Γενικά θέματα
Κύπρος: «Η Τουρκία δεν αποζημιώνει, δεν επιστρέφει, αλλά υφαρπάζει περιουσίες»
π. Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γεώργιος Αρέστη: Όσοι καλούν τους ιδιοκτήτες περιουσιών σε συμβιβασμό, εξυπηρετούν τουρκικούς σχεδιασμούς
Σημερινή επιδίωξη της Τουρκίας είναι όπως αλλάξει το καθεστώς, και αντί το περιφραγμένο μέρος της να θεωρείται ως στρατιωτική ζώνη, να περιέλθει στον άμεσο έλεγχο και στη ‘‘δικαιοδοσία’’ του ψευδοκράτους», αναφέρει σε συνέντευξή του στη «Σ» ο Γεώργιος Αρέστη, Αμμοχωστιανός και πρώην Δικαστής του Ανωτάτου. Για να προσθέσει στη συνέχεια ότι «γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Τουρκία αναζητά ένα πρόσχημα γι’ αυτήν την αλλαγή και αυτό το πρόσχημα είναι η μαζική προσφυγή Ελληνοκυπρίων στην Επιτροπή».
Δηλώνει ευθαρσώς ότι η Τουρκία «αντί επιστροφής της περιουσίας κατά κανόνα επιδικάζει εξευτελιστικές αποζημιώσεις και υφαρπάζει την περιουσία, όχι για απώλεια χρήσης, αλλά απαλλοτριώνει στην ουσία την περιουσία».
Για όσους καλούν τους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες περιουσιών στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, να προσφύγουν στη λεγόμενη Επιτροπή των κατεχομένων, ο κ. Αρέστη λέει ξεκάθαρα ότι «παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας και διευκολύνουν τους τουρκικούς σχεδιασμούς».
Απαντώντας στο ερώτημα αν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν περιουσίες των νομίμων κατοίκων στην περίκλειστη πόλη, ο πρώην Δικαστής τονίζει πως «είναι διακηρυγμένη θέση και επιδίωξη της Τουρκίας ότι το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιών της περίκλειστης πόλης ανήκει στο ΕΒΚΑΦ», προσθέτοντας ότι υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος. «Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει άλλες θεραπείες αντί της αποκατάστασης, δηλαδή αντί της επιστροφής της περιουσίας, να επιδικάσει αποζημιώσεις και μάλιστα εξευτελιστικές, χωρίς μάλιστα στο τέλος ο Ελληνοκύπριος ιδιοκτήτης να μπορεί να δικαιωθεί ενώπιον του ΕΔΑΔ, στο οποίο έχει δικαίωμα να προσφύγει».
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του κ. Γεώργιου Αρέστη:
– Εξηγήστε μας γιατί πιστεύετε ότι εξυπηρετούνται οι τουρκικοί σχεδιασμοί εάν υπάρξει μαζική προσφυγή στην «Επιτροπή Ακίνητης Ιδιοκτησίας» των κατεχομένων. Ειδικότερα για το θέμα της Αμμοχώστου.
– Εν πρώτοις ευχαριστώ την εφημερίδα «Σημερινή», η οποία μου δίνει την ευκαιρία να εξηγήσω τις θέσεις μου στο πολύ κρίσιμο ερώτημα, το οποίο τίθεται ενώπιον των συμπολιτών μου για το τι πρέπει να πράξουν εν όψει των εξελίξεων που λαμβάνουν χώραν τους τελευταίους μήνες, αλλά ειδικότερα αυτές τις μέρες που οι τουρκικές Αρχές επανέρχονται στο θέμα του ανοίγματος της πόλης μας και καλούν τους ιδιοκτήτες περιουσιών της περίκλειστης πόλης όπως επιστρέψουν και εγκατασταθούν στην πόλη. Θέλω δε ευθύς να τονίσω ότι η υποτιθέμενη πρόσκληση για επιστροφή είναι μια ψευδεπίγραφη πρόσκληση, η οποία κρύβει μεγάλες παγίδες και κινδύνους.
Ναι, απαντώ στην ερώτησή σας ότι εξυπηρετούνται οι τουρκικοί σχεδιασμοί εάν υπάρξει οποιαδήποτε προσφυγή, αλλά πολύ περισσότερον εάν υπάρξουν μαζικές προσφυγές στη λεγόμενη Επιτροπή Ακίνητης Ιδιοκτησίας των κατεχομένων. Όπως γνωρίζουμε, η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου έχει ένα ιδιάζον καθεστώς: Βρίσκεται κάτω από τον άμεσο έλεγχο της Τουρκίας. Θεωρείται ειδικότερα στρατιωτική ζώνη και είναι εκτός της λεγόμενης δικαιοδοσίας του ψευδοκράτους. Αυτό, μάλιστα, ήταν μέχρι τώρα ένα από τα εμπόδια για την Τουρκία όπως ανοίξει την κατεχόμενη πόλη διότι η Τουρκία στα μάτια των τρίτων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και πολύ περισσότερο στα μάτια των Ηνωμένων Εθνών, θα εθεωρείτο ως άμεσα υπεύθυνη για ό,τι θα συνέβαινε στην πόλη, και ειδικότερα στο περιφραγμένο μέρος της πόλης. Και ας θυμίσουμε γι’ ακόμη μια φορά ότι είναι μόνο το 17% αυτού που ήταν η πόλη της Αμμοχώστου, δηλαδή τα δημοτικά όρια της πόλης, πριν από την κατάληψή της από τα τουρκικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1974. Σημερινή ειδικότερα επιδίωξη της Τουρκίας είναι όπως αλλάξει το καθεστώς, και αντί το περιφραγμένο μέρος της να θεωρείται ως στρατιωτική ζώνη, να περιέλθει στον άμεσο έλεγχο και στη «δικαιοδοσία» του ψευδοκράτους. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Τουρκία αναζητά ένα πρόσχημα γι’ αυτήν την αλλαγή και αυτό το πρόσχημα είναι η μαζική προσφυγή Ελληνοκυπρίων στην Επιτροπή. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να ισχυριστεί ότι, αφού οι Ελληνοκύπριοι οι ίδιοι επιθυμούν την επιστροφή της πόλης υπό τουρκοκυπριακή «διοίκηση», επιθυμούμε να διευκολύνουμε την επανεγκατάστασή τους, γι’ αυτό και δικαιολογείται η αλλαγή του καθεστώτος. Όσοι δηλαδή καλούν τους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες περιουσιών στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, να προσφύγουν στη λεγόμενη Επιτροπή των κατεχομένων, παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας και διευκολύνουν τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Η αλλαγή αυτή του καθεστώτος καταστρέφει τη βάση πάνω στην οποία εκδόθηκαν τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας 550 και 789, τα οποία προνοούν για την επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους κάτω από καθεστώς το οποίο θα ελέγχεται από τα Ηνωμένα Έθνη. Θέλω δε να θυμίσω ότι, μέχρι και σήμερα, τα δύο αυτά Ψηφίσματα ήταν και είναι η ασπίδα μας ώστε να μην επιτυγχάνουν οι τουρκικοί σχεδιασμοί. Είναι αυτά τα Ψηφίσματα που επικαλείται τόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά ιδιαίτερα τα Ηνωμένα Έθνη στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την Τουρκία να προχωρήσει στα παράνομα σχέδιά της. Είναι επίσης αυτά τα Ψηφίσματα τα οποία μέχρι σήμερα έχουν εμποδίσει την Τουρκία να επέμβει επί ιδιωτικών περιουσιών στην περίκλειστη πόλη, γι’ αυτό και τα μέχρι σήμερα έργα, τα οποία έχει εκτελέσει προετοιμάζοντας το άνοιγμα της πόλης, είναι έργα που ουσιαστικά περιορίζονται σε δημόσιους χώρους, δρόμους, πλατείες, παραλίες.
– Με την προσφυγή στην «Επιτροπή», υπάρχει ο κίνδυνος να χαθούν οι περιουσίες των νόμιμων δικαιούχων της περίκλειστης πόλης, χωρίς μάλιστα να δοθούν αποζημιώσεις ή αυτές να είναι εξευτελιστικές;
– Απαντώντας κατ’ ευθείαν το ερώτημα αν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν περιουσίες των νομίμων κατοίκων στην περίκλειστη πόλη, λέω τα εξής: Είναι διακηρυγμένη θέση και επιδίωξη της Τουρκίας ότι το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιών της περίκλειστης πόλης ανήκει στο ΕΒΚΑΦ. Και τις έχει ήδη διεκδικήσει μέσα από διαδικασίες ενώπιον των λεγομένων δικαστηρίων του ψευδοκράτους και έχει επιτύχει σχετικές αποφάσεις. Θα αναφερθώ σε μια παλιά απόφαση μάλιστα του 2005 ενώπιον του λεγόμενου Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμόχωστου. Είναι μια απόφαση που εκδόθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2005, στην οποία το ΕΒΚΑΦ ήγειρε αγωγή εναντίον του λεγόμενου Γενικού Εισαγγελέα του ψευδοκράτους, με την οποία τελικώς αποφασίστηκε ότι 1.472 τίτλοι ιδιοκτησίας, που κάποιοι το υπολογίζουν στο 95% της περίκλειστης πόλης, ανήκουν στο ΕΒΚΑΦ. Τέτοιες περιουσίες, σύμφωνα με την ίδια απόφαση, βρίσκονται και στον Άγιο Λουκά, στο Κάτω Βαρώσι, στον Άγιο Μέμνονα, στη Δερύνεια και στα Βαρώσια, εννοώντας προφανώς με την περιγραφή Βαρώσια το Κέντρο της πόλης, αυτό που θα έλεγα εγώ αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της περίκλειστης περιοχής. Είναι φανερόν ότι διεκδικούν και περιουσίες έξω από την περίκλειστη περιοχή ως ανήκουσες στο ΕΒΚΑΦ.
Μια άλλη σχετική απόφαση, η οποία δείχνει ότι η Τουρκία προσπαθεί να προωθήσει αυτήν την πολιτική, να αποδείξει δηλαδή ότι το ΕΒΚΑΦ είναι στην ουσία ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης περιουσιών στην περίκλειστη πόλη, είναι η απόφαση του λεγόμενου Ανωτάτου Δικαστηρίου τους ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 2019, μεταξύ της εταιρείας Ιωάννου και ΕΒΚΑΦ. Δεν θα προχωρήσω σε ανάλυση αυτής της Απόφασης, περιορίζομαι όμως να πω ότι και σ’ αυτήν την απόφαση αναφέρεται ότι εν τελευταία αναλύσει, αν μια περιουσία ανήκει στον Ελληνοκύπριο ή στο ΕΒΚΑΦ, θα αποφασιστεί από τα Επαρχιακά τους Δικαστήρια, στη βάση δηλαδή της απόφασης στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως.
Για να είμαι πλήρης, όμως, δεν παραλείπω να αναφερθώ και στην υπόθεση Mediterranean, η οποία εκκρεμεί από το 2010, όπου το ΕΒΚΑΦ έγινε δεκτό ως ενδιαφερόμενο μέρος ενώπιον της Επιτροπής. Η υπόθεση αυτή εκκρεμεί ενώπιον του ΕΔΑΔ για να αποφασιστεί κατά πόσον καλώς το ΕΒΚΑΦ έγινε δεκτό ως ενδιαφερόμενο μέρος. Όμως εγώ σημειώνω ότι όποια και να είναι η απόφαση του ΕΔΑΔ, δεν αναιρούνται οι αποφάσεις των Επαρχιακών Δικαστηρίων των κατεχομένων και το ΕΒΚΑΦ θα έχει πάντοτε την ευχέρεια να εγείρει αγωγή εναντίον του Ελληνοκύπριου ιδιοκτήτη διεκδικώντας την περιουσία στη βάση ισχυρισμού ότι ο Ελληνοκύπριος είναι επεμβασίας. Δεν είναι δύσκολο κάποιος να φανταστεί ποια θα είναι η έκβαση μιας τέτοιας αγωγής.
Αλλά υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος για τον Ελληνοκύπριο, ο οποίος καταφεύγει στην Επιτροπή. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει άλλες θεραπείες αντί της αποκατάστασης, δηλαδή αντί της επιστροφής της περιουσίας, να επιδικάσει αποζημιώσεις και μάλιστα εξευτελιστικές χωρίς μάλιστα στο τέλος ο Ελληνοκύπριος ιδιοκτήτης να μπορεί να δικαιωθεί ενώπιον του ΕΔΑΔ, στο οποίο έχει δικαίωμα να προσφύγει. Το ΕΔΑΔ δεν θα στέρξει να ασχοληθεί με το ύψος της αποζημίωσης. Αυτές μου τις θέσεις τις αντλώ από επιστολή Τουρκοκύπριου δικηγόρου προς τον Ελληνοκύπριο πελάτη του, στον οποίο εξηγούσε τι μπορεί να αναμένει από μια προσφυγή του ενώπιον της Επιτροπής.
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, στην οποία θεωρώ σημαντικό να αναφερθώ. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι ενώπιον της Επιτροπής έχει προσφύγει ένας μεγάλος αριθμός ιδιοκτητών περιουσίας στην περίκλειστη πόλη. Παρά ταύτα δεν έχει στην ουσία η Επιτροπή εκδώσει καμιά σχετική απόφαση. Αιωρείται επομένως το ερώτημα ποια είναι η σκοπιμότητα της τέτοιας αδράνειας. Από τη μια καλούν τον κόσμο να προσφύγει και από την άλλη αφήνουν τις υποθέσεις να εκκρεμούν.
– Όπως μας εξηγείτε, εάν τα λεγόμενα δικαστήρια του κατοχικού μορφώματος και ιδιαίτερα η Επιτροπή Αποζημιώσεων ως νόμιμο εσωτερικό ένδικο μέσο, λάβουν απόφαση ότι οι περιουσίες ανήκουν στο ΕΒΚΑΦ, τότε υπάρχει στη συνέχεια το δικαίωμα προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο…
– Ναι, εάν αποφασιστεί ότι η περιουσία ανήκει στο ΕΒΚΑΦ, ενδεχόμενα υπάρχει το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά διερωτώμαι εάν το ΕΔΑΔ θα είναι διατεθειμένο να ασχοληθεί με ένα τέτοιο ζήτημα και δεν θα αποφασίσει ότι είναι θέμα Εσωτερικού Δικαίου και αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία προκύπτουν με βάση το Εσωτερικό Εμπράγματο Δίκαιο.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι κάποιος διανύει όλη την πορεία που χρειάζεται ενώπιον των Δικαστηρίων του ψευδοκράτους, Επαρχιακά και Ανώτατο Δικαστήριο για να εξαντληθούν όλα τα εσωτερικά ένδικα μέσα και τελικώς προσφεύγει στο ΕΔΑΔ. Αυτό σημαίνει μια πολύχρονη δικαστική διαδικασία. Τότε ποία περιθώρια εγκατάστασης αφήνει στον Ελληνοκύπριο ιδιοκτήτη; Θυμίζω ότι η υπόθεση Mediterranean άρχισε ενώπιον της Επιτροπής το 2010, διήνυσε μια πορεία στα λεγόμενα δικαστήρια του ψευδοκράτους και ακόμη σήμερα εκκρεμεί η διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ, και έπεται η συνέχεια της δικαστικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής.
Για μένα όμως το πλέον τραγικό είναι ότι βασιζόμαστε για τη διαπίστωση ιδιοκτησίας στα δικαστήρια του ψευδοκράτους, ενώ τα αρμόδια δικαστήρια για να αποφασίσουν εμπράγματα δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα ιδιοκτησίας, είναι τα δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εξευτελιζόμενοι, καταφεύγουμε στα δικαστήρια ενός παράνομου μορφώματος, για να αποφασίσει αν είμαστε ιδιοκτήτες των περιουσιών μας ή όχι.
– Πώς μπορεί ένας Αμμοχωστιανός να εξυπηρετήσει τα ατομικά του δικαιώματα; Ακόμη και αν προσφύγει κάποιος στο ΕΔΑΔ και όχι στην Επιτροπή Αποζημιώσεων, είχατε πει σε άλλες συνεντεύξεις σας, αναφερόμενος στην αναξιοπιστία της Τουρκίας, ότι η σύζυγός σας, με βάση την απόφαση του ΕΔΑΔ το 2006, πρέπει να λάβει από την Τουρκία ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν, και 15 χρόνια μετά ακόμη δεν έχει λάβει τίποτα.
– Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση λέω μετ’ εμφάσεως και τονίζω ότι η Τουρκία είναι πλήρως αναξιόπιστη. Έχω ήδη αναφέρει ότι αντί επιστροφής της περιουσίας κατά κανόνα επιδικάζει εξευτελιστικές αποζημιώσεις και υφαρπάζει την περιουσία, όχι για απώλεια χρήσης τονίζω, αλλά απαλλοτριώνει στην ουσία την περιουσία. Ναι η αναξιοπιστία της Τουρκίας είναι κραυγαλέα, έχοντας υπ’ όψιν και την απόφαση την οποία η σύζυγός μου έλαβε από το ΕΔΑΔ το 2006, στην οποία της είχε επιδικαστεί ένα σημαντικό ποσό αποζημιώσεων. Δεκαπέντε όμως χρόνια μετά, δεν έχει εισπραχθεί κανένα ποσό, παρά τις προσπάθειες του δικηγόρου της κ. Αχιλλέα Δημητριάδη, και παρά τις πιέσεις τις οποίες η εξ Υπουργών Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης θέτει επί της Τουρκίας.
Και βεβαίως εδώ τίθεται ένα άλλο τεράστιο ερώτημα για τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Αν για 15 ολόκληρα χρόνια δεν υπάρχει τρόπος εκτέλεσής τους, τότε ποία η αξία τους και ποια η αποτελεσματικότητα αυτού το δικαστηρίου;
Σ’ αυτό το σημείο όμως θέλω να επισημάνω και κάτι άλλο: Εάν όντως η Τουρκία, γνήσια επιθυμούσε την επανεγκατάσταση των νόμιμων κατοίκων στην περίκλειστη πόλη, γιατί επιμένει σε προσφυγές χρονοβόρες και αμφιβόλου αξίας ενώπιον της Επιτροπής; Το ψευδοκράτος έχει στην κατοχή του τα αυθεντικά μητρώα ιδιοκτησίας του Κτηματολογίου Αμμοχώστου. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο με απλές διοικητικές διαδικασίες να αποφασιστεί ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της κάθε περιουσίας. Δεν το πράττει διότι προτιμά τις προσφυγές στην Επιτροπή, η οποία έχει την ευχέρεια να δώσει άλλες θεραπείες εκτός της αποκατάστασης.
«Το κράτος παρέλειψε να
εγκύψει στα προβλήματά τους»
– Με τις προσπάθειες της Τουρκίας να δημιουργήσει το αίσθημα ότι η Αμμόχωστος χάνεται και τον επιδιωκόμενο στόχο των μαζικών προσφυγών, η Τουρκία πετυχαίνει και διχασμό μεταξύ των Κυπρίων σε αυτό το δίλημμα. Υπάρχει νομική οδός ώστε η Κυβέρνηση να διαχειριστεί το θέμα της Αμμοχώστου, χωρίς να το αφήσει στην κρίση των νόμιμων κατοίκων; Παράδειγμα να ανταλλάξει τις περιουσίες με γη στις ελεύθερες περιοχές, ώστε οι περιουσίες της περίκλειστης να περιέλθουν στη δικαιοδοσία του κράτους;
– Κατανοώ πλήρως την οργή, τον θυμό, την απελπισία των συμπολιτών μου, οι οποίοι είναι έτοιμοι να υποχωρήσουν μπροστά στα κελεύσματα της Τουρκίας, αλλά και κάποιων Ελληνοκυπρίων, όπως προσφύγουν στην Επιτροπή, πράγμα που όντως μπορεί να διχάσει τους συμπολίτες μου. Σημειώνω δε εδώ, ότι υπάρχουν συμπολίτες μου οι οποίοι βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση, και ότι το κράτος παρέλειψε να εγκύψει στα προβλήματά τους ώστε να μη βρίσκονται μπροστά σ’ αυτό το βασανιστικό δίλημμα. Όμως προτού το κάνουν, θα πρέπει να σκεφτούν διπλά, λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλους τους κινδύνους όπως πιο πάνω τους έχω περιγράψει, ιδιαίτερα δε τονίζω το ισχυρό ενδεχόμενο να τους λεχθεί ότι η περιουσία δεν είναι δική τους αλλά του ΕΒΚΑΦ, ή στο τέλος να καταλήξουν σ’ ένα εξευτελιστικό ποσό αποζημιώσεων. Όσον αφορά το σκέλος της ερώτησής σας για ανταλλαγή περιουσιών στα κατεχόμενα με γη στις ελεύθερες περιοχές, δεν θα ήταν για μένα εύκολο να απαντήσω με βεβαιότητα αυτό το σκέλος της ερώτησης. Χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη και είναι κάτι που ενδεχόμενα να μπορεί να εξετάσει το κράτος. Βλέπω όμως και τεράστια νομικά προβλήματα στο θέμα.
«Υπάρχουν νομικά μέσα προστασίας των περιουσιών μας»
– Είστε από τους ανθρώπους που λέτε ξεκάθαρα και με επιχειρήματα για την αναξιοπιστία της Τουρκίας. Πολλές φορές μάλιστα έχετε φέρει το χαρακτηριστικό παράδειγμα της συμφωνίας της 3ης Βιέννης, που η Τουρκία δεν σεβάστηκε. Άρα η δική μας πλευρά πώς μπορεί να πράξει νομικά, είτε στο θέμα της Αμμοχώστου είτε σε νέα εφιαλτικά τετελεσμένα είτε γενικότερα στο ζήτημα της επίλυσης του πολύπτυχου πλέγματος του Κυπριακού;
– Οφείλω να πω ότι δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε διπλωμάτης, γι’ αυτό κάποιες πτυχές της ερώτησής σας αυτής που αφορούν το ευρύτερο θέμα επίλυσης του κυπριακού προβλήματος δεν θα ήθελα να τις αγγίξω. Όμως τονίζω ότι υπάρχουν νομικά μέσα προστασίας των περιουσιών μας στις κατεχόμενες περιοχές και ειδικότερα στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου δίδοντας με αυτή μου την τοποθέτηση διέξοδο, ελπίζω, στο αδιέξοδο το οποίο οι συμπολίτες μου αντιμετωπίζουν μπροστά στο ερώτημα να καταφύγουν στην Επιτροπή ή όχι. Όπως είπα και πιο πάνω, αρμόδια για να αποφασίζουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς μιας περιουσίας είναι τα δικαστήρια του αναγνωρισμένου κυπριακού κράτους. Μπορούμε να προσφύγουμε στα Επαρχιακά Δικαστήρια στα οποία ευρίσκονται οι περιουσίες μας. Οι Αμμοχωστιανοί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου για να ζητήσουμε αναγνώριση της περιουσίας και την επιδίκαση αποζημιώσεων. Εάν δεν είναι γνωστός ο σημερινός χρήστης της περιουσίας, δηλαδή εάν η περιουσία δεν κατέχεται από συγκεκριμένο ιδιώτη ή αυτός δεν είναι γνωστός, η αγωγή μπορεί να στρέφεται εναντίον της Τουρκίας. Θυμίζω την υπόθεση Αποστολίδης εναντίον Orams, όπου υπήρχε ιδιώτης σφετεριστής εναντίον του οποίου ηγέρθη αγωγή. Έχω επίσης υπ’ όψιν μου τρεις υποθέσεις ιδιοκτητών περιουσίας στην Επαρχία Κερύνειας, οι οποίοι ήγειραν αγωγή κατ’ ευθείαν εναντίον της Τουρκίας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Κερύνειας και πέτυχαν την έκδοση απόφασης για αποζημιώσεις εναντίον της Τουρκίας, ενώ παράλληλα αναγνωρίζονται ως οι νόμιμοι ιδιοκτήτες ακινήτων στην επαρχία Κερύνειας. Τα πλεονεκτήματα αυτών των αγωγών είναι δύο. Πρώτον, κανένας δεν μπορεί να σου πει ότι εγκατέλειψες την περιουσία σου εφόσον την διεκδικείς ενώπιον δικαστηρίων αναγνωρισμένου κράτους. Δεύτερον, το σκέλος της απόφασης για αποζημιώσεις είναι πολύ πιο εύκολο να εκτελεστεί ιδιαίτερα σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η Τουρκία δυνατόν να έχει περιουσιακά στοιχεία, έναντι της πολύπλοκης και αναποτελεσματικής διαδικασίας εκτέλεσης των Αποφάσεων του δικαστηρίου του ΕΔΑΔ, όπου δεν υπάρχει διαδικασία άμεσης εκτέλεσης αλλά η εκτέλεση αφήνεται στην καλή διάθεση της εξ Υπουργών Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης. Δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να πω ότι η πολύ σημαντική απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Αποστολίδης δεν αξιοποιήθηκε ως έπρεπε και μείναμε προσκολλημένοι στη νομολογία του ΕΔΑΔ. Θυμίζω δε ότι οι ενάγοντες στην υπόθεση δικαιώθηκαν με απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Κερύνειας και η απόφαση εκτελέστηκε επί περιουσίας των Orams στο Ηνωμένο Βασίλειο
Επειδή με ρωτάτε και για τη Συμφωνία της 3ης Βιέννης, στην οποία σε προηγούμενες συνεντεύξεις μου έχω κάνει αναφορά, ναι, λέγω ότι είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο η Τουρκία παρασπονδεί. Με τη Συμφωνία της 3ης Βιέννης περί το 1975 θα παρέμεναν στην Καρπασία σε συνθήκες ασφάλειας 15.000 περίπου Ελληνοκύπριοι. Πόσοι Ελληνοκύπριοι παραμένουν εκεί σήμερα; Μερικές εκατοντάδες; Και επανέρχομαι στα της Αμμοχώστου. Εάν παρ’ όλες τις περιπέτειες στην προσπάθεια επανεγκατάστασης κάποιοι Αμμοχωστιανοί επανεγκατασταθούν, θα παραμείνουν; Ή θα έχουν την τύχη των κατοίκων της Καρπασίας; Αλλά επί πλέον είναι διατεθειμένοι να αστυνομεύονται από Τούρκους, να υπόκεινται στις αποφάσεις των κρατικών υπηρεσιών των κατεχομένων, διοικητικών, πολεοδομικών, δικαστικών και άλλων αρχών; Ποιος θα τους χρηματοδοτήσει για την αποκατάσταση των περιουσιών τους; Οι τουρκικές τράπεζες;
Κάποιοι από τους συμπολίτες μας έχουν κυριολεκτικά τρομοκρατηθεί μπροστά στο επιχείρημα ότι, αν δεν προσφύγουν μέσα σε τακτή προθεσμία, θα χάσουν τα δικαιώματά τους. Η απάντηση σ’ αυτό το επιχείρημα εν πρώτοις, είναι ότι δεν παραγράφονται τα εμπράγματα δικαιώματα κάποιου ο οποίος στερήθηκε την περιουσία του διά της βίας των όπλων. Τα εμπράγματα δικαιώματά του προστατεύονται από τα νόμιμα δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακόμη όμως και με βάση τη νομολογία του ΕΔΑΔ, δεν χάνει κάποιος τα δικαιώματα στην περιουσία του, εφ’ όσον η παραβίασή τους είναι συνεχιζόμενη. Αυτό αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου του ΕΔΑΔ στην υπόθεση Elkham Chiragov και άλλοι εναντίον Αρμενίας, Απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2011 στην αίτηση 13216/05. Η συνεχιζόμενη κατοχή, αποτέλεσμα εισβολής και βίαιου εκτοπισμού, δεν μπορεί να παραγράφει τα εμπράγματα δικαιώματά μας.
Κλείνοντας αυτήν την συνέντευξη, θέλω να τελειώσω με μια κάποια αισιόδοξη νότα, λέγοντας ότι υπάρχουν τρόποι προστασίας των περιουσιών μας στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου, αλλά εν πάση περιπτώσει, αυτό που κυρίως προέχει είναι να μην πέσουμε στην παγίδα και στα κελεύσματα της Τουρκίας και από μόνοι μας να καταστρέψουμε τα οποιαδήποτε περιθώρια υπάρχουν για προστασία των περιουσιών μας.
Φιλελεύθερος
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας