Γενικά θέματα
Σάββατο, 17 Αυγούστου 1974: Εκατοντάδες συλλήψεις Ελληκοκυπρίων στα περβόλια της Πέρτσιενας
17/8, 1974 – «Εφέραν Ε/κ στρατιώτη μ’ ένα Χ χαραγμένο στην πλάτη»
Από το πρωί επέστρεφαν στο Βαρώσι για να πάρουν ρούχα και αντικείμενα από το σπίτι τους, αφού όλοι έφυγαν υπό πανικό νομίζοντας ότι θα επέστρεφαν. Οι περισσότεροι συνελήφθησαν ενώ πήγαιναν στο Βαρώσι, αφού περνούσαν από το οδόφραγμα που Ε/κ στρατιώτες είχαν στήσει στο δρόμο Δερύνειας – Αμμοχώστου. Φαίνεται πως στην αρχή οι στρατιώτες δεν επέτρεπαν τον κόσμο να προχωρήσει, πράγμα που έκαναν μετά, αφού τους μετέφεραν αυτόπτες μάρτυρες για τις συλλήψεις και τις δολοφονίες.
Οι Αμμοχωστιανοί παρασύρθηκαν από μια είδηση του ραδιοφώνου του ΡΙΚ που καλούσε Αστυνομικούς και Πυροσβέστες – κάποιοι θυμούνται και κάλεσμα προς το προσωπικό του Δήμου Αμμοχώστου – να μεταβούν στην Τεχνική Σχολή Αμμοχώστου, για να τους ανατεθούν καθήκοντα. Το ακριβές κείμενο της είδησης δεν έγινε κατορθωτό να εντοπιστεί. Ούτε και ποιος έδωσε την εντολή εκείνη την ημέρα να μεταδοθεί η εν λόγω είδηση. Η ανακοίνωση αυτή δεν υπάρχει στο αρχείο των ανακοινωθέντων του ΓΤΠ. Κάποιοι Αμμοχωστιανοί λένε ότι άκουσαν την είδηση από το ΡΙΚ στις 16 Αυγούστου, Παρασκευή.
Τα ΗΕ δεν είχαν ακόμη δημιουργήσει τη δική τους γραμμή ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές.
Φίλιππος Γιαπάνης
Το πρωί της 17ης Αυγούστου η οικογένεια Γιαπάνη είναι στη Ξυλοφάγου κι ακούνε την είδηση από το ραδιόφωνο του ΡΙΚ που καλεί τους αστυνομικούς και τις υπηρεσίες του Δήμου Αμμοχώστου – όπως θυμάται – να πάνε στην Τεχνική Σχολή στον Άγιο Μέμνωνα. Γύρω στις 10 – 10.30 το πρωί ο Φίλιππος,16,5 ετών τότε, με τον πατέρα του, τον θείο του και τον ξάδερφό του αποφάσισαν να πάνε στο Βαρώσι για να πάρουν ρούχα από τα σπίτια τους. Μεταξύ Κάτω Δερύνειας και Αμμοχώστου υπήρχε μπλόκο με εθνοφρουρούς αλλά δεν τους σταμάτησαν. Στο στρίψιμο προς τον Άγιο Μέμνωνα υπήρχαν Τ/κ στρατιώτες με στολές και όπλα της ΕΦ, μαρτίνια και στεντ. Σταμάτησαν το αυτοκίνητό τους και ένας εξ αυτών τους είπε «μπάρκαρε». Από την προφορά της λέξης κατάλαβαν ότι ήταν Τ/κ, όχι όμως από μακριά. Πίσω μέσα στα δέντρα του περβολιού ήταν κρυμμένοι Τούρκοι στρατιώτες.
«Σ’ εκείνο τον δρόμο υπήρχαν νεκροί, πάνω στο οδόστρωμα. Τους είδατε; Ναι. Αριστερά του δρόμου, δίπλα από τον καλαμιώνα. Είχε ένα βαν θυμούμαι, οι πόρτες του ήταν ορθάνοιχτες»
Τον Φίλιππο με τον πατέρα, τον θείο και τον ξάδερφό του, τους πήραν στα περβόλια απέναντι. «Στα περβόλια της Πέρτσιενας. Εκεί ξεκινά η ιστορία». Μετά το περβόλι είχε ξέφωτο, χωράφι. Εκεί είχε ανθρώπους που κάθονταν ανά 10. Πάρα πολύς κόσμος, όπως θυμάται και εικάζει ότι οι συλλήψεις ξεκίνησαν από πολύ νωρίς. Διαχώρισαν γυναικόπαιδα και άντρες, κάποιους τους είπαν να φύγουν και το έκαναν με τα πόδια, προς τη Δερύνεια.
«Μας έβαλαν να κάτσουμε σε κύκλο κι ήταν με τα όπλα στραμμένα από πάνω μας. Αυτή τη σκηνή την είχα δει καιρό πριν στον ύπνο μου. Φορούσα ένα δαχτυλίδι που το αγόρασα με τα λεφτά που δούλεψα εκείνο το καλοκαίρι στο περβόλι της θείας μου. Το έβγαλα κι είπα ‘δεν θα μου το πάρετε, δούλεψα γι’ αυτό’. ‘Ηταν χρυσό. Το έκρυψα μέσα….Ήταν 11-12 λίρες, για κάποιους ήταν μισθός». Εκεί δεν άκουσε πυροβολισμούς, αλλά έπαιρναν όσους είχαν κρατήσει ανά 10 περίπου άτομα μέσα στην Αμμόχωστο. Υπήρχαν και Τούρκοι στρατιώτες με μπλε μπερέ. «Τα χτυπήματα και οι βιαιότητες εκεί, ήταν κυρίως από Τ/κ».
Σ εκείνο το ξέφωτο έφεραν και έναν Ε/κ στρατιώτη με ένα Χ χαραγμένο στην πλάτη. «Εκείνο το Χ ακόμα κουβαλώ το και θα το θυμάμαι ώσπου να πεθάνω». Ακούστηκε ότι τον είχαν βρει πάνω σε ένα αντιαεροπορικό σύστημα μέσα στο στρατόπεδο του Καράολου. Έφυγαν από το στρατόπεδο και τον είχαν αφήσει μόνο του. Ακόμα διερωτώμαι εάν στράφηκε, είναι αγνοούμενος είναι νεκρός;». Αναγνώρισε τον στρατιώτη, η οικογένειά του έμενε στην Αγία Παρασκευή.
Εκείνη την ώρα ήρθε ένας Τούρκος αξιωματικός, έβγαλε την ζώνη του που είχε μπρούντζινη αγκράφα και άρχισε να χτυπά τους Τούρκους στρατιώτες με τα μπλε μπερέ. Από τα χτυπήματα με τη ζώνη, έτρεχαν αίματα από τους Τούρκους στρατιώτες, αλλά κανείς δεν κουνιόταν, στέκονταν προσοχή. Έτσι σταμάτησαν να παίρνουν από εκείνο το μέρος ανθρώπους. Όσοι έφυγαν προηγουμένως από εκεί, λέει ο Φίλιππος Γιαπάνης, σήμερα είναι αγνοούμενοι, τονίζοντας ότι ο ίδιος δεν άκουσε ριπές.
Το μεσημέρι έφεραν λεωφορεία στο ξέφωτο για να πάρουν όσους είχαν απομείνει εκεί και μέχρι την επιβίβαση «έσπασαν μας στο ξύλο, γιατί ο Τούρκος αξιωματικός είχε φύγει. Η μύτη μου είναι ακόμα σπασμένη». Τους χτυπούσαν με τις κάνες των όπλων.
Με τα λεωφορεία τους πήγαν στο χωριό Γαϊδουράς και από εκεί στους Στύλλους Αμμοχώστου, που ήταν το χωριό της μάνας του. Για λίγο έμειναν εκεί και μετά τους πήγαν στο στρατόπεδο του Καράολου, όπου τους έβαλαν σε αποθήκες και μπροστά από την πόρτα, πάνω σε τριπόδι, ένα πολυβόλο. Μια – δύο ημέρες έμειναν εκεί νηστικοί όλοι και την επόμενη ημέρα, αναζητούσαν οι Τούρκοι μεταξύ των αιχμαλώτων, κατοίκους της Περιστερονοπηγής, ονομαστικά. ‘Όπως φώναζαν, αγρίεψαν ούλλοι γιατί όπως μας είπαν, οι Τ/κ είχαν ανακαλύψει έναν ομαδικό τάφο στη Μαράθασα, Σανταλάρη, Αλόα».
Δεν θυμάται ο Φίλιππος Γιαπάνης πόσες μέρες έμειναν στον Καράολο πριν τους μετακινήσουν στο Γκαράζ Παυλίδη στη Λευκωσία, οπού την νύχτα τους έβαλαν σε λεωφορεία και πάλι και με δεμένα μάτια τους πήγαν στο Πέντε Μίλι στην Κερύνεια, όπου είχε αποβατικά. Όταν ήρθε η σειρά τους, δεν χωρούσαν άλλοι στο πλοίο, τους έφεραν πίσω στη Λευκωσία, στο Γκαράζ Παυλίδη, όπου την επόμενη ημέρα καταγράφηκαν ως αιχμάλωτοι από τον Ερυθρό Σταυρό.
Μετά από μία ή δύο μέρες τους έβαλαν και πάλι σε λεωφορεία και ξανά στο Πέντε Μίλι. Αυτή τη φορά επιβιβάστηκαν στο πλοίο και πήγαν στο λιμάνι της Μερσίνης κι από εκεί, νύχτα, με στρατιωτικά φορτηγά που ήταν κλειστά με μουσιαμάδες τους πήραν στα Άδανα. Έξω από τις φυλακές υπήρχε όχλος που πετούσε πέτρες, τρυπούσαν με ξιφολόγχες και μαχαίρια τους μουσιαμάδες των φορτηγών. Τους κατέβαζαν από τα φορτηγά σέρνοντάς τους κάτω και κόσμος με γεωργικά εργαλεία, ο όχλος, προσπαθούσε να τους λιντσάρει. Τούρκοι στρατιώτες υπήρχαν, όπως και τηλεοπτικές κάμερες τουρκικών καναλιών, αλλά το κλίμα ήταν εκφοβιστικό.
Κατά την είσοδο στις φυλακές των Αδάνων, «κάγκελα, διάδρομος, κάγκελα, διάδρομος, ξύλο και πάλι εκεί». Δεν θυμάται πόσοι ακριβώς ήταν εκεί, «ίσως και 200 άτομα, πάρα πολλοί». Κάθε μέρα τρώγανε ρεβίθια με ζουμί κι ένα κομμάτι ψωμί το μεσημέρι. Μια μέρα κάποιοι φρουροί εκεί «έβαλαν κλάππα στους δυο που κουβαλούσαν το καζάνι, έπεσαν απ’ τα σκαλιά και έκρουσαν με το καυτό φαΐ». Ο Φίλιππος Γιαπάνης λέει πως την πείνα την είχε πλέον συνηθίσει. «Δεν είναι η πείνα ου σε σκοτώνει αλλά ο ψυχολογικός πόλεμος». Την νύχτα ανοιγόκλειναν δυνατά τα παράθυρα των κελιών, φώναζαν και τσίριζαν για τους εκφοβίσουν.
Κάποιες μέρες μετά που δεν μπορεί να τις υπολογίσει, τους επιβίβασαν σε πούλμαν με αφίσες του Ετζεβίτ και την αφίσα της εισβολής, και τους πήραν στην Αμάσια, διασχίζοντας με κλειστά μάτια και δεμένα χέρια όλη την ηπειρωτική Τουρκία, ενώ υπερίπταντο ελικόπτερο και τους άνοιγε τον δρόμο η αστυνομία. Στο πούλμαν μέσα υπήρχε ένας παπάς και όποιος έμπαινε στο λεωφορείο του τραβούσε τα γένια και τα μαλλιά για να δουν αν είναι όντως ιερέας. «Μια φορά μπήκε στο λεωφορείο ένας χότζιας, το έκανε κι αυτός».
Ο Φίλιππος Γιαπάνης θυμάται ένα μόνο ευχάριστο στιγμιότυπο από την διαδρομή: σε μια στάση ένας Τούρκος έκοψε από τις μηλιές που ήταν εκεί μήλα και τους έδωσε να φάνε με δεμένα τα χέρια.
Στην Αμάσια τους περίμενε και πάλι όχλος με τον ίδιο τρόπο «υποδοχής», όπως και στα Άδανα. Σπάνια τους έβγαζαν στην εσωτερική αυλή να βλέπουν λίγο ουρανό.. «Εκεί είπα ότι θα ήθελα να ήμουν πουλί να μπορώ να πετάξω». Ο κάθε θάλαμος είχε 60 τουλάχιστον άτομα μέσα. «Σε κάποια φάση είπαν ότι θα φύγουν οι μαθητές. Εκεί που μας συγκέντρωσαν για να φύγουμε είδα ότι είχε ένα υπόγειο στο επίπεδο της εσωτερικής αυλής με σιδερένια κάγκελα. Εκεί είδα τον Δημήτρη Τουμαζή, τον φίλο μου τον Τάκη Παπαμιχαλόπουλο, παιδιά που το ’74 ήταν στρατεύσιμοι Βαρωσιώτες, ήταν αιχμάλωτοι εκεί στα υπόγεια. Μεταξύ αυτών ο Τάκης Τουμαζής, επονομαζόμενος Κάκης, ο οποίος είπε μου ‘Φίλιππε που να πας πίσω πες τους γονείς μου ότι είμαι καλά. Κι είπα του ‘Κάκη γράψτο μου πάνω σε μια κολούα μπας και ξεχάσω το όνομα’. Το έγραψε πάνω σε μια κολούα. Η έννοια μου ήταν να μην χάσω την κολούα».
Με τα μεγάλα λεωφορεία από την Αμάσια στη Μερσίνη και πάλι στα αποβατικά για την Κύπρο. «Εκεί σε σπάζανε πάλι στο ξύλο, ειδικά στις τουαλέτες και φώναζαν ‘παρά παρά’, ήθελαν λεφτά». Θυμάται ότι έμειναν μια νύχτα στη Λευκωσία, κάπου στην κατεχόμενη πλευρά και η ανταλλαγή των αιχμαλώτων στο Λήδρα Πάλλας. Στο σημείο αυτό ο Φίλιππος Γιαπάνης δακρύζει: «Είναι η τραγικότητα που εσύ λες ‘γλύτωσα, ήρθα’ και κάποιοι άνθρωποι δεν ήρθαν. Εκεί που βλέπεις τις γυναίκες, τις μάνες των αγνοουμένων, με μια φωτογραφία στο χέρι να σε ρωτά ‘είδες τον; Ζει;’. Η ίδια εικόνα ήταν περίπου και στο ‘Φιλοξένια’. Εκεί που διερωτάσαι ‘ήμουν ο τυχερός ή ήμουν ο άτυχος;’. Και τι να πεις εκείνης της γυναίκας; Τον είδα; Δεν τον είδα; Που να ξέρεις..».
Στο Φιλοξένια έκανε για πρώτη φορά μπάνιο σαν άνθρωπος και έφαγε. Τα ρούχα και παπούτσια ήταν πολλά νούμερα μεγαλύτερα, αλλά δεν είχε σημασία. Εξακολουθούσε να φυλάει την «κολούα» με το όνομα του Τάκη Τουμαζή – Κάκη. «Δεν ήσουν ακόμα σίγουρος γι’ αυτό που ζεις». Ένας συγγενής τους που δούλευε στο Φιλοξένια κατάφερε να τον βρει και του είπε ότι είναι απ’ έξω η αδερφή του και τον περίμενε. «Πήραμε ταξί και ήρθαμε Λεμεσό, αλλά η έγνοια μου ήταν η κολούα». Την έδειξε στο θείο του, που ήταν συγγενείς με την οικογένεια Τουμαζή, τον ρώτησε αν ήταν σίγουρος γιατί είχε δηλωθεί αγνοούμενος. Του απάντησε εξιστορώντας τη σκηνή στις φυλακές της Αμάσιας και πως εκείνος, ο ίδιος ο ‘Κάκης’ έγραψε το όνομα του και είναι καλά. Τηλεφώνησε στον πατέρα του Τάκη Τουμαζή και του τα είπε.
Ο Φίλιππος Γιαπάνης θυμάται ότι οι γονείς του Τάκη Τουμαζή είχαν τηλεφωνήσει στον Γλαύκο Κληρίδη, που ήταν Προεδρεύων της Δημοκρατίας, ο οποίος ειδοποίησε τον Ραούφ Ντενκτάς και ο ‘Κάκης’ γράφτηκε τελικά στον κατάλογο των αιχμαλώτων και επέστρεψε κι αυτός από την Τουρκία. Δακρύζει και πάλι…. «Μένει στην Ελλάδα σήμερα. Μιλώ μαζί του. Και μου έχει πει ‘ξέρεις πόσες φορές θέλω να ήμουν φοίνικας;’ Γιατί; Επειδή ο φοίνικας πεθαίνει και ξαναγιεννέται από τις στάχτες του. Μεγάλη κουβέντα ‘θα ήθελα να είχα γεννηθεί φοίνικας’».
Ο Φίλιππος Γιαπάνης αναρωτιέται πως ένιωθε ο πατέρας του όταν στο ξέφωτο, στην Πέρτσιενα, τον έδιωξαν, αλλά κράτησαν τον γιό του. «Δεν εύχομαι να περάσει κανένας γονιός αυτό που πέρασε ο πατέρας μου». Ο θείος και ο πατέρας του γύρισαν πίσω τότε. Σε όλη την αιχμαλωσία και την επιστροφή ήταν μαζί με τον ξάδερφό του.
Μετά από όλα αυτά πιστεύει ότι η ελευθερία είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και η διχόνοια το χειρότερο που μπορεί να υπάρξει σε ένα λαό. Ανησυχεί για το μέλλον «των παιδιών μας και των εγγονιών μας» και θεωρεί ότι ο ίδιος έχει ζήσει 4 ζωές: πριν από τα 16,5 του χρόνια, οι 38 μέρες αιχμαλωσίας στην Τουρκία, η ζωή του ως εργαζόμενος στην ελεύθερη αγορά και η ζωή μετά τα 35 του που ασχολείται με την τέχνη. «Η τέχνη μου έδωσε την δύναμη να μπορώ να συνεχίζω. Είχα πολύ εσωτερική πίεση μέσα μου και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω ψυχολογικά. Η τέχνη έδωκε μου πάρα πολλά, έδωκε μου την ελευθερία».
Στην ερώτηση ποια ήταν η στιγμή που ο Φίλιππος Γιαπάνης των 16,5 ετών ωρίμασε απότομα, απάντησε ότι ήταν η στιγμή που έκατσε στο κύκλο στο ξέφωτο, εκεί στα περβόλια της Πέρτσιενας.
Η πιο ωραία στιγμή της ζωής του είναι εκείνη που παλιοί συμμαθητές, πρώην πολιτικοί «εχθροί» βρέθηκαν όλοι μαζί στην «Νέα Σαλαμίνα» που έχει δημιουργήσει στη Φασούλα και αναγνώρισαν τα λάθη τους. «Δεν είναι τούτοι που φταίσι. Είναι οι ηγέτες του λαού που έφεραν τον τόπο στη διχόνοια».
Από τα έργα του αυτό που τον εκφράζει πιο πολύ είναι το Μνημείο Πεσόντων και Αγνοουμένων στον Δήμο Αγίου Αθανασίου.
Μιχάλης Μιχαήλ
Η οικογένεια Μιχαήλ ενώ ήταν στο Φρέναρος, άκουσε το ραδιόφωνο του ΡΙΚ που καλούσε τους αστυνομικούς να επιστρέψουν στο Βαρώσι. Ο Μιιχάλης Μιχαήλ θυμάται ότι η είδηση έδινε το αίσθημα της ασφάλειας για όσους επέστρεφαν. Ο πατέρας του, Σίμος Μιχαήλ πολύ νωρίς το πρωί, γύρω στις 6, έβαλε την οικογένεια στο αυτοκίνητο και ξεκίνησαν από το Φρέναρος προς Δερύνεια για να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Πριν τη Δερύνεια υπήρχαν δύο γενειοφόροι Ε/κ με στρατιωτικές στολές και όπλα, όπου και σταμάτησε το αυτοκίνητο. Ο Σίμος Μιχαήλ τους ρώτησε αν είναι εντάξει να πάει με την οικογένειά του στο Βαρώσι και του απάντησαν να πάει και «δεν έσιει πρόβλημα». Το σπίτι τους ήταν 10 λεπτά από το σημείο εκείνο και έφτασαν στην οδό Εδέσσης χωρίς να συναντήσουν όντως κανένα πρόβλημα
Την ίδια ημέρα, κατά το μεσημέρι, άκουσαν ριπές από όπλα, κοντά στην περιοχή της Δερύνειας και αυτό τους παραξένεψε γιατί ήταν το σημείο απ’ όπου είχαν περάσει το πρωί. Ο πατέρας του αποφάσισε να πάει με την μοτοσικλέτα να δει τί γίνεται και πήρε μαζί του τον Μιχάλη. «Πήγαμε στον δρόμο της Δερύνειας και είδαμε στο βάθος δύο τανκς μέσα στο δρόμο και αρκετά αυτοκίνητα πολιτικά σταματημένα με ανοικτές τις πόρτες, προφανώς Αμμοχωστιανών που επέστρεφαν κι αυτοί». Εκεί ο πατέρας του κατάλαβε ότι οι Τούρκοι περικύκλωσαν το Βαρώσι και επέστρεψαν στο σπίτι.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας προς τα τείχη της Αμμοχώστου ακούγαν πυροβολισμούς και θορύβους σαν να έσπαγαν πόρτες σπιτιών. Την νύχτα κοιμήθηκαν στο σπίτι τους.
ΜΓ
Στις 17 Αυγούστου ο ΜΓ έψαχνε τι έγινε με τους Τ/κ που ήταν την προηγούμενη στο άσπρο Μόρις και κυνηγούσαν έναν Ε/κ, οποίος τελικά γλύτωσε από τα πυρά. Όταν πέρασε την εκκλησία των Αγίων Πάντων της Δερύνειας, τουρκικά τανκς από τα περβόλια του Αγίου Μέμνωνα έβαλαν προς την Δερύνεια και έπεσαν και μερικοί όλμοι. Το άσπρο Μόρις ανήκε στον Χατζηπροδρόμου. Αργότερα έμαθε ότι στο όχημα επέβαιναν 5 Ε/κ, μεταξύ των οποίων το ζεύγος Χατζηπροδρόμου, οι οποίοι εκτελέστηκαν από τους Τ/κ και τάφηκαν σε ομαδικό τάφο που ανακαλύφθηκε πιο μετά.
Ο ΜΓ εβρισκόμενος στην Δερύνεια έμεινε εκεί όπου με διαταγή του Λοχαγού Κάτσιου είχε στηθεί ένα οδόφραγμα, μετά όμως από την επιστροφή Αμμοχωστιανών στο Βαρώσι. Ο ΜΓ αργότερα έμαθε από γείτονά του Βαρωσιώτη που είχε συλληφθεί στην Πέρτσιενα πως το ΡΙΚ είχε μεταδώσει μια είδηση για να παρουσιαστούν Αστυνομικοί και Πυροσβέστες στην Τεχνική Σχολή της Αμμοχώστου και γι’ αυτό θεώρησαν πως μπορούσαν να επιστρέψουν και οι πολίτες.
Όταν έμαθαν από αιχμαλώτους των Τούρκων που επέστρεψαν πως είχαν γίνει δολοφονίες στα περβόλια της Πέρτσιενας και στο «ξίστρατο του Αγίου Μέμνωνα» ο Λοχαγός έδωσε εντολή να μην τους αφήνουν να περάσουν. Ο κόσμος αντιδρούσε και φώναζε ότι δεν τους αφήνουν να πάνε πίσω στα σπίτια τους «διότι είναι οι δικοί σας και κλέφτουσι». Μετά από πιο εκτενή ενημέρωση για τις συλλήψεις και εκτελέσεις των Τούρκων, οι εντολές του Κάτσιου προς τους στρατιώτες στο οδόφραγμα έγιναν ακόμη πιο αυστηρές: «Όποιος επιμένει να πάει, παρά τον σκοτώσουν οι Τούρτζιοι, παίξε τε τον εσείς δαμέ!».
Ο ΜΓ έμεινε στον λόχο Δερύνειας υπό τις διαταγές του Λοχία Κάτσιου, ο οποίος του ανάθεσε, εφόσον ήξερε την περιοχή, να περιφρουρεί και να τον ενημερώνει. Το έπραξε και έφτασε μέχρι την περιοχή Κάπαρι, έξω από την δεξαμενή του ‘Γλυτζιένου’ και διαπίστωσε ότι υπήρχαν ερπύστριες από δυο τουρκικά άρματα που είχαν φτάσει στον σημερινό κυκλικό κόμβο της Αγίας Τριάδας. Ενημέρωσε τον Λοχαγό κι εκείνος του ζήτησε να μην πει σε κανέναν γι’ αυτό γιατί ο κόσμος είτε θα φοβόταν και θα έφευγε, είτε δεν θα γυρνούσε πίσω. Και ο ΜΓ το έκανε.
Ο ΜΓ έμεινε στην Δερύνεια μέχρι το τέλος της τριετής θητείας του. Είχε καταταγεί τον Ιούλιο του 1973 και απολύθηκε τον Ιούλιο του 1976.
Λητώ και Μιχάλης Ασημάκης 17/8
Το ζεύγος Ασημάκη, με τον γιο τους και τον πατέρα της Λητώς, είχαν μετακινηθεί από τις 16 Αυγούστου σε μια περιοχή κάτω στη θάλασσα της Αγίας Νάπας, δίπλα από ένα σπίτι ενός Υπουργού, σε μια σκηνή. Στις 17 Αυγούστου από το ραδιοφωνάκι που τους είχε αφήσει η ηλικιωμένη γυναίκα με βρετανικό διαβατήριο, η οποία κατέφυγε στις Βάσεις, άκουσαν την είδηση από το ΡΙΚ πως καλούνται τα μέλη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αμμοχώστου να παρουσιαστούν στην Τεχνική Σχολή.
Την επομένη του πραξικοπήματος η Λητώ Ασημάκη, το γένος Μαλά, είχε πάρει χαρτί απόλυσης από τον Αστυνομικό σταθμό για λόγους «δημοσίου συμφέροντος», όπως και άλλοι 5 περίπου συνάδελφοί της. Όμως με την ανάληψη των καθηκόντων της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον Γλαύκο Κληρίδη και τη δήλωσή του να επιστρέψουν όλοι στις εργασίες τους, η Λητώ Ασημάκη θεώρησε ότι έπρεπε να πάει στην Τεχνική Σχολή για να μην χάσει την δουλειά της.
Ο σύζυγός της όμως είχε αντίθετη άποψη. «Οι Τούρτζιοι εμπήκαν στην πόλη και συ θα πάεις;». Η ίδια ήταν αποφασισμένη όμως. Έβαλε τον γιο της, Γιάννη μέσα στο αυτοκίνητο και θα πήγαινε μαζί του. Το αυτοκίνητο όμως δεν ξεκινούσε. «Είχε κάτσει η μπαταρία. Ο άντρας μου μού λέει ’δεν σου δίνω το δικό μου αυτοκίνητο’. Κι επέμενε ο άντρας μου ‘όχι να μην πας’. Κατάλαβες; Ήταν του Θεού και γλυτώσαμε».
Ο Μιχάλης Ασημάκης πήγε δουλειά την Δευτέρα, 19 Αυγούστου, αλλά στα γραφεία της Cyta στη Λάρνακα. Η Λητώ Ασημάδη μία – δυο μέρες μετά συνέδραμε στον πρόχειρο αστυνομικό σταθμό που έκαναν συνάδελφοί της υπό τον αξιωματικό, Γιώργο Κουή στην πλατεία της Αγίας Νάπας.
ΓΤΠ
Σε ανακοίνωση «εκ του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας» το ΓΤΠ την 17η Αυγούστου με αριθμό 3 αναφέρει ότι «καλούνται άπαντες οι δημόσιοι υπάλληλοι όπως παρουσιασθούν δια’ ανάληψην υπηρεσίας ως ακολούθως::
(α) Οι υπάλληλοι των Κεντρικών Γραφείων απάντων των Υπουργείων και υπηρεσιών, της «Αρχής Ηλεκτρισμού», της «Αρχής Τηλεπικοινωνιών» και της «Αρχής Υδατοπρομήθειας, ως και άπαντες οι τμηματάρχαι να προσέλθουν όπως αναλάβουν υπηρεσίαν την 5 μ.μ της σήμερον.
(β) Οι υπάλληλοι των «Επαρχιακών Γραφείων» Αμμοχώστου, Λεμεσού, Λάρνακος και Πάφου να προσέλθουν εις τα γραφεία των την 10 π.μ της αύριον.
(γ) Οι υπάλληλοι γραφείων και υπηρεσιών οι οποίοι ήσαν τοποθετημένοι εις περιοχάς αιτίνες ελέγχονται νυν υπό των Τούρκων να παρουσιασθώσι οι οδηγίας εις τα κεντρικά γραφεία της υπηρεσίας των μέχρι της 12 μ. της Δευτέρας.
(δ) (ι) Άπαντα τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ο Αρχιπρωτοκολλητήςκαλούνται εις σύσκεψιν μετά του Υπουργού Δικαιοσύνης εις το Υπουργείο Δικαιοσύνης την 12 μ. της αύριον.
(ιι) οι δικασταί και το προσωπικό των Επαρχιακών Δικαστηρίων να παρουσιασθούν εις τα Επαρχιακά Δικαστήρια ως ακολούθως:
Οι Της Αμμοχώστου, Λάρνακας, Λεμεσού και Πάφου εις τα οικεία δικαστήρια από τις 7.30 π.μ της Δευτέρας.
Οι της Λευκωσίας, Κυρηνείας και Μόρφου, ως και το προσωπικόν του Ανωτάτου Δικαστηρίου, εις το Υπουργείο Δικαιοσύνης.
(ε)Οι υπάλληλοι του Υπουργείου Παιδείας και των Επαρχιακών Γραφείων Παιδείας να παρουσιασθούν εις τις θέσεις των από τις 9 π.μ. της αύριον. Οι υπάλληλοι των Επαρχιακών Γραφείων Παιδείας άτινα ευρίσκονται εις περιοχάς νυν ελεγόμενας υπό των Τούρκων, να παρουσιασθούν εις το Υπουργείον Παιδείας μέχρι της 12 μ. της μεθαύριον Δευτέρας.
(στ) Δια τους διδασκάλους και καθηγητάς θα εκδοθεί ειδική ανακοίνωσις αργότερον.
Άπασαι οι άδειαι απουσίας, πλην των αναρρωτικών, ακυρούνται.
Συναφ’ως διευκρινίζεται ότι οι αρμόδιοι Γενικοί Διευθυνταί έχουν λάβει παρά του Προέδρου αυστηράς οδηγίας όπως αναφέρουν καθημερινώς προς αυτόν οιανδήποτε μη συμμόρφωσιν προς τα ανωτέρω διά τας αναγκαίας αμέσως κυρώσεις, συμπεριλαμβανομέενης και της ποινής της άνευ προειδοποιήσεως απολύσεως.
Η κυβέρνησις αναμένει ότι άπαντες οι δημόσιοι υπάλληλοι και εκπαιδευτικοί θα ανταποκριθούσιν στην παρούσαν διαταγήν και ότι ούτοι θα αναλάβουν οιανδήποτε, υπό τας περιστάσεις, ήθελε τυχόν τους ανατεθή».
Την ίδια μέρα, με τον αριθμό 12 και τίτλο «Οι υπάλληλοι των Συμβουλίων Εμπορίας Πατατών και Ελαιοκομικών προϊόντων καλούντασι εις τας εργασίας των» αναφέρει ότι «Καλείται άπαν το προσωπικόν τρων Συμβουλίων Εμπορίας Πατατώνκαι Ελαιοκομικών προϊόντων όπως προσέλθει εις τας εργασίας του την 7.30 π.μτης Κυριακής, 16ης Αυγούστου»
KYΠΕ
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
Αντι-NAVTEX της Τουρκίας ανοιχτά της Καρπάθου μετά την ελληνική οδηγία για άσκηση
Η Άγκυρα απάντησε στην ελληνική NAVTEX για πολυεθνική άσκηση με αντι-οδηγία, αξιώνοντας δικαιοδοσία στην περιοχή ανοιχτά της Καρπάθου. Η Αθήνα...
Εγκολφόπουλος: «Δεν χρειάζεται καμία ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο»
Την πεποίθηση ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου θα προχωρήσει στην προβλεπόμενη διαδρομή, χωρίς να απαιτείται ενημέρωση ή συναίνεση της Τουρκίας,...
Η «σύγκρουση» στην κορυφή της ΕΕ και «Made in Europe» στην Τουρκία
Όταν όμως και σήμερα, πολιτειακοί αξιωματούχοι (Κυβέρνησης και Βουλής) σε Κύπρο κι Ελλάδα προωθούν την «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία,...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας