Διεθνή
Κυνηγώντας τον Δράκο: Σκέψεις (ενός Άγγλου) για τον Άγιο Γεώργιο
Τι έγραψε ένας Άγγλος για τον Άγιο Γεώργιο
Ένα τέτοιο κείμενο, γραμμένο από ένα τέτοιο άνθρωπο, για ένα τέτοιο Άγιο που βρίσκεται βαθιά στην συλλογική, εθνική ψυχή τόσο των Κυπρίων Ελλήνων, όσο και των Βρετανών Άγγλων, ίσως να έχει κάποια αξία, τουλάχιστον όσον αφορά την κατανόηση εκ μέρους των πρώτων για το πώς σκέπτονται οι δεύτεροι.
Σημείωση και πρόλογος του μεταφραστή: Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας πολυαγαπημένος Άγιος της Ρωμιοσύνης, ιδιαιτέρως δε των Κυπρίων. Τόσο πολύ αγαπούν οι Έλληνες τον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο, που τον έχουν προστάτη του Στρατού Ξηράς στον Ελληνικό Στρατό και στην Εθνική Φρουρά.
Το κείμενο που ακολουθεί έχει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το κυπριακό κοινό καθώς προέρχεται από έναν Άγγλο λόγιο, συγγραφέα μεταξύ πολλών άλλων και του βιβλίου “Real England: The Battle Against the Bland” (2008). O Paul Kingsnorth είναι Άγγλος, με ένα τέταρτο ελληνοκυπριακή καταγωγή, οι ρίζες της βρετανίδας συζύγου του είναι από το Πεντζάμπ, και ζουν με τα παιδιά τους στην Ιρλανδία. Στα νιάτα του υπήρξε πράσινος οικο-παγανιστής και μέσα από μια μακρά διαδρομή ακτιβισμού και πνευματικών αναζητήσεων, το 2021 βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός. Περισσότερα για τις ενδιαφέρουσες αναζητήσεις του μπορείτε να βρείτε στην προσωπική του ιστοσελίδα (paulkingsnorth.net).
Πριν την ανάγνωσή του άρθρου – που μου το έστειλε ένας πολύ καλός φίλος, τον οποίον ευχαριστώ – δεν γνώριζα τον συγγραφέα. Αυτό που με ώθησε να το μεταφράσω κάποια στιγμή είναι η πεποίθηση πως ένα τέτοιο κείμενο, γραμμένο από ένα τέτοιο άνθρωπο, για ένα τέτοιο Άγιο που βρίσκεται βαθιά στην συλλογική, εθνική ψυχή τόσο των Κυπρίων Ελλήνων, όσο και των Βρετανών Άγγλων, ίσως να έχει κάποια αξία, τουλάχιστον όσον αφορά την κατανόηση εκ μέρους των πρώτων του πώς σκέπτονται οι δεύτεροι, υπό το φως της δικής τους ιστορίας.
Ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη η μακραίωνη και μετά πολλών κυμάτων περιελθούσα σχέση και επαφή Κύπρου-Βρετανίας, της οποίας σημειώνω τρία επεισόδια, με τους συμβολισμούς που νιώθω ότι αξίζουν στον πρόλογο της ελληνικής μετάφρασης ενός περίεργου, έτσι κι αλλιώς, αγγλικού κειμένου:
α) Τον πνευματικό φωτισμό των Κελτών τον 1ο αιώνα μ.Χ. από τον Άγιο Αριστόβουλο τον Κύπριο, Πρώτο Επίσκοπο Βρετανίας, αδελφό του Αποστόλου Βαρνάβα, της αρχαίας εβραϊκής κοινότητας της Σαλαμίνας Αμμοχώστου, συνοδοιπόρου του Αποστόλου Παύλου.
β) Την άφιξη του Ριχάρδου Α’ του Λεοντόκαρδου της Αγγλίας το 1191 μ.Χ., που απέσπασε την Κύπρο από τον Ισαάκιο Κομνηνό, λήγοντας μεν την σφετεριστική τυραννία του που απέκοψε τη μεγαλόνησο από την Κωνσταντινούπολη, πυροδοτώντας δε (με την πώληση της νήσου στους Ναΐτες Ιππότες) το ντόμινο που θα οδηγήσει στους Φράγκους, τους Ενετούς και τέλος στους Οθωμανούς. Ο Ριχάρδος παντρεύτηκε την Βερεγγάρια της Ναβάρρας στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Λεμεσό στις 12 Μαΐου 1191.
γ) Την νέα Αγγλοκρατία που ξεκίνησε το 1878, με τους Κύπριους Έλληνες και την εθναρχούσα Εκκλησία τους να καλωσορίζουν την νέα «χριστιανική και φιλελεύθερη» διοίκηση, αλλά να απογοητεύονται τις επόμενες δεκαετίες για την μη-επίτευξη του στόχου της Ένωσης με την Ελλάδα, παρά τις διπλωματικές και ειρηνικές ενέργειες τους στα πλαίσια της ελληνο-αγγλικής φιλίας και συμμαχίας. Η σύγκρουση οδήγησε στον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ κατά των Άγγλων, προμήνυμα του οποίου ήταν και η σύλληψη του πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος» τον Ιανουάριο του 1955 στην Χλώρακα.
Σημειώνεται επιπλέον πως τον Άγιο Γεώργιο δοξάζουν επίσης οι Μαρωνίτες και οι Αρμένιοι της Κύπρου, με εκκλησίες σε Κορμακίτη και Λεμεσό αντίστοιχα, ενώ είναι γνωστό πως πάντοτε τον ευλαβούνταν μυστικά και Τουρκοκύπριοι.
Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο δημοσιεύθηκε το Μεγάλο Σάββατο, 23 Απριλίου 2022 στην προσωπική ιστοσελίδα Substack του Paul Kingsnorth («The Abbey of Misrule», paulkingsnorth.substack.com). Ο αυθεντικός τίτλος είναι «Chasing the Dragon – Thoughts on St George’s Day». Μεταφράζεται και αναδημοσιεύεται στη «Σημερινή Online» με την ευγενή άδεια του συγγραφέα, τον οποίο και ευχαριστούμε. -ΛΓΚ
– – – – – – – – – – – – – – –

Κυνηγώντας τον Δράκο
Σκέψεις για τον Άγιο Γεώργιο
του Paul Kingsnorth (23/04/2022)
Εκείνη την εποχή, έψαχνα να βρω τον δράκο. Ήταν κάτι που κάναμε, κάποιοι από εμάς, πίσω στα προϊστορικά 90s. Μεταξύ των νεαρών, χίπηδων οικο-ακτιβιστών του παλιού καιρού, ο μύθος του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου άγιου της Αγγλίας, ήταν μια άλλη παλιά ιστορία η οποία έπρεπε να ανατραπεί. Ενώ παλεύαμε να σταματήσουμε το τσιμέντωμα ενός ακόμα τετραγωνικού μιλίου αγγλικής γης – είτε για επέκεταση του αυτοκινητοδρόμου, είτε για υπερκατάστημα, είτε για οικιστικό συγκρότημα, είτε για αεροδιάδρομο, είτε οποιαδήποτε άλλη ενσάρκωση της Προόδου που θεωρείτο «απαραίτητη» την εκάστοτε εβδομάδα – κρατούσαμε ψηλά τον δράκο, και όχι τον άγιο, ως το φωτεινό μας παράδειγμα. Ένας σιδηρόφρακτος άνθρωπος που σκοτώνει αυτό το αθώο, άγριο πλάσμα: Δεν ήταν, πράγματι, κατάλληλος να είναι ο προστάτης άγιος τούτου του τόσο σύγχρονου έθνους, καταστροφικότερου από όλα τ’ άλλα έθνη; Ο δράκος, από την άλλη, ήταν η εικόνα της αγριότητας, της αδάμαστης φύσης που αντιστέκεται στην σφαγή. Γιατί να μην είναι αυτός ο άγιός μας;
Όπως συμβαίνει, ο δράκος ήταν κάποτε το σύμβολο της Αγγλίας, όταν ο Άγιος Γεώργιος δεν υπήρχε πουθενά. Στον λόφο Senlac το 1066, ο τελευταίος Άγγλος βασιλιάς, Harold Godwinson, λέγεται ότι πολέμησε τους Νορμανδούς εισβολείς του William του Μπαστάρδου κάτω από δύο λάβαρα: τον δράκο του Γουέσσεξ και τον «μαχόμενο άνδρα». Ο τελευταίος παραμένει ένα συναρπαστικό μυστήριο (συχνά αναρωτιέμαι αν όντως έμοιαζε ως κάτι τέτοιο). Αλλά ο δράκος – ή ο wyrm, για να χρησιμοποιήσω τα παλιά αγγλικά – εξακολουθεί να κυματίζει πάνω στην επίσημη σημαία του Γουέσσεξ μέχρι σήμερα.
Ο βασιλιάς νικήθηκε εκείνη την ημέρα, φυσικά – όπως έγραψα κάποτε σε μια ιστορία – και η Αγγλία που κάποτε ανέμιζε το λάβαρο του δράκου τώρα ανεμίζει το λάβαρο του φονιά του. Αλλά πάντα μου φαινόταν, ακόμα και όταν έγραφα βιβλία για την κατάσταση της Αγγλίας, ότι τους Άγγλους δεν τους νοιάζει και πολύ ο προστάτης άγιός τους. Ίσως δεν μας νοιάζει κανένας άγιος, και ίσως είναι αυτό που μας στοιχειώνει. Εξ’ άλλου, καταστρέψαμε τα περισσότερα από τα ιερά τους κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης και με τι τα αντικατέστηκε η εθνική μας εκκλησία; Α ναι, με τσουλήθρες Helter Skelters.
Αλλά ο Άγιος Γεώργιος, τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες, δεν προσέλκυσε και πολύ την λαϊκή πίστη. Μόλις πρόσφατα η εορτή του έγινε επίσημη αργία «bank holiday» (οι γιορτές στο παρελθόν έπαιρναν το όνομά τους από αγίους ή ήρωες: Τώρα αυτές οι μέρες έχουν το όνομα παγκόσμιων χρηματοοικονομικών οίκων) και οι εκδηλώσεις για την Ημέρα του Αγίου Γεωργίου στην Αγγλία ήταν πάντοτε κάπως άτονες. Συνήθως, ένας άνδρας ντυμένος με μια φτηνιάρικη στολή δράκου θα χτυπηθεί λιγάκι από κάποιον σταυροφόρο με πλαστικό σπαθί από το Pound Shop, πριν φύγουν όλοι για την πάμπ. Στο βάθος, ακούγεται μια χορωδία δημοσιογράφων της Guardian να ψέλνει με ευλάβεια ότι «ο Άγιος Γεώργιος ήταν Τούρκος έτσι κι αλλιώς», αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο πως η Αγγλία δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Το νέο τελετουργικό έτος στην κουλτούρα διαστροφής μας απαιτεί όπως ο πολιούχος άγιος της Αγγλίας πρέπει να δυσφημίζεται συστηματικά αυτή την ημέρα από τις φλύαρες τάξεις της χώρα, αφού στα βάθη της καρδιάς τους παραμένουν Νορμανδοί.
Όμως πάντοτε έβρισκα αυτή την γραμμή επίθεσης κατά του προστάτη άγιού μας περιέργως αυτοκαταστροφική. Σε τελική ανάλυση, αν υπερασπίζεστε μια υπέροχη, νέα πολυπολιτισμική Βρετανία, αντί μια επαρχιώτικη, παλιά Αγγλία του παρελθόντος, τότε ο Άγιος Γεώργιος είναι ένα πολύς κατάλληλος άγιος. Με καταγωγή από την Μέση Ανατολή (όχι την Τουρκία, η οποία δεν υπήρχε τότε), έγινε ο προστάτης της Αγγλίας αφού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος – κάποτε σύμβολο της αγγλικής πολεμικής ανδρείας αλλά που στην πραγματικότητα ήταν ένας Γάλλος βασιλιάς που μόλις και που προσέγγιζε τον τόπο – είχε ένα όραμα του Γεωργίου κατά τις σταυροφορίες και που τον οδήγησε στην νίκη.
Ο ίδιος ο Γεώργιος ήταν Ρωμαίος στρατιώτης που μαρτύρησε από τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό για την χριστιανική του πίστη και είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς αγίους στον κόσμο. Μάλιστα, μια ολόκληρη χώρα πήρε το όνομά της από αυτόν. Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, περπατούσα σε δρόμο Γένοβας, της ιταλικής πόλης-λιμάνι, και αναρωτιόμουν γιατί έβλεπα συνεχώς παντού αγγλικές σημαίες. Αργότερα έμαθα ότι ο Άγιος Γεώργιος ήταν ο προστάτης της πόλης, κάτι που με έκανε να νιώσω ηλίθιος. Και ο Γεώργιος δεν είναι μόνο σημαντικός για τους Χριστιανούς. Όντας πολύ πιο δημοφιλής στη Μέση Ανατολή απ’ ότι είναι στην Αγγλία, πολλοί μουσουλμάνοι τον θεωρούν επίσης σημαντική προσωπικότητα, με μερικούς από αυτούς να φαίνεται να πιστεύουν πως ήταν και πρωτο-τζιχαντιστής.
Όλα αυτά δεν συμβολίζουν τον καταχθόνιο, Brexit-ικής μορφής Αγγλικό πατριωτισμό που προκαλεί τρέμουλο στους New Statesman τύπους ανθρώπου, την ώρα που ρουφάνε τους americano καφέδες τους με γάλα αμυγδάλου. Συμβολίζουν την ίδια τη διεθνή φύση του Χριστιανισμού που είναι, στην τελική, η πιο παγκοσμιοποιημένη και πολυπολιτισμική θρησκεία στον κόσμο. Ο Γεώργιος φαίνεται ο κατάλληλος άγιος για μια εποχή όπως αυτή: Ίσως ακόμη πιο κατάλληλος απ’ ότι ήταν στον Μεσαίωνα.
Ωστόσο, παραμένει χωρίς αγάπη στην Αγγλία, και ίσως για τον ίδιο λόγο: Διότι ανήκει σε πάρα πολλούς γενικά, αλλά δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένα. Δεν υπάρχει τίποτα πράγματι αγγλικό γι’ αυτόν, κι έτσι δεν συνομιλεί με την χώρα ή την ιστορία της. Πείτε με παλιομοδίτη (θα το εκλάβω ως κομπλιμέντο), αλλά πιστεύω ότι ο προστάτης άγιος ενός έθνους οφείλει να προέρχεται από το έθνος: Η Αγγλία, έτσι κι αλλιώς, είναι μια χώρα που έχει δώσει πολλούς δικούς της μεγάλους αγίους. Πριν από τον Μεσαίωνα, η χώρα είχε αρκετούς γηγενείς αγίους ανθρώπους ως προστάτες, ένας εκ των οποίων, ο Άγιος Εδμούνδος ο Μάρτυρας, ήταν πάντοτε ο αγαπημένος μου. Θα γράψω περισσότερα γι’ αυτόν όταν έρθει η δική του μέρα, αλλά τον θεωρώ ως τον πραγματικό, ανεπίσημο προστάτη άγιο της Αγγλίας, όπως θεωρώ το Jerusalem ως τον πραγματικό, ανεπίσημο ύμνο της. Αν είχα τον τρόπο μου, ο Εδμούνδος θα αντικαθιστούσε από αύριο τον Γεώργιο ως προστάτη άγιο της πατρίδας μου και η ανοικοδόμηση του ναού του στην γενέτειρά του θα ήταν αποτελούσε εθνική προτεραιότητα. Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε τότε να αρχίσει να συμβαίνει;
Όμως, τέτοιου είδους νοσταλγία, όπως και με τα περισσότερα άλλα είδη νοσταλγίας, είναι αντιπαραγωγικά περιττή αυτές τις μέρες. Ίσως οι μέρες των πολιούχων αγίων να έχουν παρέλθει, τουλάχιστον στην Δύση. Ίσως έχουν περάσει και οι μέρες των εθνών: Σίγουρα πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν αυτό να είναι αλήθεια. Η δίνη της παγκοσμιοποίησης της ίδιας της νεωτερικότητας, διευρύνεται και βαθαίνει καθημερινά, και απορροφούνται μέσα της όλες οι διακρίσεις και όλες οι διαφορές, για να αναδυθούν ξασπρισμένες, αποτελεσματικές και χωρίς αγάπη. Μπορούν οι χώρες, όπως τις ξέραμε, να επιβιώσουν από κάτι τέτοιο; Μπορεί να υπάρξει τέτοιο πράγμα όπως η «εθνική ταυτότητα» στην εποχή των σμάρτφων, των ναυτιλιακών εμπορευματοκιβωτίων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της μαζικής μετανάστευσης; Ενδιαφέρονται πράγματι πολλοί άνθρωποι; Είναι αληθινή η Αγγλία, ή την έφαγε εδώ και καιρό η Μηχανή; Είναι, όπως ο Γεώργιος και ο Εδμούνδος και όλοι του είδους τους, μόνο κάτι το οποίο μπορούμε να προσπελάσουμε μόνο μέσω εικονισμάτων και μνήμης;
Δεν γνωρίζω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η νοσταλγία δεν θα σας πάει πολύ μακριά αυτές τις μέρες (αν το έκανε ποτέ αυτό έτσι κι αλλιώς). Όταν αντικρύζω το μέλλον, δεν μπορώ να αντικρύσω τίποτε που να είναι σταθερό ή ιερό ή στερεωμένο. Το μόνο που μπορώ να δω, κατά κάποιο τρόπο, είναι εκείνον τον δράκο. Νομίζω πως μπαίνουμε σε μια εποχή του δράκου. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό: Αυτές οι λέξεις μόλις εμφανίστηκαν αυτή τη στιγμή, απρογραμμάτιστα. Θα τις αφήσω εδώ και ας δούμε τι θα γίνουν.
Πάντα υπήρχαν δράκοι: Σε διαφορετικούς πολιτισμούς, σε διαφορετικές εποχές. Στοιχειώνουν το ανθρώπινο μυαλό, και αυτά που μας λένε μπορεί να είναι τόσο ξεχωριστά όσο ο αγγλικός θρύλος του Lambton Wyrm ή η κινεζική ιστορία των Τεσσάρων Δράκων. Άλλοτε υπερασπίζονται το βασίλειο και άλλοτε το ρημάζουν. Άλλοτε τρώνε παρθένες, άλλοτε τρώνε την ουρά τους. Θα ήθελα να προσφέρων λίγη βαθιά, γιουνγκιανή σοφία για το νόημα της θανάτωσης των εσωτερικών μας δράκων, αλλά δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι σκότωσα τους δικούς μου, και ποιος είμαι εγώ εξάλλου να δώσω συμβουλές; Απλώς έχω την αίσθηση πως, σήμερα, ο δράκος μπορεί να έχει περισσότερα να μας πει απ’ ότι ο άγιος.
Εάν αυτή είναι η ώρα του δράκου, τι έχει να μας πει το ερπετό της εποχής μας; Για ποιο λόγο έχει έρθει; Ίσως ο δράκος μας είναι το θηρίο που αναδύεται από την θάλασσα. Ίσως είναι η επιστροφή της άγριας φύσης που έχουν συνθλίψει έξω και μέσα μας για τόσο πολύ καιρό: Αυτό που ο D.H. Lawrence αποκάλεσε «εσωτερική εξέγερση των ιθαγενών πλασμάτων της ψυχής». Είναι το καταναλωτικό πάθος της Μηχανής, που θα καταλήξει να μας καταναλώσει όλους; Είναι κάποιος σωτήρας πέραν από την μικρή μας κατανόηση; Έρχεται να μας καταστρέψει ή να μας λυτρώσει – ή μήπως είναι και τα δύο το ίδιο πράγμα;
Σήμερα είναι του Αγίου Γεωργίου, αλλά είναι και το αποκορύφωμα της Σαρακοστής στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Απόψε είναι Πάσχα – Λαμπρή. Αργότερα, θα μαζευτούμε σε μια σκοτεινή εκκλησία λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Όταν χτυπήσει η ώρα, ένα μόνο φως – ένα κερί – θα έρθει από πίσω από το εικονοστάσι και όλοι μας, κρατώντας από ένα σβησμένο κερί, θα ανάψουμε το δικό μας φυτίλι από τη φλόγα του. Το φως θα πλημμυρίσει το σκοτάδι. Όλα θα φαίνονται διαφορετικά. Όλα θα αλλάξουν. Θα γίνει γρήγορα, αν και περιμέναμε για τόσο καιρό.
Έτσι λειτουργεί, όπως φαίνεται, πάντα και παντού. Αυτός είναι ο κύκλος. Η καταστροφή οδηγεί στην ανάσταση, για έθνη, ανθρώπους, εποχές, οικογένειες, καρδιές. Οι δράκοι είναι όσο απαραίτητοι είναι και οι Άγιοι. Μη μου ζητήσετε να εξηγήσω τίποτα από αυτά. Ίσως απλά ανάψτε ένα κερί απόψε και δείτε τι θα αποκαλυφθεί.
Σημερινή
Διεθνή
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.
Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.
Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».
166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.
Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών
Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.
Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.
Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.
Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.
Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.
Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.
Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.
Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.
Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.
Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.
Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.
Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.
Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.
Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.
Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.
Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.
Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.
Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές
Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.
Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.
Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.
Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.
Διεθνή
Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.
«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας

