Διεθνή
Κύπρος: Οι αρνητές του κορονοϊού και ο νέος εποικισμός με μετανάστες
Μιλούν για «κυβέρνηση στον νότο», διαδηλώνουν κατά των περιοριστικών μέτρων για την πανδημία, προσπαθούν να ξηλώσουν τον φράκτη στον Αστρομερίτη, καλωσορίζουν τους μετανάστες που η Τουρκία προωθεί μέσω Κατεχομένων, δεν έχουν ποτέ διαδηλώσει για την τουρκική Κατοχή, έχουν προκαλέσει την οργή όλων των κομμάτων πλην του ΑΚΕΛ.
Είναι οι λεγόμενοι «ωσδαμέδες», τα μέλη της πολιτικής πλατφόρμας «ΩΣ ΔΑΜΕ» (ανορθόγραφα «ως εδώ»), ακροαριστερής κυπριακής οργάνωσης που ήδη έχει διοργανώσει τρεις συγκεντρώσεις από την αρχή του χρόνου, με τελευταία αυτή της 27ης Μαρτίου. Αυτή τη φορά προκαλώντας με την ανακοίνωσή τους μεγάλες αντιδράσεις στη μεγαλόνησο.
Δυο μέρες νωρίτερα, απευθύνοντας το κάλεσμά τους, είχαν προχωρήσει στην ακόλουθη ανάρτηση:
«Η κυβέρνηση στον νότο εργαλειοποίησε άμεσα την πανδημία για να βάλει την Κύπρο σε πορεία οριστικής διχοτόμησης. Πριν καν καταγραφεί κρούσμα κορονοϊού στην Κύπρο, η πρώτη της κίνηση ήταν το κλείσιμο τεσσάρων οδοφραγμάτων. Η άμεση αντίδραση του επαναπροσεγγιστικού κινήματος και η διάνοιξη του οδοφράγματος Λήδρας/Lokmaci στις 29 του περασμένου Φλεβάρη, αντιμετωπίστηκε με μια χυδαία εκστρατεία στοχοποίησης από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Η άφιξη του κορονοϊού μέσω αεροδρομίων σε νότο και βορρά έδωσε στους διχοτομιστές ένθεν και ένθεν της Πράσινης Γραμμής την ευκαιρία που έψαχναν για να κλείσουν οριστικά όλα τα οδοφράγματα και να σταματήσουν την καθημερινή συνύπαρξη των ανθρώπων της Κύπρου. ΩΣ ΔΑΜΕ με τες διχαστικές πολιτικές. Απαιτούμε άμεση διάνοιξη όλων των οδοφραγμάτων, αφαίρεση του φράκτη Νουρή στον Αστρομερίτη και επιστροφή σε συνομιλίες για λύση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα!»
Η αντίδραση ήλθε αμέσως από όλα τα κόμματα – εκτός από το ΑΚΕΛ. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός μίλησε για επίθεση στη Δημοκρατία, υποστηρίζοντας πως το ΑΚΕΛ (το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου) δεν αντιδρά διότι, όπως αναφέρει, «δεν θέλει να το χαρακτηρίσουν συστημικό κόμμα, δεν θέλει να χάσει κάποιους που πιθανόν να το ψηφίσουν».
Στο ίδιο μήκος κύματος και η ΕΔΕΚ, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που στην δική του ανακοίνωση ανέφερε πως «το πλέον λυπηρό είναι που η εν λόγω ομάδα φαίνεται να έχει άμεση διασύνδεση με το κοινοβουλευτικό κόμμα ΑΚΕΛ», υπογραμμίζοντας ότι «μέσα από τέτοιες δηλώσεις νομιμοποιούν την διχοτόμηση και αναγνωρίζουν το κατοχικό καθεστώς».
«Την Κύπρο δεν την κρατά χωρισμένη η πανδημία αλλά ο τουρκικός στρατός», δήλωσε ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ Λουκάς Φουρλάς, υπενθυμίζοντας πως το ΑΚΕΛ είχε συμπορευτεί σε πορείες και εκδηλώσεις με τους Ως Δαμέ».
Από την πλευρά τους, οι «Ως Δαμέ», έπαιξαν με τις λέξεις. Στην απάντησή τους είπαν πως αναφέρθηκαν σε «κυβέρνηση στον νότο» και όχι σε «κυβέρνηση του νότου». Και κατηγόρησαν όλους τους υπόλοιπους, καταφεύγοντας στα γνωστά επιχειρήματα περί διαπλοκής.
Το απόγευμα του Σαββάτου, 27 Μαρτίου, οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους της Λευκωσίας, με την πορεία να ξεκινά από το υπουργείο των Εσωτερικών και να καταλήγει στο προεδρικό μέγαρο – αφού προηγουμένως είχε απαγγελθεί ποίημα υπό τον τίτλο «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού».
.jpg)
Με συνθήματα υπέρ των διαδηλώσεων και κατά της «αστυνομικής βίας»
Ζήτησαν, όπως και τις προηγούμενες φορές, τον τερματισμό της απαγόρευσης κυκλοφορίας τις βραδινές ώρες, την αφαίρεση του συρματοπλέγματος από τη Νεκρή Ζώνη στον Αστρομερίτη και την επαναλειτουργία όλων των σημείων διέλευσης καθώς και «την στήριξη εργαζομένων και ανέργων, ντόπιων, μεταναστριών και αιτούντων άσυλο που πλήττονται από την πανδημία».
«Στους δρόμους ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, την αστυνομική καταστολή, την κυβερνητική διαφθορά, τις αυτονομιστικές και ρατσιστικές πολιτικές», αναφέρουν στα προσκλητήριά τους. Την προηγούμενη φορά, στις 20 Φεβρουαρίου, είχαν διαδηλώσει στα νότια της Λευκωσίας. Και την αμέσως προηγούμενη, στις 13 Φεβρουαρίου, είχαν πρωτοστατήσει σε επεισόδια.
Τα ελληνικά πανό εναλλάσσονται με αυτά όπου τα συνθήματα είναι γραμμένα στα τουρκικά και τα «αιτήματά» τους κάτι μας θυμίζουν, κάτι μας θυμίζουν:
«Επενδύσεις στη δημόσια υγεία, όχι στον αστυνομικό και στρατιωτικό εξοπλισμό
Μέτρα έκτακτης ανάγκης για εργαζόμενους, άνεργους, μετανάστες και αιτούντες άσυλο που πλήττονται από την πανδημία
Τέλος στη διαχείριση της πανδημίας με όρους καταστολής, με παράλληλη διασφάλιση της προστασίας των ευάλωτων ομάδων
Τέλος στην απαγόρευση διαδηλώσεων
Τερματισμός του κατασταλτικού κανόνα στην πανδημία και άρση αμέσως των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, έξοδος με μήνυμα και απαγόρευση δημόσιων συναντήσεων και διαδηλώσεων
Αφαίρεση συρματοπλέγματος στον Αστρομερίτη και άνοιγμα όλων των σημείων διέλευσης με την απαραίτητη αποχέτευση
Τερματισμός της λεηλασίας της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, τέλος στον πόλεμο εναντίον του πολιτισμού και του ερασιτεχνικού αθλητισμού
Άμεση απόσυρση του θανάσιμου όπλου TOMA από τους δρόμους
Τέλος στην αστυνομική βία και άμεση απόσυρση της φονικής αύρας νερού με την ευφάνταστη ονομασία Αίαντας από τους δρόμους μας».
Με λίγα λόγια, ζητούν να επιτραπεί στην Τουρκία να εξαπλώσει την εποικιστική της πολιτική – και μάλιστα με μεταφερόμενους από την Τουρκία μετανάστες – και στην ελεύθερη Κύπρο.
Και κάνουν ό,τι μπορούν για την διάδοση του κορωνοϊού!
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και ο δήθεν τοπικιστικός χαρακτήρας που θέλουν να δώσουν στις δράσεις τους, χρησιμοποιώντας τη ντοπιολαλιά:
«Μέσα που τες διαδηλώσεις του ως δαμέ εκφράζουνται οι πολλές τζιαι πολύμορφες πτυχές ενός κοινού αγώνα. Σσιαιρούμαστε ιδιαίτερα με τη δημιουργικότητα τζιαι τες πρωτοβουλίες που θωρούμε να αναπτύσσουνται, αλλά τζιαι με τα περιεχόμενα που πλαισιώνουν τζιαι συμπληρώνουν το παζλ της εναντίωσης στον κρατικό αυταρχισμό.
Εστιάζουμε σε μερικά ενδεικτικά στιγμιότυπα της διαδήλωσης του Σαββάτου. Η οργανωμένη, δυναμική παρουσία συντροφισσών με συνθήματα, πανό, φαντασία ενάντια στην πατριαρχία τζιαι την έμφυλη βία. Η παρουσία μεταναστριών που τες Φιλιππίνες με σημαίες τζιαι πανό, λίες μόνο μέρες μετά που έγινε γνωστό ότι εν θα υπάρξουν ποινικές διώξεις μπάτσων για τες δολοφονίες Μεταξά. Τα σκληροπυρηνικά λυκειόπαιδα που εν μας αφήναν να πάρουμε ανάσα τζιαι εσύρναν το ένα σύνθημα μετά το άλλο.
Θωρούμε το νήμα που συνδέει τους αγώνες να βρίσκει μια συλλογική, δημιουργική έκφραση στους δρόμους τζιαι στην καθημερινότητα. Θωρούμε μέσα που τους αγώνες μας για το έμφυλο, το μεταναστευτικό, την καταστολή έναν κοινό αγώνα ενάντια στην (νέα) καπιταλιστική κανονικότητα, ενάντια στον (νέο) φασισμό. Ο αγώνας συνεχίζεται…»

Το προφίλ των οργανώσεων
Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας «Σημερινή», αν και οι «Ως Δαμέ» προσπαθούν να εμφανιστούν ως ανεξάρτητο κίνημα, «σε πολλές περιπτώσεις επίσημες οργανώσεις του ΑΚΕΛ συμμετείχαν ή έχουν κατά το παρελθόν συνεργαστεί με τους συνδιοργανωτές σε διάφορες δράσεις ή οι ομάδες των διοργανωτών στηρίζουν τις εκδηλώσεις του κόμματος».
Μάλιστα, το ΑΚΕΛ είχε στηρίξει ανοικτά την εκδήλωση της 20ής Φεβρουαρίου.
Η «Σημερινή» σκιαγράφησε την κίνηση μέσα από τις ίδιες τους τις ανακοινώσεις μέσω των ιστοσελίδων τους.
Όπως αναφέρουν «θεωρούμε εαυτές και εαυτούς ως κομμάτι του ευρύτερου κινήματος ρήξης με το υπάρχον μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας».
Επίσης, «ως ελευθεριακό κίνημα πρέπει να απαλλαγούμε από αστικές-φιλελεύθερες νοοτροπίες και επιρροές που αφαιρούν από τη σύγκρουση τον ταξικό της χαρακτήρα και μειώνουν την αντισυστημική πάλη σε μια απλή διεκδίκηση περισσότερων δικαιωμάτων χωρίς ουτοπικό οραματισμό».
Και βέβαια, «είναι σημαντικό η ηγεμονία του εθνικισμού να σπάσει. Θα είμαστε ενεργά παρούσες και παρόντες σε κάθε προσπάθεια αποκαθήλωσής του», αναφέρουν.
Στην πλατφόρμα μετέχει η «Συσπείρωση Ατάκτων» και σύμφωνα με την έρευνα της εφημερίδας, στις εκδηλώσεις τους ως ομιλητές εμφανίζονται στελέχη και δημοσιογράφοι που συνεργάζονται με μέσα που εκφράζουν ή συνεργάζονται με το ΑΚΕΛ, όπως η εφημερίδα «Χαραυγή».
Όπως αναφέρει η «Σημερινή», «τη στιγμή που η Κύπρος είναι υπό κατοχή και η Τουρκία συνεχίζει την βίαιη επεκτατική της πολιτική και τους πολέμους, η Συσπείρωση Ατάκτων καλεί σε μείωση των αμυντικών δαπανών».
Μάλιστα, σύμφωνα με την εφημερίδα, «η Συσπείρωση Ατάκτων παρουσιάζει αρνητικά τις ειρηνικές διαδηλώσεις κατά της κατοχής και μνήμης των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, τους οποίους δολοφόνησαν με αστυνομική και στρατιωτική βία Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι το 1996, μαζί με ακροδεξιούς φασίστες Γκρίζους Λύκους», ενώ «τάσσονται υπέρ της άφιξης περισσότερων μεταναστών και προσφύγων, οι πλείστοι μεταφέρονται από Τούρκους δουλέμπορους στα κατεχόμενα και μετά στις ελεύθερες περιοχές».
Οι Ως Δαμέ έχουν κατά καιρούς συμπορευτεί με οργανώσεις όπως το Γρανάζι, η ΚΙΣΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου, ενώ μια από τις πιο δραστήριες ομάδες πίσω από τις διαδηλώσεις είναι η «Αριστερή Κίνηση – Θέλουμε Ομοσπονδία». Με κύριο στόχο την επιβολή ομοσπονδίας στην Κύπρο, καθώς δεν παρουσιάζουν την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως «οδυνηρό συμβιβασμό» όπως όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου.
«Μόνο αν δοθεί δημόσια μάχη ενάντια στους εθνικιστές, στην εκκλησία, στις νομικίστικες αναλύσεις των διανοουμένων του απορριπτικού μετώπου, θα υπάρξει έδαφος πάνω στο οποίο να μπορεί να οικοδομηθεί ένα πνεύμα ειρηνικής συμβίωσης και αλληλοκατανόησης», αναφέρουν.
Παράλληλα, έχουν επιτεθεί στον αντικατοχικό τουρκοκύπριο δημοσιογράφο Σενέρ Λεβέντ, ο οποίος έχει επανειλημμένα δεχθεί επιθέσεις και κινδυνέψει από Τούρκους ακραίους, αλλά αρνήθηκε να κατέβει ως υποψήφιος με το ΑΚΕΛ.
Από εκεί και πέρα, σε αυτό το συνονθύλευμα βρίσκεις τα πάντα:
Η «Αυλή» που τάσσεται κατά της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ ένα από τα πανό τους δείχνει περιστέρι να αφοδεύει στην ελληνική και την τουρκική σημαία!
Το «Αερικό στα βουνά του Τροόδους» με περιβαλλοντική δράση, που όμως τα μέλη του έλαβαν μέρος στις διαδηλώσεις των αρνητών του κορωνοϊού και τάχθηκαν κατά του κλεισίματος των οδοφραγμάτων για αναχαίτηση του ιού.
Η «Σπιριθκιά» με σύνθημα «ούτε γκάζια, ούτε συμμαχίες με τους ιμπεριαλιστές, κοινοί αγώνες ντόπιων – μεταναστών», «κάτω η αστυνομοκρατική διαχείριση», ζητώντας «συλλογικούς αγώνες ενάντια στα κράτη». Σε ένα από τα πανό τους αναγραφόταν «All Cops Are Bastards».
Εκεί και οι «Antifa» της Λευκωσίας, που χρησιμοποιούν το τουρκικό όνομα της κυπριακής πρωτεύουσας (Lefkosha), ενώ τάσσονται κατά της στράτευσης στην Εθνική Φρουρά, αλλά και κατά του αντικατοχικού αγώνα του κυπριακού λαού.
Σημαντικά στοιχεία – που επίσης κάτι μας θυμίζει – η στοχοποίηση των αστυνομικών και ο «αιώνιος πόλεμο κατά της γριβικής νεολαίας».
Η Σημερινή καταγράφει και τις ακόλουθες οργανώσεις:
Accept ΛΟΑΤΚΙ Κύπρου
Δέφτερη Ανάγνωση
Δίκτυο Δράσης για την Στέγη και την Πόλη
Devrimci Komünist Birlik – Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα
Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις
Κίνηση Save Akamas – Save Cyprus
Νέα Διεθνιστική Αριστερά
Νεολαία Φίλων της Γης Κύπρου
Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ εκπαιδευτικών Ειρήνη
Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Λεμεσού Ενάντια στα Ψηλά Κτίρια
Save Solea Valley

Οι αρνητές και το ΑΚΕΛ
Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις στον συγκεκριμένο αφιέρωμα, αλλά η εφημερίδα στην απάντησή της τον περασμένο Φεβρουάριο σημείωνε ότι «παρά τις φωνές, τις απειλές, τους λεονταρισμούς και τις διαμαρτυρίες, κανένας, μα απολύτως κανένας, δεν αμφισβήτησε τα στοιχεία που παραθέσαμε. Μετά όμως από τον ψηφιακό όχλο ήρθε και η «Χαραυγή» σήμερα, ως η πραγματική αφέντρα όλης της Αριστεράς, ακραίας και μη, να «καθαρίσει», στοχεύοντας κατά της «Σημερινής» και του προσωπικού της. Η «Σημερινή» όμως σηκώνει το γάντι, διότι δεν δέχεται μαθήματα δημοσιογραφίας, δημοκρατίας και… «ηθικού πλεονεκτήματος» από ένα έντυπο που είναι το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ».
Η εφημερίδα, απαντώντας στον ανώνυμο συντάκτη της «Χαραυγής» υπογράμμισε πως «όλα τα στοιχεία και οι φωτογραφίες είναι πλήρως τεκμηριωμένα διότι προέρχονται από τις επίσημες ιστοσελίδες των ίδιων των διοργανωτών».
Ο «μασκοφόρος» συντάκτης, όπως αναφέρεται από την Σημερινή, είχε γράψει πως «ουδέποτε υπήρξε βία από οποιαδήποτε έκφανση της Αριστεράς στην Κύπρο» – κι’ αυτό κάτι μας θυμίζει, έ;
Αλλά η εφημερίδα απαντά:
«Όταν πήγαν οι ίδιες οργανώσεις στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας και έγιναν τα έκτροπα εκεί, με επίθεση κατά κληρωτού στρατιώτη της Εθνικής Φρουράς και αστυνομικών, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό της, ήταν παρούσα κάθε «έκφανση της Αριστεράς στην Κύπρο». Και οι «Antifa Lefkosha» εκεί ήταν, και η «Unite Cyprus Now» και η «ΚΙΣΑ» και η «Αριστερή Κίνηση Θέλουμε Ομοσπονδία». Και παρόντες εκεί μεγαλοστελέχη και ευρωβουλευτές (νυν και πρώην) του ΑΚΕΛ, όπως ο Τάκης Χατζηγεωργίου και ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ αλλά και ο Νίκος Τριμικλινιώτης. Μάλιστα, οι «Antifa Lefkosha» έβγαλαν και αφίσα αλληλεγγύης προς τον δράστη. Απόδειξη πως Antifa και ΑΚΕΛ έχουν κοινούς στόχους, ο Άντρος Κυπριανού συναντήθηκε τότε με τον Αρχηγό Αστυνομίας και ανακοίνωσε ο ίδιος πως θα αποσυρθούν οι κατηγορίες οχλαγωγίας και παράνομης συνάθροισης που απαγγέλθηκαν σε ορισμένους διαδηλωτές της οδού Λήδρας. Καλός ο εκ τους ασφαλούς βίαιος «αντιφασισμός» όταν ξέρουν πως θα τον ακολουθήσει ωμή πολιτική παρέμβαση προς την ηγεσία της «φασιστικής» Αστυνομίας.
Και ας μην μιλήσουμε για την αστυνομική βία τον Ιούλιο του 2011 της κυβέρνησης του Δημήτρη Χριστόφια, την οποία ορισμένοι από τους σημερινούς κατήγορους της Υπουργού Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας την δικαιολογούσαν και την υποστήριζαν».
Έκοψαν το συρματόπλεγμα
Να σημειώσουμε εδώ πως στις διαδηλώσεις της 20ής Μαρτίου, μέλη του «Ως Δαμέ», έκοψαν μέρος του συρματοπλέγματος στον Αστρομερίτη και το τοποθέτησαν γύρω από το υπουργείο των Εσωτερικών. Με τον τρόπο αυτό θέλησαν να διαμαρτυρηθούν για το συγκεκριμένο μέτρο αποτροπής της παράνομης διέλευσης υπηκόων τρίτων χωρών που η Τουρκία προωθεί συστηματικά.
«Σήμερα το πρωί σύντροφοι & συντρόφισσες έκοψαν ένα κομμάτι του συρματοπλέγματος στον Αστρομερίτη, και το έφεραν στη Λευκωσία, τοποθετώντας το γύρω από μια πραγματική πηγή κινδύνων για τις ζωές και τις ελευθερίας μας: το Υπουργείο Εσωτερικών», ανέφεραν σε ανάρτησή τους. Προσθέτοντας ότι «ο κρατικός αυταρχισμός πάει χέρι-χέρι με τον ρατσισμό και τη διχοτόμηση. Το κράτος απαντάει στα κοινωνικά προβλήματα με απαγορεύσεις, με περισσότερη και πιο σκληρή αστυνόμευση, με συρματοπλέγματα και νεο-συντηρητική προπαγάνδα. Εμείς από τη μεριά μας ενισχύουμε τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, και αντιστεκόμαστε έμπρακτα στο ρατσισμό, στη διχοτόμηση, τις απαγορεύσεις».
Μετά την διαδήλωση της 20ής Φεβρουαρίου, ανακοίνωσαν:
«Η σημερινή μεγαλειώδης πορεία στην Λευκωσία έδειξε ακριβώς τι εννοούμε όταν φωνάζουμε Ως Δαμέ! στην κυβέρνηση Αναστασιάδη η οποία έχει πλήρως απωλέσει την όποια νομιμοποίηση διέθετε και οφείλει να παραιτηθεί. Έδωσε επίσης την απάντηση στην Αστυνομία που επιχείρησε να τρομοκρατήσει τον κόσμο με διαρροές για δήθεν ταραχοποιά στοιχεία που θα έκαναν επεισόδια. Οι διοργανωτές και οι 10,000 συμμετέχοντες/χουσες ουσιαστικά έδιωξαν την Αστυνομία από τους δρόμους, οι οποίοι άνοιξαν διάπλατα για την έκφραση της κοινωνικής οργής και διατήρησαν τον απόλυτα ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, όπως είχαμε εξαγγείλει. Μιας οργής που πήρε σαφή πολιτική μορφή, έστειλε το έτσι κι αλλιώς αντισυνταγματικό διάταγμα απαγόρευσης συναθροίσεων στον κάλαθο των αχρήστων και βροντοφώναξε πως οι μέρες της αφθονίας τους είναι όντως μετρημένες!»
Από την πλευρά του, το ΑΚΕΛ αρνείται κάποια σχέση με την συγκεκριμένη πλατφόρμα και απαντά πως «σε ό,τι αφορά στο ΑΚΕΛ, είναι γνωστό σε όλους ότι πάντοτε μιλά για την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ποτέ δεν χρησιμοποίησε άλλο όρο». Προσθέτει, όμως, πως «είναι, πάντως, εντυπωσιακή η υποκρισία όλων όσοι δεν καταδέχονται να κρατούν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσοι ερωτοτροπούν ή καλύπτουν όσους ερωτοτροπούν πίσω από τις πλάτες του λαού για λύση δύο κρατών, να κατηγορούν άλλους για έλλειψη πατριωτισμού».

«Θα αναλάβετε την ευθύνη»
Ωστόσο, κατά τη συνάντησή του με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού, στις 18 Φεβρουαρίου, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έκρυψε την ενόχλησή του.
Είχε τότε γίνει γνωστό πως συζητείτο η χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων μετά τις 15 Μαρτίου, αλλά ο κ. Κυπριανού, στη συνομιλία του με τον κ. Αναστασιάδη είχε διαφορετική γνώμη.
Όπως ανάφερε ο κυπριακός Τύπος ο κ. Κυπριανού ζήτησε επίσπευση της χαλάρωσης, λέγοντας πως «δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι τις 15 του Μάρτη».
Όπως είπε «δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα εστιατόρια δεν μπορούν να λειτουργούν με τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης». Προσθέτοντας ότι «η αντιμετώπιση της πανδημίας δεν πρέπει αν δημιουργεί προβλήματα στο δικαίωμα της ελεύθερη έκφρασης και του δικαιώματος του συναθροίζεσθαι» – κι’ αυτό κάτι μας θυμίζει, έτσι;
Σύμφωνα πάντα με τις διαρροές στον Τύπο, ο κ. Αναστασιάδης απάντησε:
«Αφού στηρίζετε τις διαδηλώσεις, θέλω να αναλάβετε και την ευθύνη αν αυξηθούν τα κρούσματα»…
Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος: Θέατρο του παραλόγου
Αντίθετα, με εγκύκλιο που διαβάστηκε στις 7 Μαρτίου στους ναούς, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, κάλεσε τον λαό να προσευχηθεί για δύο μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κύπρος, την πανδημία αλλά και το εθνικό πρόβλημα.
Όπως ανέφερε, «αν δεν προσέξουμε την πορεία του, θα οδηγηθούμε στον ορατό κίνδυνο του φυσικού μας εθνικού αφανισμού», καθώς «την τελευταία περίοδο η Τουρκία δείχνει απροκάλυπτα τις προθέσεις της, ότι επιθυμεί να νομιμοποιήσει την κατάσταση αυτή και επιπρόσθετα να λαφυραγωγήσει και τον φυσικό πλούτο της Κύπρου, το φυσικό αέριο, προβάλλοντας απαράδεκτες αξιώσεις, όπως αντίστοιχα πράττει και στο Αιγαίο εναντίον της εθνικής Κυριαρχίας της Ελλάδας».
Παράλληλα, υπογράμμισε «την βαριά ιστορική ευθύνη να φανούμε άξιοι συνεχιστές των προηγούμενων γενεών που με θυσίες και εκατόμβες αιμάτων μας παρέδωσαν την Κύπρο Ελληνική και Χριστιανική».
Όσον αφορά στις διαδηλώσεις, ο Αρχιεπίσκοπος σημείωσε πως «αυτή τη στιγμή διαδραματίζεται ένα θέατρο του παραλόγου. Διοργανώνονται διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά των μέτρων πρόληψης μετάδοσης του ιού και στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου με αποτέλεσμα το διχασμό του λαού, εντούτοις για τα όσα διαδραματίζονται μπροστά και πίσω από τις πολιτικές σκηνές των εμπόρων των Εθνών, καμία διαμαρτυρία δεν έγινε από μέρους του λαού μας».
«Δεν έγινε καμία διαμαρτυρία για τις απαράδεκτες αξιώσεις της κατοχικής δύναμης κατά της Κύπρου», ανέφερε στην εγκύκλιό του. «Δεν έγινε καμία διαμαρτυρία για τις απειλές και τις ύβρεις που εκτοξεύει ασταμάτητα ο υβριστής και καταστροφέας των Χριστιανικών μας εκκλησιών και μνημείων με στόχο την τουρκοποίηση των κατεχομένων εδαφών μας. Δεν έγινε καμία διαμαρτυρία για τις επιδιώξεις της κατά συρροήν εγκληματούσας Τουρκίας, με την εισβολή, τον εποικισμό, τη δολοφονία των αγνοουμένων, την καταπάτηση όλων των δικαιωμάτων του λαού μας, των θρησκευτικών, της περιουσίας κ.λπ. Δεν έγινε καμία διαδήλωση αλλ’ απλώς μία υποτονική διαμαρτυρία για τα όσα ο απαράδεκτος νεοσουλτάνος είπε και έκανε στην Αμμόχωστο, παραβαίνοντας όλα τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου».

Ο νέος εποικισμός μέσω του μεταναστευτικού
Σημειώστε ότι οι Τούρκοι εδώ και πολλά χρόνια, από το 2017 και παλαιότερα, μεταφέρουν με βάρκες πρόσφυγες και μετανάστες στο νησί. Ένα από τα σημεία διέλευσης είναι το μικτό χωριό Πύλα στην «νεκρή ζώνη» της επαρχίας Λάρνακας , όπου ζουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.
Το καμπανάκι έχει χτυπήσει από καιρό. Ήδη τον Μάρτιο του 2017, ο επικεφαλής των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες στην Κύπρο, σε εκδήλωση για την παρουσίαση της εκστρατείας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης Aware εναντίον του ρατσισμού, είχε παρουσιάσει τα στοιχεία.
Σύμφωνα με αυτά ήδη τότε οι μετανάστες αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Ο αριθμός τους ήδη τότε ανερχόταν σε 160 χιλιάδες άτομα.
Πρόσφατα, στις 18 Φεβρουαρίου, σε κοινό ανακοινωθέν των υπουργείων Εξωτερικών και Εσωτερικών αναφερόταν ότι «η Κύπρος, εξαιτίας και των ιδιαιτεροτήτων της ως ημικατεχόμενο κράτος με νησιωτικό χαρακτήρα, αποτελεί για τέταρτη συνεχή χρονιά το κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δέχεται τις περισσότερες αιτήσεις ασύλου κατ’ αναλογία πληθυσμού. Το ποσοστό των αιτούντων ασύλου και δικαιούχων διεθνούς προστασίας ανέρχεται στο 4% του πληθυσμού, ποσοστό ιδιαίτερα μεγάλο, αφού το αντίστοιχο στα υπόλοιπα κ-μ κυμαίνεται στο 1%».
Υπογραμμιζόταν επίσης ότι «η μεγάλη πλειοψηφία των ροών μεταναστών έχει προέλευση την Τουρκία, η οποία δεν εφαρμόζει κανένα συμφωνηθέν πλαίσιο για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης έναντι της Κύπρου και με τη στάση της έχει δημιουργήσει, αντί να αποτρέψει, νέα μεταναστευτική οδό στην Ανατολική Μεσόγειο που επιβαρύνει την Κύπρο, με αποτέλεσμα η Κυπριακή Δημοκρατία να υπόκειται σε υπέρμετρο άχθος το οποίο ουσιαστικά θέτει υπό δοκιμασία το εθνικό σύστημα ασύλου».
Στις 10 Μαρτίου – και αφού ενημερώθηκε η ΕΕ – η κυπριακή κυβέρνηση προχώρησε στην τοποθέτηση συρματοπλέγματος 11 χλμ στην περιοχή Αστρομερίτης, προκειμένου να αποτρέπεται η παράνομη διέλευση από υπηκόους τρίτων χωρών που δεν διαθέτουν άδεια παραμονής ή έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο.
Σε ανακοίνωσή του το ΑΚΕΛ αντέδρασε αμέσως αναφέροντας ότι «η απόφαση της Κυβέρνησης να στήσει φράχτη 11 χιλιομέτρων κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής για να ανακόψει τις μεταναστευτικές ροές από τα κατεχόμενα, αν και δεν εξυπηρετεί τον διακηρυγμένο στόχο ωστόσο στέλνει επικίνδυνα πολιτικά μηνύματα», παραπέμποντας σε κίνδυνο οριοθέτησης συνόρου.
Από την πλευρά του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κυριάκος Κούσιος είχε δηλώσει:
«Ενώ το ΑΚΕΛ αναγνωρίζει ότι το Μεταναστευτικό συνιστά πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί και πως η επιτήρηση της πράσινης γραμμής είναι αναγκαία, εντούτοις επιτίθεται για ακόμη μια φορά εναντίον της Κυβέρνησης για την απόφαση που έχει λάβει ώστε να αποτρέπεται η παράνομη διέλευση από υπηκόους τρίτων χωρών που δεν διαθέτουν άδεια παραμονής ή έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο.
Η απόφαση της Κυβέρνησης είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τον κανονισμό της πράσινης γραμμής 866/2004, και για τη συγκεκριμένη ενέργεια έχουν ενημερωθεί τόσο τα ΗΕ όσο και η ΕΕ, αλλά και οι τοπικές Αρχές των περιοχών, στις οποίες τοποθετείται το συρματόπλεγμα».
Και κατέληγε:
«Ας παύσει, λοιπόν, το ΑΚΕΛ να βλέπει παντού συνωμοσίες και ενέργειες που οδηγούν στη διχοτόμηση της πατρίδας μας και ας αναλογιστεί τους κινδύνους που δημιουργούνται στην ασφάλεια του τόπου, αλλά και για την αλλαγή της δημογραφίας και του κοινωνικού ιστού της πατρίδας μας».
Μέσα σε όλα αυτά, έκαναν την εμφάνισή τους και οι «ωσδαμέδες», που θέλουν το νησί ξέφραγο αμπέλι, οργανώνοντας συνέχεια διαδηλώσεις φορώντας αυτή τη φορά τη μάσκα των αρνητών του κορωνοϊού…
Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών, Ν.Δ., υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, δημοσιογράφος
ΠΗΓΗ: liberal.gr
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
Αναλύσεις
Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες
Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.
Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.
Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή
Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.
Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.
Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.
Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.
Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.
Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.
Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.
Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις
Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.
Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.
Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας
Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.
Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.
Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.
Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.
Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.
Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.
Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία
Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.
Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.
Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.
Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.
Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.
Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία
Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;
Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.
Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.
Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.
Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
