Γενικά θέματα
Μια ολοκληρωμένη πρόταση για την Αμμόχωστο
Ποιο θα είναι το μέλλον της Αμμοχώστου;
Τι εμπόδιζε την υλοποίηση των ψηφισμάτων, σαράντα τόσα χρόνια; Πώς θα μπορούσαμε να υπερβούμε τα όποια εμπόδια; Και ποιο θα είναι το μέλλον της Αμμοχώστου, στη συνέχεια; Οι διεθνείς εμπειρίες θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμες σε αυτές τις αναζητήσεις
Τα νέα τετελεσμένα που δημιουργεί η Τουρκία, με το μερικό άνοιγμα των Βαρωσίων, καθιστούν επείγουσα και επιτακτική την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης πρότασης της δικής μας πλευράς, για την Αμμόχωστο. Δεν επιτρέπονται, ούτε η περαιτέρω αδράνεια, αλλά ούτε και οι βεβιασμένες αντιδράσεις. Αντίθετα, πρέπει με ψυχραιμία να δούμε πώς μπορούμε όχι μόνο να επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση της “σταθερότητας”, η οποία ταυτόχρονα αποτελούσε και στασιμότητα, αλλά και πώς να προχωρήσουμε στην υλοποίηση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τι εμπόδιζε την υλοποίηση των ψηφισμάτων, σαράντα τόσα χρόνια; Πώς θα μπορούσαμε να υπερβούμε τα όποια εμπόδια; Και ποιο θα είναι το μέλλον της Αμμοχώστου, στη συνέχεια; Οι διεθνείς εμπειρίες θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμες σε αυτές τις αναζητήσεις.
Τα ψηφίσματα του Σ.Α. και η μη εφαρμογή τους
Για το Βαρώσι σημαντικό κεκτημένο είναι οι αποφάσεις 550 και 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Είναι γνωστό πως τα δύο αυτά ψηφίσματα ζητούν τη μεταβίβαση της περίκλειστης περιοχής των Βαρωσίων υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών (550, 1984), καθώς και την επέκταση της περιοχής που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, έτσι που να συμπεριλάβει τα Βαρώσια (789, 1992) – με προφανή στόχο την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων υπό συνθήκες ασφαλείας. Όμως αυτά τα ψηφίσματα ποτέ δεν εφαρμόσθηκαν και ακριβώς αυτό είναι το πρώτο που θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Γιατί, άραγε, δεν εφαρμόστηκαν;
Ένας σημαντικός λόγος είναι πως δεν καθορίστηκε ούτε ο τρόπος/ μηχανισμός, αλλά ούτε και το πλαίσιο εφαρμογής των ψηφισμάτων αυτών (ποιος θα αναλάμβανε την εφαρμογή, με ποιο χρονοδιάγραμμα, με ποιες εντολές αντιμετώπισης τυχόν προβλημάτων, κ.ο.κ.). Σε κάποιο βαθμό η ασάφεια αυτή σχετιζόταν με το γεγονός ότι γίνονταν συνεχώς παράλληλες προσπάθειες επίλυσης του “κυπριακού προβλήματος” ως συνόλου, οπότε και εθεωρείτο πως στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο θα λυνόταν και η επιμέρους πτυχή που αφορούσε στην Αμμόχωστο. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν άλλοι πρότειναν την πρόταξη του θέματος της Αμμοχώστου, η δική μας πλευρά απέρριψε την προοπτική αυτή, φοβούμενη την “Αμμοχωστοποίηση” του Κυπριακού.
Ούτως ή άλλως, σημειώνουμε πως σύνηθης πρακτική των Ηνωμένων Εθνών είναι, τα ψηφίσματα που αφορούν στην τύχη μιας διαφιλονικούμενης περιοχής, να καθορίζουν και το ποιος και με ποιον τρόπο θα εφαρμόσει τις όποιες αποφάσεις. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του αιτήματος ανεξαρτησίας της Ναμίμπια, την οποία επιθυμούσε να συνεχίσει να ελέγχει η Νότιος Αφρική, το σχετικό ψήφισμα καλούσε τον Γ.Γ. να αναλάβει την αποστολή μεταβατικής ειρηνευτικής δύναμης, που θα αναλάμβανε τη διοίκηση και ασφάλεια της περιοχής, μέχρι να γίνουν ελεύθερες δημοκρατικές εκλογές για την ανάδειξη τοπικής πολιτικής εξουσίας, που να αναλάβει τη νόμιμη εξουσία (1989-1990).
Στην περίπτωση του Κοσόβου, η μεταβατική περίοδος ήταν πολύ μεγαλύτερη (1999-2012), αφού και ο στόχος ήταν ευρύτερος – συγκεκριμένα “να εμπεδωθούν συνθήκες ειρηνικής και ομαλής ζωής για όλους τους κατοίκους του Κοσόβου, καθώς και να προωθηθεί η περιφερειακή σταθερότητα στα δυτικά Βαλκάνια”. Ας σημειωθεί ότι, στην περίπτωση αυτή, μέρος του όλου έργου είχε αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της “Αποστολής της Ε.Ε. για την Κυριαρχία του Κράτους Δικαίου στο Κόσοβο», η οποία αποστολή ανέλαβε την ευθύνη της Αστυνομίας, των Δικαστηρίων και των Τελωνείων. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Πρίστινα τέθηκε κάτω από τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών, για να λειτουργήσει αυτόνομα από τις αντικρουόμενες δυνάμεις.
Στην περίπτωση της Βοσνίας, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τις μεγάλες εθνοτικές συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Μουσουλμάνων-Βοσνίων, η ειρήνη επιτεύχθηκε μέσα από τις Συνθήκες του Ντέιτον, οι οποίες συστέγασαν τα τρία μεγάλα εθνοτικά σύνολα σε δύο συστατικά κρατίδια (τους Κροάτες και Βόσνιους-Μουσουλμάνους στην Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, και τους Σέρβους στη Σερβική Δημοκρατία). Τα δύο αυτά κρατίδια συναποτέλεσαν το χαλαρά συνενωμένο ομόσπονδο κράτος της Βοσνίας. Όμως οι εμπλεκόμενες δυνάμεις δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για την τύχη μιας μικρής περιοχής, στη βορειοανατολική άκρη της χώρας, όπου δέσποζε η πόλη του Μπρίσκο. Η κάθε πλευρά διεκδικούσε έντονα την περιοχή αυτή, για τους δικούς της λόγους (π.Χ. οι Σέρβοι επειδή η περιοχή αυτή διέκοπτε την ενότητα του κρατιδίου τους, και οι υπόλοιποι επειδή θεωρούσαν υπεύθυνους τους Σέρβους για μεγάλης έκτασης εθνοκαθάρσεις στην περιοχή αυτή, οπότε και δεν είχαν εμπιστοσύνη να την αφήσουν στον δικό τους έλεγχο). Τελικά συμφωνήθηκε να ανατεθεί η απόφαση για το μέλλον της περιοχής σε ειδικά συστημένο διαμεσολαβητικό σώμα, αποτελούμενο από νομικούς διεθνούς εμβέλειας, το οποίο θα καθόριζε τη μορφή του καθεστώτος στο Μπρίσκο.
Το προαναφερθέν σώμα αποφάσισε να λειτουργήσει το Μπρίσκο με αυτόνομο καθεστώς (χωρίς να ανήκει σε κάποιο από τα δύο συστατικά κρατίδια του ομόσπονδου κράτους της χώρας), υπό τη διοίκηση ειδικά διορισμένου Επόπτη των Ηνωμένων Εθνών. Είναι ενδιαφέρον ότι στα πλαίσια των Συνθηκών του Ντέιτον είχε διοριστεί “Ανώτατος Εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών – Επόπτης για τη Βοσνία”, που είχε την απώτερη ευθύνη της διοίκησης και ασφάλειας της Βοσνίας, εκ μέρους των Η.Ε. Το διαμεσολαβητικό σώμα για το Μπρίσκο αποφάσισε τον διορισμό ξεχωριστού αξιωματούχου για τη διαφιλονικούμενη αυτή περιοχή: τον “Βοηθό του Εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών – Επόπτη για το Μπρίσκο”. Δεκαπέντε περίπου χρόνια αργότερα, αφού η διευθέτηση λειτούργησε ικανοποιητικά και αφού εμπεδώθηκε η ομαλή λειτουργία των θεσμών, ανεστάλη ο διορισμός νέου Επόπτη, χωρίς να διακοπεί ο θεσμός (έτσι που, αν χρειαστεί, να μπορεί να γίνει νέος διορισμός). Σήμερα το Μπρίσκο λειτουργεί σαν ομοσπονδιακή, αυτόνομη περιοχή και θεωρείται ένα αρκετά επιτυχημένο μοντέλο.
Η περίπτωση του Βαρωσίου
Οι πιο πάνω περιπτώσεις δείχνουν πιθανές κατευθύνσεις στις οποίες μπορούμε να κινηθούμε, στην περίπτωση των Βαρωσίων. Υπάρχουν, βέβαια, μεγάλες διαφορές μεταξύ των περιπτώσεων. Για παράδειγμα, στις πλείστες των περιπτώσεων που αναφέραμε οι αποφάσεις πάρθηκαν εν μέσω σοβαρών συγκρούσεων – ενώ στην περίπτωσή μας έχουν μεσολαβήσει δεκαετίες ειρήνης, οπότε και εκλείπει η πίεση της άμεσης ανάγκης. Επίσης, στη δική μας περίπτωση εμπλεκόμενοι είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και ένα λιλιπούτειο κράτος – οπότε και τα υπόλοιπα κράτη δεν είναι εύκολο να αντιπαρατεθούν στην πρώτη, προς όφελος του δεύτερου.
Από την άλλη, στην περίπτωσή μας κάποιοι παράγοντες μπορούν να δράσουν θετικά. Πιο συγκεκριμένα, στην Κύπρο τυγχάνει ήδη να υπάρχει ειρηνευτική δύναμη των Η.Ε. (ΟΥΝΦΙΚΥΠ), από τις απαρχές της δικοινοτικής σύγκρουσης. Ήδη υπάρχει και αξιοποιείται (σε μικρό, έστω, βαθμό) ο θεσμός του Ειδικού Αντιπροσώπου για το Κυπριακό. Θα μπορούσαμε να θεμελιώσουμε τις παραπέρα προσπάθειές μας ζητώντας την άμεση αξιοποίηση των δύο αυτών θεσμών, ως ικανού μηχανισμού προς άμεση εφαρμογή των ψηφισμάτων 550 και 789 του Σ.Α. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Γ.Γ. να προσθέσει τις ευθύνες για τα Βαρώσια στις αρμοδιότητες του Εκπροσώπου του, ή, ακόμη καλύτερα, να διορίσει ειδικό Βοηθό Εκπρόσωπο, ο οποίος να αναλάβει τα επιπρόσθετα καθήκοντα της ανοικοδόμησης της πόλης και της επιστροφής των νόμιμων κατοίκων, σε βάση πλήρους απασχόλησης, για μεγάλο χρονικό διάστημα – όσο θα χρειαστεί για την επιτυχή συμπλήρωση του όλου έργου.
Ο αξιωματούχος αυτός θα πρέπει να πλαισιωθεί από ειδικό επιτελικό Γραφείο, που θα είναι απαραίτητο για την υλοποίηση του έργου της αναστήλωσης της περίκλειστης περιοχής, της επιστροφής των κατοίκων και της διασφάλισης της ομαλότητας. Στόχος θα πρέπει να είναι η αυτόνομη λειτουργία της περιοχής υπό τη διοίκηση των τοπικών Αρχών και την επίβλεψη του Επόπτη – Βοηθού Εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών για την Αμμόχωστο. Το ειδικά αποσπασμένο τμήμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, το οποίο θα προωθηθεί στην περίκλειστη πόλη, θα παρέχει ασφάλεια και προστασία στους εμπλεκομένους. Θα πρέπει να ζητήσουμε από τον Γ.Γ. να αναθέσει ευρείες εξουσίες και καθήκοντα στον ειδικά διορισμένο “Εκπρόσωπο των Η.Ε. για την Αμμόχωστο”, έτσι που να είναι σε θέση να διαπραγματεύεται με τις εμπλεκόμενες πλευρές τις διάφορες πτυχές του όλου έργου. Μεταξύ των εξουσιών αυτών θα πρέπει να συμπεριληφθούν και εκείνες που αφορούν στην εξέταση των περιουσιακών ζητημάτων, με την αξιοποίηση ομάδας νομικών διεθνούς κύρους.
Πρέπει να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι η ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο δεν θα εξουσιοδοτηθεί με την άσκηση βίας, γιατί αυτή είναι μια σημαντική αρχή του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Οι μόνες ιστορικές εξαιρέσεις αφορούσαν σε σημαντικές ανθρωπιστικές κρίσεις (π.χ. γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις, άσκηση εξαιρετικής βίας) πράγμα που δεν ισχύει στην περίπτωση των Βαρωσίων, στην οποία ιδιαίτερο πρόβλημα είναι και το θέμα της μεγάλης παρέλευσης χρόνου που εξασθενεί την όποια επιχειρηματολογία περί της σοβαρότητας ή του επείγοντος της υπόθεσης. Οπότε και η εφαρμογή των ψηφισμάτων του Σ.Α. στην περίπτωσή μας, θα πρέπει να επέλθει μέσα από πολιτικές διαδικασίες – οι οποίες εξυπακούουν συναινετικές διαδικασίες, διαπραγματεύσεις με τις ενδιαφερόμενες πλευρές, αμοιβαίες παραχωρήσεις και συμβιβασμούς. Ας μη ξεχνούμε ότι το ψήφισμα 789 αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου πλαισίου μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών.
Η ευρύτερη περιοχή Αμμοχώστου
Τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών αναφέρονται συγκεκριμένα στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και δεν ασχολούνται με την ευρύτερη περιοχή της Αμμοχώστου. Όμως, τη σημασία της ανάγκης να δούμε την περιοχή ως ένα ευρύτερο σύνολο, έχουν αναδείξει διάφορες πλευρές, κυρίως άτομα και οργανώσεις που συνδέονται και γνοιάζονται για την περιοχή, τόσο Ε/κ όσο και Τ/κ. Το σκεπτικό των εισηγήσεων αυτών ξεκινά από τη διαπίστωση ότι τόσο η περίκλειστη περιοχή, όσο και η περιοχή της Αμμοχώστου, που αυτήν τη στιγμή ελέγχεται από την τουρκική πλευρά, είναι πολύ μικρές και είναι δύσκολο να λειτουργήσουν αυτοτελώς, αποκομμένες η μια από την άλλη. Η Αμμόχωστος θα λειτουργούσε πιο σωστά ως ένα ενοποιημένο, ευρύτερο σύνολο, που να επεκτείνεται από τη Δερύνεια στον νότο, μέχρι το βόρειο άκρο της Σαλαμίνας. Σταδιακά θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλες περιοχές, κοινή συναινέσει.
Κάθε επιμέρους περιοχή της ευρύτερης Αμμοχώστου θα κυβερνιέται αυτόνομα, από τις τοπικές Αρχές της, αλλά θα συντονίζονται όλες από μια κοινή / μεικτή ανώτερη δημοτική Αρχή, με ίση εκπροσώπηση Ε/κ και Τ/κ, υπό την επιτήρηση του Επόπτη – “Εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών για την Αμμόχωστο”. Ο συντονισμός θα στοχεύει στον ενιαίο σχεδιασμό, προγραμματισμό και ανάπτυξη της ευρύτερης αυτής περιοχής, τη δημιουργία κοινών υποδομών (οδικό δίκτυο, αποχετευτικό σύστημα, δημόσιους χώρους, κ.ο.κ.), αλλά και στη συνεργασία, τις κοινές δραστηριότητες και την ανάπτυξη μιας ενιαίας δημόσιας σφαίρας επικοινωνίας.
Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει οποιαδήποτε απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ούτε και των δύο μεγάλων εθνοτικών κοινοτήτων στην Κύπρο, για το ζήτημα αυτό, θα μπορούσε η περαιτέρω διερεύνησή του να ανατεθεί στον “Επόπτη – Εκπρόσωπο των Η.Ε. για την Αμμόχωστο”, στο πλαίσιο της συνολικής αποστολής του συγκεκριμένου αξιωματούχου. Υπάρχουν ήδη επεξεργασμένες μελέτες και προτάσεις για το θέμα, που αναδεικνύουν τα οφέλη από τη συνεργασία των δύο κοινοτήτων, σε μια ευρύτερη Αμμόχωστο – π.χ. της Δικοινοτικής Πρωτοβουλίας για την Αμμόχωστο, της δικοινοτικής ομάδας ακαδημαϊκού διαλόγου (CAD), και των τριών επιφανών πολιτών Αμμοχώστου.
Ποια θα ήταν τα οφέλη αυτά; Κατ’ αρχήν, στην ευρύτερη περιοχή Αμμοχώστου, υπό την επιτήρηση του αξιωματούχου-Επόπτη των Ηνωμένων Εθνών, θα μπορεί να ισχύει εξ αρχής το ευρωπαϊκό κεκτημένο, πράγμα που θα βοηθούσε την τ/κ κοινότητα όσον αφορά την εξοικείωση και αξιοποίηση από αυτήν των θεσμών της ΕΕ. Οι τεράστιες δαπάνες και επενδύσεις που θα απαιτούνται για την ανοικοδόμηση της πόλης, αλλά και την αναβάθμιση και ανάπτυξη ενιαίων υποδομών της ευρύτερης περιοχής, θα δημιουργήσουν αυξημένη οικονομική ευημερία και εκατοντάδες θέσεις εργασίας, ενώ θα προσφέρουν ευκαιρίες συνεργασίας Ε/κ και Τ/κ σε διάφορα επίπεδα και φόρα. Θα μπορέσει να λειτουργήσει νόμιμα το λιμάνι, με τη συνδιαχείριση Ε/κ και Τ/κ, πράγμα που θα επιτρέψει και την επέκταση της ζώνης ελεύθερου εμπορίου προς όφελος των Τ/κ, αλλά και όλης της Κύπρου γενικότερα. Πιθανώς να μπορούσε να λειτουργήσει και το αεροδρόμιο της Τύμπου, υπό την επιτήρηση του αντιπροσώπου των Η.Ε., οπότε και ξεπερνιέται το θέμα της αναγνώρισης της λεγόμενης ΤΔΒΚ (κάτι ανάλογο με την περίπτωση της Πρίστινα).
Πέρα από τα οικονομικά οφέλη θα υπάρξουν και πολλά κοινωνικο-πολιτικά, αλλά και πολιτιστικά κέρδη. Η Αμμόχωστος υπήρξε ιστορικά, την εποχή των σταυροφοριών, ένα από τα ισχυρότερα και πιο εύπορα κέντρα της Δύσης – ένα έσχατο σύνορο αλλά και μια γέφυρα προς τον κόσμο της Ανατολής. Θα μπορούσε να αναβιώσει και να ισχυροποιήσει τη θέση της ως σύγχρονης γέφυρας των μεγάλων πολιτισμών. Με την έμφαση αυτή θα μπορούσε να ελκύσει κάποιο σημαντικό διεθνή θεσμό, να γίνει κέντρο κάποιου οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών ή της Ε.Ε. Ταυτόχρονα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σημαντικό διεθνές κέντρο εμπορικών και πολιτιστικών συναλλαγών και ανταλλαγών.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τις πιο πάνω απόψεις και ελπίδες ενστερνίζονται πολλοί Αμμοχωστιανοί, τόσο Ε/κ όσο και Τ/κ, αξίζει λοιπόν να διερευνηθούν με σοβαρότητα οι συναφείς δυνατότητες.
Το πρόβλημα ως ευκαιρία
Τα νέα τετελεσμένα που δημιουργεί η τουρκική πλευρά μπορεί να αποτελούν ένα μεγάλο πρόβλημα για την πλευρά μας, αλλά δημιουργούν ταυτόχρονα και μια ευκαιρία. Μας ευνοούν κάποιες συγκυρίες – η δυσφορία της Δύσης με την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, το ανανεωμένο ενδιαφέρον της Τουρκίας για στενότερες οικονομικές σχέσεις με την Ε.Ε., η άνοδος του Μπάιντεν στην ηγεσία της Αμερικής και οι ισχυρές του απόψεις για μια πολιτική που να εδράζεται στο διεθνές δίκαιο και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις συγκυρίες αυτές και να προχωρήσουμε με τόλμη στα πιο πάνω βήματα που αφορούν την Αμμόχωστο.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να στραφούμε με πιο μεγάλη αποφασιστικότητα στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος, ως συνόλου, γιατί μια αυτόνομη Αμμόχωστος, στη μακροχρόνια προοπτική, θα έχει νόημα μονάχα αν αποτελεί μια ομοσπονδιακή περιοχή. Αυτό το δεδομένο μπορεί να μας επιτρέπει κάποια σοβαρά πολιτικά οφέλη, όπως το να ξεφύγουμε από την αυστηρή διζωνικότητα. Υπενθυμίζουμε πως ένα από τα μεγάλα προβλήματα του υπό συζήτηση ομοσπονδιακού συστήματος στην Κύπρο είναι η ύπαρξη δύο μόνο εταίρων: όποτε οι δύο διαφωνούν έντονα, θα δημιουργείται αδιέξοδο. Αν η Αμμόχωστος αποτελέσει αυτόνομη περιοχή, που θα υπάγεται κατευθείαν στην ομοσπονδιακή κεντρική αρχή, θα μπορούσε σε κάποιες περιπτώσεις να αποτελεί έναν τρίτο πόλο, που να βοηθά στην υπέρβαση των αδιεξόδων που θα δημιουργούνται όταν διαφωνούν οι δύο ζώνες/ περιοχές.
Κάτι ανάλογο ισχύει στην περίπτωση του Βελγίου, όπου υπάρχουν τρεις ομόσπονδες περιοχές: η Φλαμανδική Περιοχή, η Βαλλωνική Περιοχή και η Περιοχή των Βρυξελλών. Οι δύο πρώτες περιοχές ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με τις δύο μεγάλες κοινότητες (Φλαμανδική κοινότητα και Γαλλική κοινότητα, αντίστοιχα). Στις Βρυξέλλες, μια πόλη (την πρωτεύουσα), συνυπάρχουν και οι δύο μεγάλες κοινότητες. Αποτελεί μιαν αυτόνομη πολιτική οντότητα, όπου έχει σταδιακά αναπτυχθεί μια ιδιόμορφη ταυτότητα, με τα δικά της χαρακτηριστικά και απόψεις, οι οποίες δεν ταυτίζονται απόλυτα με τις θέσεις των δύο κύριων συστατικών κοινοτήτων. Η διαφοροποίηση αυτή βοηθά, σε κάποιες περιπτώσεις, στην υπέρβαση του αυστηρού δικοινοτισμού.
Η δημιουργία μιας αυτόνομης, τρίτης περιοχής, μπορεί λοιπόν να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη από πολλές απόψεις και στη δική μας περίπτωση, προσφέροντας απρόσμενες νέες ευκαιρίες. Οπότε επιλύοντας ένα πρόβλημα, αυτό των Βαρωσίων, έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε ευκαιρίες που να αφορούν την ευρύτερη Αμμόχωστο – και εν τέλει όλη την Κύπρο.
*Κοινωνιολόγος, Πρόεδρος Ιδρύματος Universitas, Συμπρόεδρος CAD
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας