Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Πρώτος σύμμαχος του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, το ανεξάρτητο Κουρδιστάν;

Δημοσιεύτηκε στις

Marc Brzustowski  στη Des Infos 
(Ισραήλ/Γαλλία)        (μτφ. Κριστιάν)
Το Ισραήλ και η προοπτική απόκτησης ενός νέου σύμμαχου: το Κουρδικό Ανεξάρτητο
Κράτος.

«Οι Κούρδοι αισθάνονται βαθιά συμπάθεια προς το
Ισραήλ και ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα ήταν προς όφελος του Ισραήλ»,
υποστήριξε τον περασμένο Ιούλιο ο Κούρδος δημοσιογράφος Ayub Nuri.

«Θα δημιουργούσε μια ισορροπία δυνάμεων. Μέχρι
σήμερα, το Ισραήλ είναι μια χώρα μόνη της ενάντια σε πολλούς εχθρούς. Αλλά αν
ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος γεννιόταν, το Ισραήλ θα αποκτούσε για πρώτη φορά
στην ιστορία του, ένα πραγματικό φίλο στην περιοχή, και δεύτερο, το
Κουρδιστάν θα ήταν, γι ‘αυτό, το ισοδύναμο μιας ζώνης ασφαλείας, ενώπιον της
Τουρκίας, του Ιράν και του Ιράκ».

Μια
ιστορική φάση με αβέβαια αποτελέσματα, τα οποία βίωσε ένα άλλο κράτος έχει το
1947.
Είναι
η κατάσταση των Κούρδων στη Συρία, που θα ανοίξει το δρόμο για τη δημιουργία
ενός κουρδικού Κράτους; 
Αυτή
η νέα διαμόρφωση, απαράδεκτη για τις γειτονικές χώρες  -και παλιά αυτοκρατορίες-,  όπως η Τουρκία και το Ιράν, θα οδηγήσει σε ένα
νέο περιφερειακό πόλεμο, παρόμοιο με την ανακήρυξη του εβραϊκού κράτους το
1948;
 
Οι
ομοιότητες μεταξύ των δύο καταστάσεων είναι, a priori, εντυπωσιακές.

Στη
Συρία, οι Κούρδοι επεδίωξαν ελάχιστα να συμμετάσχουν σε ένα από τα δύο μέρη που εμπλέκονται
στον εμφύλιο πόλεμο και προτίμησαν να επιτευχθούν ένα βαθμό ανεξαρτησίας στο
βόρειο-ανατολικό τμήμα της χώρας όπου αποτελούν τη πλειοψηφία του πληθυσμού, κάτι που ήταν αδιανόητο στο
παρελθόν.

Η συριακή
σπίθα 
Αρκετά
καιρό παρέμειναν οι Κούρδοι της Συρίας στις παρυφές της συριακής εξέγερσης, ώσπου
πολιτικές ομάδες που ανήκουν στην κουρδική μειονότητα στη Συρία ενήργησαν αποφασιστικά για να διεκδικήσουν τον έλεγχο
των περιοχών που κατοικούνται από Κούρδους. 
Τον Ιούλιο του 2012,
ακτιβιστές της συριακής αντιπολίτευσης ανέφεραν ότι μια ομάδα η οποία
αυτοαποκαλείται Ελεύθερος  Κουρδικός
Στρατός
, είχε πάρει τον έλεγχο πολλών πόλεων στη βόρεια Συρία, στα
τουρκικά σύνορα, όπως την Amuda και το Qabani . 
Ελάχιστοι
ήταν οι αναλυτές που έδωσαν τότε προσοχή σε αυτές τις ειδήσεις, πνιγμένες  στη μάζα των πληροφοριών από την περιοχή, αφού
οι περισσότεροι παρατηρητές επικεντρώνονταν σε ό, τι φαινόταν να ήταν η αποσύνθεση
του καθεστώτος Άσαντ
 .
Αλλά
σήμερα, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία των Κούρδων στη Συρία, βλέπουμε να
εμφανίζεται ένας κουρδικός θύλακας τον οποίον ελέγχουν αποκλειστικά. 
Οι
απελευθερωμένες κουρδικές περιοχές διοικούνται από  τοπικά συμβούλια,
και Κούρδοι εκπρόσωποι ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν να σχηματίσουν μια κουρδική
προσωρινή κυβέρνηση
 , τουλάχιστον για το χρονικό διάστημα μέχρι να
τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος, λόγω της απουσίας οποιασδήποτε κεντρικής αρχής.
Δημιούργησαν
τις δικές τους αστυνομικές δυνάμεις , κυκλοφόρησαν τις δικές
τους  πινακίδες κυκλοφορίας και απαλλάχτηκαν από τους
περιορισμούς που υπήρξαν την εποχή του “παλιού» συστήματος” (του Άσαντ), για τη
γλώσσα και τον πολιτισμό τους.
Οι
Κούρδοι είδαν πολύ γρήγορα να εμφανίζονται νέα εμπόδια, όχι μόνο από το
καθεστώς Άσαντ, που βομβαρδίζει τακτικά αυτές τις αυτόνομες
περιοχές, αλλά και απευθείας από τις άλλες επαναστατικές δυνάμεις, πιο
συγκεκριμένα, από τις ομάδες τζιχαντιστών όπως η Jabhat al Nusra και
το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Εγγύς Ανατολή 
. 
Οι
τζιχαντιστές ετοιμάζονται να πολεμήσουν για να διατηρήσουν τον έλεγχο των
συνοριακών περιοχών μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας και του Ιράκ, που επιτρέπουν
την εισαγωγή όπλων που προορίζονται γι ‘αυτούς.
Η
ανακοίνωση της αυτονομίας τους, στα τέλη Ιουλίου 2013, ήρθε λίγο μετά την
ανακατάληψη της πολυεθνικής συνοριακής πόλης της Συρίας Ras al Ayn,
που ήταν μέχρι τότε στα χέρια των ανταρτών του Μετώπου Αλ Νούσρα, που ανήκει
στην Αλ Κάιντα. 
Η
ομάδα σουνιτών εξτρεμιστών επιδίωκε να επιβάλει μια αυστηρή μορφή του Ισλάμ σε έναν
πολύ πιο συγκρατημένο κουρδικό πληθυσμό. 
Οι συγκρούσεις
μεταξύ των ενόπλων Κούρδων και των ισλαμιστών που ανήκουν στο Μέτωπο Αλ Νούσρα και
το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Εγγύς Ανατολή, έχουν κάνει, τις τελευταίες
εβδομάδες, εκατοντάδες θύματα και στις δύο πλευρές (μιλάμε για 80 Κούρδους ενόπλους που σκοτώθηκαν, και για 800
τζιχαντιστές
 , αλλά είναι δύσκολο να εξακριβωθεί).
Οι Κούρδοι
διοικητές κατηγορούν επίσης, τους ηγέτες του κύριου ρεύματος του “Ελεύθερου
Συριακού Στρατού”
ότι στέλνουν μαχητές για να ενισχύσουν τις δυνάμεις των
ομάδων που συνδέονται με την Αλ Κάιντα, υπαινισσόμενοι έναν πιθανό μίνι-πόλεμο μεταξύ Αράβων
και Κούρδων
  εντός του εμφύλιου
πολέμου.
Ο
μίνι-πόλεμος αυτός θα μπορούσε επίσης να εξυπηρετήσει το καθεστώς Άσαντ και τη
Χεζμπολάχ, τροφοδοτώντας αυτή την εσωτερική σύγκρουση για να διατηρηθούν στην
εξουσία στις περιοχές που ελέγχονται από τους υποστηρικτές του ιρανοσυριακού άξονα. 
Αυτή η «ενδιάμεση
λύση με Τρία Κράτη» στη Συρία
, δεν θα είναι απαραίτητα πανάκεια, τροφοδοτώντας
μια περίπλοκη σύγκρουση επ ‘αόριστον …
Οι
παραμεθόριες περιοχές δεν είναι λιγότερο σημαντικές για τους Κούρδους. 
Γι
‘αυτούς, ο έλεγχος των περιοχών αυτών σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει μια εδαφική
συνέχεια μεταξύ του συριακού Κουρδιστάν, του ιρακινού, του τουρκικού και
ενδεχομένως του ιρανικού Κουρδιστάν 
 -που
είναι η αναγκαία (αλλά όχι επαρκής) προϋπόθεση για την σχεδίαση του περιγράμματος
του σταδιακά ανεξάρτητου και ενιαίου Κουρδιστάν.
Από
τον Ιούλιο 2013 οι τζιχαντιστές πραγματοποίησαν σειρά επιθέσεων εναντίον των
κουρδικών πόλεων. Δολοφόνησαν ένα σεβαστό Κούρδο ηγέτη, τον Issa Χάσου, παγιδεύοντας
ένα αυτοκίνητο. Οι κουρδικές δυνάμεις αντέδρασαν γρήγορα και, ως
αποτέλεσμα των μεγάλων μαχών που ακολούθησαν εναντίον των τζιχαντιστών, επανέκτησαν
τα χαμένα εδάφη και επέκτειναν τον έλεγχό τους σε νέες περιοχές
 .
Το Ντόμινο.
Ο
ήχος των συγκρούσεων μεταξύ των Κούρδων της Συρίας και των τζιχαντιστών έφτασε γρήγορα
στα αυτιά των αδελφών τους στο Ιράκ. 
Ο Πρόεδρος
του ιρακινού Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί είναι έξω φρενών. 
Άκουσε φήμες για λεηλασίες των κουρδικών χωριών και για ομηρίες εκατοντάδων
άμαχων Κούρδων  (μιλάμε για 700 Κούρδους ομήρους
στα χέρια των ισλαμιστών.) 
Ως εκ
τούτου, για πρώτη φορά από την αρχή του συριακού εμφυλίου πολέμου, ο Μπαρζανί απείλησε
καθαρά να παρέμβει για την προστασία των Κούρδων της Συρίας .
Ο Μασούντ
Μπαρζανί

Δήλωσε
ότι αν οι Κούρδοι βρίσκονται «υπό την απειλή της τρομοκρατίας και του θανάτου»,
τότε το ιρακινό Κουρδιστάν πρέπει να ετοιμάζεται να πάει να τους υπερασπιστεί. 
Ο Μπαρζανί
κατηγόρησε την Αλ Κάιντα ως υπεύθυνη για τις δολοφονίες αθώων γυναικών και
παιδιών και προέτρεψε τα κουρδικά κόμματα να πορεύονται προς τη Συρία  –«προς το Δυτικό Κουρδιστάν», όπως το αποκαλεί-
 για να ελέγξουν την ακρίβεια αυτών των
πληροφοριών.
Το
κουρδικό PJAK του Ιράν

Αμέσως
μετά τη δήλωση του Μπαρζανί, και Ιρανοί
Κούρδοι ανακοίνωσαν επίσης, ότι ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν. 
Το
ιρανικό παρακλάδι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), που είναι γνωστό με
το ακρωνύμιο PJAK (Κουρδικό Κόμμα για μια Ελεύθερη Ζωή) επιβεβαίωσε
ότι ετοιμάζεται να στείλει στρατεύματα για να ενωθούν με τους «αδελφούς Κούρδους
στον αγώνα τους κατά των τζιχαντιστών».

Παράλληλα,
οι Κούρδοι ηγέτες στη Συρία προσπαθούν να πείθουν τους νεαρούς Κούρδους
αγωνιστές που εντάχθηκαν σε ομάδες τζιχαντιστών κατά την έναρξη της εξέγερσης
κατά του Άσαντ, να επιστρέψουν στις κουρδικές πολιτοφυλακές, ή σε κουρδικές μονάδες του
Ελεύθερου Συριακού Στρατού ( ASL). 
Οι
Κούρδοι Ουλεμάδες εξέδωσαν έναν «φετφά» σε μορφή πρόσκλησης προς αυτούς. Μια
τέτοια ομάδα, η Ταξιαρχία του Κουρδικού Μετώπου, διαμορφώθηκε κατά τις πρώτες
ημέρες της συριακής εξέγερσης κατά του Άσαντ και λειτουργεί ως τμήμα της SFA.
Σε τόσο
μεγάλο βαθμό έτσι ώστε ο Ιρακινός πρωθυπουργός Νούρι αλ-Μαλίκι, σιωπηρός ή /
και ρητός σύμμαχος του Ιράν και του Άσαντ εξέφρασε την ανησυχία του για αυτή την
κατάσταση που βρίσκεται στη διαδικασία της ταχείας επιδείνωσης. 
Δήλωσε
ότι μια εθνοτική σύγκρουση θα είναι επιζήμια για τα συμφέροντα όλων της
περιοχής, πράγμα που σημαίνει ότι το Ιράκ δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία μιας ενιαίας
κουρδικής οντότητας
 στα σύνορά του.
Η
Τουρκία απειλεί να παρέμβει.
Μια
άλλη ομάδα Κούρδων της Συρίας, το  Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD
στην κουρδική γλώσσα), εγκατάστησε στο συριακό Κουρδιστάν, ένα σύστημα το οποίο
ο ίδιος περιγράφει ως «Λαϊκές Μονάδες Άμυνας», που πολεμούν τους
τζιχαντιστές. 
Το
PYD είναι μοναδικό φαινόμενο ανάμεσα στις διάφορες κουρδικές ομάδες της Συρίας, για έναν
σημαντικό λόγο: έχει μια μακροχρόνια σχέση με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK),
το οποίο η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν μια «τρομοκρατική»
οργάνωση.
Οι
Τούρκοι, οι οποίοι είναι σε πόλεμο με το PKK για δεκαετίες, αλλά υπέγραψαν
πρόσφατα μια κατάπαυση του πυρός, παρακολουθούν τις εξελίξεις στη Συρία, με
αυξανόμενη ανησυχία.
«Πριν
από μόνο μια εβδομάδα είχαμε 400 χλμ. «κουρδικών συνόρων» ,
έγραψε αρθρογράφος στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet . 
«Σήμερα,
υπάρχουν επιπλέον 800 χιλιόμετρα τα οποία προστεθήκαν».
Η
τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε μια αυστηρή προειδοποίηση: «Δεν θα επιτρέψουμε μια
τρομοκρατική ομάδα να δημιουργήσει στρατόπεδα εκπαίδευσης στη βόρεια Συρία
και να απειλούν την Τουρκία».
Ο Τούρκος
Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει καταστήσει σαφές ότι η Τουρκία θα λάβει
όλα τα αναγκαία μέτρα κατά μιας «τρομοκρατικής» παρουσίας στη βόρεια Συρία.
Για
την ώρα, είναι περισσότερο από πιθανό ότι οι δεσμοί μεταξύ της Άγκυρας
και του SLA
 μέσω της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που υποστηρίζεται από
το Κατάρ, συμπεριλαμβανομένων των πιο ριζοσπαστικών παρακλαδιών της, θα καταλαμβάνουν
το έδαφος του πολέμου εναντίον των Κούρδων, έτσι ώστε να αποφευχθεί μια άμεση
παρέμβαση.
Έτσι,
ο διοικητής του Κουρδικού Μέτωπο Haji Ahmad, δήλωσε στο κουρδικό πρακτορείο
ειδήσεων Firat News ότι οι μαχητές του σκότωσαν
δύο μέλη της Τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜΙΤ)
τις τελευταίες δύο
ημέρες συγκρούσεων (μεταξύ 16 και 18 Αυγ.), στην περιοχή του Shahab Sad όπου
βρίσκονται τα κουρδικά χωριά.
Τα
ονόματα των δύο μελών της MIT θα αποκαλυφτούν μέσα στις επόμενες ημέρες, δήλωσε
ο διοικητής της al-Akrad, υπογραμμίζοντας ότι η παρουσία αυτών των ανθρώπων
είναι η απόδειξη του ρόλου της Τουρκίας στις επιθέσεις κατά των Κούρδων.
Ο
Ερντογάν έκανε μια προσωπική προειδοποίηση, κατά τη διάρκεια συνάντησης στην
Κωνσταντινούπολη των στελεχών του των υπηρεσιών πληροφοριών, με τον ηγέτη του
PYD Σαλέχ Μουσλίμ. 
Η
σύγκληση αυτής της συνάντησης έγινε μόλις ο Μουσλίμ ανακοίνωσε την πρόθεσή του
να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο Συμβούλιο στις «απελευθερωμένες
ζώνες” του Κουρδιστάν
.
Οι
Τούρκοι είναι βαθιά ανήσυχοι για το γεγονός ότι η εμφάνιση ενός «Μεγάλου
Κουρδιστάν» δεν είναι πλέον μια μακρινή ενδεχόμενη πιθανότητα, αλλά μια οιονεί
πραγματικότητα επί του εδάφους. 
Αυτή
η κατάσταση πραγμάτων δημιουργεί τεράστιες προκλήσεις, όχι μόνο για την
Τουρκία, αλλά και για όλες τις άλλες χώρες με μεγάλους πληθυσμούς Κούρδων: Ιράκ,
Συρία και Ιράν.
Έχουν
το κοινό χαρακτηριστικό να είναι, επίσης, παραδοσιακοί εχθροί του Ισραήλ.
Αντικρουόμενα
συμφέροντα
Για την
ώρα, μεταξύ της Περιφερειακής Διοίκησης του ιρακινού Κουρδιστάν και της
αυτόνομης περιοχή της Συρίας, οικοδομήθηκε μια σχέση αλληλεξάρτησης.
«Οι
Κούρδοι της Συρίας χρειάζονται τη KRG ως μεσολαβητής και στρατηγικό βάθος, και η
Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν χρειάζεται τους Κούρδους της Συρίας,
προκειμένου να γίνει το εθνικό κέντρο για όλους τους Κούρδους, καθώς και να αποκτήσουν
μια καλύτερη διέξοδο προς τη θάλασσα».

Παρότι
είναι η KRG που καθορίζει την ημερήσια διάταξη για τους Κούρδους της Συρίας
και όχι το αντίθετο, η εξάπλωση της αυτονομίας στη Συρία θα επηρεάσει
αναγκαστικά τους στρατηγικούς υπολογισμούς της Ερμπίλ (η πρωτεύουσα του
ιρακινού Κουρδιστάν).
Σύμφωνα
με τον Κούρδο δημοσιογράφο Ayub Nuri, η αυτονομία των Κούρδων στη Συρία αυξάνει
την πιθανότητα ότι η KRG θα κινηθεί προς μια επίσημη δήλωση κήρυξης ανεξαρτησίας.
«Οι
γείτονες είναι εχθρικοί προς αυτή την ιδέα, και είναι ισχυροί στο στρατιωτικό
πεδίο. Αλλά αν οι Κούρδοι της Συρίας ενισχύουν την αυτονομία τους και διοικούν
τα ίδια τους τα εδάφη, αυτό το γεγονός θα φέρει μόνο το ιρακινό Κουρδιστάν πιο
κοντά στη πραγματική ανεξαρτησία του».  
Γνωρίζοντας
ότι τα δυτικά σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν μοιράζονται με μια φιλική διοίκηση,
του ίδιου πολιτισμού και πίστης, και όχι με έναν εχθρικό στρατό, θα φέρει στη
GRK ένα πιο αναπτυγμένο αίσθημα ασφάλειας, ενώ η ίδια ζυγίζει αυτή την επιλογή
με προσοχή .
Δημόσια,
οι Κούρδοι ηγέτες μιλάνε για το μέλλον τους σε ένα ενωμένο Ιράκ. 
«Πιστεύουμε
στο Σύνταγμα του Ιράκ και δεν θα παρεκτρέπουμε», δήλωσε ο Αρχηγός του
Επιτελείου του Μπαρζανί στον αναπληρωτή σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του προέδρου
Ομπάμα. 
Αλλά
οι εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι απλά περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να
κηρύξουν την ανεξαρτησία τους από τη Βαγδάτη …
Το Κουρδιστάν
είναι μια χώρα-γέφυρα
 για τις περισσότερες συγκρούσεις στη Μέση
Ανατολή. Παρέχει έναν χερσαίο διάδρομο στο ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο
προμηθεύει τους Κούρδους στη Συρία, στην αναζήτηση τους για μεγαλύτερη
αυτονομία από τη Δαμασκό.
Το
Ιράν, επίσης, ψάχνει για ένα διάδρομο για την τροφοδοσία των συμμάχων του, όπως
της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και μια εγγύηση κατά μιας σχετικής
σιιτικής κυριαρχίας στη Βαγδάτη. 
Όποια
και να είναι η δύναμη που θα είναι σε θέση να ελέγχει τη ζώνη των τριών συνόρων
μεταξύ του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας, θα είναι επίσης σε θέση να
ελέγχει τους διάδρομους τροφοδοσίας του Κουρδιστάν.
Με
όλα αυτά τα ανταγωνιστικά συμφέροντα στο μυαλό, είναι εύκολο να καταλάβουμε
γιατί το πεπρωμένο του Κουρδιστάν θα βοηθήσει στη διαμόρφωση του
μέλλοντος της Μέσης Ανατολής
 .
 Marc Brzustowski .
Col. (ret.) Dr. Jacques
Neriah, CJPA
, 15 août 2013

1er allié d’Israël au M-O : Le Kurdistan Indépendant ?

Une phase historique aux issues incertaines, qu’un autre Etat a connu, en 1947.

Est-ce la situation des Kurdes de Syrie qui ouvrira la voie vers
l’avènement d’‘un Etat kurde ? Ou cette configuration, inacceptable pour
les pays- et anciens empires- voisins, comme la Turquie et l’Iran,
risque t-elle de déboucher sur une nouvelle guerre régionale, à la mesure de la proclamation d’un Etat Juif, en 1948 ? Les similarités entre les deux situations sont, a priori, frappantes.

En Syrie, les Kurdes ont moins cherché à se rallier à une des deux
parties engagées dans la guerre civile qu’à parvenir à atteindre un
degré d’indépendance, jusqu’alors impensable, dans le Nord-Est du pays, où ils constituent la majorité de la population.

L’étincelle syrienne
Après être longtemps restés en marge de l’insurrection syrienne, des
groupes politiques appartenant à la minorité kurde de Syrie ont agi de
façon décisive pour revendiquer le contrôle des zones peuplées par les
Kurdes. En juillet 2012, des militants de l’opposition syrienne ont
rapporté qu’un groupe, se faisant appeler l’Armée Libre Kurde,
avait pris le contrôle de plusieurs villes dans le nord de la Syrie, à
la frontière turque, comme Amuda et Qabani. Peu d’analystes ont accordé
une grande attention à ces nouvelles, à l’époque, noyées dans la masse
d’information en provenance de la région, puisque la plupart des
observateurs se focalisaient sur ce qui apparaissait comme la désintégration du régime Assad.
Mais, aujourd’hui, pour la première fois dans l’histoire moderne des
Kurdes de Syrie, on voit émerger une enclave kurde qu’ils contrôlent
exclusivement. Les zones kurdes libérées sont administrées par des conseils locaux, et des porte-paroles kurdes ont indiqué qu’ils projettent de former une gouvernement provisoire kurde, au moins pour la période que durera la guerre civile, du fait même de l’absence de toute autorité centrale.
Ils ont créé leurs propres forces de police, mis en circulation leurs propres plaques d’immatriculation
et se sont débarrassés des restrictions qui pesaient, sous « l’ancien »
régime (celui d’Assad), sur leur langue et leur culture.
Les Kurdes ont, très vite, vu se dresser de nouveaux obstacles, non seulement de la part du régime Assad, qui bombarde régulièrement ces zones autonomes, mais directement, de la part des autres forces rebelles, plus précisément, les groupes Jihadistes comme le Jabhat al Nusra et l’Etat islamique en Irak et au Levant .
Les Jihadistes se préparent à combattre pour maintenir le contrôle des
zones frontalières de la Syrie avec la Turquie et l’Irak, qui permettent
l’afflux des filières d’armements qui leur sont destinées.
L’annonce de leur autonomie, en fin juillet 2013, a suivie de près la
reconquête de la ville multi-ethnique de la frontière syrienne de Ras al Ayn,
jusque-là aux mains des rebelles du Front Al Nusra, appartenant à Al
Qaeda. Le groupe extrémiste sunnite a tenté d’imposer une forme stricte
d’Islam sur une population kurde bien plus modérée. Les affrontements
entre les hommes armés kurdes et les Islamistes, appartenant au front Al
Nusra et à l’Etat Islamique en Irak et au Levant, ont fait, au cours de
ces dernières semaines, des centaines de victimes des deux côtés (on
parle de 80 combattants kurdes tués, pour 800 Jihadistes, mais cela reste difficile à vérifier).
Les commandants kurdes accusent, également, les commandants du courant principal de l’Armée Libre Syrienne
d’envoyer des combattants, pour gonfler les forces des groupes affiliés
à Al Qaeda, faisant ainsi allusion à la possibilité d’une mini-guerre
dans la guerre civile, entre Arabes et Kurdes.
Elle pourrait, aussi, servir au régime Assad et au Hezbollah,
alimentant ce conflit interne pour se maintenir au pouvoir sur les
territoires contrôlés par les partisans de l’axe irano-syrien. Cette “Solution -transitoire- à Trois Etats” en Syrie, ne serait pas, nécessairement, la panacée, alimentant un conflit complexe à durée illimitée…
Les zones frontalières ne sont pas moins importantes pour les Kurdes.
Pour eux, le contrôle de ces régions signifie qu’il peut exister une continuité territoriale entre le Kurdistan syrien, irakien, turc et éventuellement iranien
– qui soit la condition nécessaire (et non suffisante) pour dessiner
les contours d’un Kurdistan, progressivement, indépendant et unifié.
Dès juillet 2013, les Jihadistes ont mené une série d’attaques contre
les villes kurdes. Ils ont assassiné un dirigeant kurde respecté, Issa
Hassou, en piégeant une voiture. Les forces kurdes ont rapidement réagi,
et, à la suite de batailles importantes contre les Jihadistes, ont reconquis des territoires perdus et étendu leur contrôle sur de nouvelles zones.
L’effet-Domino.
Le bruit des combats entre les Kurdes syriens et les Jihadistes est
rapidement remonté aux oreilles de leurs frères d’Irak. Le Président du
Kurdistan irakien, Massoud Barzani est furieux. Il a
entendu des rumeurs de pillages des villages kurdes et de prises
d’otages par centaines (on parle de 700 otages kurdes aux mains des
Islamistes). Par conséquent, pour la première fois depuis le
commencement de la guerre civile syrienne, Barzani a clairement menacé d’intervenir pour protéger les Kurdes syriens.

Massoud Barzani

Il a déclaré que si les Kurdes étaient « sous la menace du terrorisme
et de mises à mort », alors le Kurdistan irakien devait se préparer à
aller les défendre. Barzani a accusé Al Qaeda d’être responsable des
meurtres de femmes et d’enfants kurdes innocents et a exhorté les partis
kurdes à se mettre en route pour la Syrie – « Le Kurdistan
occidental », comme il l’a désigné – afin de vérifier la véracité de ces
informations.

PJAK Kurde d’Iran

Immédiatement après la déclaration de Barzani, ce sont les Kurdes iraniens
qui ont annoncé, également, qu’ils étaient prêts à se battre. La
branche iranienne liée au Parti des Travailleurs Kurdes (PKK), connue
sous le sigle du PJAK (Parti Kurde pour une Vie Libre) a affirmé se préparer à envoyer des hommes de troupe rejoindre leurs « frères kurdes dans la lutte contre les Jihadistes ».
 
.
Parallèlement, les cercles dirigeants kurdes en Syrie tentent de
convaincre les jeunes combattants kurdes qui ont rejoint des groupes
jihadistes, au début de l’insurrection contre Assad, de réintégrer les milices kurdes,
ou des unités kurdes au sein de l’Armée Syrienne Libre (ASL). Les
Ulemas kurdes ont diffusé une « Fatwa » en forme d’appel à leur
intention. Un groupe de ce genre, la Brigade du Front Kurde, s’est formé
aux tous débuts de la révolte syrienne contre Assad et fonctionne comme
partie intégrante de l’ASL.
A tel point que le Premier Ministre irakien, Nuri al-Maliki, allié
implicite ou/et explicite de l’Iran et d’Assad, a exprimé ses
préoccupations au sujet de cette situation en voie de détérioration
rapide. Il a déclaré qu’un conflit ethnique se ferait au détriment des
intérêts de tous, dans la région, signifiant ainsi que l’Irak ne
permettrait pas l’instauration d’une entité kurde unifiée sur ses frontières.

La Turquie menace d’intervenir.
Un autre groupe kurde syrien, le Parti de l’Union Démocratique (PYD en kurde), a instauré, au Kurdistan syrien, ce qu’il désigne comme des « Unités de Défense Populaires »,
qui combattent les Jihadistes. Le PYD est unique, parmi les divers
groupes kurdes syriens, pour une raison importante : il entretient des
relations historiques avec le Parti des Travailleurs Kurdes (PKK), que
la Turquie et les Etats-Unis considèrent comme une organisation
« terroriste ».
Les Turcs qui sont en guerre avec le PKK depuis des décennies, mais
ont récemment signé un accord de cessez-le-feu, observent les évolutions
en Syrie avec une inquiétude croissante. « Il y a seulement une
semaine, nous avions déjà 400 kms de « frontière kurde », écrit un éditorialiste du quotidien turc Hurriyet. « Aujourd’hui, ce sont 800 kms supplémentaires qui s’y sont ajoutés ».
Le gouvernement turc a diffusé un brusque avertissement : “Nous ne
permettrons pas à un groupe terroriste d’établir des camps
d’entraînement dans le nord de la Syrie et de menacer la Turquie ».
Le Premier Ministre Truc Recep Tayyip Erdogan a fait savoir
clairement que la Turquie prendra toutes les mesures nécessaires contre
une présence “terroriste” dans le Nord de la Syrie.
En attendant, il est plus que probable que les liens tissés entre Ankara et l’ASL,
à travers les Frères Musulmans, soutenus par le Qatar, y compris ses
branches les plus radicales, occupent le terrain de la guerre contre les
Kurdes, de façon à éviter une intervention directe.
Ainsi, le commandant Hadji Ahmad, du Front Kurde, a déclaré à l’agence de presse kurde Firat News que ses combattants ont tué deux membres des services secrets turcs (MIT)
dans les deux derniers jours d’affrontements (entre le 16 et le 18
août), dans la région de Sad Shahab où se trouvent les villages kurdes.
Les noms des deux membres du MIT devraient être dévoilés dans les
prochains jours, a dit le commandant d’al-Akrad, soulignant que la
présence de ces personnes est la preuve du rôle de la Turquie dans les
attaques visant les Kurdes.
Erdogan a formulé un avertissement personnel, lors d’une rencontre à
Istanbul avec ses chefs du renseignement et le dirigeant du PYD, Saleh
Muslim. La convocation de cette réunion a pris effet juste après que
Muslim ait déclaré son intention de créer un Conseil indépendant dans les « zones libérées » du Kurdistan.
Les Turcs sont profondément préoccupés du fait que l’émergence d’un
“Grand Kurdistan” n’est plus seulement une possibilité lointaine, mais
une quasi-réalité sur le terrain. Cette situation de fait pose d’énormes
défis, non seulement à la Turquie, mais aussi pour tous les autres
états disposant de vastes populations kurdes : l’Irak, la Syrie et
l’Iran. Ils ont en commun d’être, également, des ennemis traditionnels
d’Israël.
Des intérêts concurrents
Pour le moment, entre le Gouvernement Régional du Kurdistan Irakien
et la zone autonome de Syrie, une relation d’interdépendance s’est
construite. « Les Kurdes syriens ont besoin du GRK comme médiateur et
profondeur stratégique, et le GRK a besoin des Kurdes syriens, dans le
but de se transformer en centre national pour tous les Kurdes, autant
que pour obtenir un meilleur débouché sur la mer ».

Bien que ce soit le GRK qui fixe l’agenda pour les Kurdes de Syrie et
non l’inverse, l’extension de l’autonomie en Syrie affectera
nécessairement les calculs stratégiques d’Irbil (la capitale du
Kurdistan irakien).
D’après le journaliste kurde Ayub Nuri, l’autonomie des Kurdes de
Syrie renforce la probabilité que le GRK s’oriente vers une déclaration
officielle d’indépendance. « Les voisins sont hostiles à cette idée et
ils sont puissants sur le plan militaire. Mais si les Kurdes syriens
consolident leur autonomie et dirigent leurs propres territoires, cela
ne fera que rapprocher le Kurdistan irakien de son indépendance
effective ». Le fait de savoir que la frontière occidentale du Kurdistan
irakien est partagée avec une administration amicale de même culture et
obédience, et non une armée hostile, pourrait apporter au GRK une sens
plus affirmé sa propre sécurité, alors qu’il soupèse cette option avec
prudence.
En public, les dirigeants kurdes parlent de leur avenir au sein d’un
Irak unifié. « Nous croyons en la constitution de l’Irak et ne nous en
écarterons pas », a déclaré le Chef d’Etat-Major de Barzani au
conseiller-adjoint à la sécurité nationale du Président Obama. Mais les
experts pensent qu’ils attendent simplement la bonne occasion pour se
déclarer indépendants à l’égard de Bagdad…
Le Kurdistan est un territoire-passerelle potentiel
pour la plupart des conflits en cours au Moyen-Orient. Il fournit une
route terrestre pour le Kurdistan irakien, qui approvisionne les Kurdes
de Syrie, au fur et à mesure de leur quête d’une plus grande autonomie à
l’égard de Damas.
L’Iran, également, recherche un couloir pour approvisionner ses supplétifs comme le Hezbollah au Liban
et une garantie de relative domination chi’ite à Bagdad. Quel que soit
le pouvoir qui sera en mesure de contrôler la zone des trois frontières
entre l’Irak, la Syrie et la Turquie, il sera aussi en mesure de
contrôler les couloirs d’approvisionnement du Kurdistan.
Avec tous ces intérêts concurrents en tête, il est facile de comprendre pourquoi le destin du Kurdistan contribuera à façonner l’avenir du Moyen-Orient.
Par Marc Brzustowski.

Sources : timesofisrael.com : Un Kurdistan Libre et un Nouvel allié d’Israël se profile t-il à l’horizon ?
Col. (ret.) Dr. Jacques Neriah, CJPA, 15 août 2013
Vol. 13, No. 23 15 août 2013, jcpa.org :
L’éveil Kurde en Syrie va t-il mener à une guerre régionale ?-The
Kurdish Awakening in Syria : Could It Lead to RegiWar ?

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός18 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις18 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή