Γενικά θέματα
Κύπρος – 72χρονη πρόσφυγας: Έχώ έτοιμη βαλίτσα 48 χρόνια μήπως προελάσουν οι Αττίλες
«Κάθε φορά που ακούω βεγγαλικά νομίζω είναι τουρκικές βόμβες και τρομοκρατούμαι… το ίδιο παθαίνω όταν δω Τούρκους στρατιώτες στην τηλεόραση… φοβάμαι τα πάντα… είχα από τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή και έχω ακόμα μια βαλίτσα έτοιμη σε περίπτωση που, μη γένοιτο, χρειαστεί να φύγω και πάλι… αλλά πού να πάω; Πού να πάμε τώρα;».
Τα συγκλονιστικά ερωτήματα της 72χρονης πρόσφυγα από χωριό της κατεχόμενης περιοχής Κυθρέας είναι καταληκτικά της μαρτυρίας της στον «Φ» για τους πολλαπλούς, συστηματικούς και άγριους βιασμούς και κακοποιήσεις που υπέστη η ίδια και δεκάδες άλλες νεαρές Ελληνοκύπριες για τρεις συνεχόμενους μήνες, από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβρη 1974, από Τούρκους στρατιώτες στο Παλαίκυθρο και στη Βώνη. Τα δύο αυτά χωριά μαζί με την Επηχώ και άλλες γειτονικές τουρκοκυπριακές κοινότητες λειτουργούσαν αυτούς τους μήνες, μετά τη δεύτερη εισβολή του Αττίλα, ως στρατόπεδα συγκέντρωσης Ελληνοκύπριων αιχμαλώτων στρατιωτών και αμάχων γυναικοπαίδων και ηλικιωμένων, όπου διαπράχθηκαν από τον τουρκικό στρατό ασύλληπτης αγριότητας εγκλήματα μαζικών βιασμών και δολοφονιών.
Η «Ελένη» ήταν τότε 24 χρονών, παντρεμένη με ένα παιδί δύο χρονών. Η συνέντευξη έγινε στο προσφυγικό της σπίτι στη Λεμεσό με αφορμή τη σημερινή 19η Ιουνίου που έχει ορισθεί από τον ΟΗΕ ως «Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της σεξoυαλικής βίας κατά τη διάρκεια των ενόπλων συγκρούσεων» («International Day for the elimination of sexuαl violence in conflict»). Η συγκεκριμένη ημερομηνία παραπέμπει στην απόφαση 1820 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ της 19ης Ιουνίου 2008, που αναγνώριζε για πρώτη φορά ότι η σεξoυαλική βία είναι μια τακτική πολέμου και μια απειλή για την ειρήνη και τη σταθερότητα στον κόσμο.
«Βλέπω εφιάλτες μέχρι σήμερα…»
Η συνομιλία μας με την «Ελένη» έγινε στην παρουσία του συζύγου της που στάθηκε δίπλα της όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα και προσπάθησε όσο μπορούσε να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα που της προκάλεσε εκείνο το πολυτραυματικό βίωμα. Στη διάρκεια της παραμονής της συζύγου και του παιδιού του στο χωριό τους και στη συνέχεια της ομηρίας τους στο Παλαίκυθρο και στη Βώνη, εκείνος πολεμούσε ως έφεδρος στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Επανασυνδέθηκαν αρχές Νοεμβρίου 1974 –τρεις μήνες μετά το ξέσπασμα του πολέμου– στο Λήδρα Πάλας στη Λευκωσία. Την «Ελένη» μετέφεραν εκεί λειτουργοί του Ερυθρού Σταυρού από το νοσοκομείο Ακρωτηρίου όπου κρατήθηκε για νοσηλεία για δύο περίπου εβδομάδες μετά τους βιασμούς και την ομηρία της. «Δεν νιώθω καλά να τα λέω μπροστά στον άντρα μου, παρόλο που του τα είπα από την πρώτη στιγμή», μας είπε, εμφανώς αγχωμένη και βαριανασαίνοντας όσο προχωρούσε η αφήγηση. «Μέχρι τώρα υποφέρω ψυχολογικά και σωματικά, έχω ψηλή πίεση και διαβήτη και προβλήματα στα έντερα… Τώρα που τα περιγράφω αναστατώνομαι… Βλέπω εφιάλτες μέχρι σήμερα. Ξέρεις τι σημαίνει να έχεις για δύο μήνες κάθε μέρα, πέντε-δέκα πάνω σου; Μου έμεινε αυτό το άγχος (σ. σ. προφανής περίπτωση Μετατραυματικής Αγχώδους Διαταραχής – «Post Traumatic Stress Disorder – PTSD») και δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω όταν στενοχωρηθώ. Τράβηξα πάρα πολλά, με βίαζαν ο ένας μετά τον άλλο… ήμασταν και όμορφες…
Στις 14 Αυγούστου φύγαμε από το χωριό με το μωρό μου και τη μάνα μου εν μέσω άγριων αεροπορικών βομβαρδισμών από τουρκικά αεροπλάνα. Πήρα ένα γάλα βλάχας, ένα ψωμί, λίγα πόλιπιφ και τα έβαλα στην τσάντα… νομίζαμε θα επιστρέψουμε την επόμενη μέρα… Ήμασταν μια ομάδα περίπου 15 ατόμων συγγενείς και άλλοι συγχωριανοί, με κατεύθυνση τη Λευκωσία. Μια ναπάλμ έπεσε σε πρατήριο βενζίνης στο δρόμο Αμμοχώστου-Λευκωσίας και πήραν όλα φωτιά… τα λέω κι ανατριχιάζω…
Νύχτωσε και τα τανκς έβαλλαν και σε άλλα σημεία σκοτώθηκαν πολλά γυναικόπαιδα συγχωριανοί μας… τη νύχτα κρυφτήκαμε κάτω από θημωνιές μέσα στα χωράφια και αυτό συνεχίστηκε μέχρι που το μωρό μου εξαντλήθηκε όπως όλοι, αφού ήμασταν χωρίς φαγητό και νερό για τρία μερόνυχτα πεζοπορίας στο ύπαιθρο.
Τελικά μας εντόπισαν Τούρκοι στρατιώτες και μας κάλεσαν να παραδοθούμε αλλιώς θα μας σκότωναν. Αποφάσισα να παραδοθώ, έβγαλα την κουβέρτα του μωρού που ήταν άσπρη και τη σήκωσα ψηλά… Οι Τούρκοι μας συνέλαβαν και μας μετέφεραν στο δημοτικό σχολείο του Παλαίκυθρου όπου υπήρχαν άνθρωποι του Ερυθρού Σταυρού που έγραψαν τα στοιχεία μας. Εκεί υπήρχαν δεκάδες άλλοι αιχμάλωτοι από γειτονικά χωριά, τη Βώνη, την Κυρά, το Νέο Χωριό και άλλα. Τους άνδρες τους πήραν ξέχωρα και εμάς τα γυναικόπαιδα μας πήραν σε σπίτια του χωριού. Εκεί άρχισαν οι βιασμοί… Την πρώτη φορά στο Παλαίκυθρο με σήκωσαν νύχτα και με πήραν έξω σε ανοικτό χώρο μέσα στα χώματα. Με βίασαν τρεις-τέσσερις, ενώ ούρλιαζα, έκλαιγα και τους παρακαλούσα να με λυπηθούν. Συνέχισαν να έρχονται κάθε νύχτα και να βιάζουν κοπέλες… και κάποιες τις άρπαζαν ενώ κρατούσαν τα μωρά τους που έκλαιγαν…. Μας βίαζαν, μας έστελναν πίσω και ύστερα βίαζαν άλλες. Μας άφησαν στο Παλαίκυθρο περίπου μια εβδομάδα από τα μέσα μέχρι τέλος Αυγούστου. Μετά μας φόρτωσαν σε φορτηγά και μας πήραν στη Βώνη όπου μας κρατούσαν μέχρι το τέλος Οκτωβρίου – εμάς τα γυναικόπαιδα στο σχολείο και τους άνδρες στην εκκλησία Αγίου Γεωργίου. Στη Βώνη μας βίαζαν κάθε πρωί. Μας ξεχώριζαν και μας έπαιρναν σε ένα δίχωρο και μας έριχναν πάνω σε έναν πάγκο… Μου έσχιζαν τα μαύρα ρούχα που φορούσα… Μας κλωτσοκοπούσαν όταν στην πολλή ώρα αντιδρούσαμε… Η μάνα μου με έβλεπε που με βίαζαν και στο Παλαίκυθρο και στη Βώνη και σκοτωνόταν στο κλάμα. Τι να έκανε; Αυτοί κρατούσαν λόγχες, μαχαίρια, όπλα… Είχα γίνει ένα κουρέλι, ένιωθα μια άψυχη κάσα… είχα αδυναμίες, αιμορραγούσα, αρρώστησα πολύ… Ήταν μια κόλαση…
Όταν απελευθερωθήκαμε μας πήρε ο Ερυθρός Σταυρός στο νοσοκομείο Ακρωτηρίου όπου μας έκαναν εκτρώσεις. Μετά από 15 μέρες νοσηλείας, μας μετέφεραν στο Λήδρα Πάλας και ήρθε ο άντρας μου και τον είδα για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Του τα είπα όλα και μου είπε «ό,τι κι αν έγινε δεν το ήθελες κι εγώ θα μείνω μαζί σου γιατί σε αγαπώ και για μένα έχει σημασία που είσαι ζωντανή κι εσύ και το μωρό μας». Λίγους μήνες μετά, έκανα ένα τεράστιο όγκο στη μήτρα που ευτυχώς διαγνώστηκε καλοήθης και αφαίρεσα τα μητρικά μου, αλλά κάθε στιγμή τρέμει η ψυχή μου…».
Ένα σκοτεινό ταμπού μισού αιώνα
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, πραγματοποιήθηκαν εκείνη την περίοδο κυρίως στο νοσοκομείο της βρετανικής βάσης Ακρωτηρίου 800 περίπου εκτρώσεις σε εγκυμονούσες που είχαν βιαστεί από Τούρκους. Μετά από 48 χρόνια το εν πολλοίς άγνωστο αυτό κεφάλαιο του άνισου πολέμου του 1974 παραμένει θέμα ταμπού στην κυπριακή κοινωνία, όπου οι επιζήσασες θεωρούνται λίγο πολύ «λερωμένες» και πολλές το αποσιώπησαν και το απέκρυψαν μέχρι σήμερα ακόμα και από τα παιδιά τους και τους στενούς συγγενείς.
Αρκετές εγκαταλείφθηκαν από τους συζύγους τους που θεωρούσαν ότι τους «ντρόπιαζαν» και άλλες αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό για να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, χωρίς το στίγμα που επέφερε το έγκλημα σε βάρος τους. Έτσι οι γυναίκες της εμπόλεμης ζώνης, τα πιο τραγικά θύματα μιας απάνθρωπης και ανελέητης βίας, είναι ακόμα αδικαίωτες και πολλές έχουν πεθάνει ξεχασμένες στο περιθώριο, ενώ η Τουρκία δεν έχει καταγγελθεί και δεν έχει λογοδοτήσει για τις σεξουαλικές βαρβαρότητες που διέπραξαν Τούρκοι στρατιώτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί με φρικιαστική μεθοδικότητα το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1974. Ανάμεσα στα θύματα τους περιλαμβάνονται ανήλικα κορίτσια 9-17 χρονών, αλλά και ηλικιωμένες γυναίκες μέχρι 80-85 χρονών, με τους βιασμούς να έχουν χρησιμοποιηθεί με ψυχρό υπολογισμό από την Τουρκία και τον τουρκικό στρατό ως ένα όπλο συντριπτικής ισχύος με στόχο τον εξευτελισμό, την καταρράκωση του ηθικού και την ταπείνωση του κυπριακού λαού.
Θύματα βιασμών υπήρξαν και Τουρκοκύπριες με δράστες Ελληνοκύπριους τις μέρες που προηγήθηκαν της δεύτερης εισβολής. Χωρίς να παραγνωρίζεται η σοβαρότητα του εγκλήματος του βιασμού σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, πρέπει να σημειωθεί ότι η οργανωμένη σεξουαλική βαρβαρότητα του τουρκικού στρατού δεν μπορεί να εξισωθεί με τα μεμονωμένα σεξουαλικά εγκλήματα που διέπραξαν Ελληνοκύπριοι, αφού άλλο είναι η κρατική βία και άλλο η βία κάποιων ατόμων που ενήργησαν μόνοι τους.
Μια εβδομάδα ειρήνης στη Γενεύη
«Στην Κύπρο ζήσαμε έναν φριχτό πόλεμο που άφησε ένα κοινό πόνο με νεκρούς, αγνοούμενους, θύματα βιασμών, πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα, σε δύο κοινότητες που είχαν ζήσει για χρόνια αδελφωμένες», δήλωσε στον «Φ» η Αλίκη Χατζηγεωργίου πρόεδρος του ιδρύματος ZOE vs War Violence που ιδρύθηκε στη Λευκωσία το 2019 με στόχο – μεταξύ άλλων – μια παγκόσμια κινητοποίηση για τη λήψη πιο αποτελεσματικών μέτρων για την ασφάλεια και προστασία των ευάλωτων ομάδων σε εμπόλεμες ζώνες.
Η κυρία Χατζηγεωργίου ανέφερε ότι στις 31 Οκτωβρίου – 4 Νοεμβρίου 2022 θα πραγματοποιηθεί στη Γενεύη συνάντηση εκπροσώπων από πολλές χώρες για την ειρήνη με τίτλο «Geneva Peace Week». Πρόσθεσε ότι το Zoe vs War Violence επιδιώκει «να συμμετάσχει σε συνεργασία με άλλες οργανώσεις με ένα έργο που αφορά τη συμφιλίωση, την αμοιβαία αναγνώριση των λαθών και την ενδυνάμωση, στον δρόμο για την ειρήνη».
Η Αγγελική Χατζηλοΐζου, Life Coach και δασκάλα προσωπικής Ανάπτυξης του Heal Your Life, μας πληροφόρησε σχετικά ότι «πρόκειται για ένα έργο που θα αποτελείται από τρεις ενότητες: Θεραπεία, Συγχώρεση και Ενδυνάμωση και Κύπριοι και από τις δύο πλευρές του νησιού θα συμμετέχουν σε όλες τις ενότητες. Οι συμμετέχοντες –συνέχισε– θα είναι άτομα που έχουν βιώσει τραύμα ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης του 1974 άμεσα ή έμμεσα, ή επηρεάστηκαν από ιστορίες που διηγήθηκαν οι συγγενείς ή οι φίλοι τους. Πριν από την πρώτη ενότητα και στο τέλος της τελευταίας θα πραγματοποιηθεί έρευνα μεταξύ των συμμετεχόντων για τις απόψεις και τα συναισθήματά τους πριν και μετά τη συμμετοχή».
Η ντροπή βαραίνει τους θύτες όχι τα θύματα
Τη συνάντηση μας με την «Ελένη» διευθέτησε η τέως βουλεύτρια του ΑΚΕΛ και γενική γραμματέας της ΠΟΓΟ Σκεύη Κουκουμά, που έχει αγωνιστεί ακούραστα τα τελευταία χρόνια και έχει πετύχει ώστε οι γυναίκες αυτές να αναγνωριστούν από το κράτος ως παθούσες, να βοηθηθούν οικονομικά και να ενθαρρυνθούν να ζητήσουν ψυχολογική στήριξη. Καίρια υπήρξε η συμβολή τής μέχρι πρότινος υπουργού Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων μ. Ζέτας Αιμιλιανίδου, για την αναγνώριση και την παροχή έμπρακτης στήριξης στις γυναίκες θύματα που τη ζητούν, με ένα μηνιαίο επίδομα χιλίων ευρώ.
Δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής στον «Φ» η Σκεύη Κουκουμά: «Ως Γενική Γραμματέας της ΠΟΓΟ μελετούσα διάφορα θέματα που σχετίζονταν με το ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας που επισημαίνει το δυσανάλογο και αρνητικό αντίκτυπο του πολέμου και των συγκρούσεων σε βάρος των γυναικών και κοριτσιών και με την εκλογή μου στη Βουλή και την ανάληψη της προεδρίας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων και Παθόντων, μου δόθηκε η δυνατότητα να ασχοληθώ αναλυτικότερα με τις πτυχές των συνεπειών του 1974. Στα πλαίσια αυτά άρχισα τη διερεύνηση της πτυχής που σχετιζόταν με τους βιασμούς και γι’ αυτό είχα συναντηθεί με αρμόδιους λειτουργούς στα γραφεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στη Γενεύη για περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία. Η δημόσια δήλωση που είχα κάνει το 2015, μετά από συζήτηση των προβλημάτων των παθόντων, φαίνεται ότι έφτασε στα αυτιά κάποιων γυναικών θυμάτων που επικοινώνησαν μαζί μου. Χωρίς χρονοτριβή συναντήθηκα με τις τρεις πρώτες γυναίκες που επικοινώνησαν μαζί μου. Η αφήγηση των καταστάσεων που έζησαν το 1974 με συγκλόνισαν και δεν μου άφησαν περιθώρια για οποιαδήποτε περαιτέρω αναβολή ή αδράνεια. Παρά τις δυσκολίες στη διευθέτηση της πρώτης συνάντησης για να ενημερώσω την υπουργό Εργασίας, την αείμνηστη Ζέτα Αιμιλιανίδου και να ζητήσω τη συνεργασία της, στη συνέχεια υπήρξε πλήρης κατανόηση και ετοιμότητα και χάρη στη δική της παρέμβαση, υπερπηδήθηκαν οι γραφειοκρατικές και άλλες αντιλήψεις που απαιτούσαν πιστοποιητικά και βεβαιώσεις για την κακοποίησή τους. Το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω σε κάθε γυναίκα-θύμα του 1974, είναι να νιώσει δυνατή και να αναζητήσει την όποια στήριξη χρειάζεται, είτε ψυχολογική, οικονομική ή κοινωνική. Να βρουν τη δύναμη να επικοινωνήσουν μαζί μας. Μπορούμε να τις εκπροσωπήσουμε με κάθε διακριτικότητα και εχεμύθεια. Αυτό που όλοι πρέπει να αναγνωρίζουμε είναι ότι η ντροπή για τον βιασμό, πρέπει να βαρύνει αυτούς που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα και όχι αυτές που τα βίωσαν.
Οι ένοχοι και οι ηγέτες που τα ανέχονται, πρέπει να λογοδοτούν για τα εγκλήματα τους και να απονέμεται δικαιοσύνη στα θύματα. Μόνον όταν τιμωρούνται τέτοιες πράξεις στην ίδια τη χώρα τους, αλλά και από διεθνείς θεσμούς θα προσβλέπουμε ότι η πολιτική βούληση και οι διεθνείς συμβάσεις θα μετατραπούν σε πράξεις. Ταυτόχρονα πρέπει να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι η σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων δεν αποτελεί παράπλευρες απώλειες, ούτε συνέπειες του πολέμου, αλλά αποτελεί όπλο πολέμου και μέσο εξευτελισμού και ντροπιασμού των αντιπάλων. Δεν μπορώ να μην εκφράσω τον συγκλονισμό μου όμως για τις πληροφορίες που φτάνουν κοντά μου για παρόμοιες συμπεριφορές σε βάρος Tουρκοκυπρίων γυναικών από ΕΟΚΑΒήτικα στοιχεία που δρούσαν το 1974, αλλά και για τις προσπάθειες και τους τρόπους προστασίας τους που υιοθετήθηκαν τότε από κάποιους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς».
Φιλελεύθερος
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας