπίσει την κατάλληλη νομοθετική διαδικασία ώστε, εάν ο ίδιος δεν είχε πραγματοποιήσει το προτεινόμενο πρόγραμμά του και είχε αθετήσει τις υποσχέσεις του και τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει,

    ο ελληνοκυπριακός λαός να μπορούσε να αναλάβει την κατάλληλη νομική δράση για να τον καταστήσει έκπτωτο από τον προεδρικό θώκο, ώστε να έχει την δυνατότητα ανάληψης νέας εκλογικής επιλογής!

   Είναι η εφαρμογή της αρχής του ανακλητού.

    Απ’ ό, τι γνωρίζουμε, ποτέ και σε κανένα κράτος, σε καμία ιστορική περίοδο και πουθενά στον κόσμο ένας υποψήφιος κυβερνήτης δεν έθεσε οικειοθελώς τον εαυτό του υπό άμεση κρίση του λαού δίνοντάς του την νομική ευχέρεια να τον «καταργήσει» σε περίπτωση μη εκτέλεσης των προεκλογικών του δεσμεύσεων! 

    Και όμως, αυτός ο ελληνοκυπριακός λαός ή ήταν τόσο αποβλακωμένος ή τόσο προδοτικά «μανουβραρισμένος» που όχι μόνο δεν «προτίμησε» για Πρόεδρο αυτόν τον υποψήφιο που τον έκανε κύριο του εαυτού του για πρώτη φορά στην  ιστορία του(!!!),

    αλλά και βαριά τον καταψήφισε υπερψηφίζοντας τελικά με 56% των ψήφων ίσα-ίσα εκείνον τον Πρόεδρο που στη προηγούμενη πενταετία πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως τον είχε απαξιώσει, υποβαθμίσει, προδώσει και καταντήσει zombie ανυποληψίας.

    Το μόνο που μπορεί να πει κανείς για έναν τέτοιο λαό είναι ότι πάει γυρεύοντας και ό, τι παθαίνει θέλει και το παθαίνει, «το τραβάει ο οργανισμός του»!

    Οπότε και είναι παντελώς ανάξιος οποιουδήποτε οίκτου, οποιασδήποτε δικαιολογίας.

    Σημειωτέον ότι πριν από τις εκλογές αυτή την «αρχή του ανακλητού» ο Λιλλήκας την είχε υποβάλλει προς κρίση και έγκριση στη Βουλή όντας αναγκαία μια τροποποίηση του Συντάγματος.

    Όχι μόνο οι βουλευτές δεν την ενέκριναν ποτέ, αλλά δεν ξέρω αν έφτασαν ποτέ σε σημείο να την συζητήσουν σοβαρά. Η πώρωση στο ζενίθ!

    Κακό δίδαγμα των Κυπρίων πολιτικών: κανείς δεν θέλησε ποτέ να δώσει στον λαό την φωνή που δικαιούται να έχει ως «κυρίαρχος λαός» που διαστθμπανίζουν υποκριτικά!

    Ακριβώς λοιπόν ο ελληνοκυπριακός λαός επανέκλεξε αυτόν τον Πρόεδρο, ο οποίος σήμερα:

1) μετά από τόσες «νίλες» που έπαθε όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν και οι οποίες κόστισαν στην Κυπριακή Δημοκρατία πάμπολλα δεινά που «κατρακυλούν» αυτομάτως στους ίδιους ελληνοκύπριους πολίτες         

2) μετά από πάμπολλες ασυγχώρητες ήττες που υπέστη όχι μόνο απ’ τη Τουρκία, , ό, τι χειρότερο αλλά και μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Κοινότητα της οποίας ο ίδιος κατάντησε την Κ.Δ. ανυπόληπτο μέλος

3) άκρως ευάλωτος όπως είναι και, απ’ ό, τι φαίνεται, «εύκολος» στους λογής-λογής ξένους, αλλά και ντόπιους εκβιασμούς

4) γιατί ποιος ξέρει πόσους «σκελετούς» κρύβει στο ερμάριο του, οι οποίοι ανά πάσα στιγμή τον καθιστούν απλή μαριονέτα με «άλλους» να κινούν τα χέρια και τα πόδια της

5) με τόσες κατηγορίες διαφθοράς που του προσάπτονται όχι μόνο στο εσωτερικό «μέτωπο», αλλά και σε εξωτερικές διασυνδέσεις

6) και απτόητος συνεχίζει να υποχωρεί όταν πρόκειται να επιβάλλουν κυρώσεις στη Τουρκία που παραβιάζει τα πάντα στη Κύπρο, αντί να έχει το σθένος να θέσει veto στα κοινοτικά καλοπιάσματα προς τους Τούρκους και veto σε όποιο «πάγωμα» επιχειρείται στις κυρωτικές διαδικασίες

7) και ποιος ξέρει τί άλλο κακό είναι ικανός να προξενήσει στην ελληνική Κύπρο ως τον Φλεβάρη του 2023 που θα πρέπει να φύγει,

     δέχεται να τεθούν σε διαπραγματεύσεις, ωσάν να ήταν μέρος μιας αληθινής διμερούς «διαφοράς» Κύπρου-Τουρκίας, όλες οι παράνομες τουρκικές απαιτήσεις που τίποτ’ άλλο δεν δέχονται παρά μόνο το ασήκωτο βάρος ενός ελληνο-κυπριακού υποχωρητικού συμβιβασμού!

   Ακόμη μια φορά ένας Κύπριος Πρόεδρος (Αναστασιάδης) μαζί με έναν Έλληνα Πρωθυπουργό (αυτή τη φορά Κυριάκος Μητσοτάκης) σέρνονται σε μια διεθνή ψευτο-διάσκεψη βασισμένη αποκλειστικά πάνω σε τουρκική και αγγλική ατζέντα

ό, τι χειρότερο για την Κυπριακή Δημοκρατία,

   κάτι που φαίνεται πως ακόμη μια φορά δεν θέλει να καταλάβει ούτε και ο έτερος ελληνόφωνος, ο ελλαδίτης, ο οποίος υποτίθεται πως υπερασπίζεται την ελληνκή Κύπρο.

   Και να ‘ταν μόνο αυτό! Τί σας λέει η υποχρέωση της Κυπριακής Δημοκρατίας να λάβει μέρος σε αυτή τη ψευτο-διάσκεψη όχι ως Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά ως απλά Ελληνοκυπριακή Κοινότητα, σε «αναλογία»(!) με την Τουρκοκυπριακή Κοινότητα, η οποία όμως είναι πραγματικά «Κοινότητα», αφού δεν είναι κράτος αναγνωρισμένο από κανένα!

   Αυτό σημαίνει ότι ο Αναστασιάδης θέλει να πάρει μέρος στην ψευτο-διάσκεψη όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ως απλός πρόεδρος της ελληνοκυπριακής κοινότητας, απλός κοινοτάρχης!!!

   Δεν του καίγεται καρφί γι’ αυτή η τρομερή διεθνής υποβάθμιση που του επιβάλλεται!!  

   Και η Ελλάδα – που λέει πως τα κυπριακά συμφέροντα είναι και δικά της! – δέχεται αυτή την υποβάθμιση, παίρνοντας μέρος στη διάσκεψη ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΝΕΙ ΚΙΟΛΑΣ!!!

   Τρελά πράγματα, τρελή υποτέλεια, τρελό εθνικό πούλημα, τρελή ηθική κατάπτωση των δυο ελληνόφωνων «ηγετών».

   Τα έχουμε πει και γράψει εκατό φορές:

   δεν μπορούν και δεν πρέπει Ελλάδα και Κύπρος να πηγαίνουν σε διεθνείς διασκέψεις για το «κυπριακό πρόβλημα» δεχόμενες να συζητούν από θέση αδυναμίας ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ τα τουρκικά αιτήματα και σχέδια και τις φιλοτουρκικές θεματολογίες, «εισηγήσεις» του ΟΗΕ, της Αγγλίας και των ΗΠΑ!

   Να πάνε σε διεθνή διάσκεψη, αλλά να είναι επιτέλους και με δικό τους θεματικό πρόγραμμα, ένα ελληνο-κυπριακό σχέδιο!!

   Δεν το θέλει ο ΟΗΕ; η Αγγλία; οι ΗΠΑ; η Γερμανία; Τότε τίποτα!

   Δεν γίνεται πάντοτε να υποτιμάται Ελλάδα και Κύπρος,

   και Ελλάδα και Κύπρος να υποχρεώνονται να «διαπραγματεύονται» τουρκικές διεκδικήσεις καμουφλαρισμένες σε «Οηιακά σχέδια», ενός Ανάν, ενός Γουτέρες με διπλό γαζί δεμένοι με τους Τούρκους!

   Το ίδιο πάλι λέει και η «Αδούλωτη Κερύνεια»: «οι δυο ηγέτες να διαμορφώσουν τη δική μας ελληνική γραμμή βάση του διεθνούς δικαίου»!

   Βέβαια για να γίνει αυτό θα πρέπει να είσαι πραγματικός ηγέτης, όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά προπαντός στις πράξεις!

   Και τί θέλουν ακόμη μια φορά να μας πουν, με όλη την πρέπουσα υποκρισία τους, οι δυο «Ελληναράδες» Μητσοτάκης και Αναστασιάδης που «πετάγονται» να ξεστομίσουν το αυτονόητο, δηλαδή ότι «η μόνη βιώσιμη και δίκαιη λύση του Κυπριακού είναι αυτή που θα βασίζεται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και των ευρωπαϊκών αξιών»(!!!),

   όταν σε κάθε διεθνή διάσκεψη για τη Κύπρο όλοι οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι κυβερνώντες το μόνο που αγνόησαν και απέτυχαν να επιβάλλουν στις συζητήσεις ήταν και είναι ακριβώς αυτές οι αποφάσεις!!!!

   Μας κάνουν τους «έξυπνους», ξέροντας πάρα πολύ καλά ότι σε καμία περίπτωση αυτές οι αποφάσεις δεν θα γίνουν μέρος των συζητήσεων σε διεθνείς διασκέψεις για τη Κύπρο,

   και δεν θα γίνονται μέρος πολύ απλά γιατί αυτοί οι δυο Έλληνες «ηγέτες» ποτέ δεν θα θέσουν ΩΣ ΟΡΟ εκ των ουκ άνευ την έναρξη οποιασδήποτε διεθνούς διάσκεψης για το Κυπριακό με συζήτηση και προπάντων εφαρμογή των αποφάσεων!!

   Η υποκρισία έχει και τα όρια της. Και οι «facce di bronzo» που είναι πρέπει να το καταλάβουν.

   Διότι πάλι μας παραμυθιάζουν επίσης υποτιμώντας την νοημοσύνη όλων μας, αναγγέλλοντας δημόσια πως «επιδιώκουν να δουν μια Τουρκία που θα αποδεικνύει εμπράκτως ότι επιθυμεί έναν  ειλικρινή και εποικοδομητικό διάλογο»,

   όταν αυτοί οι ίδιοι – και εμείς όλοι! – πολύ καλά γνωρίζουν πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να γίνει και ποτέ δεν έγινε!

   Παίζουμε, παίζουν συνεχώς με τα λόγια. Ψάχνουν ένα άλλοθι για τις αποτυχίες τους και τις υποχωρήσεις τους, ανάλογα με το τί κάνουν οι Τούρκοι. Υποκρισία!

   Τώρα  μετά απ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση οι πάντες, αλλά ιδίως οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολίτες να μη διερωτηθούν: μα, με όσα γίνονται στην Ευρώπη, και στον κόσμο, με την πανδημία, με όλες τις «σκοτούρες» που δημιουργεί ο κορωνοϊός και τα ατελείωτα του κρούσματα, τους νεκρούς και την έλλειψη εμβολίων, τί τους έπιασε να «διευθετήσουν» δήθεν τα ελληνο-τουρκικά αλλά μαζί και τα τουρκο-κυπριακά!

   Μέσα σε τόσο παγκόσμιο αρμαγγεδών για την υγεία δισεκατομμυρίων ανθρώπων, πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται ΟΗΕ, Αγγλία, Γερμανία και όποιοι άλλοι ότι υπάρχει αρκετή ηρεμία ώστε συνομιλίες τόσο σημαντικές για θέματα που ήδη «σέρνονται» από περίπου μισόν αιώνα, τώρα θα μπορούν να οργανωθούν και να «λυθούν» επιτέλους(!) τα χρονίζοντα προβλήματα που τους «ενοχλούν»;!

   Αλλά τί λέει όμως ο σοφός λαός; Στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος.

   Γιατί είναι αυτά τα αρρωστημένα μυαλά, εγκληματικά αρρωστημένα με τη λερωμένη μαύρη ψυχή, αυτοί που ονομάζονται «άνθρωποι», αλλά είναι απλά ανθρωπόμορφα τέρατα με κολασμένη καρδιά και χαμόγελα στα χείλη,

   αυτοί στους οποίους η σημερνή ακαταλάγιαστη «αναμπουμπούλα» εμφανίζεται ως η καίρια «ευκαιρία» που περίμεναν για να πραγματώσουν τα παλιά «σχέδια» που έκρυβαν στα συρτάρια, «σχέδιο τάδε…», «σχέδιο Χ…», κλπ., δήθεν για να διευθετήσουν τις ελληνοτουρκικές «εκκρεμότητες» στο Αιγαίο και μαζί, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, να… λύσουν την τουρκο-κυπριακή «εκκρεμότητα»,

   ώστε:

• επιτέλους αυτή η γι΄ αυτούς δυσανάλογα μεγάλη γεωγραφικά Ελλάδα να επανέλθει, σε εδάφη και θάλασσα, στα σύνορα που είχε πριν αρχίσει το «ξήλωμα» των Τούρκων του 19 ^ου και 20^ού αιώνα, και
• επιτέλους να μπορεί να συμπληρωθεί το παζλ των υπέρ Τουρκίας ελληνο-κυπριακών παραχωρήσεων και υποχωρήσεων του Νίκου Αναστασιάδη στο Μον Πελερέν, στην Κρανς Μοντανά, στη Νέα Υόρκη και προηγούμενες «συνομιλίες», να γίνει κάποια αναγνώριση των καημένων εποίκων ως κρατική οντότητα της ΤΔΒΚ (οι Τουρκοκύπριοι είναι πλέον ασήμαντη μειοψηφία!) με παράλληλο τουρκικό έλεγχο της ευνουχισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία μπορεί και να αλλάξει και όνομα!

   Υπερβολές όλες αυτές; Μακάρι, αν και ορισμένες «προϋποθέσεις» γερμανο-τουρκικές που «αιωρούνται» στον «πολιτικό αέρα» δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις,

   και αυτό γιατί δεν βλέπουμε να υπάρχει κανένας, από ελληνόφωνης πλευράς, ικανός με βούληση να αντισταθεί και να ανακόψει το ρουν της κυπριακής αλλά και ελλαδικής κατάπτωσης και εξουδετέρωσης.

    Μας λένε πως και στις λεγόμενες «διερευνητικές» (ουσιαστικά ελληνο-τουρκικές διαπραγματεύσεις) και στη λεγόμενη «Πενταμερή» (δήθεν «διεθνή» διάσκεψη, με Τουρκία, Τουρκοκύπριους, Τουρκο-ΟΗΕ, Αγγλο-τουρκία) είναι «στημένο το παιχνίδι», και επομένως γι’ αυτό

   από τη μια ο Μητσοτάκης «πιέζεται αφόρητα»(!) με «λεβιέ πίεσης» (υποθέτουμε) τις ηθικές του αδυναμίες, τις πολιτικές του ανικανότητες, ίσως και κάποιους κρυφούς εκβιασμούς και μάλλον πολλές αμερικανο-γερμανικές εξαρτήσεις του

   κι απ’ την άλλη ο Αναστασιάδης πάλι «πιέζεται αφόρητα»(!) με «λεβιέ πίεσης» (υποθέτουμε)  όλες τις διεφθαρμένες καταστάσεις που χρόνια τώρα τον «περικλείουν» ή και τον «εμπεριέχουν», την γονιδιακή ανυπαρξία σθένους στον χαρακτήρα του και την ευκολία με την οποία «αφήνεται να τουμπάρεται» εκβιαστικά λόγω, ποιος ξέρει, ποιων παλιών και νέων «αμαρτωλών εκκρεμοτήτων» του.

   Οπότε όλοι εκείνοι που υπονομεύουν την ελληνική και ελληνοκυπριακή ύπαρξη ως σύνθεση πολιτικής οντότητας, γεωγραφικής κυριαρχίας και νομικού περιεχομένου διεθνών δικαιωμάτων

  φαίνεται πως – λόγω επιβεβαιωμένης ελλαδο-κυπριακής πολιτικής ανυπαρξίας – περπατούν σε βελούδινο χαλί το οποίο, αν δεν βρεθεί κάποιος να τους το τραβήξει κάτω απ’ τα πόδια (καλή ώρα όπως ο Κοτζιάς του Κρανς Μοντανά, δυστυχώς όμως μετά που ο ανεκδιήγητος Αναστασιάδης «τα είχε δώσει όλα»!),

   θα τους οδηγήσει επιτέλους στον ποθητό τους θρίαμβο επί των μισητών «πατέρων» Ελλήνων και «γιών» Ελληνοκυπρίων

   (και μη μου πει κανείς πως Γερμανοί και Τούρκοι δεν μισούν από τα βάθη της ψυχής τους ό, τι είναι ελληνικό!!).

   Το ότι το «παιχνίδι» είναι «στημένο» δεν είναι δα και σπουδαία ανακάλυψη και είδηση: όλοι ξέρουμε πως διαχρονικά όλα τα «πολιτικά παιχνίδια» με Ελλάδα και Κύπρο ήταν πάντα «στημένα»!

   Το θέμα και το ερώτημα και το έγκλημα είναι το γιατί διαχρονικά Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πηγαίνουν και παίζουν αυτά τα εν γνώσει τους «στημένα παιχνίδια»;!

   Και, κάθε φορά που «τα παίζουν», η Ελλάδα και η Κύπρος χάνουν πάντα κάτι απ’ τη κυριότητά τους και κάτι κερδίζει η Τουρκία!!

  Και γιατί οι κυβερνώντες τους, εξαιτίας των οποίων συμβαίνουν όλα αυτά, μένουν ατιμώρητοι!!

   Τώρα, όπως το είπαμε και άλλη φορά, το να μας λένε ότι μέσα σε αυτό το «στημένο παιχνίδι» αυτοί οι σημερινοί Μητσοτάκηδες και Αναστασιάδηδες πιέζονται τρομερά και γι’ αυτό οδηγούνται εκεί όπου οι ίδιοι «οι καημένοι» δεν θέλουν να πάνε,

   είναι λόγια του αέρα και της κοροϊδίας για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί οι «κατακαημένοι» ελληνόφωνοι κυβερνήτες (οι μόνοι δύο στο κόσμο!!!)

   ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΕΚΕΙ!!

   ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΕ «ΣΤΗΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ»;;;

   Αυτοί οι άνθρωποι, χθεσινοί και σημερινοί, (ίσως και, ο μη γένοιτο! αυριανοί!) δεν είναι μικρά παιδιά που μπορούμε να τα σέρνουμε, να τα οδηγούμε όπου θέλουμε! Μη λέμε τώρα σαχλαμάρες!

   Είναι σαν να λέμε πως αυτοί οι δύο, και άλλοι σαν αυτούς, είναι ανεγκέφαλοι, είναι μωρά/μωροί, έχουν το ακαταλόγιστο λόγω οργανικής βλακείας ή απουσίας νοητικής ικανότητας – κάτι που σίγουρα δεν αληθεύει για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι,  γνωστοί και μη εξαιρετέοι,  ξέρουν κάλλιστα τί κάνουν, πιστά ακολουθούν «συμβουλές» και προτροπές, έχουν καθαρή επίγνωση των πράξεών τους,

   πολύ απλά γιατί – έτσι όπως φαίνεται – είναι δοσμένοι ψυχή τε και σώματι στα κελεύσματα αλλότριων σειρήνων, χάρη στα οποία άλλωστε μένουν γαντζωμένοι στην εξουσία τους και στις «πολυθρόνες» τους  

   φοβούμενοι μήπως και, μη υπακούοντας τυφλά, τους πετάξουν έξω από τη «γλύκα» της εξουσιαστικής παντοδυναμίας και επιβολής στους άλλους.

   Μας λένε πως Αναστασιάδης και Δένδιας (ποιος ξέρει γιατί ίσα-ίσα Δένδιας και όχι Μητσοτάκης!) εκβιάζονται σε ένα «παιχνίδι με θέμα τη Κύπρο».

   Μα αν «εκβιάζονται», αυτό γίνεται γιατί

   ή αυτοί είναι οι ίδιοι «αντικείμενο εκβιασμών» λόγω δικών τους κολάσιμων αδυναμιών

   ή αυτοί θέλουν και εκβιάζονται, δέχονται να υποκύπτουν στους εκβιασμούς γιατί ξέρουν ότι αν δεν το κάνουν «θα τους ξεσκεπάσουν» και αυτοί θα αναγκαστούν να φύγουν ντροπιασμένοι

   ή τέλος δέχονται να τους εκβιάζουν γιατί βρίσκουν μέσα στους εκβιασμούς το άλλοθι για να πράξουν εκείνο στο οποίο δεν θέλουν να αντισταθούν, κάτι που προσωπικά τους συμφέρει και ωφελεί στην παράταση της εξουσίας τους.

   Θυμόμαστε ακόμη τη «τραγική φιγούρα» του ανυπόληπτου κυβερνήτη που δικαιολογούταν δήθεν επειδή… του είχαν βάλει «το πιστόλι στο κρόταφο»! Γελοίος ως το μεδούλι, για μπάτσες. Ξεδιάντροπος, άβουλος και μοιραίος, κατά Βάρναλη, αυτός νόμιζε πως το «πιστόλι στον κρόταφο» έδινε άφεση αμαρτιών στον εαυτούλη του για όσα πολλά είχε δώσει στον εχθρό της χώρας του.

   Κάτι τέτοιο συμβαίνει συνέχεια και στην Ελλάδα, δυστυχώς: είναι σαν να υπονοούν ότι εκείνο που «τους ανάγκασαν να κάνουν» είναι γιατί κατά κάποιο τρόπο «είχαν ή έχουν το πιστόλι στο κρόταφο».

   Και επειδή οι καημένοι δεν θέλουν να τους πυροβολήσουν και να τους «ξεκάνουν», υποκύπτουν στην… ανώτερη βία!

   Πάντως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι τελικά οι σημερινοί κυβερνώντες σε Ελλάδα και Κύπρο βρίσκονται σε καλή συντροφιά:

   ο μεν ένας με κάτι παρέες σαν τους «ελιαμεπιστές» βαθειά εθνομηδενιστές και «συμβούλους» τους, ο δε άλλος με κάτι τύπους σαν τον επίσης βαθειά εθνομηδενιστή Κυπριανού και διάφορους κολαούζους,

   έτσι ώστε από μόνοι τους, με τις επιλογές τους,  να κινδυνεύουν  να χαθούν, ανεπίδεκτοι μάθησης, βαθειά πωρωμένοι μέσα στα ξένα δίκτυα που άφησαν να τους τυλίξουν, τελείως αδιάφοροι για το τραγικά ξεπεσμένο μέλλον που ετοιμάζουν για τους πολίτες τους  και την ίδια τη χώρα τους.

   Είπα: «να χαθούν»: λάθος, γιατί αυτοί και να διαλύσουν κυριολεκτικά την πατρίδα τους, όταν «θα αποσυρθούν» από την «υπηρεσία» τους, κανείς δεν θα τους πειράξει για τα εγκλήματα που θα έχουν διαπράξει και τις προδοσίες που θα έχουν φέρει σε πέρας.

   Σε Ελλάδα και Κύπρο κυριαρχεί η ατιμωρησία των χρόνιων μειοδοτικών κυβερνητών, πρώην και «εν υπηρεσία» – και οι κύριοι αυτοί «φεύγουν» με ψηλά το κεφάλι αφήνοντας τη χώρα όλο και σε περισσότερο δυστυχή κατάσταση, παντελώς αδιάφοροι για τα κατακαΐδια που άφησαν πίσω τους.

   Γιατί άλλωστε να νιώσουν κάτι το θλιβερό; Έχουν δίκιο: είναι στο απυρόβλητο και κανείς δεν θα τους «κυνηγήσει» ποτέ για να λογοδοτήσουν.

  Τους βλέπουμε να κυκλοφορούν άνετοι και να τολμούν κιόλας ελεύθερα να μας κάνουν και «μαθήματα», οι αναιδείς!    

   Όχι μόνο, αλλά θα είναι μάλλον και απείρως πιο πλούσιοι από τότε που «μπήκαν» στον «στίβο της πολιτικής» (τί στίβος!).

   Οι τελευταίοι και μοναδικοί που «τη πλήρωσαν» ήταν πριν από 100 χρόνια, το 1922!! Ποιος τους θυμάται;

   Πάμε καλά!

 Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Ελληνιστής