Διεθνή

Καταιγίδα δισεκατοµµυριών στο Μουντιάλ του Κατάρ

Δημοσιεύτηκε στις

10 Νοεμβρίου 2022 στις 17:00

από τον

Σε έσοδα 17 δισ. δολαρίων προσβλέπει το Κατάρ

Της Ματίνας Χαρκοφτάκη

Το πρώτο Παγκόσµιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που θα διεξαχθεί στη Μέση Ανατολή απέχει περίπου δέκα ημέρες. Ήταν το 2010 όταν η FIFA ανακοίνωσε ότι το µεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θέαµα στον πλανήτη θα φιλοξενηθεί για πρώτη φορά στο έδαφος ενός κράτους της Μέσης Ανατολής.

Από τις ηθικές επιφυλάξεις και τους ισχυρισµούς για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων µέχρι τον εξωπραγµατικό προϋπολογισµό, το επικείµενο τουρνουά έχει πυροδοτήσει έναν έντονο προβληµατισµό. Από την πλευρά τους, τόσο το Κατάρ όσο και η FIFA έχουν προσπαθήσει να καταπνίξουν κάθε ανησυχία λέγοντας ότι η διεξαγωγή του κορυφαίου ποδοσφαιρικού γεγονότος θα ξεπλύνει κάθε αµφιβολία. Σε αθλητικό, άλλωστε, επίπεδο τίποτα δεν φαίνεται ικανό να ξεπεράσει και να τσαλακώσει το Παγκόσµιο Κύπελλο, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί µια γιορτή για το πιο δηµοφιλές άθληµα στον κόσµο.

Μια γιορτή η οποία συνοδεύεται από έναν εξωφρενικό χορό δισεκατοµµυρίων ευρώ. Από τα χρήµατα που έχουν δαπανηθεί για τις υποδοµές και τις χρυσές χορηγίες µέχρι τους πλουσιότερους ποδοσφαιριστές που θα παρελάσουν στα γήπεδα του Κατάρ, η οικονοµική διάσταση του Μουντιάλ είναι σίγουρα πολυεπίπεδη. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατη έκθεση της Nielsen σχετικά µε τις εµπορικές ευκαιρίες που προσφέρει το Παγκόσµιο Κύπελλο ανέφερε ότι απολαµβάνει τη µεγαλύτερη αναγνωσιµότητα από οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση.

Η ακριβότερη διοργάνωση στην ιστορία του θεσµού

Μπορεί το Κατάρ να είναι η µικρότερη χώρα στη µέχρι στιγµής ιστορία του θεσµού που θα φιλοξενήσει το Παγκόσµιο Κύπελλο –η αµέσως επόµενη είναι η Ελβετία, στην οποία διεξήχθη το 1954–, δεν δίστασε, ωστόσο, να βάλει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειµένου να είναι καθ’ όλα έτοιµο να υποστηρίξει τη διοργάνωση. Συγκεκριµένα, το κράτος της Μέσης Ανατολής υπολογίζεται ότι έχει ξοδέψει, σύµφωνα µε τις τελευταίες εκτιµήσεις των Αρχών, το αστρονοµικό ποσό των 200 δισ. δολαρίων για τη φιλοξενία του World Cup, δηλαδή σχεδόν 20 φορές περισσότερα από όσα είχε δαπανήσει η Ρωσία το 2018.

Πρόκειται, µάλιστα, για την ακριβότερη διοργάνωση στην ιστορία του θεσµού, ενώ µε το παραπάνω ποσό το Κατάρ φαίνεται να δείχνει ότι δεν κατέχει τυχαία τον τίτλο του πλουσιότερου κράτους στον κόσµο σε κατά κεφαλήν εισόδηµα. Οι αγώνες του τουρνουά αναµένεται να διεξαχθούν σε 8 στάδια, µεταξύ των οποίων περιλαµβάνεται και το Lusail Stadium, το οποίο διαθέτει χωρητικότητα 80.000 θέσεων. Από αυτά, τα 7 κατασκευάστηκαν από την αρχή και µόνο ένα ανακαινίστηκε ριζικά, το Khalifa International Stadium, προκειµένου να αυξηθεί σε σηµαντικό βαθµό η δυναµικότητά του. Κατά καιρούς, όλα αυτά τα χρόνια που προηγήθηκαν, αξιωµατούχοι του Κατάρ έχουν δώσει στη δηµοσιότητα διάφορα στοιχεία για το κόστος της κατασκευής των σταδίων, το οποίο ποικίλλει ανάλογα µε το ποιος έχει αναφερθεί σε αυτό και πότε. Ωστόσο, το τελευταίο νούµερο, το οποίο προήλθε από τη διευθύντρια Επικοινωνίας της Ανώτατης Επιτροπής Παράδοσης και Κληρονοµιάς του Παγκοσµίου Κυπέλλου, Fatma Al Nuaimi, ήταν ότι τα 8 στάδια κόστισαν 6,5 δισ. δολάρια, ένα ποσό σηµαντικά χαµηλότερο σε σχέση µε τα 8 µε 10 δισ. δολάρια που είχε αναφέρει ο γενικός γραµµατέας της εν λόγω επιτροπής, Hassan Al Thawadi, όταν είχε ερωτηθεί στο Chatham House Policy Institute το 2016 στο Λονδίνο.

Το ιλιγγιώδες ποσό των 200 δισ. δολαρίων για υποδοµές

Όποιο, όµως, και αν είναι το κόστος των γηπέδων, θα πρέπει να σηµειωθεί ότι το ποσό των 6,5 δισ. δολαρίων φαίνεται να είναι αρκετά αυξηµένο από τον προϋπολογισµό των 4 δισ. δολαρίων που είχε προβλεφθεί, µάλιστα, για 12 εγκαταστάσεις µε βάση την αρχική αίτηση του Κατάρ. Σύµφωνα µε τα παραπάνω, αποµένουν περίπου 193 δισ. δολάρια, τα οποία, σύµφωνα µε τις επίσηµες αρχές, κατευθύνθηκαν για την αναβάθµιση των υποδοµών της χώρας, συνιστώντας τµήµα ενός ευρύτερου σχεδίου µε την ονοµασία Qatar National Vision 2030. Το συγκεκριµένο πλάνο στοχεύει να µετατρέψει το κράτος σε ένα παγκόσµιο κέντρο καινοτοµίας, µέσα από την κατασκευή νέων ξενοδοχείων, δρόµων, υπόγειας συγκοινωνίας και αεροδροµίων.

Ενώ η ποδοσφαιρική διοργάνωση επιτάχυνε ουσιαστικά την υλοποίηση αυτών των projects, ωστόσο αποτελούν σε µεγάλο βαθµό µακροπρόθεσµες επενδύσεις, υποστηρίζει το Κατάρ, επισηµαίνοντας ότι, παρότι ένα µεγάλο µέρος των υποδοµών που θα χρησιµοποιηθούν από το Παγκόσµιο Κύπελλο περιλαµβάνονται στο ποσό των 200 δισ. δολαρίων, ωστόσο η κατασκευή τους ήταν προγραµµατισµένο να πραγµατοποιηθεί ανεξάρτητα από το εάν το τουρνουά θα διεξαγόταν στη χώρα και, κατά συνέπεια, δεν θα πρέπει να εκλαµβάνεται ως το συνολικό κόστος. Αυτό, όµως, που δεν έχει γίνει ξεκάθαρο είναι πόσες από αυτές τις υποδοµές θα είχαν ολοκληρωθεί µέχρι τις 20 Νοεµβρίου στην περίπτωση που το Κατάρ δεν θα υποδεχόταν το Μουντιάλ. Σε κάθε πάντως περίπτωση, η προσεχής διοργάνωση παραµένει η ακριβότερη στην ιστορία του θεσµού, κάνοντας τις προηγούµενες να φαντάζουν νάνοι.

Το κόστος των προηγούµενων διοργανώσεων

Θυµίζουµε ότι η Ρωσία ξόδεψε 11,6 δισ. δολάρια για να φιλοξενήσει το 2018 το τελευταίο τουρνουά. Η προηγούµενη υψηλότερη δαπάνη είχε προέλθει από τη Βραζιλία, η οποία το 2014 έδωσε 15 δισ. δολάρια, ενώ η Νότια Αφρική είχε δαπανήσει µόλις 3,6 δισ. δολάρια 4 χρόνια νωρίτερα. Επιπρόσθετα, το Παγκόσµιο Κύπελλο της Γερµανίας είχε κοστίσει 4,3 δισ. δολάρια, την ίδια στιγµή που η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα από κοινού ξόδεψαν 7 δισ. δολάρια το 2002. Τέλος, η διοργάνωση του 1998 κόστισε στη Γαλλία 2,3 δισ. δολάρια, ενώ οι ΗΠΑ για τη φιλοξενία του τουρνουά το 1994 δαπάνησαν µόλις 500 εκατ. δολάρια.

Και µπορεί το Κατάρ να εργάζεται µε φουλ τις µηχανές για να είναι έτοιµο σε επίπεδο υποδοµών, ωστόσο δεν λείπει η ανησυχία για το κατά πόσο θα υπάρξει ο απαιτούµενος αριθµός δωµατίων σε ξενοδοχεία για να στεγάσει τους περίπου 1,5 εκατοµµύριο φιλάθλους, οι οποίοι προβλέπεται να παρακολουθήσουν από κοντά τους αγώνες. Σε αυτό θα πρέπει να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι περίπου το 80% των συνολικών δωµατίων έχει καταληφθεί από τη FIFA για τη διαµονή των µελών των εθνικών οµάδων, των χορηγών και άλλων στελεχών της. Η έλλειψη διαθέσιµων δωµατίων, καθώς και η αναζήτηση οικονοµικότερων καταλυµάτων, έχει οδηγήσει αρκετούς φιλάθλους να επιλέξουν για τη διανυκτέρευσή τους µια από τις γειτονικές χώρες, όπως τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, το Οµάν και το Κουβέιτ, οι οποίες κυριολεκτικά τρίβουν τα χέρια τους, καθώς προσδοκούν να τις επισκεφθεί ένας αξιοσηµείωτος αριθµός φιλάθλων λόγω του Παγκοσµίου Κυπέλλου. Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν προγραµµατιστεί 50 πτήσεις καθηµερινά, οι οποίες θα µεταφέρουν τους υποστηρικτές των οµάδων από το Ντουµπάι στην Ντόχα, µε τους αξιωµατούχους των ΗΑΕ να εκτιµούν ότι µπορεί να προσελκύσουν µέχρι και 1 εκατοµµύριο επισκέπτες κατά τη διάρκεια του τουρνουά των γειτόνων τους.

Η µεταµόρφωση της πόλης Lusail, όπου θα γίνει ο τελικός

Ακόµα ένα τεράστιο έργο, το οποίο “βάρυνε” υπερβολικά τον προϋπολογισµό του Κατάρ, αποτέλεσε η διαδικασία της µεταµόρφωσης του Lusail από πρώην χωριό σε πόλη µε την κατασκευή 19 συνοικιών, ένα εγχείρηµα το οποίο βρίσκεται ακόµη στο στάδιο της εξέλιξης. Το συγκεκριµένο project είναι βαρύνουσας σηµασίας, αφού το Lusail, το οποίο βρίσκεται 24 χιλιόµετρα βόρεια της Ντόχα, θα φιλοξενήσει τον τελικό της διοργάνωσης, προσελκύοντας για εκείνη την ηµέρα τα φώτα της δηµοσιότητας σε παγκόσµιο επίπεδο. Επιπρόσθετα, ένα άλλο µεγάλο κοµµάτι του ποσού των 200 δισ. δολαρίων, σύµφωνα και µε τον σχεδιασµό Qatar 2030, διοχετεύτηκε για την κατασκευή αεροδροµίων, καθώς και ενός τεράστιου υπόγειου δικτύου συγκοινωνίας. Συγκεκριµένα, το µετρό της Ντόχα ξεκίνησε να λειτουργεί το 2019, κοστίζοντας 36 δισ. δολάρια. Παράλληλα, αναφέρεται ότι η αναβάθµιση του Διεθνούς Αερολιµένα Hamad, που είχε ανοίξει τις πόρτες του το 2014, κόστισε επιπλέον 16 δισ. δολάρια.

Σε έσοδα 17 δισ. δολαρίων προσβλέπει το Κατάρ

Το Παγκόσµιο Κύπελλο, ωστόσο, δεν σηµαίνει µόνο έξοδα για το κράτος του Περσικού Κόλπου, καθώς συνοδεύεται και από σηµαντικά έσοδα. Σε αυτή την κατεύθυνση, τον περασµένο Ιούνιο ο διευθύνων σύµβουλος της FIFA World Cup Qatar 2022, Nasser Al Khater, δήλωσε ότι η διοργάνωση αναµένεται να προσθέσει µέχρι και 17 δισ. δολάρια στην οικονοµία της χώρας, ενώ εκτιµάται ότι θα προσελκύσει 1,2 εκατοµµύρια επισκέπτες εντός του εκτιµώµενου εύρους µεταξύ 1 και 1,5 εκατοµµυρίων επισκεπτών. Επιπλέον, πρόσφατη έκθεση του RedSeer Strategic Consulting αναφέρει ότι προβλέπεται να δηµιουργηθούν ευκαιρίες για έσοδα της τάξεως των 4 δισ. δολαρίων από το κοµµάτι των τουριστικών δαπανών στη Μέση Ανατολή. Ειδικότερα, κλάδοι όπως της φιλοξενίας, της εστίασης, των αθλητικών αξεσουάρ και της ένδυσης αναµένεται να βγουν οι πιο κερδισµένοι, συγκεντρώνοντας το µεγαλύτερο µερίδιο των χρηµάτων που θα δαπανήσουν οι ποδοσφαιρόφιλοι και οι τουρίστες κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των αγώνων. Η διοργανώτρια χώρα, όπως είναι αναµενόµενο, θα λάβει τη µερίδα του λέοντος, µε τις εκτιµήσεις να κάνουν λόγο για ποσοστό της τάξεως του 85% από τα συνολικά έσοδα που θα προέλθουν από τις δαπάνες των επισκεπτών. Την ίδια στιγµή, η δεύτερη χώρα στην περιοχή του Κόλπου που αναµένεται να επωφεληθεί περισσότερο είναι τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, και πιο συγκεκριµένα το Ντουµπάι. Αξίζει, ωστόσο, να σηµειωθεί ότι οι οπαδοί από όλο τον κόσµο εµφανίζονται το τελευταίο διάστηµα ιδιαίτερα ανήσυχοι λόγω της εκτίναξης στις τιµές των αεροπορικών εισιτηρίων και των ξενοδοχείων.

Χρηµατικό έπαθλο 440 εκατ. δολαρίων για τις οµάδες

Χρήµατα, όµως, δεν θα εισρεύσουν µόνο στα ταµεία του Κατάρ και των γειτονικών κρατών, αλλά και στα ταµεία των εθνικών οµάδων που θα λάβουν µέρος. Είναι γνωστό ότι η FIFA τα τελευταία χρόνια εµφανίζεται ιδιαίτερα γαλαντόµα σε ό,τι αφορά τα χρηµατικά έπαθλα, και αυτή η διοργάνωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Συγκεκριµένα, το συνολικό χρηµατικό έπαθλο για το Παγκόσµιο Κύπελλο του Κατάρ ανέρχεται στα 440 εκατ. δολάρια, αυξηµένο κατά 40 εκατ. δολάρια σε σχέση µε το τουρνουά του 2018 στη Ρωσία, ενώ στη διοργάνωση που είχε διεξαχθεί το 2014 στη Βραζιλία είχαν δοθεί µόλις 358 εκατ. δολάρια. Η οµάδα που τελικά θα καταφέρει να σηκώσει τη χρυσή κούπα, η αξία της οποίας υπολογίζεται στα 250.000 δολάρια, θα κερδίσει και το έπαθλο των 42 εκατ. δολαρίων, ενώ την πίκρα του δεύτερου θα “γλυκάνει” το ποσό των 30 εκατ. δολαρίων, µόλις 3 εκατ. δολάρια περισσότερα από αυτά που θα λάβει ο τρίτος, ενώ το έπαθλο του τέταρτου έχει τεθεί στα 25 εκατ. δολάρια.

Παραπονεµένες, όµως, σε καµία περίπτωση δεν θα µείνουν και οι υπόλοιπες οµάδες, οι οποίες, εκτός από την ικανοποίηση της συµµετοχής και του αγωνίζεσθαι, θα αποχωρήσουν από το Κατάρ µε τις αποσκευές τους γεµάτες. Οι οµάδες µε κατάταξη 5 µέχρι 8 θα λάβουν 17 εκατ. δολάρια, από την 9η µέχρι τη 16η θέση θα πάρουν 13 εκατ. δολάρια και από τη 17η µέχρι την 32η θέση θα φύγουν µε 9 εκατ. δολάρια. Εκτός, όµως, από το συνολικό έπαθλο των 440 εκατ. δολαρίων, υπάρχει πρόβλεψη για επιπλέον 48 εκατ. δολάρια (1,5 εκατ. δολάρια ανά οµάδα), τα οποία θα δοθούν για να καλύψουν τα έξοδα της προετοιµασίας.

Τα έσοδα για τη FIFA και οι χορηγίες

Το κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός θα αποφέρει σηµαντικά έσοδα και για τη διοργανώτρια αρχή, τη FIFA, η οποία υπολογίζει ότι για φέτος θα αγγίξουν το ποσό των 4,666 δισ. δολαρίων, προερχόµενα από 5 βασικές πηγές. Η πώληση των δικαιωµάτων της τηλεοπτικής µετάδοσης των αγώνων αναµένεται να συνεισφέρει τα µέγιστα, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το µισό των συνολικών εσόδων, καθώς φτάνει τα 2,64 δισ. δολάρια. Τα έσοδα από χορηγίες και δικαιώµατα µάρκετινγκ έρχονται δεύτερα µε 1,353 δισ. δολάρια, συµβάλλοντας κατά 29%, ενώ τα έσοδα από δικαιώµατα φιλοξενίας, από τις πωλήσεις των εισιτηρίων και τα δικαιώµατα αδειοδότησης διαµορφώνονται στα 673 εκατ. δολάρια.

Σε ό,τι αφορά τους χορηγούς, η FIFA διατηρεί πολλά επίπεδα χορηγίας, καθώς διακρίνονται σε FIFA Partners, FIFA World Cup Sponsors και Regional Sponsors. Στην κατηγορία των επίσηµων FIFA Συνεργατών (Partners) εντάσσονται 7 πολυεθνικοί κολοσσοί, οι οποίοι έχουν παγκόσµια δικαιώµατα και µπορούν να χρησιµοποιούν την επωνυµία της FIFA σε όλα τα τουρνουά που διοργανώνει. Η δεύτερη βαθµίδα αποτελείται από τους Χορηγούς του Παγκοσµίου Κυπέλου (FIFA World Cup Sponsors), οι οποίοι είναι επίσης 7 εταιρείες, που έχουν παγκόσµια δικαιώµατα, αποκλειστικά όµως για το Παγκόσµιο Κύπελλο. Επιπλέον, υπάρχουν και οι Περιφερειακοί Χορηγοί (Regional Sponsors), οι οποίοι, αν και έχουν τα ίδια δικαιώµατα µε τις προηγούµενες, ωστόσο περιορίζονται σε µία από τις 5 περιοχές. Να σηµειωθεί ότι η FIFA έχει το µέγιστο 4 εταιρείες ανά περιοχή. Πάντως, δεν είναι λίγα τα διεθνή brands τα οποία έχουν διατυπώσει τις ηθικές τους επιφυλάξεις και αµφιταλαντεύονται για το κατά πόσο θα πρέπει να στηρίξουν τη συγκεκριµένη διοργάνωση εξαιτίας των παρελθοντικών καταγγελιών από τη Διεθνή Αµνηστία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων των µεταναστών που εργάζονται στα εργοτάξια και στην κατασκευή των σταδίων και των υπόλοιπων έργων. Να σηµειωθεί ότι ο αριθµός των µεταναστών ανέρχεται περίπου σε 1,7 εκατοµµύρια, αντιπροσωπεύοντας το 90% του ανθρώπινου δυναµικού σε µια χώρα µε πληθυσµό 2,8 εκατοµµυρίων κατοίκων.

Οι πιο ακριβοπληρωµένοι παίκτες του Παγκοσµίου Κυπέλλου 2022

Ένα Παγκόσµιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου αποτελεί διαχρονικά τη βιτρίνα για τους καλύτερους και πιο ακριβοπληρωµένους ποδοσφαιριστές στον πλανήτη. Η διοργάνωση, όµως, στο Κατάρ υπόσχεται να είναι ένας συνδυασµός µεταξύ πιθανώς των τελευταίων εµφανίσεων µιας εµβληµατικής οµάδας αστεριών και της ανάδειξης µιας συναρπαστικής νέας γενιάς ταλέντων. Το σκηνικό έχει, από ό,τι φαίνεται, διαµορφωθεί για την πιθανότατα τελευταία µάχη που θα δώσουν για το Παγκόσµιο Κύπελλο ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Λιονέλ Μέσι.

Ωστόσο, µαζί µε τον Ρονάλντο και τον Μέσι, οι οποίοι στοχεύουν στην κατάκτηση του πρώτου τίτλου τους στο Παγκόσµιο Κύπελλο, η πρωταθλήτρια Γαλλία θα υπερασπιστεί τον τίτλο της µε αιχµή του δόρατος τον σούπερ-σταρ της Παρί Σεν Ζερµέν, Κιλιάν Εµπαπέ. Εάν σε αυτούς προστεθούν οι Νεϊµάρ, Έρλινγκ Μπράουτ Χάλαντ, Ρόµπερτ Λεβαντόφσκι, Εντέν Αζάρ και Κέβιν Ντε Μπρόινε, τότε δηµιουργείται όχι µόνο ένα εκρηκτικό µείγµα θεάµατος και ποδοσφαίρου υψηλής κλάσης, αλλά και ένας συνδυασµός πολλών µηδενικών, τα οποία προκαλούν το λιγότερο ζάλη. Μπορεί η κορυφή της λίστας των πιο ακριβοπληρωµένων ποδοσφαιριστών στον κόσµο για το 2022, σύµφωνα µε το “Forbes”, να µην ανήκει πλέον στον Λιονέλ Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ωστόσο οι δυο τους αναµένεται να κερδίσουν τουλάχιστον 100 εκατ. δολάρια αυτή τη σεζόν.

1. $128 εκατ.

Κιλιάν Εµπαπέ

Σε ηλικία µόλις 23 ετών, ο Κιλιάν Εµπαπέ κατάφερε να εκθρονίσει από την κορυφή της λίστας τους “παλιούς” Μέσι και Ρονάλντο και να προσγειωθεί στην πρώτη θέση, καθώς το “Forbes” εκτιµά ότι οι απολαβές του Γάλλου σούπερ-σταρ για τη σεζόν 2022-2023 θα κλείσουν στο δυσθεώρητο για τους κοινούς θνητούς ποσό των 128 εκατ. δολαρίων. Παρά τις φήµες που κυκλοφόρησαν περί µεταγραφής στη Ρεάλ Μαδρίτης, οι οποίες προκάλεσαν ακόµα και την έκκληση του πρωθυπουργού της χώρας, Εµανουέλ Μακρόν, να µείνει στο γαλλικό πρωτάθληµα, ο Εµπαπέ τελικά υπέγραψε τον περασµένο Μάιο τριετή επέκταση του συµβολαίου του µε την Παρί Σεν Ζερµέν.

2. $120 εκατ.

Λιονέλ Μέσι

Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο 35χρονος Αργεντίνος αστέρας Λιονέλ Μέσι, ο οποίος αναµένεται να κερδίσει αυτή τη σεζόν 120 εκατ. δολάρια, εκ των οποίων τα 55 εκατ. δολάρια θα προέλθουν από δραστηριότητες εκτός γηπέδου. Μπορεί, λοιπόν, ο Μέσι να απολαµβάνει βασιλικές απολαβές έξω από τα γήπεδα, ωστόσο οι γνώστες του ποδοσφαίρου υποστηρίζουν ότι το συγκεκριµένο ποσό θα µπορούσε να αυξηθεί κατά 20% εάν οδηγήσει την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσµίου Κυπέλλου και στον πολυπόθητο τίτλο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο Αργεντίνος σούπερ-σταρ έχει δηλώσει δηµόσια ότι στο Κατάρ θα είναι η τελευταία συµµετοχή του στη διοργάνωση. Επιπλέον, φηµολογείται ότι το 2023 σκέφτεται να επιστρέψει στην Μπαρτσελόνα, την οµάδα που πέρασε τα πρώτα 17 χρόνια της καριέρας του.

3. $100 εκατ.

Κριστιάνο Ρονάλντο

Τα λόγια είναι περιττά όταν πρόκειται για τη λαµπρή καριέρα του 37χρονου Πορτογάλου σούπερ-σταρ Κριστιάνο Ρονάλντο, καθώς οι αριθµοί µιλούν από µόνοι τους. Ο Ρονάλντο εκτιµάται ότι θα δει την περιουσία του να αυξάνεται κατά 100 εκατ. δολάρια τη φετινή σεζόν, εκ των οποίων τα 60 εκατ. θα µπουν στην τσέπη του από συµφωνίες εκτός γηπέδου. Μπορεί, λοιπόν, ο χρόνος που παίζει να έχει µειωθεί απότοµα, ωστόσο ο Ρονάλντο παραµένει ο πιο ακριβοπληρωµένος ποδοσφαιριστής εκτός γηπέδου χάρη σε συνεργασίες µε Nike, Herbalife και Livescore. Δηµοσιεύµατα στον Τύπο αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόµενο ο Πορτογάλος αστέρας να αναζητήσει κατά τη µεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου νέα ποδοσφαιρική στέγη, η οποία θα του δώσει την ευκαιρία να επιστρέψει στα σαλόνια του Champions League, καθώς η Manchester United δεν κατάφερε να προκριθεί για τη σεζόν 2022-2023.

4. $87 εκατ.

Νεϊµάρ

Κάτω από το φράγµα των 100 εκατ. δολαρίων, στο ιλιγγιώδες, όµως, ποσό των 87 εκατ. ευρώ, θα κλείσουν οι απολαβές του Βραζιλιάνου Νεϊµάρ, ο οποίος έγραψε ιστορία το 2017 µε µεταγραφή-ρεκόρ, η οποία ανήλθε στο ποσό των 263 εκατ. δολαρίων, προκειµένου να φορέσει τη φανέλα της Παρί Σεν Ζερµέν. Τον Μάιο του 2021 επέκτεινε το συµβόλαιό του στον γαλλικό σύλλογο µέχρι το 2025, ενώ παράλληλα βοήθησε να πειστεί ο Λιονέλ Μέσι να γίνει συµπαίκτης του.

7. $35 εκατ.

Ρόµπερτ Λεβαντόφσκι

Ο 34χρονος αρχηγός της εθνικής οµάδας της Πολωνίας έσπευσε µέσα σε σύντοµο χρονικό διάστηµα να δικαιολογήσει ότι άξιζε το ποσό περίπου των 45 εκατ. δολαρίων που κατέβαλε η ισπανική Μπαρτσελόνα πριν από µερικούς µήνες προκειµένου να τον αποκτήσει από την Μπάγερν Μονάχου, έχοντας ήδη βάλει 12 γκολ σε 10 αγώνες. Ο Λεβαντόφσκι, ο οποίος άφησε το δικό του αποτύπωµα όλα τα προηγούµενα χρόνια, ως επιθετικός στον γερµανικό σύλλογο, αποφάσισε να µετακοµίσει στην Ισπανία, παραµένοντας στη λίστα των πιο ακριβοπληρωµένων ποδοσφαιριστών στον πλανήτη. Ο 34χρονος Πολωνός διατηρεί συνεργασίες µε µεγάλα διεθνή brands, όπως, για παράδειγµα, µε τη Nike, ενώ διαθέτει και τη δική του σειρά ρούχων µε την επωνυµία RL9. Ωστόσο, φέτος έβαλε τέλος σε µια πολυετή συµφωνία µε τη Huawei, στον απόηχο των αναφορών που ήθελαν τον κινεζικό κολοσσό τεχνολογίας να υποστηρίζει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο ίδιος, µάλιστα, αναµένεται να δείξει τη συµπαράστασή του στον ουκρανικό λαό και εντός των γηπέδων στο Κατάρ, φορώντας περιβραχιόνιο µε τα χρώµατα της ουκρανικής σηµαίας, το οποίο έλαβε από τον σπουδαίο Ουκρανό ποδοσφαιριστή Αντρέι Σεβτσένκο.

* Αναδημοσίευση από την ελληνική έκδοση του περιοδικού Forbes

Σχετικά θέματα

Σταύρος Καλεντερίδης

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

7 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Χρήστος Μουρτζούκος

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες

Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε

7 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.