Θέσεις για το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ενδεχόμενο πρόωρο εκλογών. Το γερμανικό πάθημα, ψευδαισθήσεις και υποκρισία.
Γράφει ο Παντελής Σαββίδης
ΘΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ΚΑΙ ΑΘΗΝΑΣ
Υπάρχει κάτι ενδογενές και γενετικό στην φύση του ελληνικού κράτους. Αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης: το μιλέτι αυτό δεν φτιάχνεται. Αλλά και δεν χαλιέται. Μια συνεχής, γραμμική κατάσταση που δεν θέλει κανείς να την αλλάξει. Ίσως και να μην μπορεί. Το γιατί είναι άλλη ιστορία.
Βασικό στοιχείο της είναι ότι το κράτος αποτελεί μια ξέχωρη κατάσταση απο τον πολίτη του. Το κράτος μισεί τον πολίτη και ο πολίτης, έχοντας επίγνωση ότι το κράτος του δεν τον θέλει, το μισεί και αυτός.
Μια μεταβαλλόμενη, αναλόγως των εποχών, κάστα χωρίς συνείδηση συλλογικής ύπαρξης, επικάθεται κατά καιρούς στην κεντρική εξουσία και την νέμεται απολύτως.
Αποτέλεσμα του διαχρονικού μενταλιτέ του θεσμού που καταλαμβάνει η κάστα είναι ότι αυτό που ονομάστηκε Ελλάδα είναι η πρωτεύουσα του κράτους. Οι υπόλοιπες περιοχές, αποτελούν ενδοχώρα της πρωτεύουσας και χώρο ή πληθυσμούς προς αποικιοκρατικού τύπου εκμετάλλευση.
Ό,τι μπορεί να γίνει ως υποδομή και απασχόληση πρέπει να εξαντλείται στα όρια της πρωτεύουσας. Και, μόνο, αν οι λοιποί βρουν μπάρμπα στην Κορώνη θα τύχουν κάποιας ευνοιοκρατικής μεταχείρισης.
Αυτό συνέβαινε πάντα αυτό θα συμβεί και τώρα με το περίφημο Ταμείο Ανάκαμψης το οποίο θα εξαντληθεί-και πάλι- στα γνωστά γεωγραφικά όρια.
Έχω απόλυτη συνείδηση πως εκτός Αθηνών η κατάσταση αυτή δεν ενδιαφέρει κανέναν. Με αφήνει αδιάφορο. Η μόνη απόλυτη αξία που αναγνωρίζω είναι η ελευθερία. Και η έκφραση.
Το ολοκληρωτικής εσωτερικής μορφής αυτό σύστημα έχει συνείδηση αυτοπροστασίας.
Χωρίς να είναι διατεθειμένο να δώσει μάχη μέχρι τέλους, στο βαθμό που δεν θα απειληθεί ή χάσει τον έλεγχο της κατάστασης είναι διατεθειμένο να υποστηρίξει την εδαφική επικράτεια της χώρας που λέγεται Ελλάδα και την οποία εκμεταλλεύεται.
Άρα και όσους δεν βρίσκονται στον στενό πυρήνα του. Το μέχρι που είναι συζητήσιμο.
Αυτός είναι ένας κοινός τόπος κέντρου και περιφέρειας. Ίσως ο μόνος.
Το ερώτημα είναι πως θα επιτευχθεί αυτή η προστασία.
Το ίδιο το κράτος φρόντισε να είναι γυμνό. Δεν χρειάζεται σε βάθος γνώση για να γίνει αντιληπτή αυτή η ανεπάρκεια σε ζητήματα ασφάλειας.
Υπάρχουν δύο θεσμοί που, ελάχιστα, έστω, παρέχουν μια αίσθηση ασφάλειας.
Στον οικονομικό τομέα η Ε.Ε. και στον αμυντικό το ΝΑΤΟ. Όσο και αν διαφωνείτε, η ασφάλεια που παρέχουν αυτοί οι θεσμοί στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη απο της Αθήνας.
Το αθηναϊκό σύστημα έφτασε στο παραπέντε να βγάλει τη χώρα απο τον πυρήνα της Ε.Ε. Οι συνέπειες θα ήταν τραγικές. Για όλους μας, ως λαού. Όχι για το σύστημα. Αυτό, θα έβρισκε τρόπο να επιβιώσει. Άλλωστε, την κρίσιμη περίοδο έβγαλε τα χρήματά του ΟΛΑ στο εξωτερικό. Και είναι τόσο απεχθές, που κατηγορεί τους ελάχιστους που έφεραν χρήματα απο έξω, μέσα. Εκείνος που θα εξαθλιωνόταν ήταν ο λαός. Σημειωτέον ότι το σύστημα δεν έχει ιδεολογία. Η ιδεολογία του είναι ο αθηναϊσμός. Όλα τα κόμματα συγκλίνουν σ αυτό.
Αυτή, λοιπόν, η Ε.Ε. με τον σκληρό τρόπο που επέλεξε κράτησε σε μια ρότα την χώρα.
Αυτή θα διανείμει και τώρα κάποια ποσά για ανάκαμψη. Αυτή έχει τη δύναμη να διαπραγματευθεί ισορροπίες γεωπολιτικές ή οικονομικές. Το αθηναϊκό κράτος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ. Δεν ξέρω αν μπορεί.
Η μόνη ελπίδα να ξεφύγει η ελληνική περιφέρεια απο τον αυταρχικό και ολοκληρωτικό αποικιοκρατικό έλεγχο της Αθήνας είναι μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη, στην οποία η χώρα και το ελληνικό έθνος θα λειτουργούν, όπως και όλα τα άλλα έθνη ως δημοκρατία. Και θα βασίζεται στις περιφέρειές της.Όχι στις πρωτεύουσες. Δεν θα υπάρχουν πρωτεύουσες δημοκρατιών. Ή, αν θα υπάρχουν θα έχουν έναν πολύδιαφορετικό ρόλο.
Μια τέτοια Ευρώπη χρειάζεται μεταρρύθμιση στις δομές και στις λειτουργίες της. Να μην μπορεί κάθε αθηναίος επαρχιώτης κλειδοκράτορας να επιβάλλει τον ολοκληρωτικό έλεγχο στο τσιφλίκι του.
Αυτό το βαυαρικής κοπής αθηναϊκό κράτος δεν μπορεί να παράσχει ούτε καν ασφάλεια στους “πολίτες” του.
Η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ μπορεί να μην ικανοποιεί τις απαιτήσεις των ελλήνων, να έχει αρνητικό ιστορικό προηγούμενο, αλλά είναι η μόνη που μπορεί να εκτονώσει μια ελληνοτουρκική κρίση, πριν οι δυο χώρες περάσουν τον Ρουβίκωνα.
Και όχι ενός τυχαίου ΝΑΤΟ. Αλλά ενός αμερικανοκρατούμενου ΝΑΤΟ.
Οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα που μπορεί να παράσχει κάποια ασφάλεια αν θελήσουν, στις χώρες μέλη.
Γίνεται πολλή συζήτηση για το αν θελήσουν. Ναι, γίνεται. Αλλά για λόγους δικού τους συμφέροντος μπορεί και να το κάνουν. Στοιχειώδης γεωπολιτική ανάλυση οδηγεί στο συμπέρασμα πως στην κρίσιμη στιγμή είναι πιθανότερο να παρέμβουν. Δεν τις συμφέρει μια αντιπαράθεση στην περιοχή. Δύσκολα, μετά απο αυτήν, θα αποκατασταθεί η επιθυμητή ισορροπία.
Βεβαίως, το ΝΑΤΟ βαρύνεται με κολάσιμα αμαρτήματα. Τρομερά κολάσιμα.
Αλλά γειτονιές των Αγγέλων υπάρχουν στον επουράνιο και για όσους θέλουν να έχουν ψευδαισθήσεις, στα τραγούδια του Θεοδωράκη.
Και το ΝΑΤΟ επιχειρεί να αλλάξει το δόγμα του. Αλλά και εδώ το αθηναϊκό κράτος θα είναι εκκωφαντικά απών. Δεν έχει άποψη ούτε για την μεταρρύθμιση της Ε.Ε. ούτε για του ΝΑΤΟ. Γιατί κάθε αλλαγή απειλεί την επαρχιακή κυριαρχία του.
Δεν χρειάζεται, επίσης, κανένας ευρωπαίκός στρατός με την υπάρχουσα δομή της Ε.Ε.
Βεβαίως, να υπάρξει ευρωπαϊκός στρατός που θα υποστηρίζει τα σύνορα μιας Ομοσπονδιακής Ευρώπης η οποία θα λειτουργεί ως ομοσπονδιακό κράτος. Ένας τέτοιος στρατός, ναι, χρειάζεται και είναι ευκταίος.
Σήμερα, με τον τρόπο που είναι δομημένη η Ευρώπη και με τον τρόπο που λειτουργεί δεν χρειάζεται. Δεν θα κάνει τίποτε αν τον έχουμε ανάγκη. Εδώ, για να εξασφαλίσει μια κοινή δήλωση στη σύνοδο κορυφής ο υπουργός εξωτερικών και ο ίδιος ο πρωθυπουργός πασχίζουν για μήνες να πείσουν φιλότουρκες δυνάμεις μιας αποσυντιθεμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και μιλάμε για δήλωση. Θα ενεργοποιηθεί ευρωπαϊκός στρατός;
Εν κατακλείδι οι θέσεις μας:
Ναι σε ό,τι αποδομεί τον ολοκληρωτικό, αποικιοκρατικό συγκεντρωτισμό του αθηναϊκού κράτους, προς όφελος του ελληνικού κράτους. Η διάκριση είναι εμφανής.
Ναι στην μεταρρύθμιση της Ε.Ε. προς ομοσπονδιακές δομές.
Ναι στην μεταρρύθμιση του ΝΑΤΟ που θα εξασφαλίζει την προστασία των μελών του απο οπουδήποτε και αν προέρχεται η απειλή. Ακόμη και απο απειλές χώρας μέλους κατά χώρας μέλους.
Η κυβέρνηση έχει θέσεις γι αυτά;
ΕΚΛΟΓΕΣ
Συμμερίζομαι την άποψη όσων λένε πως αν διαχειριστεί καλά το καλοκαίρι η κυβέρνηση, το φθινόπωρο θα έχουμε εκλογές.
Διότι πιστεύω πως η αρνητική εμπειρία που θα έχουμε τον χειμώνα με το κρύο, δεν θα σώσει καμιά κυβέρνηση που θα επιδιώξει ψήφο τη νέα χρονιά.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Με τους γερμανούς είμαστε στην ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που προσπαθεί να γίνει οικογένεια. Όχι, μόνο, συμπάσχουμε αλλά μπορεί να πάθουμε και τα ίδια. Όταν, όμως, πήραν οι χώρες μας τόσα μέτρα κατά της Ρωσίας γιατί περιμένουμε να μας φερθεί με το γάντι η Μόσχα; Τέρμα ο NordStream 2. Πάνε μερικά δισ επένδυσης. Απειλές ότι θα διακόψουμε παντελώς την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου. κλπ κλπ. Αφού έκριναν οι ηγεσίες ότι έπρεπε να ληφθούν τα μέτρα αυτά, ελήφθησαν. Τώρα δεν είναι παράλογο να διαμαρτυρόμαστε γιατί ο άλλος επιλέγει την πρωτοβουλία των κινήσεων; Κάτι δεν καταλαβαίνω καλά; Τι λέτε;
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
Διαβάζω συνέχεια πως η Ελλάδα θα είναι, μόνη, της σε ενδεχόμενη αναμέτρηση με την Τουρκία. Και προσπαθώ να φανταστώ τη σκηνή.
Αφού αποτύχει μια μεσολαβητική προσπάθεια του ΝΑΤΟ (για την ΕΕ δεν πολυσυζητάμε, δεν έχει δυνατότητα παρέμβασης αν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο), θα εμφανισθούν στην περιοχή σίγουρα αμερικανικά, γαλλικά, ίσως, και βρετανικά πλοία. Φυσικά και ρωσικά. Άρα η μοναξιά αρχίζει να αμφισβητείται.
Το τι θα συμβεί και πως θα εξελιχθεί η αντιπαράθεση θα εξαρτηθεί απο το τι θε θελήσουν, κυρίως, οι αμερικανοί.
Ότι και να πούμε, έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις εξελίξεις στο πεδίο, χωρίς να εμπλακούν.
Πως; Ρωτήστε κάποιον εξειδικευμένο στρατιωτικό.
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
Πριν η Ελλάδα χτυπήσει την πόρτα του ΔΝΤ υπήρχε ένα βαρύ κλίμα αλλά κανείς δεν ήθελε να ταράξει την ησυχία του.
Και εγώ στις εκπομπές που έκανα στην ΕΡΤ3 και όλοι σχεδόν οι δημοσιογράφοι αναδεικνύαμε το τεράστιο χρέος που είχε η χώρα, την τακτική των συνδικαλιστικών ηγεσιών να πιέζουν και την αδιαφορία των κυβερνήσεων να πάρουν μέτρα.
Όλοι όσοι έβγαιναν στις τηλεοράσεις περιέγραφαν ένα θλιβερό οικονομικό τοπίο αλλά όταν τα πράγματα έφθαναν στην ερώτηση και τώρα τι κάνουμε, η απάντηση ήταν σιωπή.
Κανείς, βεβαίως, δεν είχε υποψιαστεί ότι η χώρα θα μπορούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ και θα υποστεί όσα, ακόμη, και σήμερα τραβά.
Και τότε, υπήρχαν πολλοί απο τον λαϊκό παράγοντα που μας κατηγορούσαν ότι υπονομεύαμε και τη χώρα και το λαϊκό συμφέρον με την ανάδειξη του προβλήματος και ήμασταν βαλτοί. Απο τον ροκφέλερ, την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, τους καπιταλιστές και άει λέγοντας.
Ο καιρός πέρασε, η χώρα μπήκε σε μνημόνια και κατά το πρώτο διάστημα της κρίσης οι ίδιοι- και άλλοι- άνθρωποι κατηγορούσαν τους δημοσιογράφους γιατί δεν είπαν τίποτε, γιατί δεν ενημέρωσαν τον λαό για το τι επέρχεται. Για να μην παρεξηγηθώ, το πρόβλημα περιγραφόταν απο τους δημοσιογράφους, η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν είχε προσδριοριστεί ρητά και κατηγορηματικά. Αυτην κανείς, πλην Σημίτη, ίσως για ευνόητους λόγους, δεν την είχε φανταστεί.
Θα μου πείτε που τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Ζούμε το ίδιο κλίμα και σήμερα. Μερικοί, φαίνεται πως δυσκολεύονται να πιουν τον καφέ τους με την συνεχή υπόμνηση της τουρκικής απειλής και μας συνιστούν να σταματήσουμε διότι υπονομεύουμε το συμφέρον της χώρας. Πως το γνωρίζουν το συμφέρον της χώρας μόνο αυτοί και γιατί το υπονομεύουμε είναι άλλη υπόθεση.
Η απειλή κυρίες και κύριοι της Τουρκίας είναι υπαρκτή. Και για να αντιμετωπιστεί, αν και όταν χρειαστεί, πρέπει η πολιτεία να προετοιμαστεί. Όχι, μόνο, η πολιτεία. Αλλά και η κοινωνία πρέπει να συνειδητοποιήσει πως το σενάριο δεν είναι φανταστικό. Η αντιπαράθεση με την Τουρκία βρίσκεται στην σφαίρα του πιθανού.
Όποιος, λοιπόν, κουράστηκε να το ακούει, ή δεν του είναι αρεστό διότι του χαλάει το κέφι, ας πάει παρακάτω. Φροντίζουμε να κάνουμε και αναρτήσεις για όλα τα γούστα. Να ξέρετε, όμως, πως αν γίνει κάτι- που το απεύχομαι, πάλι θα κατηγορηθούν οι δημοσιογράφοι ότι δεν ενημέρωσαν. Ότι δεν χτύπησαν το κουδούνι.
Υπάρχει κάποιος που δεν ευθύνετα για τίποτε και ποτέ. Ο αόριστος λαός.
