Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

O πλουσιότερος των Ρώσων ολιγαρχών, Βλαντίμιρ Ποτάνιν, παραμένει ”ανέγγιχτος” από τις δυτικές κυρώσεις

Δημοσιεύτηκε στις

Πώς ο πλουσιότερος Ρώσος ολιγάρχης συνεχίζει να επεκτείνει την αυτοκρατορία του μακριά από τις δυτικές κυρώσεις

Του John Hyatt

Από το ξεκίνημα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν στοχεύσει τους Ρώσους ολιγάρχες και τα κέρδη τους που αποκτήθηκαν με ”αθέμιτους τρόπους”, με δεσμεύσεις και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων.

Όμως ο πλουσιότερος των Ρώσων ολιγαρχών, Βλαντίμιρ Ποτάνιν, παραμένει ”ανέγγιχτος” από τις δυτικές κυρώσεις και συνεχίζει να μεγεθύνει την επιχειρηματική του αυτοκρατορία, μέσω τριών σημαντικών συμφωνιών.

Στις 11 Απριλίου, η Interros, εταιρεία συμμετοχών του Ποτάνιν προχώρησε στην επαναγορά της Rosbank από την γαλλική Société Générale, η οποία είχε προχωρήσει στην αγορά της πρώτης μέσω μιας σειράς συμφωνιών το 2006 και το 2014. Ένας πρώην υπάλληλος της SocGen περιέγραψε στο Forbes τη συμφωνία ως ”εξαιρετική” για τον Ποτάνιν.

Ο Όλεγκ Τίνκοφ, ιδρυτής της Tinkoff Bank, μιας εκ των μεγαλύτερων ρωσικών ιδιωτικών τραπεζών, πούλησε την εταιρεία του στην Interros στις 28 Απριλίου, για ένα ποσό το οποίο δεν έχει γίνει γνωστό, μετά τη δημόσια καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ο Τίνκοφ δήλωσε στο Forbes πως το Κρεμλίνο τον ”ανάγκασε” να πουλήσει τις μετοχές του στο 3% της αξίας τους.

Εντός της εβδομάδας, η Interros απέκτησε την United Card Services, τον ρωσικό βραχίωνα της αμερικανικής εταιρείας πληρωμών Global Payments, με τους όρους να μην έχουν γίνει γνωστοί. Η συμφωνία αυτή έγινε με σκοπό την ανάπτυξη του τραπεζικού τομέα του ομίλου, σύμφωνα με ανακοίνωση της Interros.

”Φαίνεται πως είναι μια απόφαση η οποία έγινε για να κατοχυρωθούν ορισμένα περιουσιακά στοιχεία σε εταιρείες οικονομικών υπηρεσιών που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο ρωσικών κρατικών τραπεζών αλλά στα χέρια μιας πιστής ομάδας του ιδιωτικού τομέα΄΄, τονίζει ο Βλαντίμιρ Μίλοφ, αντιφρονούντας Ρώσος πολιτικός και οικονομολόγος ο οποίος βρίσκεται στην εξορία. ”Ο Ποτάνιν ήταν ιδιαίτερα πιστός στον Πούτιν από το ξεκίνημα της προεδρίας του”.

Ο ”απόλυτος οπορτουνιστής”

Όσοι γνωρίζουν για την άνοδο του Ποτάνιν δεν εκπλήσσονται με τις πρόσφατες επιτυχίες του, καθώς η εκμετάλλευση κρίσεων αποτελεί ειδικότητα του Ρώσου ολιγάρχη. Ο 61χρονος οικονομολόγος και μεγιστάνας του μεταλλευτικού κλάδου έχτισε την περιουσία του τη χαοτική δεκαετία του 1990, ως ενορχηστρωτής της περίφημης κομπίνας ”δανείων για μετοχές”, η οποία επέτρεψε σε ένα μικρό αριθμό επιχειρηματιών να αποκτήσουν την ιδιοκτησία σημαντικών κρατικών ενεργειακών περιουσιακών στοιχείων σε χαμηλές τιμές, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργία της κλεπτοκρατικής οικονομίας των ολιγαρχών. Παράλληλα, ο Ποτάνιν κατάφερε να αντέξει την οικονομική κρίση του 1998 μέσω ”ύποπτων” μεταβιβάσεων περιουσιακών στοιχείων.

Ο Ποτάνιν είναι μεταξύ των λίγων Ρώσων μεγιστάνων της εποχής Γέλτσιν που έχει αποφύγει σημαντικές δυτικές κυρώσεις, καθώς του έχουν επιβληθεί μόνο από τον Καναδά. Η εταιρεία του Ποτάνιν, Nornickel, συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους παραγωγούς εξευγενισμένου νικελίου και παλλαδίου και συνεχίζει την παραγωγή της για πελάτες σε πολλά μέρη του κόσμου και ειδικά για την Ευρώπη, την οποία προμήθευσε με το 27% των αναγκών της το περασμένο έτος, σύμφωνα με τη συμβουλευτική εταιρεία φυσικών πόρων Wood Mackenzie.

Η συνεργασία του εργοστασίου παραγωγής υλικών για κατασκευή μπαταριών της Nornickel στην Φινλανδία με τον γερμανικό γίγαντα BASF, αποτελεί σημείο ”κλειδί” της πράσινης ατζέντας της ΕΕ. Η Nornickel είναι ακόμη ένας σημαντικός ”παίκτης” στην παγκόσμια αγορά παλλαδίου. Παράγει περίπου το 35% των παγκόσμιων αναγκών του εν λόγω μετάλλου, το οποίο χρησιμοποιείται σε ημιαγωγούς και αυτοκίνητα.

Ο Ποτάνιν κινείται επιδέξια ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τη Δύση. Χρηματοδότησε μια επένδυση ύψους 2 δισ. δολαρίων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρωσίας το 2014, ενώ ταυτόχρονα πραγματοποίησε δωρεές σε πολιτιστικά ιδρύματα των ΗΠΑ και συμμετείχε σε συμβούλια υψηλού κύρους.

Τη μία εβδομάδα συναναστρεφόταν με δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες σε επιχειρηματικά συνέδρια, ενώ την επόμενη έκλεινε συμφωνίες με άλλους ολιγάρχες. Όπως και ο πιο γνωστός Ρώσος ολιγάρχης Ρομάν Αμπράμοβιτς, ο Ποτάνιν απολάμβανε τις ανέσεις και την αναγνώριση και των δύο κόσμων για πάνω από δύο δεκαετίες.

”Ο Ποτάνιν υπήρξε ανέκαθεν ο απόλυτος οπορτουνιστής”, λέει ο Stanislav Markus, καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας που ασχολείται με τη μετασοβιετική οικονομία. ”Από την κομπίνα δανείων για μετοχές, τη σύγκρουσή του με τον Όλεγκ Ντεριπάσκα σχετικά με τη Nornickel, τις φιλανθρωπιστικές δραστηριότητες που τον έφεραν πιο κοντά σε δυτικούς μετόχους μέχρι και τώρα που αντιλαμβάνεται τι αλλάζει σε επίπεδο εξουσίας στη Ρωσία”.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Ποτάνιν μετέφερε -πριν τον πόλεμο- μεγάλο μέρος των συμμετοχών του πίσω στη Ρωσία. Στις 10 Δεκεμβρίου (2021), ενώ ο Πούτιν συγκέντρωνε τις ένοπλες δυνάμεις του στα ουκρανικά σύνορα, ο Ποτάνιν μετέφερε την Interros Capital, θυγατρική του ομίλου με συμμετοχή 31,5% στη Nornickel, από την Κύπρο στο νησί Russky, μια ειδική διοικητική περιοχή στην Ιαπωνική θάλασσα, την οποία ίδρυσε το 2018 ο Πούτιν για να φέρει πίσω στη Ρωσία κεφάλαια ολιγαρχών δίνοντας φορολογικά κίνητρα.

Η Interros, ανακοινώνοντας την επιστροφή της στη Ρωσία, υποσχέθηκε να γίνει ”ένας σημαντικός επενδυτής” για το φτωχότερο ανατολικό μέρος της χώρας. Η υπόσχεση αυτή που θυμίζει τις επενδύσεις του Αμπράμοβιτς στην ανατολική Τσουτόλκα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτης, περιλαμβάνει τη χρηματοδότηση του Three Volcano Park, μιας τουριστικής ατραξιόν στην Καμτσάτκα.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Nornickel δεν έχει ασκήσει κριτική στον Πούτιν για την εισβολή του στην Ουκρανία, όμως έχει προχωρήσει σε παρεμβάσεις πολιτικού χαρακτήρα. Στις 11 Μαρτίου, εν μέσω φωνών που προέρχονταν από τη ρωσική άκρα δεξιά για εθνικοποίηση ξένων περιουσιακών στοιχείων, ο Ποτάνιν προειδοποίησε στο Telegram πως ”δεν πρέπει να κλείσουμε την πόρτα αλλά προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την οικονομική θέση της Ρωσίας στις αγορές, τις οποίες προσπαθήσαμε για τόσο καιρό να προσεγγίσουμε”. Ο Ποτάνιν είχε προειδοποιήσει πως οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια ”θα μας πήγαινε 100 χρόνια πίσω στο 1917 και πως οι συνέπειες από μια παγκόσμια έλλειψη εμπιστοσύνης των επενδυτών προς τη Ρωσία, θα ήταν κάτι που θα αισθανόμασταν για δεκαετίες.

Ο Ποτάνιν διαθέτει και έναν ακόμη ισχυρό φίλο: τον Αντρέι Κλίσας, πρώην πρόεδρο της Nornickel, ο οποίος τώρα προεδρεύει της Επιτροπής Συνταγματικής Νομοθεσίας και Κρατικής Οικοδόμησης του Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο Κλίσας ήταν άτομο ”κλειδί” στις συνταγματικές αλλαγές του 2020 στη Ρωσία, οι οποίες επέτρεψαν στον πρόεδρο Πούτιν να παραμείνει στην εξουσία.

“Ο Κλίσας είναι η πιο σημαντική προσωπικότητα που προωθεί την ενορχηστρωμένη από το Κρεμλίνο στρατηγική νομοθεσία”, λέει ο Μίλοφ, “και παραμένει πολύ κοντά στον Ποτάνιν”.

Στο ”απυρόβλητο” των ΗΠΑ και της ΕΕ

Οι αρχές των ΗΠΑ και της ΕΕ δεν έχουν σχολιάσει τους λόγους για τους οποίους ο Ποτάνιν δεν έχει γίνει ακόμη στόχος των κυρώσεων. Η Paloma Hall Caballero, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρνήθηκε να σχολιάσει το καθεστώς κυρώσεων για τον Ποτάνιν, αλλά πρόσθεσε ότι “τίποτα δεν είναι εκτός συζήτησης”. Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ δεν απάντησε στο αίτημα του Forbes για σχολιασμό. Πολλοί υποψιάζονται ότι ο Ποτάνιν έχει αποφύγει τις κυρώσεις λόγω της σημαντικής εξάρτησης της Δύσης από τη Nornickel.

Εάν η Nornickel επηρεαστεί από τις κυρώσεις, “θα οδηγήσει σε διαταραχή της ζήτησης, επειδή είναι πολύ δύσκολο να αντικατασταθούν οι συγκεκριμένες εισαγωγές και η Ευρώπη έχει τη μεγαλύτερη έκθεση”, λέει ο Nikhil Shah, επικεφαλής της έρευνας νικελίου στην εταιρεία CRU Group. Ενώ οι ΗΠΑ βασίζονται περισσότερο στον Καναδά παρά στη Ρωσία για εισαγωγές νικελίου, οι κυρώσεις είτε από τις ΗΠΑ είτε από την ΕΕ θα αύξαναν τις τιμές παντού, λέει ο Shah.

“Ο Ποτάνιν δραστηριοποιείται στη βιομηχανία νικελίου και παλλαδίου, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη βιομηχανία της ΕΕ”, εξηγεί ο Sebastiaan Bennink, εταίρος της BenninkAmar, μιας ολλανδικής δικηγορικής εταιρείας που ειδικεύεται στις εμπορικές κυρώσεις. “Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η εισαγωγή νικελίου εξαιρείται από πολλές απαγορεύσεις που προβλέπονται στους κανονισμούς κυρώσεων της ΕΕ”.

Εάν επιβληθούν κυρώσεις μόνο στον Ποτάνιν και όχι στην εταιρεία του, οι δυτικές εταιρείες θα εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τη Nornickel σαν να έχει υποστεί κυρώσεις, παρόλο που ο κατέχει λιγότερο από το 50% της εταιρείας, ένα βασικό όριο στη νομοθεσία περί κυρώσεων, λέει ο Viktor Winkler, δικηγόρος που ασχολείται με τις κυρώσεων και πρώην επικεφαλής των παγκόσμιων προτύπων κυρώσεων της Commerzbank AG με έδρα τη Γερμανία.

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες και εταιρείες θα απέφευγαν τη Nornickel “απλώς και μόνο λόγω του υψηλού προφίλ της δέσμευσης του Ποτάνιν στην εταιρεία”, λέει ο Winkler. “Όλοι θα το αποκαλούσαν προσέγγιση με βάση τον κίνδυνο, αλλά στην πραγματικότητα θα ήταν απλά άγχος”.

Η άνοδος του Ποτάνιν

Γεννημένος το 1961 σε μια εύπορη οικογένεια μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Ποτάνιν φοίτησε στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, και στη συνέχεια εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991, ο Ποτάνιν δημιούργησε την εταιρεία συμμετοχών Interros, η οποία ξεκίνησε ως έμπορος μη σιδηρούχων μετάλλων. Σύντομα συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Προχόροφ για τη δημιουργία του τραπεζικού ομίλου Oneximbank, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τις πρώτες ημέρες του κύματος ιδιωτικοποιήσεων στη Ρωσία.

Οι δύο τους εδραίωσαν την τύχη τους κατά τη διάρκεια της εκστρατείας επανεκλογής του Μπόρις Γέλτσιν, του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το 1996. Ο Γέλτσιν ήταν αντιδημοφιλής στις δημοσκοπήσεις, επιβαρυμένος με ένα τεράστιο δημόσιο έλλειμμα, βρισκόταν αντιμέτωπος με ένα αναγεννημένο κομμουνιστικό κόμμα και χρειαζόταν οικονομική υποστήριξη για την εκστρατεία του, ενώ η κυβέρνησή του χρειαζόταν διάσωση.

Φοβούμενος κρατικοποιήσεις ο Ποτάνιν άδραξε την ευκαιρία και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του σχεδίου “δανείων έναντι μετοχών”. Η συμφωνία ήταν πολύπλοκη αλλά η ουσία της ήταν απλή: Σε αντάλλαγμα για το δανεισμό της επιβαρυμένης από το έλλειμμα ρωσικής κυβέρνησης και τη βοήθεια στη χρηματοδότηση της εκστρατείας επανεκλογής του Γέλτσιν, ο Ποτάνιν και μερικοί πλούσιοι επιχειρηματίες έλαβαν μετοχές 12 κρατικών εταιρειών ενέργειας και εξόρυξης με τη μορφή “μισθώσεων”. Αυτές οι μισθώσεις θα επέρχονταν στην ιδιοκτησία τους μόνο εάν ο Γέλτσιν κέρδιζε (το οποίο κατάφερε).

“Όλο το σχέδιο είχε σχεδιαστεί από τον Βλαντίμιρ Ποτάνιν”, λέει ο Daniel Treisman, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ο οποίος ειδικεύεται στη μετασοβιετική πολιτική. Ο τραπεζίτης είχε “βασικά σχεδιάσει τις λεπτομέρειες” της συμφωνίας, μαζί με τον οικονομολόγο Ανατόλι Τσουμπάις, τότε αναπληρωτή πρωθυπουργό για την οικονομική και χρηματοπιστωτική πολιτική, ο οποίος είχε αναλάβει να ηγηθεί των προσπαθειών ιδιωτικοποίησης. (Τον Μάρτιο, ο Τσουμπάις παραιτήθηκε από την κυβερνητική του θέση και έφυγε από τη Ρωσία).

Αφού ανέλαβε το μερίδιό του στη Nornickel, ο Ποτάνιν υπηρέτησε για λίγο στην κυβέρνηση του προέδρου Γέλτσιν ως αναπληρωτής πρωθυπουργός, ενώ ο Προχόροφ συνέχισε να επιβλέπει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της Nornickel. Η εταιρεία αναπτύχθηκε γρήγορα, χάρη στην αναδιοργάνωσή της από τον Προχόροφ και την παγκόσμια ”έκρηξη” στη ζήτηση εμπορευμάτων. Τα έσοδα της Nornickel από 3,1 δισ. δολάρια το 2003 είχαν γίνει 17,1 δισ. δολάρια μέχρι το 2007. Η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας αυξήθηκε από 4 δισ. δολάρια σε 28 δισ. δολάρια την ίδια περίοδο.

Όμως ο Ποτάνιν παραλίγο να τα χάσει όλα κατά τη διάρκεια της ρωσικής οικονομικής κρίσης του 1998, καθώς η πτώση του ρουβλίου αποδεκάτισε την αξία των μετοχών των ολιγαρχών. Ο Ποτάνιν ουσιαστικά ”απογύμνωσε” την Oneximbank από πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία, με αποτέλεσμα να διατηρήσει την προσωπική του περιουσία, ενώ μετέφερε τις υποχρεώσεις της τράπεζας στους ξένους μετόχους της. Ο Ποτάνιν ήταν “επιθετικός σε αυτή την πρακτική” της αφαίρεσης περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με τον David Lingelbach, καθηγητή διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης, ο οποίος έζησε στη Ρωσία για μια δεκαετία από το 1995 έως το 2005.

Μετά τη σύλληψη του Προχόροφ για μια υπόθεση πορνείας στη Γαλλία (αρνήθηκε το αδίκημα και δεν του απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες), ο Ποτάνιν πίεσε τον πρώην συνεργάτη του να παραιτηθεί από τη Nornickel το 2007 και στη συνέχεια να πουλήσει στον ίδιο το μερίδιό του στη Nornickel με έκπτωση. Με τη σειρά του, ο Προχόροφ έβαλε σε διαπραγματεύσεις τον πρώην συνεργάτη του, αλλά τελικά πούλησε το μερίδιό του σε έναν άλλον ολιγάρχη, τον Όλεγκ Ντεριπάσκα και την UC Rusal του.

“Μερικές φορές, ένας ισχυρός παίκτης μπορεί να έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση”, δήλωσε με νόημα ο Προχόροφ στο Forbes το 2009. Αλλά ο Ποτάνιν πήρε την εκδίκησή του: Ο Προχόροφ -ο οποίος αργότερα αγόρασε τους New Jersey Nets- έλαβε σύντομα μια επιστολή που τον ενημέρωνε ότι δεν μπορούσε πλέον να κάνει θαλάσσια αθλήματα σε μια προπονητική βάση στο Istrinsk, μια ιδιοκτησία που ανήκε στην Interros. Ο Προχόροφ, καθώς απομάκρυνε τον εξοπλισμό του που ήταν αποθηκευμένος εκεί φέρεται να είπε: “Μπορεί -ο Ποτάνιν- να με αναγκάσει επίσης να φύγω από το σπίτι μου;”

Εν τω μεταξύ, ο Ποτάνιν καλλιεργούσε σχέσεις και ισχυρά πρόσωπα στη δύση. Υπέγραψε το The Giving Pledge του Warren Buffett και των Bill και Melinda Gates που επιστρατεύει τους δισεκατομμυριούχους ώστε να δίνουν τουλάχιστον το ήμισυ του πλούτου τους για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων με έδρα τη Νέα Υόρκη και διαχειριστής του ιδρύματος του Μουσείου Γκούγκενχαϊμ. Ο Ποτάνιν αποχώρησε αθόρυβα και από τα δύο συμβούλια μετά την εισβολή της Ρωσίας νωρίτερα φέτος.

Η φιλανθρωπική ομάδα του Ποτάνιν δώρισε πάνω από 5,5 εκατ. δολάρια στο Kennedy Center for the Performing Arts, σύμφωνα με το Anti-Corruption Data Collective. Έκανε επίσης μια γενναιόδωρη δωρεά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και έδωσε πάνω από 250 έργα ρωσικής τέχνης στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι το 2016.

Ο Ποτάνιν καλλιέργησε σχέσεις με δυτικούς υποψήφιους επενδυτές με έναν ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο, λέει ο Stanislav Markus, του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνα. “Αυτές οι διασυνδέσεις μπορεί να είναι ανεκτίμητες για την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας των ολιγαρχών και να τους βοηθήσουν να αποφύγουν τις κυρώσεις”, είπε.

Φυσικά, ο Ποτάνιν έστρεψε ένα μέρος της προσοχής και στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Επένδυσε πάνω από 2 δισ. δολάρια (400 εκατ. δολάρια από ίδιους πόρους και τα υπόλοιπα από κρατικό δάνειο) στο τεράστιο χιονοδρομικό κέντρο Rosa Khutor στο Σότσι.

Το συγκρότημα χτίστηκε για ένα σημαντικό έργο του Πούτιν: Το θέρετρο εξακολουθεί να υποδέχεται πάνω από δύο εκατ. επισκέπτες ετησίως και ανήκει στην Interros. Ο Ποτάνιν λέει ότι ονειρεύτηκε για πρώτη φορά ένα “ορεινό χιονοδρομικό κέντρο παγκόσμιας κλάσης στη Ρωσία” το 2002, ενώ βρισκόταν σε μια αυστριακή εκδρομή για σκι με τον Ρώσο πρόεδρο. Είναι επίσης γνωστό ότι ο ίδιος και ο Πούτιν έχουν παίξει μαζί χόκεϊ επί πάγου σε αρκετές περιπτώσεις. Πιο πρόσφατα, ο Ποτάνιν διόρισε τον Σεργκέι Μπατσίν, γενικό διευθυντή της Rosa Khutor, για να ηγηθεί της κατασκευής του νέου τουριστικού συμπλέγματος της Άπω Ανατολής.

Η καλή θέληση του Ποτάνιν φαίνεται πως τον βοήθησε τον Μάιο του 2020, όταν από μια γερασμένη δεξαμενή καυσίμων της Nornickel διέρρευσαν 150.000 βαρέλια ντίζελ στον απομακρυσμένο αρκτικό κόμβο της Norilsk (την πόλη των 200.000 κατοίκων από την οποία πήρε το όνομά της η εταιρεία του Ποτάνιν). Ο Πούτιν επέπληξε τον Ποτάνιν σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, η Nornickel πλήρωσε πρόστιμο 2 δισ. δολαρίων και πλήρωσε για τον καθαρισμό, αλλά η επιχειρηματική αυτοκρατορία και η περιουσία του ολιγάρχη έμειναν αλώβητες.

Καθώς ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται, οι δυτικές αρχές μπορεί να αλλάξουν γνώμη για τον Ποτάνιν. Την Τετάρτη, η ΕΕ ανακοίνωσε το σχέδιό της να καταργήσει τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου μέχρι το τέλος του έτους. Οι ΗΠΑ έχουν επίσης αυξήσει την πίεσή τους στους ολιγάρχες τις τελευταίες εβδομάδες, ανακοινώνοντας μια νέα απλοποιημένη διαδικασία για την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων ολιγαρχών. Η θαλαμηγός του Ποτάνιν, Nirvana, αξίας 120 εκατ. δολαρίων, εθεάθη για τελευταία φορά στο Ντουμπάι.

Οι πρόσφατες επενδύσεις του Ποτάνιν σε περιουσιακά στοιχεία που αφορούν χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες με έδρα τη Ρωσία θα μπορούσαν να τον προστατέψουν από οποιαδήποτε επερχόμενη καταιγίδα.

Εν τω μεταξύ, ο Μίλοφ, πιστεύει ότι ο Ποτάνιν βρίσκεται στο ξεκίνημα του εγχειρήματός του. “Πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα η Alfa Bank να έχει την τύχη της Tinkoff κάποια στιγμή σύντομα”, λέει, αναφερόμενος στην άλλη μεγάλη ιδιωτική τράπεζα της Ρωσίας, της οποίας οι δισεκατομμυριούχοι διευθυντές Mikhail Friedman, German Kahn, Alexei Kuzmichev και Pyotr Aven, έχουν όλοι υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ ή και τις τρεις. “Υπάρχει ένα μεγάλο άνοιγμα. Ο Ποτάνιν είναι έμπειρος στον τραπεζικό τομέα και βλέπει το άνοιγμα. Μπορεί ο ίδιος να γίνει η μεγαλύτερη ιδιωτική τράπεζα στη Ρωσία”.

Πηγή: Forbes, capital.gr

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις32 λεπτά πριν

Κατασκοπευτικό θρίλερ στην Ινδία: Συνέλαβαν γυναίκα για διαρροή στρατιωτικών μυστικών στην πακιστανική ISI – Εμπλέκονται δύο στρατιωτικοί στα σύνορα με την Κίνα

Σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας ερευνούν οι ινδικές αρχές στην πολιτεία Παντζάμπ. Μία γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τη διαβίβαση απόρρητων στρατιωτικών...

Αθλητικά8 ώρες πριν

Εθνικιστική πρόκληση στα Σκόπια με φόντο τον Ηρακλή! Αλυτρωτικός χάρτης και επίσημη διαμαρτυρία της Ελλάδας

Διπλωματικές διαστάσεις προσλαμβάνει η υπόθεση του πανό που ανάρτησαν οπαδοί της ΜΖΤ Σκοπίων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τον...

Αναλύσεις12 ώρες πριν

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα,...

Ιστορία - Πολιτισμός12 ώρες πριν

Σήμερα γιορτάζουν τα Σέρβια της Μακεδονίας!

Μετά τη νίκη στο Σαραντάπορο και στα Στενά Πόρτας, η απελευθέρωσή των Σερβίων στις 10 Οκτωβρίου άνοιξε τον δρόμο για...

Αναλύσεις13 ώρες πριν

Συρία: Μυστικές υπηρεσίες και διπλωματία στο προσκήνιο – Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει τον ρόλο της απέναντι στο Ισραήλ

Σημαντική διπλωματική κινητικότητα καταγράφεται στον άξονα Άγκυρας–Δαμασκού, με τον υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι να πραγματοποιεί διαδοχικές επαφές...

Δημοφιλή