Άμυνα
Γιατί πουλά τόσο το τουρκικό drone Bayraktar TB2;
Είναι αυτή τη στιγμή το δεύτερο σε πωλήσεις παγκοσμίως μη επανδρωμένο οπλισμένο αεροσκάφος (UCAV). Είναι τουρκικής κατασκευής, της εταιρίας Baykar, και τους τελευταίους μήνες σημειώνει και εξαγωγικές επιτυχίες με συνολικά πάνω από 160 να έχουν κατασκευαστεί και δεκάδες άλλα να είναι σε παραγγελία. Μιλάμε βέβαια για το Bayraktar TB2.
Τι ακριβώς συμβαίνει με αυτό το αεροσκάφος; Γιατί έχει τέτοια επίδοση σε πωλήσεις με την Πολωνία να έχει μόλις παραγγείλει 24 (η πρώτη νατοϊκή χώρα που το αγοράζει), το Μαρόκο να έχει παραγγείλει πριν λίγες εβδομάδες 13, να το διαθέτει η Ουκρανία και να έχει δημιουργήσει τοπική γραμμή παραγωγής, να το έχει το Αζερμπαϊτζάν και το Κατάρ και να το συζητούν χώρες όπως η Ουγγαρία, η Σερβία και το Καζακστάν;
Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη και πρέπει να την δούμε αναλυτικά. Αρχικά το Bayraktar βρήκε ως σχεδίαση ένα κενό στην αγορά των οπλισμένων drone, το οποίο εκμεταλλεύθηκε δεόντως. Έτσι τόσο σε δυτική όσο και σε ανατολική προσέγγιση, οι μεγάλες χώρες-κατασκευαστές είχαν επικεντρωθεί σε μεγάλου μεγέθους και υψηλού κόστους σχεδιάσεις όπως το αμερικανικό MQ-9 Reaper ή τα κινεζικά Wing Loon και CH-3 και 4, ενώ οι έρευνες (όπως π.χ. για το ευρωπαϊκό Neuron, το Taranis της BAE, το Barracuda της EADS) είχαν στραφεί σε ακόμη πιο ακριβά και υψηλών επιδόσεων μοντέλα. Έτσι στη μεσαία κατηγορία μεγέθους και κόστους, όπου το ωφέλιμο φορτίο θα ήταν 100-200 κιλά, ουσιαστικά δεν υπήρχε κάτι αποδοτικό και σε μαζική παραγωγή ή εύκολα προσβάσιμο χωρίς “βάρη” διεθνών ισορροπιών.
Στη συνέχεια, το συγκεκριμένο UCAV στηρίχθηκε από το τουρκικό κράτος που το ψώνισε μαζικά, με πάνω από 120 μονάδες από όλους τους κλάδους του. Η στήριξη αυτή είχε και στοιχεία διαφήμισης για την ανάδειξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, μπορεί να είχε και στοιχεία νεποτισμού (η κατασκευάστρια Baykar είναι οικογενειακή εταιρία και ο ένας γιός του ιδρυτή, ο Selcuk, ο τεχνικός «εγκέφαλος» της εταιρίας, είναι παντρεμένος με κόρη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν). Πέρα όμως από αυτά τα ιδιόρρυθμα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και επένδυσαν και αξιοποίησαν το Bayraktar TB2 σε πραγματικές συνθήκες, τόσο κατά των Κούρδων ανταρτών στην Ανατολία, όσο και στην συριακή τους περιπέτεια αλλά και στη Λιβύη. Έτσι το αεροσκάφος «έγραψε» πολλές ώρες στον αέρα, με τουρκικά ΜΜΕ να αναφέρουν ότι αυτές πλέον έχουν φθάσει τις 320.000 (από όλους τους χρήστες) αλλά και αρκετές από αυτές μάχιμες, τόσο σε ρόλους παρατήρησης, κατάδειξης στόχων αλλά και κρούσης. Έτσι το Bayraktar κατάφερε να είναι το δεύτερο πιο δοκιμασμένο σε συνθήκες μάχης UCAV παγκοσμίως, μετά βέβαια από τα μοντέλα της General Atomics (Predator-Reaper) που όμως είναι άλλης, υψηλότερης, κατηγορίας.
Το τρίτο στοιχείο: Η τουρκική αμυντική βιομηχανία πόνταρε στο Bayraktar παράγοντας οπλισμό για αυτό, όπως τους ελαφριούς πυραύλους της οικογένειας MAM από τη Roketsan ή τις ρουκέτες Cirit, αλλά και ηλεκτρονικά, όπως τον πυργίσκο με κάμερες και κατάδειξη laser CATS της Aselsan. Αυτό βέβαια δεν έγινε στιγμιαία, αλλά από την παρουσίαση του το 2014, το Bayraktar ωρίμαζε ως σχεδίαση και κυρίως ως προσφερόμενο «πακέτο»: σκάφους, οπλισμού, ηλεκτρονικών και δυνατότητας ανάληψης πολλαπλών ρόλων.

Τέταρτο στοιχείο, η τιμή. Η οποία εκτιμάται (δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία καθώς όπως κάθε αμυντικό σύστημα έχει κόστη αρχικής αγοράς και ενσωμάτωσης) κάτω από τα 5 εκατομμύρια δολάρια ανά μονάδα. Κόστος που δεν είναι εξωφρενικό για τις επιδόσεις, με δυνατότητα 24ης περιπολίας, κατάδειξης στόχων και προσβολής τους.
Σημαντικό δεδομένο πρέπει να είναι και η τουρκική ευελιξία στις πωλήσεις. Χωρίς π.χ. την αμερικανική γραφειοκρατία, είναι εμφανές ότι η κατασκευάστρια εταιρία αναζητά πωλήσεις παντού (με τη στήριξη του τουρκικού κράτους που το έχει κάνει και εξαγωγική του «σημαία») και προσφέρει εναλλακτικές στην προμήθεια του, με τοπικές γραμμές παραγωγής, ή προσαρμογής στις επιθυμίες του πελάτη.
Τελικό στοιχείο; Η επίδοση του στον περυσινό πόλεμο Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Στην κυνικότητα και σκληρότητα του πολέμου, το Bayraktar βρήκε τη διεθνή διαφήμιση καθώς σε ελάχιστες μέρες ο παγκόσμιος Τύπος γέμισε με αναφορές σε αυτό. Με εικόνες και βίντεο καταστροφής ρωσικής τεχνολογίας αρμάτων και τεθωρακισμένων, αντιαεροπορικών, πυροβολαρχιών, φαλάγγων φορτηγών, οχυρών θέσεων. Και όσο και να συνυπολογίσει κανείς πως τα περισσότερα από τα συστήματα της Αρμενίας που εξουδετερώθηκαν από το τουρκικό drone ήταν παλαιάς τεχνολογίας, ξεπερασμένα, ενός στρατού χωρίς σύγχρονη οργάνωση και υποδομές, η αίσθηση που δόθηκε ήταν σαφής: Το συγκεκριμένο UCAV «δουλεύει». Κάτι που στην αγορά οπλικών συστημάτων έχει αξία μιας και είναι γεμάτη από προσφορές όπλων, τεράστιου κόστους και εξωφρενικών απαιτήσεων, που όμως κανείς δεν ξέρει πως θα αποδώσουν σε ένα πεδίο μάχης. Ενώ βέβαια δεν έχει εκλείψει ποτέ η ανάγκη για συστήματα που θα προσφέρουν σε συγκρούσεις με μεσαίο ή και χαμηλό τεχνολογικό επίπεδο.

Κάπως έτσι με μεσαίες αλλά αξιοπρεπείς επιδόσεις για τη κατηγορία του, το Bayraktar TB2 ακολούθησε μια διαδρομή επιτυχίας. Η οποία βέβαια δεν ήταν χωρίς πολλές αστοχίες. Δεκάδες από αυτά έχουν καταρριφθεί σε Λιβύη, Συρία και Αζερμπαϊτζάν. Άλλοτε έχουν αποτύχει απέναντι σε απλούς αντιαεροπορικούς πυραύλους, άλλοτε είχαν ατυχήματα, άλλοτε έπεσαν θύματα κακού χειρισμού από χρήστες με ελλιπή εκπαίδευση και τεχνογνωσία. Το θέμα είναι πως στη κλάση του Bayraktar, των μεσαίων MALE (μεσαίου υψομέτρου, μεγάλης εμβελείας), το σκάφος και στο κόστος που προσφέρεται θεωρείται αποδεκτή απώλεια, πόσο μάλλον όταν δεν κινδυνεύει προσωπικό. Καθώς το πλεονέκτημα που προσφέρει, κυρίως επιτήρησης του πεδίου μάχης συν την κρούση ακριβείας, μπορεί να θίξει πολλαπλάσιας αξίας στόχους αλλά και να απασχολήσει μεγάλο μέρος του εχθρικού αντιαεροπορικού δυναμικού. Όπως βέβαια και να «φρενάρει» συνολικά μια προέλαση ή μετακίνηση εφοδίων, καθώς αυτή θα γίνεται υπό την απειλή του.

Η κριτική για το Bayraktar; Επικεντρώνεται σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι πως παρά την τουρκική τεχνογνωσία, αποτελεί μια σύνθεση ξένων εξαρτημάτων (π.χ. κινητήρας της Rotax, πυργίσκος κατάδειξης της Wescam, γυροσκόπιο της Grumman, επικοινωνίες της Garmin κ.ο.κ.). Η κριτική αυτή όμως είναι μάλλον επιφανειακή. Σήμερα τα περισσότερα αμυντικά συστήματα είναι μια τέτοια «σύνθεση» από τρίτες εταιρίες. Το ζήτημα είναι πως η επιτυχημένη συναρμογή όλων αυτών σε ένα λειτουργικό σύστημα δεν είναι εύκολη. Με απλά λόγια ένα UCAV ή ένα άρμα μάχης ή ένα τεθωρακισμένο δεν είναι ένα… LEGO που το συναρμολογείς εφόσον έχεις τα «τουβλάκια» διαθέσιμα. Χρειάζονται χιλιάδες ώρες μελέτης και δοκιμών, σχεδίασης και επανασχεδίασης, ενώ ο πυρήνας ενός UCAV είναι το λογισμικό τηλεκατεύθυνσης και ημιαυτόνομης λειτουργίας του, οι σχετικές ρουτίνες, η ευχρηστία τους και η δυνατότητα εξέλιξης τους. Στοιχεία δηλαδή που ξεπερνούν την εισαγόμενη προστιθέμενη αξία. Ταυτόχρονα η Τουρκία έχοντας πλέον μπροστά της δυσκολίες εισαγωγής υλικών λόγω εμπάργκο ήδη εξελίσσει (ή αναζητά) εναλλακτικές λύσεις κινητήρων και ηλεκτρονικών, άρα μάλλον θα μπορεί να «τουρκοποιεί» συνεχώς το συγκεκριμένο αεροσκάφος.
Η δεύτερη κριτική για το Bayraktar είναι πιο ουσιαστική. Και επικεντρώνεται στο ότι πλέον δείχνει και αυτό τα όρια των δυνατοτήτων του. Παραμένει μεν ένα επιτυχημένο σε πωλήσεις και με εξαγωγές ΜΑLE, αλλά δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Π.χ. η πρόθεση των Τούρκων να εξοπλίσουν το ελαφρύ αεροπλανοφόρο τους Anadolu με δεκάδες Bayraktar σε μια πιο «βαριά» εκδοχή του, είναι εμφανώς μια λύση ανάγκης. Το ότι ο συνδυασμός πολλών μη επανδρωμένων σκαφών με ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο θα είναι σίγουρα μια απειλή, αυτό δεν υποκαθιστά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα επανδρωμένα μαχητικά. Επίσης το Bayraktar σε λίγα χρόνια θα αντιμετωπίσει ανταγωνισμό καθώς στη κλάση βάρους-κόστους του θα εμφανιστούν και άλλα, πιο σύγχρονα UCAV, κατά πάσα πιθανότητα από Ρωσία, Ινδία, Ουκρανία και Κίνα.
Παρόλα αυτά, το Bayraktar, αν θέλουμε να το δούμε ψύχραιμα είναι ένα σημαντικό βήμα για την τουρκική αμυντική βιομηχανία. Το «έχτισε», το δοκίμασε, το στήριξε εθνικά, το αξιοποίησε σε συνθήκες μάχης, το βελτίωσε, έμαθε από αυτό, προχώρησε σε πιο σύνθετα επόμενα μοντέλα (όπως π.χ. το Akinci), το προσέφερε στη διεθνή αγορά ως ένα αξιόλογο πακέτο τιμής-δυνατοτήτων, σκόπευσε σε ένα κενό της και το κάλυψε. Μια διαδικασία που κράτησε χρόνια, είχε λοξοδρομήσεις αλλά τώρα ανταμείβεται με νέες πωλήσεις και κυρίως δημιουργώντας ένα όνομα στην παγκόσμια αγορά και ένα πελατολόγιο που έχει σημαντικές πιθανότητες να κρατήσει και να εκμεταλλεύεται για αρκετά ακόμη χρόνια.
ΠΗΓΗ: ptisidiastima.com
GEOPOLITICO
Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash
Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.
Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.
Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.
Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.
Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες
Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.
Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.
Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.
Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία
Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.
Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.
Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.
Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.
Το προηγούμενο της Αρμενίας
Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.
Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.
Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν
Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.
Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.
Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.
Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.
GEOPOLITICO
Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο
Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.
Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.
Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».
Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.
Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.
Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
GEOPOLITICO
«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο
Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.
Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.
Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.
Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.
Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων
Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.
Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.
Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.
Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.
Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».
Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.
Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.
Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία
Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.
Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.
Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.
Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων
Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.
Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.
Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.
Στα εγκαίνια της Διακλαδικής Σχολής Μη Επανδρωμένων, αλλά και των Αυτονόμων Συστημάτων Θάλασσας. Ένα περαιτέρω βήμα, που δημιουργεί τεράστιες δυνατότητες για το Πολεμικό Ναυτικό μας στο Αρχιπέλαγος, με τα Αυτόνομα Συστήματα τα οποία μπορούν να προσφέρουν απεριόριστες δυνατότητες στην επιτήρηση και αναγνώριση, στην προστασία των λιμένων, στον ναρκοπόλεμο και στην ασφάλεια των υποδομών.
Αυτό το νέο Πολεμικό Ναυτικό με τις σύγχρονες πλατφόρμες, θα μπορεί να προστατεύει όχι μόνο την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και τα ενεργειακά και επικοινωνιακά δίκτυα στον βυθό, τα οποία είναι επίσης απαραίτητα για την ασφάλεια της Πατρίδας.
(από τον χαιρετισμό μου στην τελετή των εγκαινίων του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ του ΠΝ)
#HellenicNavy
— Nikos Dendias (@NikosDendias) October 13, 2026
Το αίτημα για τα Corsair
Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.
Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.
Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.
Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή
Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας