Προτείνει αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, για να αποφευχθεί ελληνοτουρκική σύγκρουση και «δωράκια» στην Τουρκία, αν ανοίξει τα Στενά για τις νατοϊκές δυνάμεις.

Ο Seth Cropsey ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Yorktown που υπηρέτησε ως αξιωματικός του ναυτικού και ως Αναπληρωτής Υφυπουργός του Ναυτικού και έχει γράψει τα βιβλία “Mayday: The Decline of American Naval Supremacy” (2013) και “Seablindness: How Political Neglect Is Choking American Seapower and What to Do About It” (2017) γράφει στην ιστοσελίδα thehill.com ένα άρθρο με τίτλο: «Πόλεμος αντιπερισπασμού: Οι ενέργειες της Τουρκίας κατά της Ελλάδας είναι μία αυξανόμενη απειλή για το ΝΑΤΟ».

Στο κείμενο που δημοσίευσε στις 23 Ιουνίου 2022 ο αναλυτής υποστηρίζει, ότι η Τουρκία απειλεί τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας και ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αυξήσουν τη στρατιωτική παρουσία τους στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτως ώστε να προλάβουν μία ελληνοτουρκική σύγκρουση. Ως αντάλλαγμα, εφόσον η Τουρκία γίνει το καλό παιδί (που θέλουν οι Αμερικανοί), προτείνει να την επαναφέρουν στο πρόγραμμα των F-35 και να της επιτρέψουν να αγοράσει F-16, αλλά να ανοίξει τα στενά στις νατοϊκές δυνάμεις, προκειμένου να “καθαρίσουν” τον Εύξεινο Πόντο από τους Ρώσους, τους οποίους αποκαλεί “ρωσικές νάρκες”.

Διαβάστε αναλυτικά το κέιμενο:

Μετάφραση: ΧΑΚ

Τα τουρκικά εμπόδια εναντίον της Σουηδίας και της Φινλανδίας για την είσοδο στο ΝΑΤΟ, η περιορισμένη εισβολή της στο Ιράκ και επικείμενη επίθεση στη Συρία έχουν τραβήξει τη διεθνή προσοχή. Αλλά περισσότερο σημαντικό είναι η αυξανόμενη διπλωματική ένταση της Τουρκίας με την Ελλάδα, μία πληγή που μεγεθύνεται συνεχώς και απειλεί να εκραγεί.

Λαμβάνοντας υπόψιν την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ πρέπει να είναι επιφυλακτικοί. Ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα μπορούσε να αξιοποιήσει τη διεθνή απόσπαση προσοχής και να διεξάγει έναν πόλεμο αντιπερισπασμού για να ενισχύσει τη δημοτικότητά του, μία σύγκρουση που θα μπορούσε να διαταράξει τη συνοχή του ΝΑΤΟ και να απειλήσει τη συμμαχία.

Η Ουάσινγκτον πρέπει να δράσει τώρα για να λύσει την τρέχουσα ενσάρκωση αυτής της μακροχρόνια μεσογειακής διαμάχης.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή της Τουρκίας από το 2001, όταν το κόμμα του, το AKP, κέρδισε τα 2/3 της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Παρότι ο Ερντογάν αποκλείστηκε από την τουρκική πολιτική για τα αντικοσμικά κίνητρά του, ο πρωθυπουργός του και αργότερα προκάτοχος της προεδρίας, Αμπντουλάχ Γκιουλ, τουλάχιστον μέχρι το 2010, κυβερνούσε για αυτόν. Ο Ερντογάν μπορεί να περιόρισε τις ισλαμιστικές του καταβολές και τη διεθνή του επιθετικότητα μέχρι να εδραιώσει την εξουσία του τη διετία 2014-2016. Παρ’ όλα αυτά, η ρήξη της Τουρκίας με τις ΗΠΑ για την εισβολή στο Ιράκ και αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα απέναντι στο Ισραήλ, φανέρωσε ένα βαθύτερο ρήγμα ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Άγκυρα. Ο Ερντογάν επιδιώκει σταθερά έναν μεγαλύτερο περιφερειακό ρόλο. Μέσω διπλωματικής πίεσης εναντίον του Ισραήλ με αποκορύφωμα τον στολίσκο της Γάζας (εννοεί το Mavi Marmara) μία ξεκάθαρη προσπάθεια πρόκλησης αντιπαράθεσης με το Ισραήλ, ο Ερντογάν ήλπιζε να πλασιώσει τον εαυτό του ως τον πνευματικό ηγέτη του ισλαμικού κόσμου.

Η Αραβική Άνοιξη, παρ’όλα αυτά, μεταμόρφωσε την περιφερειακή ισορροπία. Καμία εξουσία δεν θα μπορούσε να προσποιηθεί, ότι το “Παλαιστινιακό Θέμα” ακόμα ορίζει την περιφερειακή πολιτική. Οι εμφύλιοι πόλεμοι στη Λιβύη και στη Συρία και η επακόλουθη άνοδος του ISIS, έφρε ξανά στο προσκήνιο τον ισλαμισμό, ενώ η επέκταση του Ιράν σε Ιράκ, Συρία και Λίβανο, έδειξε τη σημασία του παραδοσιακού ανταγωνιστικού συνασπισμού από τη θρησκευτική αντιπαλότητα.

Η απάντηση της Τουρκίας ήταν να οξύνει την απομάκρυνσή της από τις ΗΠΑ με εναλλαγή μεταξύ ρωσοφιλικών και ρωσοφοβικών πολιτικών.

Η δίνη στη Θάλασσα του Λεβάντε (το ανατολικό τμήμα της Μεσογείου, κάτω από την Κύπρο) που ξεκίνησε στη Συρία και εξερράγη στο Ιράκ πυροδότησε τους τουρκικούς φόβους για Κουρδικό ρεβανσισμό. Ακόμη και πριν από αυτό, η ρωσική παρουσία στη Συρία ώθησε την Τουρκία να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική, υποστηρίζοντας Ισλαμιστικά στοιχεία στη συριακή αντιπολίτευση και καταστρέφοντας ένα ρωσικό Su-24 που παραβίασε για λίγο τον τουρκικό εναέριο χώρο. Δύο χρόνια αργότερα, η Τουρκία συμφώνησε να αγοράσει αντιαεροπορικά συστήματα S-400 από τη Ρωσία, τα οποία, το 2019, προκάλεσαν την αποβολή της από το πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών F-35 της Δύσης και τις κυρώσεις των ΗΠΑ.

Γενικότερα, η Τουρκία ισχυροποιήθηκε στρατιωτικά από το 2016, παρεμβαίνοντας άμεσα στη Συρία και τη Λιβύη. Στην τελευταία σύγκρουση, η Τουρκία ευθυγραμμίστηκε με την Κυβέρνηση Εθνικής συμφωνίας που εδρεύει στην Τρίπολη, αντιτιθέμενη στη Βουλή των Αντιπροσώπων που υποστηρίζεται από τη Γαλλία, τη Ρωσία, τα Εμιράτα και την Αίγυπτο. Αν και οι μάχες εκεί έχουν υποχωρήσει, οι εντάσεις μπορεί να εκραγούν και πάλι — και με την επίτευξη εδαφικής συμφωνίας στη Λιβύη, η Τουρκία μπορεί να διεκδικήσει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, απειλώντας το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ελλάδα.

Οι τουρκικές ενέργειες κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία έχουν δείξει την επιθυμία της Άγκυρας να επιστρέψει στον δυτικό τομέα. Αρχικά, η Τουρκία απέφυγε να εμπλακεί, πιθανότατα επιδιώκοντας να καθορίσει εάν η Ουκρανία θα καταρρεύσει μέσα σε λίγες μέρες. Ωστόσο, τρεις ημέρες μετά τον πόλεμο, όταν έγινε φανερό ότι η Ουκρανία θα αντισταθεί, η Τουρκία έκλεισε τα Στενά του Βοσπόρου στη Ρωσία. Ρωσικά πολεμικά πλοία του στόλου του Ευξείνου Πόντου στη θάλασσα του Λεβάντε μπορούν ακόμα να επιστρέψουν στο λιμάνι τους στη Σεβαστούπολη, αλλά η αδυναμία τους να εξορμήσουν από τη Σεβαστούπολη στη Μεσόγειο θα διαταράξει τη ρωσική εξωτερική ναυτική άμυνα μακροπρόθεσμα.

Η Τούρκια επίσης προσπάθησε να πλαισιωθεί ως μεσολαβητής μεταξύ Κιέβου και Μόσχας και πρωτοστάτησε σε μία σε μια προσπάθεια (αν και με μεγάλες δημόσιες φανφάρες) να διασφαλίσει τις εξαγωγές σιτηρών από την Ουκρανία.

Τώρα, η αντίσταση της Τουρκίας στην είσοδο της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ είναι ένα τέχνασμα για να αποσπάσει παραχωρήσεις από την Ουάσινγκτον. Αν η κυβέρνηση Μπάιντεν επαναφέρει την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35 και εγκρίνει τις πωλήσεις F-16, o Ερντογάν πιθανότατα θα υποχωρήσει.

Η αγορά της τουρκικής συναίνεσης δεν είναι τρόπος να εξασφαλιστεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική εταιρική σχέση, ωστόσο, πράγματι, ο Ερντογάν θέτει τις βάσεις για μια ακόμη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.

Κομβικό σημείο, για άλλη μια φορά, είναι η Κύπρος. Η Ελλάδα και η Κύπρος συνδέονται με εθνογλωσσικούς δεσμούς, πολιτική ιστορία και στρατηγικό ενδιαφέρον. Αν η Κρήτη “καλύψει” το Αιγαίο, η Κύπρος παρέχει στην Ελλάδα ένα σημείο πίεσης εναντίον οποιασδήποτε δύναμης της Ανατολίας ή της Εγγύς Ανατολής που θα την απειλούσε. Η Ελλάδα διατηρεί μια μικρή στρατιωτική δύναμη στην Κύπρο, είναι προμηθευτής της μικρής Εθνικής Φρουράς της Κύπρου και είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος της Κύπρου. Ωστόσο, το 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, καταλαμβάνοντας το ένα τρίτο του νησιού και καταρρέοντας την ελληνική στρατιωτική χούντα που είχε οργανώσει πραξικόπημα στην Κύπρο νωρίτερα εκείνο το έτος. Η Τουρκία δεν έχει προσαρτήσει την Κύπρο εντελώς, ανταυτού εγκαθίδρυσε ένα κράτος-δορυφόρο στο βόρειο τμήμα του νησιού που αναγνωρίζει μόνο η Άγκυρα. Η σημερινή κατάσταση είναι σταιερ’ξ, αν και η Τουρκία έχει χρησιμοποιήσει τη Βόρεια Κύπρο για να επεκτείνει σιωπηρά την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η συμφωνία της Τουρκίας (σ.σ.τουρκολιβυκό μνημόνιο) με τη Λιβύη σταθεροποίησε τις αξιώσεις της στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Με το προφανές συμπέρασμα του Λιβυκού εμφυλίου πολέμου και την επιθυμία της Τουρκίας να επιστρέψει στο δυτικό στρατόπεδο, ο Ερντογάν αναμένεται να αποφύγει να χαλάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με κινήσεις στην Κύπρο ή αλλού-αλλά έχει κάνει το αντίθετο. Η Τουρκία έχει συνάψει μια σημαντική οικονομική συμφωνία με τη Βόρεια Κύπρο, η οποία θα αυξήσει την άμεση επιρροή της Άγκυρας στο κατεχόμενο τμήμα. Περιλαμβάνεται το αεροδρόμιο Ερτζάν (Τύμπου), ο διεθνής εναέριος κόμβος της Βόρειας Κύπρου, ως εσωτερικός προορισμός στις τουρκικές πτήσεις. Οι κυπριακές αρχές φοβούνται ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την πλήρη προσάρτηση, η οποία θα καταστρέψει μια κατάπαυση του πυρός με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ και αναμφίβολα θα προκαλέσει μια ελληνική στρατιωτική απάντηση. Ο Ερντογάν έχει επίσης απειλήσει για την υποτιθέμενη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου από την Ελλάδα, παρά τη μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στο Αιγαίο.

Ακολούθως, μια κλιμακούμενη οικονομική κρίση καταστρέφει την Τουρκία. Οι διαταραχές του εφοδιασμού σε τρόφιμα και ενέργεια έχουν οξύνει τις πληθωριστικές πιέσεις τις οποίες η Τουρκία έχει αντιμετωπίσει από το 2017. Η άρνηση του Ερντογάν να αυξήσει τα επιτόκια και να ενισχύσει την προσφορά χρήματος είναι μια προηγμένη μορφή μακροοικονομικής ανοησίας. Το 2021, η αξία της τουρκικής λίρας μειώθηκε κατά το ήμισυ. Ωστόσο, ο πληθωρισμός παραμένει στο 60% και είναι πιθανό να ανεβεί.

Το AKP του Ερντογάν έχασε έδαφος στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Καθώς πλησιάζουν οι κοινοβουλευτικές και προεδρικές εκλογές του 2023, ο Ερντογάν ίσως αναζητήσει αντιπερισπασμό στο εσωτερικό ακροατήριο με μία κρίση εξωτερικής πολιτικής, όπως μία αντιπαράθεση με την Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ θα έπρεπε να διασφαλίσουν, ότι αυτή την κρίση δεν τη συστήνει το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία θα ξεδιπλώσει κάθε εργαλείο στη διάθεση της, για να ωθήσει μία συγκρουση ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων υβρικών προκλήσεων, διπλωματικών επιδιώξεων, ναυτικών ασκήκωνν και ίσως και προβοκάτσια.

Για να προλάβεις μία κρίση χρειάζονται τρία βήματα, ένα στρατιωτικό, δύο διπλωματικά.

Πρώτον, οι ΗΠΑ οφείλουν να αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Ιδανικά, θα διατηρούσε την παρουσία ενός αεροπλανοφόρου, όπως έκανε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και το έχει ξανακάνει από τότε που τα ρωσικά σχέδια εναντίον της Ουκρανίας πλησίασαν σε ανάφλεξη. Η ισχυρή παρουσία ενός αεροπλανοφόρου των ΗΠΑ με μαχητική δύναμη παρέχει, ίσως είναι επαρκές, για να αποτρέψει την τουρκική κλιμάκωση και να δείξει στην Άγκυρα ότι η κρίση αντιπερισπασμού το μόνο που θα προκαλέσει είναι περισσότερο άγχος για το καθεστώς Ερντογάν.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να συγκαλέσουν μια σειρά διμερών τουρκο-ελληνικών συνόδων κορυφής, παρόμοιες με τη” διπλωματία ” που ασκούσαν τη δεκαετία του 1970 μεταξύ του Ισραήλ και των Αράβων αντιπάλων του, για να συντονίσουν την πολιτική με τα Κατεχόμενα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Τουλάχιστον, η πρόσκληση της Τουρκίας σε ουσιαστικό διάλογο θα επιβραδύνει τον κύκλο κλιμάκωσης. Στην καλύτερη περίπτωση, οι ΗΠΑ, μέσω επιδέξιας εξισορρόπησης, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις τουρκικές διπλωματικές απαιτήσεις και να διευθετήσουν ζητήματα γενικότερα.

Τρίτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην επανένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει τόσο την πώληση F-35 όσο και F-16 με την προειδοποίηση, ότι η Τουρκία πρέπει να υποστηρίξει τη δραστηριότητα των ΗΠΑ στον Εύξεινο Πόντο. Η Τουρκία πρέπει να λάβει ανταμοιβή για καλή συμπεριφορά. Αλλά θα πρέπει επίσης να προσφέρει κάτι σε αντάλλαγμα — για παράδειγμα, μειώνοντας τις εντάσεις στην Κύπρο ή επιτρέποντας στα δυτικά πλοία να εισέλθουν στον Εύξεινο Πόντο για να καθαρίσουν τις ρωσικές… νάρκες και να συνοδέχει εμπορικά πλοία που μεταφέρουν Ουκρανικά σιτηρά σε παγκόσμια λιμάνια.

Καθώς ο πόλεμος της Ουκρανίας συνεχίζεται, η μεγαλύτερη απειλή για τη Δύση δεν θα ήταν οι ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά οι διαιρέσεις εντός του ΝΑΤΟ. Μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση θα απειλούσε να ανατρέψει την Ατλαντική Συμμαχία ακριβώς τη λάθος στιγμή. Πρέπει να προληφθεί.