Γενικά θέματα
2022: Άνοιξαν περαιτέρω οι τουρκικές ορέξεις, σε νέα, κρισιμότερη φάση εισήλθε το Κυπριακό
Οι εξελίξεις στο Κυπριακό το 2022
Σταδιακή εδραίωση των δύο κρατών, προέλαση κατοχικών στρατευμάτων στη «νεκρή ζώνη» και έναρξη μάχης για αναγνώριση του ψευδοκράτους. Αμήχανη και χωρίς την απαιτούμενη αναπροσαρμογή στρατηγικής κοιτούσε η Λευκωσία
Με νέα τετελεσμένα επί του εδάφους, με χαρακτηριστικότερη τη νέα προέλαση των κατοχικών στρατευμάτων σε περιοχές της «νεκρής ζώνης» και με θετικά – για το κατοχικό καθεστώς – τα πρώτα σημάδια στη διακηρυγμένη πλέον προσπάθεια του ψευδοκράτους για αναγνώριση, κλείνει η φετινή χρονιά. Από την άλλη, οι κυβερνητικές προσπάθειες για άρση του τουρκικού αναθεωρητισμού περιορίστηκαν σε ανεπιτυχείς διακηρύξεις, καταγγελίες στα διεθνή φόρα χωρίς ουσιαστική τιμωρία των τουρκικών έκνομων ενεργειών, νέες παραχωρήσεις στο καθεστώς της Πράσινης Γραμμής, αλλά και πρόταξη του ίδιου πακέτου Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που προτείνεται αυτούσιο τα τελευταία χρόνια, ως κινήτρου για επανέναρξη των συνομιλιών.
Όπως γράφτηκε και ένα χρόνο πριν, το κυρίαρχο στοιχείο δεν είναι η στασιμότητα, όπως πολλοί θα υποστηρίξουν, σε μια προσπάθεια να αποσιωπηθούν λάθη και ευθύνες. Εξάλλου, η στασιμότητα δεν προκύπτει ξαφνικά ως «μάννα εξ ουρανού», αλλά καθορίζεται και εξαρτάται από τις διαχρονικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν. Οι οποίες φαίνεται να εμμένουν σε χιλιοειπωμένες στρατηγικές κατευνασμού του «θηρίου», το οποίο, όμως, ελλείψει αντανακλαστικών αντίδρασης, σέρνει το παιχνίδι αξιώνοντας νέες υποχωρήσεις από μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς. Αυτό περιγράφει πλήρως την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων και όχι μιαν απροσδιόριστη «στασιμότητα».
Η Λευκωσία, για άλλη μια χρονιά παλεύει να διατηρήσει τους υφιστάμενους όρους εντολής του Συμβουλίου Ασφαλείας, στους οποίους καταγράφεται η συμφωνημένη βάση λύσης, Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Από την άλλη, Τουρκία και ψευδοκράτος επιχειρούν τη σταδιακή απομάκρυνση, ακόμη και από αυτούς τους ευνοϊκούς για τους ίδιους, όρους αναφοράς.
Το νέο στοιχείο φέτος, μετά από περίπου τρία χρόνια «επικοινωνίας της θέσης για δύο κράτη στη διεθνή κοινότητα» και αφού παγιώθηκε σταδιακά ως αίτημα, είναι το επίσημο αίτημα του ψευδοκράτους για σύναψη συμφωνίας (SOFA) με τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και το δημόσιο κάλεσμα Ερντογάν, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε., για αναγνώριση του ψευδοκράτους.
Συνομιλίες… «γιοκ» και επαφές εκτός θέματος
Για άλλη μια χρονιά δεν υπήρξαν επίσημες συνομιλίες, ενώ φέτος δεν υπήρξαν ούτε ανεπίσημες διασκέψεις. Παρά μόνο μία κοινωνικού τύπου συνάντηση τον Δεκέμβριο, του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη Ερσίν Τατάρ, στην παρουσία του Ειδικού Αντιπροσώπου του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Κύπρο, Κόλιν Στιούαρτ. Η συνάντηση ήταν εθιμοτυπική, για το τέλος της χρονιάς και ολοκληρώθηκε χωρίς κανένα αποτέλεσμα και χωρίς η συζήτηση να υπεισέλθει σε ζητήματα ουσίας και βάθους. Το καλοκαίρι, κατά τις ετοιμασίες της έκθεσης του ΓΓ του ΟΗΕ για το Κυπριακό, ο κ. Στιούαρτ πραγματοποίησε ξεχωριστές επαφές με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Ερσίν Τατάρ, με τις δηλώσεις του αμέσως μετά να παραπέμπουν εκ νέου σε ίσες αποστάσεις, νομιμοποιώντας έτσι, έστω εμμέσως, την εκτός πλαισίου τουρκική επιδίωξη για αποδοχή κυριαρχικής ισότητας και ισότιμου διεθνούς καθεστώτος, πριν από ένα νέο ξεκίνημα επίσημων διαπραγματεύσεων.
Παράλληλα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, υπήρξε αποτυχία για το μίνιμουμ ζητούμενο, που ήταν η αντικατάσταση της κενωθείσας θέσης που άφησε η αποχώρηση της Τζέιν Χολ Λουτ, με τον διορισμό ενός νέου απεσταλμένου για το Κυπριακό. Προηγήθηκε η υποχώρηση της Λευκωσίας, από τη θέση για διορισμό ενός Ειδικού Απεσταλμένου για το Κυπριακό – ο οποίος θα είχε απευθείας εντολή από το Συμβούλιο Ασφαλείας – στη θέση για διορισμό ενός απεσταλμένου, ανεξαρτήτως του τίτλου που θα κατείχε. Δηλαδή, η Λευκωσία είχε συναινέσει και για διορισμό ενός «Προσωπικού Αντιπροσώπου του Γ.Γ. του ΟΗΕ», κάτι που θα έδινε έδαφος στην τουρκική προπαγάνδα να διεκδικήσει απόσυρση του υφιστάμενου πλαισίου συνομιλιών που εκπορεύεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας και να αναζητηθεί «νέο κοινό έδαφος».
Σχεδόν Persona Non Grata o Κόλιν Στιούαρτ
Την ίδια ώρα, οι ομιλίες του κ. Στιούαρτ κατά τη φετινή χρονιά έδειξαν προτεραιοποίηση των δικοινοτικών εργαλείων, αντί της επιμονής στη μεγάλη εικόνα, που είναι η άρση της κατοχής, στη βάση των ψηφισμάτων που εξέδωσε ο ίδιος ο Οργανισμός που εκπροσωπεί. Ενδεικτικό το κάλεσμά του για επέκταση του εμπορίου μέσω της Πράσινης Γραμμής. Όπως ανέφερε, «η μεγαλύτερη οικονομική δραστηριότητα μεταξύ των δύο πλευρών του νησιού έχει καλή επιχειρηματική λογική και θα είχε θετικό αντίκτυπο στις ζωές των Κυπρίων και στις δύο πλευρές του νησιού». Η στρεβλή προσέγγιση των ΗΕ οδήγησε τον κ. Στιούαρτ να ενθαρρύνει οικονομική στήριξη των Ελληνοκυπρίων προς το ψευδοκράτος, μέσω αγοράς προϊόντων, καθώς, όπως σχεδόν εκβιαστικά υποστήριξε, «η μεγαλύτερη εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία, ιδιαίτερα οικονομική, σημαίνει αναγκαστικά λιγότερη αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο πλευρών του νησιού». Μεγάλωσε, έτσι, σχεδόν στα κρυφά, η λίστα με τα επιτρεπόμενα προϊόντα του «κανονισμού της Πράσινης Γραμμής», καθώς εισήχθησαν έξι νέα επεξεργασμένα μη ζωικά προϊόντα. Το χαρουπόμελο, η ταχίνι, οι χυμοί από πορτοκάλι και ρόδι, το ελαιόλαδο, ο χαλβάς και οι μαρμελάδες.
Αξίζει να σημειωθεί το tweet του Κόλιν Στιούαρτ, το οποίο μετά από αντιδράσεις διεγράφη. Μετά τη βοήθεια που έστειλε η Κυπριακή Δημοκρατία, για κατάσβεση των πυρκαγιών στα κατεχόμενα το καλοκαίρι, ο εκπρόσωπος της ΟΥΝΦΙΚΥΠ έγραψε το εξής: «Εκτιμώ τις προσπάθειες που έγιναν από τον Νίκο Αναστασιάδη και την ελληνοκυπριακή κοινότητα για βοήθεια προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα για καταπολέμηση της πυρκαγιάς και ευχαριστώ το Ηνωμένο Βασίλειο, το Ισραήλ και την Τουρκία για τη στήριξή τους στον Ερσίν Τατάρ και όλους όσοι επηρεάστηκαν». Η αποφυγή αναφοράς σε Πρόεδρο Αναστασιάδη, όπως και στην Κυπριακή Δημοκρατία ως μόνη νόμιμη Αρχή, αλλά και οι αναφορές άλλων τριών κρατών που παρέπεμπαν σε βοήθεια μεταξύ «κρατών», προκάλεσαν την αντίδραση της Λευκωσίας. Ήταν ίσως η μόνη υποχώρηση που έκανε η ΟΥΝΦΙΚΥΠ, καθώς στο ζήτημα του γηπέδου της Τσετίνκαγια (βλ. παρακάτω), απέφυγε τεχνηέντως τις προτροπές της Λευκωσίας για συνετισμό του.
Από τα «αρχαία» ΜΟΕ, στα ΜΟΕ Τατάρ
Οι κινήσεις της Λευκωσίας για άρση του αδιεξόδου περιορίστηκαν σε δύο εγχειρήματα, τα οποία, ωστόσο, εκ του αποτελέσματος, φάνηκαν να είναι περισσότερο επικοινωνιακά πυροτεχνήματα κενά περιεχομένου, παρά απότοκο μιας επανεπεξεργασίας της συνολικότερης στρατηγικής στο Κυπριακό. Αφενός, στο χιλιοειπωμένο πακέτο προτάσεων ΜΟΕ. Η επίσημη κατάθεση των ΜΟΕ από την ε/κ πλευρά είχε ως αποτέλεσμα την πολλαπλή απόρριψή τους από την ψευδοκυβέρνηση και την κατάθεση ενός αντίστοιχου πακέτου ΜΟΕ. Το οποίο, ωστόσο, κινείτο στη λογική δύο συνεργαζόμενων κρατών, με ξεχωριστές δομές και λειτουργίες. Ο Υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, τον Νοέμβριο δήλωσε πως οι Τουρκοκύπριοι «έχουν υποβάλει δικές τους αντιπροτάσεις και εμείς δεν κάναμε ό,τι έκαναν εκείνοι. Δεν έχουμε απορρίψει τις δικές τους προτάσεις. Έχουμε πει ότι είμαστε έτοιμοι στο επίπεδο των διαπραγματευτών να ξεκινήσουμε να συζητούμε, με βάση και τις δύο προτάσεις». Σημειώνεται επίσης πως έγινε προσπάθεια για έναρξη εργασιών προς τη δημιουργία ενός δικοινοτικού φωτοβολταϊκού πάρκου εντός της «νεκρής ζώνης», κάτι που βρήκε και πάλι τοίχο στην τουρκική αδιαλλαξία.
Αφετέρου, η πολιτική Αναστασιάδη εστίασε στην ενθάρρυνση μιας «πρωτοβουλίας» από την Ε.Ε. και τον διεθνή παράγοντα. Παρά τις διαρκείς επαφές του Προέδρου της Δημοκρατίας στα διεθνή φόρα, αλλά και τις εκκλήσεις για βοήθεια με κατεύθυνση την επάνοδο των Τουρκοκυπρίων σε διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα. Ο διεθνής παράγοντας έστρεψε την προσοχή του στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και στις συνεπακόλουθες, συλλογικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Η Λευκωσία απέτυχε να διασυνδέσει στην πράξη τη ρωσική εισβολή με την τουρκική, ενώ δεν έθεσε ως στρατηγική προτεραιότητα την πολιτική ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Τουρκία.
Δύο ομιλίες, ένας στόχος προς υλοποίηση
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, περί τα τέλη Σεπτεμβρίου, ήταν ίσως η ύστατη προσπάθεια του Προέδρου της Δημοκρατίας να θέσει το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, ενώπιον των ομολογουμένως αμήχανων παγκόσμιων ηγετών. Δόθηκε επίσης η ευκαιρία να γίνει ένας τελευταίος απολογισμός των όσων έπραξε η διακυβέρνηση Αναστασιάδη, των υπέρμετρων και μονομερών υποχωρήσεων συμπεριλαμβανομένων, για να περισώσει τη διαδικασία επίλυσης. Την ίδια χρονική στιγμή, αυτό που διαφοροποίησε τη ροή των γεγονότων ήταν η δημόσια έκκληση Ερντογάν από το ίδιο βήμα, για αναγνώριση του ψευδοκράτους. Σηματοδοτώντας, έτσι, και επίσημα, έναν νέο οδυνηρό κύκλο στο εθνικό θέμα. Όπως υποκριτικά υποστήριξε, «σε αυτό το νησί υπάρχουν δύο κράτη και δύο διαφορετικά έθνη. Και αυτό πρέπει να γίνει αποδεκτό από όλους. Είναι το κλειδί για τη λύση των προβλημάτων στο νησί της Κύπρου να αποδεχθεί ότι η Τουρκία έχει ίσα δικαιώματα». Λίγο μετέπειτα, τουρκικά ΜΜΕ άφησαν να διαρρεύσει πως η τουρκική κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρουσιάσει ψήφισμα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για αναγνώριση του παράνομου μορφώματος. Ενώ ο Ταγίπ Ερντογάν έθεσε ως παράδειγμα το Κοσσυφοπέδιο, αναγνωρίζοντας παράλληλα τις δυσκολίες που ενέχει ένα τέτοιο εγχείρημα.
Εντατικοποιήθηκε, ως εκ τούτου, η προσπάθεια αναβάθμισης του πολιτικού στάτους του ψευδοκράτους, ως μια παράλληλη διαδικασία που θα ασκεί πίεση για νέες υποχωρήσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Για να συμβεί αυτό, πρέπει, πέραν των εκβιαστικών τετελεσμένων, να αφήνεται ανοικτή η προοπτική για μια τελική συμβιβαστική λύση. Εξ ου και αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο για μια διαδικασία συνομιλιών που θα οδηγήσει σε μια «συνεργασία δύο κρατών», η οποία προϋποθέτει, προφανώς, μιαν ανίσχυρη κεντρική δομή, που θα παραπέμπει σε μια εξαιρετικά αποκεντρωμένη συνομοσπονδία.
Οι φήμες για τη Ρωσία
Οι κινήσεις αναβάθμισης ή αναγνώρισης της ούτω καλούμενης «ΤΔΒΚ» προτεραιοποίησαν τον μουσουλμανικό κόσμο, όπως τον «Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας», αλλά και τον «Οργανισμό Τουρκογενών Κρατών», διεκδικώντας είτε καθεστώς παρατηρητή είτε ισότιμη συμμετοχή. Προκλήθηκε αναβρασμός αλλά και διχογνωμία μεταξύ των Ελληνοκυπρίων, μετά και τον τουρκικό ισχυρισμό για ένταξη του ψευδοκράτους με καθεστώς παρατηρητή στον Οργανισμό Τουρκογενών Κρατών και επικείμενη αναγνώρισή του. Η απάντηση της Λευκωσίας ήταν πως έλαβε διαβεβαιώσεις από Ουζμπεκιστάν και Καζακστάν πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, εξηγώντας ότι επιδιώχθηκε αλλαγή του καταστατικού, για να μπορούν να ενταχθούν και οντότητες στον Οργανισμό, πέραν των κρατών. Φαίνεται πάντως να εκκρεμεί ακόμη η επικύρωση αυτής της αλλαγής, ωστόσο, προβληματισμό προκάλεσε το δημόσιο συγχαρητήριο μήνυμα του Γ.Γ. του Οργανισμού, για την «ημέρα ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ».
Σε κάθε περίπτωση, ήδη, φαίνεται να προσελκύουν επενδυτικές κινήσεις από διάφορα κράτη, ενώ αυξάνουν τις εμπορικές σχέσεις με χώρες όπως το Πακιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Αντίστοιχα ήταν τα μηνύματα προς την κατεύθυνση αναβάθμισης του ψευδοκράτους, από τις δύο τελευταίες χώρες. Το παζλ συμπληρώνει η επίσκεψη ανώτατου αξιωματούχου από τη μουσουλμανική Γκάμπια στα κατεχόμενα, προϊδεάζοντας για το τι μέλλει γενέσθαι. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, δρομολογείται και υλοποιήθηκε σε ένα βαθμό, η διοργάνωση διεθνών επιστημονικών και ακαδημαϊκών συνεδρίων, αθλητικών οργανώσεων και τουριστικών εκθέσεων, με τη συμβολή της Τουρκίας.
Μεγάλη έκταση στη δημόσια συζήτηση πήρε και η φημολογία για πτήσεις ρωσικών ιδιωτικών εταιρειών στα κατεχόμενα. Προηγήθηκε η ψύχρανση των σχέσεων Κυπριακής Δημοκρατίας – Ρωσίας μετά και την εισβολή στην Ουκρανία και τις επακόλουθες ευρωπαϊκές κυρώσεις, όπως και η δήλωση του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, για την «ΤΔΒΚ», παραλείποντας το ούτω καλούμενη, σε μια προσπάθεια να ταυτίσει τις παράνομα κατεχόμενες περιοχές στην Ουκρανία από τη Ρωσία και να καλέσει σε αντίστοιχο διάλογο για την κυριότητά τους. Ακολούθησε προσπάθεια να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, ωστόσο, ήταν μια δήλωση που χρησιμοποιήθηκε πολλάκις από τους κατοχικούς «αξιωματούχους».
Το αίτημα για SOFA και η προέλαση στη «νεκρή ζώνη»
Το κατοχικό καθεστώς, συνεπικουρούμενο από τις ίσες αποστάσεις των Ηνωμένων Εθνών, τις βρετανικές ραδιουργίες, αλλά πλέον και από τη ρωσική ανοχή, έθεσε μια σειρά από προσκόμματα στη δράση της ειρηνευτικής δύναμης, σε στρατόπεδα που διατηρεί στα κατεχόμενα εδάφη. Με αποκορύφωμα την απαίτηση σύναψης ξεχωριστής συμφωνίας με τον ΟΗΕ, ως προαπαιτούμενο για την παρουσία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ σε όλο το νησί. Κάτι που έρχεται σε αντιδιαστολή με το ψήφισμα 186 (1964) του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο προνοεί τη συγκατάθεση μόνο της κυρίαρχης Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο περιθώριο της Γ.Σ. του ΟΗΕ, ο λεγόμενος «υπουργός εξωτερικών» κατέθεσε προσχέδιο συμφωνίας (SOFA) στον Οργανισμό, με τον εκπρόσωπο του οργανισμού να δηλώνει πως το «θέμα δεν έχει κλείσει». Ωστόσο, μόνο και μόνο η συζήτηση ενός τέτοιου αιτήματος συνιστούσε κατάφωρη παραβίωση των ίδιων των ψηφισμάτων.
Σε αυτό το πλαίσιο, διεφάνη πως υπάρχει μια άτυπη συμφωνία για «δώρα» προς το ψευδοκράτος, ως αντάλλαγμα για την «καλή του διάθεση» να αποδέχεται τις ειρηνευτικές δυνάμεις, ενόσω επεξεργάζονται μια ενδιάμεση φόρμουλα, που θα αναβαθμίζει μεν το ψευδοκράτος, αλλά δεν θα αποτελεί ξεκάθαρη συγκατάθεση ενός μορφώματος που ουσιαστικά δεν υπάρχει με βάση το διεθνές δίκαιο. Ως εκ τούτου, πέραν των μηδενικών επιπτώσεων στην προσπάθεια ανοίγματος που συντελείται στην περίκλειστη Αμμόχωστο, ο κατοχικός στρατός συνέχισε να προευλαύνει σε περιοχές της νεκρής ζώνης. Τα τρία κυριότερα περιστατικά ήταν:
– Η ΟΥΝΦΙΚΥΠ παραχώρησε στο κατοχικό καθεστώς, χωρίς να ζητήσει την έγκριση της Λευκωσίας, το πρώην γήπεδο του τουρκοκυπριακού σωματείου Τσετίνκαγια, το οποίο βρίσκεται εντός της «νεκρής ζώνης». Ακολούθησε διαμάχη μεταξύ Στιούαρτ – Λευκωσίας, χωρίς ωστόσο να αλλάξει η απόφαση.
– Ανηγέρθη νέο στρατιωτικό φυλάκιο στα όρια της «νεκρής ζώνη»ς ή εντός της «ζώνης ασφαλείας», στο χωριό Δένεια. Το εν λόγω περιστατικό συνοδεύτηκε από διπλή επιχείρηση εκφοβισμού Ελληνοκύπριου γεωργού από Τούρκους στρατιώτες. Στο δεύτερο περιστατικό, η ΟΥΝΦΙΚΥΠ ήταν εκκωφαντικά απούσα, παρά τα όσα ψευδώς ισχυρίστηκε.
– Επιχειρήθηκε νέος εκφοβισμός Ελληνοκύπριου γεωργού στο χωριό Αστρομερίτης, όπου Τούρκοι στρατιώτες περικύκλωσαν τον γεωργό, σε τεμάχιο εντός της «νεκρής ζώνης». Αποφεύχθηκαν τα χειρότερα με παρέμβαση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.
Κατεχόμενα: Εν μέσω κρίσεων και «εκλογών»
Κερασάκι στην τούρτα, οι κινήσεις μερικής ενσωμάτωσης «δομών» του ψευδοκράτους στην Τουρκία, μέσω του λεγόμενου «πρωτοκόλλου οικονομικής και δημοσιονομικής συνεργασίας», το οποίο υπεγράφη και φαίνεται να ακολουθείται κατά γράμμα. Αγγίζοντας όλες τις πτυχές του δημόσιου βίου, από τις θρησκευτικές ελευθερίες, τον πολιτισμό, μέχρι αναπτυξιακά και εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά και τη «δικαστική εξουσία».
Στα κατεχόμενα, μετά τις λεγόμενες «βουλευτικές εκλογές», ακολούθησε νέα πολιτική κρίση με αλλαγή «προσώπων» αλλά όχι κομμάτων, ενώ, ακόμη και οι «δημοτικές εκλογές» του Δεκεμβρίου, συνοδεύτηκαν από καταγγελίες για έμμεσες τουρκικές παρεμβάσεις, «πολιτογραφήσεις» Τούρκων εποίκων και φίμωση αντιπολιτευόμενων φωνών. Στην εξίσωση και η αντικατάσταση του παράνομου Τούρκου «πρέσβη» με τον Μετίν Φεϊζίογλου, πρώην πολιτικό αντίπαλο του Ερντογάν και νυν στενό του συνεργάτη, πρώην Πρόεδρο του Τουρκικού Δικηγορικού Συλλόγου και από τους εμπνευστές του ανοίγματος της Αμμοχώστου. Η κάθοδός του συνοδεύτηκε με νέες υποσχέσεις για επικείμενο μεγάλο άνοιγμα και δημιουργία «προξενείου» και άλλων κοινωνικών δομών στην πόλη.
Μακρύς προεκλογικός: Σκαμπανεβάσματα στην ένταση, λίγες διαφοροποιήσεις στα νούμερα
Χωρίς δραστική αλλαγή του προεκλογικού τοπίου σε σχέση με την αρχή της χρονιάς και με πρόβλεψη για μάχες σε τουλάχιστον τρία μέτωπα, αλλά και πιθανές εσωκομματικές τριβές ενόψει, ολοκληρώθηκε η φετινή, ομολογουμένως μεγάλη, προεκλογική χρονιά. Θα ήταν ψέμα να ειπωθεί πως ήταν η μόνη, καθώς ο σκληρός προεκλογικός άρχισε ακόμη και ένα χρόνο πριν, ενώ επίσημα, η προεκλογική σήκωσε αυλαία από το τελευταίο τρίμηνο του 2021.
Δημοσκοπικά, τουλάχιστον, ο Νίκος Χριστοδουλίδης παραμένει πρώτος, αρκετές φορές με ποσοστό πέραν του 30%, ενώ ακολουθούν οι Αβέρωφ Νεοφύτου και Ανδρέας Μαυρογιάννης, με μικρή διαφορά μεταξύ τους, στα όρια του στατιστικού λάθους. Σε τουλάχιστον μία δημοσκόπηση δε, ο υποψήφιος τον οποίο στηρίζει το ΑΚΕΛ κατάφερε να προσπεράσει τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ και εισέρχεται αυτός στον 2ο γύρο, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς που φαίνεται να είχε ο ΑΚΕΛικός κόσμος και μια μερίδα άλλων ψηφοφόρων, που φαίνεται να ταυτίστηκαν εν τέλει με το πρόγραμμα, το ύφος και τον χαρακτήρα του τέως διαπραγματευτή. Την ίδια ώρα, ο Αβέρωφ Νεοφύτου κατάφερε να επαναφέρει ένα κομμάτι μελών του ΔΗΣΥ που είχαν αρχικώς ταχθεί στο πλευρό του Νίκου Χριστοδουλίδη, ωστόσο, δεν φαίνεται να είναι αρκετό να του δώσει πραγματική ώθηση για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Πάντως, εκεί που οι υποστηρικτές του κόμματος της δεξιάς ήταν μοιρασμένοι, αυτήν την ώρα μόνο ένας στους τρεις ψηφίζει Νίκο Χριστοδουλίδη.
Το παζλ συμπληρώνουν οι Αχιλλέας Δημητριάδης και Χρίστος Χρίστου, με τον δεύτερο να σηκώνει κεφάλι και να φαίνεται πως έχει τα φόντα για να πάρει την τέταρτη θέση, αν ληφθεί υπόψη και η κρυμμένη ψήφος που έχει διαχρονικά το ΕΛΑΜ. Από τους «μικρούς», ο μόνος που δεν αφανίζεται τελείως – ως είθισται στην τελική ευθεία – είναι ο Γιώργος Κολοκασίδης, που παίρνει δημοσκοπικά από 1,5 έως και πέραν του 3,5%.
Κρίση στον ΔΗΣΥ – Παραίτηση Χριστοδουλίδη
Ενώ η εσωστρέφεια γιγαντωνόταν και ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν ξεκαθάριζε προθέσεις, το κυβερνών κόμμα, αρχές τις χρονιάς έδωσε σήμα για την αρχή των εσωκομματικών διαδικασιών, προς εξεύρεση του εκλεκτού. Λίγες ημέρες πριν από την ημερομηνία κατάθεσης υποψηφιοτήτων (10 Ιανουαρίου), ο Αβέρωφ Νεοφύτου πρότεινε στον Νίκο Χριστοδουλίδη να θέσει στα όργανα του κόμματος την υποψηφιότητά του και, ακολούθως, τα 51 χιλιάδες μέλη του κόμματος να ψηφίσουν, με τον νικητή να είναι τόσο ο Πρόεδρος του κόμματος, όσο και ο υποψήφιος για την Προεδρία. Κάτι που τελικά δεν αποδέχθηκε ο τέως Υπουργός Εξωτερικών. Μια περίοδος που έμελλε να απασχολήσει και στη συνέχεια τον προεκλογικό αγώνα, καθώς, στα μετέπειτα διακαναλικά debate έγινε αναφορά ακόμη και για συμβιβαστική πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία, σύμφωνα με τα όσα λέχθηκαν, φαίνεται να έδινε προτεραιότητα στον Αβέρωφ Νεοφύτου και, ακολούθως, εάν δεν γινόταν δυνατή μια σύμπλευση με άλλους σχηματισμούς, στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Τελικά, η έγκριση της υποψηφιότητας Αβέρωφ Νεοφύτου έγινε στις 20 Μαρτίου, από το Ανώτατο Συμβούλιο.
Στις 9 Ιανουαρίου, μια ημέρα πριν από την ημερομηνία υποβολής υποψηφιοτήτων στον ΔΗΣΥ, ο Νίκος Χριστοδουλίδης παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών και, παράλληλα, εξέφρασε ενδιαφέρον για τις προεδρικές εκλογές. Ξεκαθάρισε, δε, πως η όποια πιθανή υποψηφιότητά του δεν θα εξαρτηθεί από «χρονοδιαγράμματα που επέβαλαν μεθοδεύσεις άλλων», ενώ διαφώνησε με «πρόωρες και μακρές προεκλογικούς περιόδους». Η εν λόγω ημέρα σηματοδότησε και την απαρχή των πρώτων επίσημων επαφών του με τον κόσμο. Η επίσημη εξαγγελία της υποψηφιότητάς του έγινε σχεδόν απροειδοποίητα, στις 12 Μαΐου, με βίντεο που αναρτήθηκε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Το εν λόγω βίντεο αποτέλεσε και την πρώτη καλή ευκαιρία στον ΔΗΣΥ να στρέψει τα πυρά του στο στέλεχός του, καθώς παρέμεινε και παραμένει ακόμη μέλος του κόμματος. Μέσα από μια σειρά από βίντεο διεφάνησαν αρκετές κλεμμένες ατάκες, από την ομιλία του τότε υποψηφίου του κόμματος, Ιωάννη Κασουλίδη. Με τον κ. Χριστοδουλίδη να παραδέχεται τις ομοιότητες και να «καίει» τον επικοινωνιολόγο του.
Από το ΑΚΕΛ, στον Υπουργό του Αναστασιάδη
Το ΔΗΚΟ ανακοίνωσε το οριστικό διαζύγιο με το ΑΚΕΛ, πριν καλά-καλά πάνε σε γάμο, στις 12 Απριλίου. Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος εντός έντονου φλερτ, που εκφράστηκε πολιτικά ακόμη και ένα χρόνο πριν από τις βουλευτικές εκλογές. Την ίδια ώρα, έγιναν την υστάτη κάποιες προσπάθειες να διασωθεί η όποια πιθανή συνεργασία, ωστόσο, φαίνεται πως εκ μέρους του ΔΗΚΟ είχε ξεκαθαρίσει πως είτε θα στηριζόταν από το κόμμα της Αριστεράς ο Νικόλας Παπαδόπουλος είτε ο εναλλακτικός δρόμος προς τη διακυβέρνηση του τόπου είναι η στήριξη στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Τα ονόματα που ακούστηκαν προηγουμένως μεταξύ ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ, πολλά, με κυριότερα αυτά των Μάρκου Κυπριανού, Γιώργου Παμπορίδη, Χριστιάνας Ερωτοκρίτου, Ανδρέα Μαυρογιάννη, Οδυσσέα Μιχαηλίδη και Στέλιου Πλατή. Από αυτά τα ονόματα και πλην του Προέδρου του, το ΔΗΚΟ φέρεται να συζήτησε ουσιαστικά μόνο το πρώτο. Κατόπιν μη ενδιαφέροντος του κ. Κυπριανού, αλλά και της μη συναίνεσης του ΑΚΕΛ στη στήριξη Νικόλα, καθώς θα υπήρχαν δυσκολίες για στήριξή του από τα μέλη του κόμματος, έκλεισε μια μεγάλη σελίδα.
Πήραν σειρά τα κόμματα του ενδιάμεσου, πλην των Οικολόγων
Ένα μήνα και κάτι και αφού ακολούθησαν ανεπίσημες και επίσημες επαφές με τον υποψήφιο, τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου άρχισαν σταδιακά να ανακοινώνουν την επίσημη στήριξή τους προς τον κ. Χριστοδουλίδη. Την αρχή έκανε το ΔΗΚΟ, στις 26 Ιουνίου, ενώ είκοσι μέρες μετά ακολούθησε η ΕΔΕΚ. Τέλη Αυγούστου πήρε σειρά η Ελένη Θεοχάρους με την – σχεδόν ανενεργή – «Αλληλεγγύη», αρχές Οκτωβρίου οι Κυνηγοί και μέσα Οκτωβρίου η ΔΗΠΑ. Το μόνο κόμμα που φαίνεται να βρήκε κάποιες πραγματικές αντιστάσεις στο εσωτερικό του πριν λάβει την απόφαση, ήταν η ΔΗΠΑ, καθώς υπήρχε και ένα – όπως διεφάνη στο τέλος – μικρό αλλά δυναμικό ρεύμα, που προέκρινε σύμπλευση με τον ΔΗΣΥ. Στην ΕΔΕΚ, από την άλλη, παρά τη μικρή στήριξη που υπάρχει προς τον Γιώργο Κολοκασίδη, με κύριο εκφραστή αυτής της τάσης τον βουλευτή Κωστή Ευσταθίου, φαίνεται πως ο Νίκος Χριστοδουλιδης λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος της επίσημης ηγεσίας, με τις διάφορες δυνάμεις αντιφρονούντων, διαγεγραμμένων και μη, όπως οι περιπτώσεις των Δημήτρη Παπαδάκη και Γιώργου Βαρνάβα, οι οποίοι επίσης στήριξαν τον τέως Υπουργό της διακυβέρνησης ΔΗΣΥ. Το Κίνημα Οικολόγων ήταν το μόνο κόμμα του «ενδιάμεσου» που δεν έδωσε τη στήριξή του, καθώς, λόγω πρόνοιας στο καταστατικό του για πλειοψηφία πέραν του 60%, δεν κατάφερε κανείς υποψήφιος να το προσπεράσει. Ο Μαυρογιάννης εξασφάλισε 41%, ο Χριστοδουλίδης 25%, ενώ οι Δημητριάδης και Κολοκασίδης από 16%.
Μαυρογιάννης: Πήρε στήριξη από ΑΚΕΛ και ανέβασε στροφές
Το ΑΚΕΛ ταλανίστηκε μεταξύ κάποιων υποψηφίων, με κύριους τους Ανδρέα Μαυρογιάννη, Αχιλλέα Δημητριάδη και Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλή. Αφού παρέμειναν οι πρώτοι δύο, τελικά τα 1000 μέλη του κόμματος κλήθηκαν να απαντήσουν αν η πρόταση της Κεντρικής Επιτροπής για τον Ανδρέα Μαυρογιάννη τούς βρίσκει σύμφωνους. Με το αποτέλεσμα στις αρχές Ιουνίου να είναι αρκετά υψηλό, της τάξης του 90%. Η πρόταση για Μαυρογιάννη είχε ήδη συζητηθεί στις ομάδες βάσης, ωστόσο, μετά το αποτέλεσμα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ άρχισε έναν πραγματικό αγώνα δρόμου, αφενός για να καλύψει το χαμένο έδαφος και, αφετέρου, να συσπειρώσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τον κόσμο του. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, ο οποίος είχε ήδη πραγματοποιήσει επαφές με την πλειοψηφία των κομμάτων, έριξε δίκτυα για να διευρύνει τη στήριξή του. Ομολογουμένως, έφθασε αρκετά κοντά στη στήριξη από το Κίνημα Οικολόγων, ενώ στηρίχθηκε από μικρά σύνολα και ομάδες της ευρύτερης Αριστεράς, καθώς και πολιτικά πρόσωπα όπως η τέως βουλευτής Άννα Θεολόγου, η βουλευτής των Οικολόγων Αλεξάνδρα Ατταλίδου και η τέως Αναπληρώτρια Πρόεδρος του κινήματος Έφη Ξάνθου.
Πήρε αργά μπρος το ΕΛΑΜ, ξεκίνησαν νωρίς Δημητριάδης και Κολοκασίδης
Το ΕΛΑΜ, αν και επέλεξε υποψήφιο τον Πρόεδρό του σχετικά γρήγορα, στα τέλη Μαΐου, εντούτοις, φαίνεται να άργησε να ανεβάσει στροφές. Για σχεδόν όλη τη χρονιά οι δημοσκοπήσεις έδειχναν σχετικά χαμηλά ποσοστά στο κόμμα, ιδίως σε σχέση με τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, με τα στελέχη του κόμματος να σπεύδουν να διασώσουν την εικόνα που δημιουργείτο, αναφέροντας πως διαχρονικά οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο ΕΛΑΜ χαμηλότερο ποσοστό. Ξεχωρίζει πάντως η προσπάθεια του εθνικιστικού κόμματος να ξεφύγει από τον αποκλεισμό στον οποίο έχει περιέλθει από την πλειοψηφία των κομμάτων, ενώ έχει ήδη εκφραστεί η βούληση για συζήτηση στον 2ο γύρο των εκλογών.
Ο Αχιλλέας Δημητριάδης μπήκε από τους πρώτους στον προεκλογικό φέτος, εξαγγέλλοντας υποψηφιότητα στις 28 Φεβρουαρίου. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς αλλά με αξιώσεις μια στήριξη από το ΑΚΕΛ, όσο και από τους Οικολόγους, ενώ μέσα Ιουνίου πήρε στήριξη από την Πρωτοβουλία Αμμόχωστος για την Κύπρο. Ξεκίνησε από αρκετά υψηλά ποσοστά, της τάξης του 8%, ενώ σταδιακά έχει σταθεροποιηθεί στο 4-6%. Έχει προσφάτως τοποθετηθεί για τον 2ο γύρο, αναφέροντας πως θα στηρίξει όποιον είναι πιο κοντά στο πρόγραμμά του.
Από τους πρώτους εξήγγειλε υποψηφιότητα ο Γιώργος Κολοκασίδης, ο οποίος, από τα κόμματα είχε ζητήσει επαφή μόνο από το Κίνημα Οικολόγων. Στις 14 Αυγούστου πήρε στήριξη από την Αδούλωτη Κερύνεια. Τοποθετήθηκε πολλές φορές κατά της ευρύτερης κομματοκρατίας, στηλιτεύοντας και τη χορηγία που λαμβάνουν τα κόμματα. Ξεχώρισαν δύο εκδηλώσεις του για το Κυπριακό και ενάντια στη ΔΔΟ, με ομιλητές, μεταξύ άλλων, τους Ιωάννη Μάζη, Φοίβο Κλοκκάρη, Κωνσταντίνο Γρίβα και Στέφανο Καραβίδα, ενώ μέσα Δεκεμβρίου έχει ανακοινώσει τη στήριξη που δέχεται από 72 προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων του Νίκου Κουτσού, του Λουκή Λουκαΐδη και του Ανδρέα Αγγελίδη.
Από τις «μυστικές συμφωνίες» στα ξεκαθαρίσματα Αναστασιάδη
Από τις αντιπαραθέσεις, πέραν της κυρίαρχης διαμάχης Αβέρωφ – Χριστοδουλίδη, με σκοπό να τεθεί απέναντι από το κόμμα ο δεύτερος, κυριάρχησε η φερόμενη «μυστική συμφωνία» ΔΗΚΟ – Χριστοδουλίδη, περί τα τέλη Νοεμβρίου. Το ΔΗΚΟ διέψευσε την ύπαρξη δημοσιευμένου εγγράφου, στο οποίο καταγραφόταν ένας άξονας πάνω στον οποίο θα κινηθεί η διαχείριση της προεκλογικής, αναφέροντας πως η μόνη συμφωνία είναι στη βάση των σημείων/συγκλίσεων. Δεν πήρε ωστόσο νομικά μέτρα, αν και ο ΔΗΣΥ μονοπωλούσε τον προεκλογικό με το θέμα αυτό, για τουλάχιστον 5 ημέρες. Τόσο το ΔΗΚΟ, όσο και η ΕΔΕΚ, αλλά και ο Νίκος Χριστοδουλίδης, παρά το ότι από το φερόμενο έγγραφο δεν διαφαινόταν καμιά ανήθικη συμφωνία, επέμεναν και επιμένουν πως δεν έχουν συνάψει καμία συμφωνία, πόσω μάλλον συμφωνία διαμοιρασμού οφικίων. Ωστόσο, οι πληροφορίες, της «Σημερινής» συμπεριλαμβανομένης, δίνουν και παίρνουν. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και η κατηγορία ΔΗΣΥ, για κυβέρνηση «αχταρμά», μετά από δηλώσεις στελεχών της ΔΗΠΑ, πως προτάθηκε και έγινε αποδεκτός ένας μηχανισμός επίλυσης αδιεξόδων μεταξύ των κομμάτων που στηρίζουν Χριστοδουλίδη.
Στα αξιοσημείωτα και η έκκληση Αβέρωφ Νεοφύτου στον Νίκο Αναστασιάδη, να ξεκαθαρίσει εκ νέου τη στήριξή του προς το πρόσωπό του, προς απάλειψη των όποιων σκιών αφέθηκαν να υπάρχουν. Ένα αίτημα που έγινε δημόσια, μετά από μια – κατ’ ισχυρισμόν – αστειευόμενη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, που θέλησε να διαβεβαιώσει πως «δεδομένου ότι όπως διαφαίνεται [Πρόεδρος] θα είναι ένας εκ των τριών συνεργατών του, θα έχει την επιρροή έτσι ώστε αυτή η αγάπη να μεταλαμπαδευτεί και να συνεχίσει κατά τον ίδιο τρόπο η κρατική συμπαράσταση». Μετά από μερικές μέρες σιωπής του Προέδρου, κλείδωσε συνάντηση για αποφόρτιση του κλίματος, λίγες ώρες πριν ανταμώσουν σε κοινή εκδήλωση. Έκτοτε, από τον Νοέμβριο και έπειτα δηλαδή, διεφάνη μια πιο ενεργός παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας στη δημόσια σφαίρα και σε εγκαίνια έργων, ενώ τονίστηκε με πιο εμφαντικό τρόπο η στήριξή του στον πρόεδρο της παράταξης. Έστρεψε δε και πιο διακριτά τα πυρά του, προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Ναυάγησε πάντως μια προσπάθεια που θα μπορούσε να διαμορφώσει κάπως το σκηνικό, έστω στον 2ο γύρο, αν και συζητείτο για τουλάχιστον ένα μήνα, μέσα στο φθινόπωρο. Οι τέσσερεις «μικροί», Δημητριάδης, Χριστοφίδης, Πρωτοπαπάς και Ηλιάδης, δεδομένης της κοινής στήριξης σε ό,τι αφορά τη βάση λύσης ΔΔΟ, αλλά και αρκετών άλλων, όπως ισχυρίστηκαν, κοινών απόψεων, επιχείρησαν να προτάξουν μια κοινή υποψηφιότητα. Κάτι που, όμως, δεν κατέστη εφικτό, καθώς δεν βρέθηκε αυτή η χρυσή τομή, που, αφενός, θα έδινε προοπτική και αφετέρου, θα παραμέριζε εγωισμούς.
Σημερινή
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας