Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Κανονικό δούλεμα με απίστευτο θράσος – Τί Makedonija, τί Μακεδονία: Τί πάνε πάλι να επιβάλουν στην Ελλάδα ημέτεροι και υμέτεροι

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
File Photo: Thousands of people participate in the rally for the Macedonia naming dispute, Thessaloniki, Greece, 21 January 2018. The Macedonia name dispute is a political dispute between Greece and FYROM. Greece opposes the use of the name “Macedonia” by the FYROM. Millions of Greeks identify themselves as Macedonians, unrelated to the Slavic people who are associated with the Former Yugoslavian Republic of Macedonia. Greece further objects to the use of the term “Macedonian” for the neighboring country’s largest ethnic group and its language. EPA, NIKOS ARVANITIDIS JANUARY 30, 2018
Κατ’ αρχήν διερωτώμαι και ερωτώ: έχοντας υπόψη ότι από το 1992 το «κρατικό» συνονθύλευμα των Σκοπίων προσωρινά λέγεται πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (πΓΔΜ), δηλαδή περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» και έχοντας επίσης υπόψη ότι, όπως «αποκαλύπτει» για να εντυπωσιάσει τους ανίδεους αναγνώστες η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Kontra News, η βασική πρόταση του φιλοσκοπιανού Νίμιτς για οριστική ονομασία των Σκοπίων είναι Novamakedònija.
Είναι λέξη που περιέχει πάλι τον όρο «Μακεδονία», όπως άλλωστε περιέχουν τον ίδιο όρο και όλες οι άλλες «προτάσεις» του ιδίου, (ας σημειωθεί πως ο πονηρός «διαμεσολαβητής» προτείνει τη σύνθετη λέξη Novamakedonija σαν να θέλει πει ότι ο όρος «Μακεδονία» είναι γραμμένος με το «μ» μικρό και επιπλέον στα σλάβικα,  υπονοώντας πως με αυτόν τον τρόπο «χάνεται» η έννοια της ελληνικής Μακεδονίας, οπότε οι Σκοπιανοί δεν κλέβουν από τους Έλληνες κανένα δικό τους όνομα και οι Έλληνες δεν πρέπει να κάνουν φασαρίες), υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στις δυο ονομασίες; Μπορεί λογικά κανείς να βεβαιώσει πως υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ των δυο όρων; Νομίζω πως θα μπορούσαμε να πούμε ότι και υπάρχει και δεν υπάρχει, όσο παράλογο κι αν φαίνεται αυτό.

Πρώτη απάντηση: δεν υπάρχει διαφορά. Και ναι, το ότι φαρισαϊκά προτείνεται ένα όνομα στα σλάβικα, «Makedònija», πρόκειται αλήθεια για όνομα που διαφέρει από το ελληνικό «Μακεδονία»; Μπορούμε να πούμε ότι Makedònija δεν είναι Μακεδονία; Με κανέναν τρόπο. Ουδεμία διαφορά. Το ένα όνομα είναι η ακριβής μετάφραση του άλλου ονόματος στην άλλη γλώσσα. Δεύτερη απάντηση: υπάρχει διαφορά. Και μάλλον τεράστια και ανυπολόγιστων συνεπειών, διότι: α) το Makedònija της σημερινής fYROM συνεχίζει να είναι «προσωρινό» και δεν οδηγεί πουθενά – έστω κι αν διατηρείται τώρα 25 χρόνια και έστω κι αν οι Σκοπιανοί, παραβιάζοντας τις Συμφωνίες, το μετέτρεψαν σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σφετερίζοντας ό, τι είναι μακεδονικό χωρίς η Ελλάδα να κάνει το παραμικρό για να το καταγγείλει και αποτρέψει – ενώ: β)  το Novamakedonija (που οι Σκοπιανοί κάλλιστα θα μπορούν να μετατρέψουν στο καλύτερα προσδιοριστικό  Nova Makedonija με ό, τι αυτό συνεπάγεται) εάν γίνει δεκτό από Ελλάδα και θεσπιστεί, θα είναι «οριστικό», για τους πάντες (ή erga omnes, όπως αρέσκονται να το λένε latinorum!), και ιδίως για την ελληνική Μακεδονία των 2500 χρόνων θα είναι μια βόμβα μεγατόνων.
Για το Βασίλειο των Αθηνών θα είναι μάλλον κάτι το φυσιολογικό: επιτέλους η ποθητή λύση! Βέβαια, για τους Σλάβους Βούλγαρους των Σκοπίων (δεν αληθεύει πως η Βούλγαροι χορηγούν βουλγάρικα διαβατήρια σε Σκοπιανούς που τα δέχονται πάλι με τον πονηρό σκοπό να «μπουν» από τη μικρή πόρτα στην ΕΕ;)  θα είναι ένας «τίτλος αριστοκρατίας» μεγίστου βαθμού και τίποτα δεν αποκλείει αργότερα τον πειρασμό του «κράτους των Makedonskij που σημαίνει Μακεδόνες» (και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει!) να απαιτήσει να πάψουν οι αυτόχθονες Έλληνες Μακεδόνες να ονομάζονται Μακεδόνες γιατί οι «αληθινοί Μακεδόνες» είναι οι Makedònskij διότι η αληθινή Μακεδονία είναι το Κράτος της  (Nova)Makedonija!! Και όπως ξέρουμε (αλλά στρουθοκαμηλίζουμε), ό, τι είναι «Μακεδονία» μονοπωλείται διεθνώς αποκλειστικά από τη ΧΩΡΑ, που ως κρατική υπόσταση  ονομάζεται Μακεδονία και όχι βέβαια από μια ΕΠΑΡΧΙΑ που λέγεται «Μακεδονία» και βρίσκεται σε μια άλλη χώρα.
Κατά τα άλλα, δεν χρειάζεται κανένας εκφρασμένος «αλυτρωτισμός» και «διεκδίκηση εδαφών»: αρκεί μια απλή αλλαγή του ονόματος, το  οποίο  εμπεριέχει από μόνο του την έννοια  του αλυτρωτισμού!  Αλλάζουμε το όνομα από fYROM σε Nova Makedonija και αυτομάτως μέσα στο «Makedonija» προϋπάρχει και ζει ο αλυτρωτισμός, έστω κι αν αλλάξουν όσα άρθρα θέλουμε του Συντάγματος.
Η άρση κάθε αλυτρωτισμού, όπως τώρα όλοι μασουλάν τη λέξη με ύφος παντογνώστη βιβλικής σοφίας, είναι στενά συνδεδεμένη με την ονομασία. Και το όνομα Makedònija στα χέρια των Σλάβων Σκοπιανών είναι το βασικό ατού αλυτρωτισμού, το μεγάλο κλειδί παντός είδους «μακεδονισμού»: για τα Σκόπια το «Μακεδονία», Makedònija,  σημαίνει μόνο αλυτρωτισμός, και το αντίθετο. Μεγάλο λάθος λοιπόν διαπράττουν όσοι Έλληνες διαχειρίζονται πολιτικά θέματα και διαχωρίζουν την «αξία» και τον «δυναμισμό» των δυο λέξεων πιστεύοντας – δεν θα έλεγα «με αφέλεια», αλλά «με μωρία» – ότι το «Μακεδονία» ή Makedonija μπορεί να στέκεται χώρια από το «αλυτρωτισμός» και «διεκδίκηση» – και τελικά ούτε γάτα ούτε ζημιά! Εάν ζητάμε να εξαφανιστούν από τα Σκόπια όλα όσα «μιλούν» για αλυτρωτισμό, τότε πρέπει να ζητάμε επίσης να εξαφανιστεί από τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία», ή «Makedonija» στα σλάβικα, ένα και αυτό, κάτι που ab initio δεν τους ανήκει.
Και δυστυχώς για την Ελληνική Μακεδονία αλλά και για όλη την Ελλάδα, στην Βουλή η κομματική πλειοψηφία (Σύριζα, ΝΔ, πρώην ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) φαίνεται να ευνοεί την «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό με χρήση έναντι όλων» επιμελώς αποφεύγοντας να προσθέσουν «με τον όρο Μακεδονία», ακριβώς όπως προτείνει ο Νίμιτς στις πολλές του «παραλλαγές»!
Δεν το λένε όμως δημόσια, το κρύβουν (δεν το άκουσα ποτέ!), γιατί γνωρίζουν πως αν το έλεγαν δημόσια και ο κόσμος το άκουγε από το στόμα τους, η πολιτική σταδιοδρομία τους θα τελείωνε πάραυτα. Ωστόσο η υποκρισία περισσεύει διότι ο κρυμμένος «όρος Μακεδονία» βρίσκεται μέσα στη σκέψη τους, μάλλον για να εμφανιστεί την τελευταία στιγμή πριν από την υπογραφή της «συμφωνίας λύσης».
Γι’ αυτό άλλωστε όλοι οι κομματικοί παράγοντες είναι εναντίον και του δημοψηφίσματος που διακηρύττει το απόλυτο αντίθετο. Μένει να δει κανείς τους κρυφούς λόγους που ωθούν αυτά τα «ελληνικά» κόμματα σε μια απόφαση σαν κι αυτή: «μακεδονοκτόνος».
Επομένως για την Ελλάδα το να δεχθεί μια άκρως ζημιογόνα λύση για την ονομασία των Σκοπίων υποχωρώντας στο θέμα της ύπαρξης του όρου «Μακεδονία» σε οποιαδήποτε γλώσσα, νομίζω πως δεν είναι καθόλου έξυπνο και αν δεν το «πληρώσουν» οι ίδιοι εκείνοι που το δέχτηκαν, θα το πληρώσουν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους.
Πάντως όλη ετούτη η ξαφνική, δήθεν αναπότρεπτη «ιστορία», και υστερία, που προέκυψε, όλη αυτή η εξαιρετικά ύποπτη, και θα έλεγα περισσότερο: ένοχη, βιασύνη να «τακτοποιηθεί» άρον άρον, με επείγουσες διαδικασίες (κατά κάποιον τρόπο σαν να λέμε: «μου βάζουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι») μια άλυτη υπόθεση εικοσιπενταετίας και, το κυριότερο, όλο αυτό το αλαλούμ να «γεννάει» την πεζή και μονότονη επανάληψη των προτάσεων της παλιάς σύνθετης ονομασίας και προπαντός του όρου «Μακεδονία» χωρίς να αλλάξει απολύτως τίποτα – μου φαίνεται πως είναι πολύ κακό σημάδι για την Ελλάδα, ανέκαθεν συνηθισμένη στις υποχωρήσεις, στα φοβικά σύνδρομα (βλ. η ελληνική ΑΟΖ), στην έλλειψη αυτοπεποίθησης, στην ακραία, παρανοϊκή αλλά αληθινή εκχώρηση δικαιωμάτων και δικαίων σε όσους δεν έχουν δικαιώματα και δίκαια, και τελικά στην βαθιά αδυναμία να ορθώσει το ανάστημά της ό,τι και αν μπορούσε να γίνει (που συνήθως δεν γίνεται απολύτως τίποτα!).
Πιστεύω πως είναι τελείως και τραγικά απλοϊκή η οποιαδήποτε πεποίθηση στην Ελλάδα πως αυτοί οι βόρειοι γείτονες της, εάν τους γίνει η χάρη να σφετεριστούν το όνομα των 2500 χιλιάδων χρόνων που έχει η Μακεδονία μόνο και μόνο γιατί αυτοί το χρησιμοποιούν κλεψίτυπα αυτά τα τελευταία 70 χρόνια: – θα «κάτσουν στ’ αυγά τους», δεν θα εμφανίσουν ποικιλοτρόπως αλυτρωτισμούς και διεκδικήσεις, – θα πάψουν να κρατάν και να διατρανώνουν τα ελληνικά μακεδονικά σύμβολα, – θα πάψουν να θέλουν να λέγονται  και να λένε σε όλη τη γη ότι είναι οι μοναδικοί, γνήσιοι Makedonskij, δηλαδή Μακεδόνες, στην μόνη και γνήσια «μακεδονική γλώσσα» τους, – θα πάψουν να «διδάσκουν» στα σχολεία παντός επιπέδου την makedonskij, μακεδονική τους ιστορία, λογοτεχνία, πολιτική, γλωσσολογία, «πολιτισμό», κλπ. – θα σταματήσουν να θέλουν τα προϊόντα τους να λέγονται «Made in Makedonija», – θα…θα…θα…και…και…και…!
Και συνεπώς: – θα δεχθούν ότι είναι ένας λαός ως το μεδούλι Σλαβικός, καραμπινάτοι Σλάβοι, – θα δεχθούν ότι η γλώσσα τους είναι σλαβο-βουλγάρικη (και αυτό κανείς, μα κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να το διαψεύσει), – θα δεχθούν να μην διδάσκονται πια σε παιδιά, νέους και μεγάλους ότι αυτοί είναι οι μόνοι, «πρωτότυποι» Μακεδόνες», – θα δεχθούν να θεωρείται η ταυτότητά τους σλάβικη και όχι «μακεδονική», – θα θελήσουν να αφαιρέσουν, όχι μόνο στο κέντρο των Σκοπίων, αλλά παντού στην επικράτειά τους, όλα τα μακεδονικά σύμβολα και τις μακεδονικές αναφορές, και μαζί με όλα αυτά και πολλά άλλα ανάλογα: – θα εξαφανίσουν από Σύνταγμα και νόμους και κανονισμούς και βιβλία και τηλεόραση/ραδιόφωνο τα πάντα που αφορούν επεμβατισμούς σε ελληνικά εδάφη, επιδιώξεις για «σκλαβωμένους Makedonskij (Μακεδόνες)», χάρτες κατακτήσεων και ιδιοκτησίας της «μεγάλης Μakedonija» που φτάνει έως τη Λάρισα και την Ήπειρο και το Αιγαίο.
Έτσι όπως βαίνει η «υπόθεση», εάν τα Σκόπια πετύχουν να δεχθεί η Ελλάδα την, ή μήπως: «να επιβληθεί στην Ελλάδα» η  «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και παρουσία του όρου ‘Μακεδονία’» (μια έκφραση απόλυτα παραπλανητική αν όχι εγκληματική), και οι Έλληνες πολιτικοί μας την παρουσιάζουν σαν να είναι το nec plus ultra του τέλειου και επιτέλους(!) της «λύσης», ένα είδος «όποιας λύσης».
Είναι αναμφισβήτητα  σίγουρο πως τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω δεν πρόκειται να πραγματοποιήσουν οι Σκοπιανοί, α! συγγνώμη, οι ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ! Και ποιος ξέρει; Μπορεί και να απαιτήσουν από την Ελλάδα να επιστρέψει σε αυτούς όσα μακεδονικά υπάρχουν σε Βεργίνα και Πέλλα κατηγορώντας την ότι τα έκλεψε και ανήκουν σε αυτούς που είναι οι αληθινοί «Μακεδόνες» και όχι στους «γιαλαντζί» της ελληνικής Μακεδονίας! Οι προηγούμενες απόπειρες θέσπισης ενός «μακεδονισμού» στη περιοχή των Σκοπίων που θα αναβάθμιζε εθνοτικά και ποιοτικά αυτόν τον κατ’ εξοχήν σλαβικό πληθυσμιακό χώρο σχεδόν μηδαμινού ιστορικο-πολιτισμικού εκτοπίσματος, έμειναν σε επίπεδο άκαρπων επιδιώξεων.
Τώρα με τον αναστημένο ανιστόρητο και πείσμωνα Νίμιτς, προσκολλημένο στις παλιές του εκβιαστικές για την Ελλάδα συνταγές, και με την επίσης αδικαιολόγητα πείσμωνα «επίσημη» Ελλάδα σε γεωγραφικούς προσδιορισμούς ανύπαρκτης οντότητας που μόνο τα σκοπιανά συμφέροντα εξυπηρετούν χαρίζοντας σε αυτά βάσιμα ιδεολογικά πατήματα, ενώ ουσιωδώς βλάπτουν τα ελληνικά, φοβάμαι μήπως η «λύση» έχει μπει σε ένα αυλάκι γενικά απίστευτης τοξικότητας και ειδικά απαξίωσης της ελληνικής Μακεδονίας.
Κανένας δεν αμφισβητεί ότι ένα μέρος (το νότιο) του κρατιδίου των Σκοπίων βρίσκεται στη  βόρεια ζώνη της αρχαίας Μακεδονίας. Εκείνο όμως που κανένας δεν θέλει να καταλάβει, μαζί και οι Έλληνες, αλλά πολύ περισσότερο (of course!)  οι Σκοπιανοί, είναι το αναμφισβήτητο γεγονός της οριστικής και αμετάκλητης αλλοίωσης αυτού του πρώην βόρειου κομματιού της ελληνικής αρχαίας Μακεδονίας το οποίο σταδιακά και αναπόφευκτα, όλο και βαθύτερα  μέσα στον χρόνο απώλεσε οιονδήποτε «ελληνικό μακεδονικό χαρακτηριστικό»  και απέκτησε αναγνωρίσιμη, αναγνωρισμένη και εκτεταμένη σλαβική φυσιογνωμία: Εν συντομία: μια ολοκληρωμένη σλαβική ταυτότητα, άρρηκτα βασισμένη πάνω στα σλαβικά γλωσσολογικά στοιχεία της κυριλλικής ανάγνωσης – φυσική συνέπεια της ογκώδους φυλετικής σλαβικής  διείσδυσης και αντίληψης που κυριολεκτικά «άλλαξε τα φώτα» και διέλυσε ό, τι «ελληνικό μακεδονικό» θα μπορούσε και είχε απομείνει στη περιοχή από τον 7ο αιώνα μ.Χ. και μετά. Και για το αληθές του λόγου: τίποτα το σημαντικό ελληνικό(μακεδονικό) δεν βρίσκεται στην επικράτεια των Σκοπίων!
Μήπως δεν είναι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο που οι Σκοπιανοί γέμισαν με μοντέρνα «μακεδονικά» καραγκιοζλίκια τους δρόμους και τις πλατείες τους σαν αντιστάθμισμα για το απόλυτο «μακεδονικό» κενό που υπάρχει στη χώρα τους; Είναι λοιπόν μεγά λάθος, μιλώντας για «Μακεδονία», να τοποθετούμε ως επί το πλείστον την σημερινή Μακεδονία μέσα στα πλαίσια της αρχαίας γεωγραφικής Μακεδονίας.
Η έννοια της Μακεδονίας είναι κυρίως πολιτιστική και γλωσσολογική διότι μετά από τον 7ο μ.Χ. αιώνα η γεωγραφική  ελληνική Μακεδονία έπαψε να υπάρχει στα εδάφη όπου οι σλαβικές φυλές είχαν εγκατασταθεί και εγκαταστήσει μια κυριαρχία μέσα στην οποία τίποτα δεν υπήρχε από αρχαίο ελληνικό κόσμο. Έτσι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στην νότια περιοχή της σύγχρονης πρώην Γιουγκοσλαβίας, ονόματι Βαρντάρσκα, το συνολικό τοπίο άρδην άλλαξε: ό, τι κι αν είχε μείνει το αρχαίο ελληνικό μακεδονικό εξαφανίστηκε ολοσχερώς και επικράτησε κατά κράτος το σλαβικό στοιχείο με δική του γλώσσα, ιστορία, παραδόσεις, κοινωνία, ανθρωπολογία – τέλος πάντων «μοίρα».
Γι’ αυτό δεν νομίζω να έχει πια κάποια έννοια να μιλάμε, όπως τελείως άστοχα και ασυλλόγιστα λέει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, για ένα 50% ελληνική Μακεδονία, ένα 35% «σκοπιανή», ένα 5% βουλγάρικη και ποιος ξέρει τί ακόμη! Εκτός του ότι εν σχέση με την αρχαία Μακεδονία η σημερινή ελληνική είναι τουλάχιστον το 65% και η «σλαβική» το 30%, κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι όλο αυτό το δήθεν «σκοπιανό μακεδονικό» 30% είναι τώρα 1400 χρόνια που έπαψε να είναι Μακεδονία ακριβώς γιατί έγινε Νότια Σλάβια, και εάν πάλι εμφανίστηκε εκεί το όνομα Μακεδονία και «οριοθετήθηκε» ήταν μόνο μετά που ο Τίτο το τράβηξε έξω από το χρονοντούλαπο για τους λόγους που όλοι ξέρουμε και για εκείνους που η ελληνική πλευρά τότε και  ποτέ μετά δεν καταπολέμησε αφήνοντας εγκληματικά να παγιωθούν και να γίνουν συνείδηση και αξίωση, έστω και παράνομη.
Σήμερα ωστόσο – και κόντρα σε αυτή τη συνειδησιακή αντίληψη –  δεν παύει να μπορεί να ειπωθεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με πάσα βεβαιότητα πως δεν υπάρχει πια κανένας γεωγραφικός μακεδονικός προσδιορισμός στον γεωγραφικό χώρο των Σκοπίων και ούτε βέβαια μπορούμε να «εφαρμόσουμε» σήμερα γεωγραφικά (δηλαδή από τον 8ο αιώνα μ.Χ. και μετά) εκείνο που υπήρχε στην εποχή της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας   Θα ήταν ο τέλειος παραλογισμός! Και έναν τέτοιο παραλογισμό συνεχίζει η ελληνική πλευρά να «θρέφει» και να υποστηρίζει.
Ίσως και γι’ αυτό τελευταία ο υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς σχεδόν εκθειάζοντας (ακόμη βέβαια χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα να τον δικαιώνει) το έργο του: «Με την εξωτερική μας πολιτική βάζουμε τέλος στους αλυτρωτισμούς», θέλησε να ρίξει μερικά βέλη στους «παλιούς», μήπως και εξορκίσει την συμπεριφορά της τωρινής ευθύνης: «Με την αδράνεια τους άφησαν να κτίζονται αλυτρωτικοί Μεγαλέξανδροι», σάμπως με τον όρο «Μακεδονία» που ο ίδιος προκρίνει δεν «κτίζονται Μεγαλέξανδροι»! Το βλέπουμε στα φαιδρά Σκόπια. Να δούμε στη συνέχεια εάν όλο το κεφάλαιο που μάζεψε με τη στάση του στο Κυπριακό θα το σπαταλήσει ή όχι  με το Μακεδονικό.
Τώρα, εάν αυτοί οι «Μεγαλέξανδροι» που λέει ο υπουργός οι Έλληνες πολιτικοί πιστεύουν πως δεν θα υπάρξουν πια μόνο και μόνο γιατί ο άλλος πονηρός, ο Ζάεφ, είπε ότι θα μετονομάσει έναν αυτοκινητόδρομο και ένα αεροδρόμιο (όπως λένε: «κάτι τρέχει στα γύφτικα) και ο Έλληνας πρωθυπουργός βιάστηκε να του το «ανταποδώσει» δηλώνοντας πόσο πολύ τον ικανοποίησε (με τόσο λίγο ικανοποιούνται αυτοί οι κυβερνήτες), η ελληνική αντίδραση δείχνει αν μη τι άλλο ασυγχώρητη αφέλεια και λανθασμένη στάθμιση της όλης κατάστασης, όταν ο Ζάεφ ούτε λίγο ούτε πολύ λέει πως αυτές οι δυο «κινήσεις» του αποδεικνύουν ότι η χώρα του δεν έχει εδαφικές αξιώσεις!! Ανεκδιήγητο και προοριζόμενο μόνο σε υπανάπτυκτους!
Ο Ζάεφ απέρριψε ήδη το «Makedonija-Skopije», διότι εμφανώς αυτή η ονομασία περιορίζει γεωγραφικά τις εδαφικές ορέξεις και επιδιώξεις των Σκοπιανών: μια «Μακεδονία» στον στενό κύκλο των Σκοπίων! Δεν συμφέρει.  Απ‘ την άλλη, παραδέχεται πως το θέμα της αλλαγής του Συντάγματος είναι πολύ δύσκολο, μάλλον γιατί του είναι αδύνατο να «πείσει» την Βουλή να το κάνει. Φανερά ο Ζάεφ εξαρτάται και από την αντιπολίτευση και από μέρος της ίδιας του της κομματικής παράταξης. Οπότε «παίζει» περισσότερο πάνω στην πολιτική υποχώρησης της Ελλάδας.
Μεγάλα εθνικιστικά φανατικά ρεύματα κυριαρχούν στη χώρα των Σκοπίων, καρπός μιας εικοσιπενταετίας πλύσης εγκεφάλου και συνείδησης και κρυφής πειθούς των σκοπιανών κυβερνήσεων και διαφόρων άλλων αρχών. Έτσι – όπως δείχνουν οι απαντήσεις σε αιφνίδιες ερωτήσεις δημοσιογράφων στους δρόμους της πρωτεύουσας – αυτοί οι Σκοπιανοί φαίνονται πεπεισμένοι  πως είναι οι μόνοι αυθεντικοί Μακεδόνες στο κόσμο, όσο παράλογο και εξωφρενικό να μοιάζει! Και καθόλου έτοιμοι να δεχθούν οποιαδήποτε αλλαγή στην ονομασία και την «ταυτότητα» τους. Δεν τους νοιάζει η γελοιότητά τους! Ούτε καν αντιλαμβάνονται πόσο γελοίοι είναι όταν σε πολύ ωραία σλάβικα βουλγάρικα λένε πως «είναι και θα είναι Μακεδόνες»! Τους έκαναν makedonskij robot. Και σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα για αλλαγές τέτοιου είδους οι πιθανότητες καταψήφισής τους είναι μεγάλες.
Ο βομβαρδισμός ταυτότητας που έχουν υποστεί δυο και τρεις γενιές συγκρότησε έναν εθνικισμό χειρίστης ποιότητας, υπερφανατικού  και ανυπάκουης εμβέλειας, όταν περίπου 70% του πληθυσμού δηλώνει αμετάκλητα «μακεδόνας», όσο βλακώδες κι αν φαίνεται! Και δείχνει πως δεν έχει καμία διάθεση να καταλάβει το λάθος του! ¨Όλα αυτά σημαίνουν πως η θέση των Σκοπιανών, πεισματικά αγκιστρωμένη σε παρακαταθήκες η απώλεια των οποίων θα ρίξει τον πληθυσμό στην πιο έντονη φυλετική ανυποληψία, σε κανέναν Ζάεφ δεν επιτρέπει κάποιο συνετό και εφικτό «άνοιγμα» προς την Ελλάδα και ουσιαστικές παραχωρήσεις για την ιστορική αλήθεια, όσο κι αν οι Έλληνες πολιτικοί κάνουν πως δεν το ξέρουν. Είναι δηλαδή σαν να λέμε ότι πάλι η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις για να φτάσουμε σε εκείνη την επιθυμητή «ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ (!)ΑΠΟΔΟΧΗΣ» που συνηθίζουν να λένε οι παπαγάλοι.
Στην Ιταλία λέμε: cornuto e mazziato, δηλαδή «κερατωμένος και δαρμένος». Υπέρ των Σκοπίων εμφανίζεται μετά και ο «διαμεσολαβητής» Νίμιτς ο οποίος όχι μόνο προτείνει ονομασίες όπου δεσπόζει αμετακίνητος ο ελληνικός όρος «Μακεδονία»(έστω και: Makedonija) και σε καμία απ’ αυτές δεν υπάρχει κάτι που να αναφέρεται σε σλαβική υπόσταση(!), αλλά και επιπλέον, τελευταία εκφράζεται ανεπίτρεπτα με τρόπους που ουδόλως συνάδουν με την αμεροληψία και αντικειμενικότητα που πρέπει να διαθέτει ένας διαμεσολαβητής που σέβεται τον εαυτό του.
Το να λέει, αυτός ο παρωχημένος πλέον Αμερικανός γέροντας «διπλωμάτης» (σίγουρα συνδυάζοντάς το με τις πέντε προτάσεις ονομασίας του): «έχουν πολύ ισχυρή ταυτότητα εδώ και πολλά χρόνια» (οι Σκοπιανοί) και «η ταυτότητα των ανθρώπων είναι ασφαλής» επιβεβαιώνοντας πως οι προτάσεις του «περισσότερο ενισχύουν παρά πλήττουν την ταυτότητα» (των Σκοπιανών), ολοκάθαρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά σαν να λέει: «Σκοπιανοί, είμαι με το μέρος σας, είμαι κατά της Ελλάδας και ό,τι λέω το λέω για να σας βοηθήσω, αρχίζοντας από τις προτάσεις μου»! Μη ξεχνάμε άλλωστε πως ο Νίμιτς είναι τώρα 25 χρόνια που δεν άλλαξε θέση: πάντα οι ίδιες ή ανάλογες προτάσεις. Πάντα με το «Μακεδονία» ως εθνικό πρόσημο του κράτους των Σλάβων Σκοπιανών.
Ο πιο αποτυχημένος διαμεσολαβητής της ιστορίας. Δεν ξέρω τί συμβαίνει και η Ελλάδα, με όλα αυτά τα «τερτίπια» του Νίμιτς, συνεχίζει ακόμη να τον αποδέχεται και να δέχεται να συζητά μαζί του. Πώς την ονομάζουν αυτή τη συμπεριφορά οι Έλληνες πολιτικοί; Όπως τους συμφέρει, φυσικά, αλλά ίσως και  προπαντός όπως συμφέρει σε εκείνους που «σπρώχνουν» τόσο επιτακτικά ώστε – για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας – μια σλάβικη χώρα να ονομαστεί με ένα ελληνικό όνομα! Όνειδος!
Βέβαια τα παραδείγματα της Βρετάνης/Μεγάλης Βρετανίας και Αυστρίας/Νέας Γερμανίας και το μέγεθος των τότε εναντιωμένων κυβερνητών σε Γαλλία και Γερμανία δεν μπορούν να συγκριθούν με ό, τι παρουσιάζει σήμερα η Ελλάδα. Συνεπώς είναι τοις πάσι φανερό ότι ο Νίμιτς δεν είναι εδώ για να «λύσει το πρόβλημα», αλλά για να αποδειχθεί ο ίδιος μέρος του προβλήματος. Και οι πρώτοι που θα έπρεπε να το αντιληφθούν είναι οι Έλληνες πολιτικοί, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Ένας ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για να διασφαλίσει την «μακεδονική ταυτότητα» των Σκοπιανών, που αναφέρεται συνέχεια και παντού σε «Μακεδόνες» εννοώντας (και συζητώντας με) τους Σκοπιανούς, ένας που «σέβεται απολύτως» αυτήν την κλοπιμαία ταυτότητα και δεν σέβεται την ταυτότητα εκείνων που την έχουν πηγαία και πρωτότυπα, που δημόσια αναφέρεται προσβλητικά για τον Μέγα Αλέξανδρο, τον αληθινό Έλληνα Μακεδόναν – πώς μπορεί να διατελέσει «διαμεσολαβητής» μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων;! Βέβαια, αυτή η κατάσταση πολύ θυμίζει την «περίπτωση» του Έιντε στο Κυπριακό πριν από το Κρανς Μοντάνα. Και ακούοντας τον Νίμιτς να μιλάει για «δυναμική για λύση» στο Σκοπιανό, είναι σαν να ακούω πάλι τον αλήστου μνήμης Έιντε να μιλάει για το Κυπριακό. Τελικά νομίζω πως είναι απαραίτητο να δούμε και ποιες και εάν υπάρξουν συνέπειες από τις μαζικότατες λαϊκές εκδηλώσεις/διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και αλλού, όπου προβλέπεται αθροιστικά μια παρουσία πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της Ελλάδας.
Φαίνεται πως έντονο είναι το ΟΧΙ σε ονομασία Σκοπίων με τον όρο «Μακεδονία», στα σλάβικα ή σε άλλη γλώσσα, ή και «αμετάφραστο»(!), όπως αλαφροΐσκιωτα ειπώθηκε από κάποιους πολιτικούς που θέλησαν να εκφράσουν μια εξυπνάδα. Το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας εξέφρασε την αντίθεσή του σε όνομα πΓΔΜ με τον ιστορικό όρο. Η Εκκλησία της Ελλάδας, η επιρροή της οποίας είναι σημαίνουσα για μερικά εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών, έδωσε το «πράσινο φως» στους κατά τόπους Μητροπολίτες για την παρουσία τους σε συγκεντρώσεις του «ΟΧΙ Μακεδονία».
Ο Αλέξης Τσίπρας στην τελευταία ομιλία του μίλησε για «πατριωτισμό». Μένει να δούμε εάν ο «πατριωτισμός» του έχει κάποια σχέση με το όχι ή το ναι Μακεδονία. Βέβαια, η απάντησή του μάλλον θα ορίσει πολλά και όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών, οποτεδήποτε κι αν γίνουν αυτές. Τώρα μιλάμε, και όλοι μιλούν, για μια «σύνθετη ονομασία έναντι όλων», δηλαδή για το εσωτερικό των Σκοπιανών αλλά και για το εξωτερικό. Επειδή τα 70 χρόνια που τα Σκόπια επίσημα έχουν, προσωρινά ή όχι, στην ονομασία τους τον (πλαστό) όρο «Μακεδονία»  δεν μπορούν να υπερισχύσουν και να σβήσουν τα 2500 χρόνια που η ελληνική Μακεδονία διαθέτει αυτόν τον όρο, πιστεύω πως η πιο αρμόζουσα ονομασία αυτού του ετοιμόρροπου κρατιδίου που με το ζόρι θέλουν να το κρατήσουν εν ζωή, είναι η Νότια Σλάβια, ακριβώς σύνθετη ονομασία με απόλυτα αληθινό γεωγραφικό προσδιορισμό. Ή ακόμη και Δημοκρατία του Βαρντάρ, πάλι με αληθινό γεωγραφικό πρόσημο.
Συμπερασματικά, εκείνο που μας ενδιαφέρει πρωτίστως είναι ότι «δεν πρέπει να γίνει όχημα η Ελλάδα για να επιλύσουν οι Σκοπιανοί τα εσωτερικά τους προβλήματα», όπως άπταιστα σημειώνει ο Μιχ. Ιγνατίου. Τα Σκόπια επείγονται για ΝΑΤΟ και ΕΕ, όχι η Ελλάδα. Φυσιολογικά τα Σκόπια είναι που πρέπει να διορθώσουν ό, τι στραβό έχουν. Η Ελλάδα δεν πρέπει  να διορθώσει τίποτα από τα ορθά που έχει. Και εάν τα Σκόπια αρνούνται να αποδεχθούν την αλήθεια, δεν θα χαθεί η Ελλάδα: το μόνο σίγουρο! Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, συγγραφέας
Πηγή: Τί Makedonija, τί Μακεδονία: Τί πάνε πάλι να επιβάλουν στην Ελλάδα ημέτεροι και υμέτεροι http://mignatiou.com/2018/01/ti-makedonija-ti-makedonia-ti-pane-pali-na-epivaloun-stin-ellada-imeteri-ke-imeteri/

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή