Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Οτζαλάν και ο τουρκο-ισλαμικός μηχανισμός του Ερντογάν

Δημοσιεύτηκε στις

Του Χρήστου Μηνάγια

Η 21η
Μαρτίου 2013 αποτέλεσε ένα σημείο σταθμό για την πολιτική ιστορία της Τουρκίας,
λόγω του μηνύματος του Αμπντουλάχ Οτζαλάν που διαβάσθηκε ενώπιον εκατοντάδων
χιλιάδων Κούρδων, στην τουρκική και στα κουρδικά, στο Diyarbakir για τη
γιορτή του Νεβρόζ (σ.σ. πρόκειται για τη
γιορτή της
Άνοιξης και της Ελευθερίας. Σήμερα για τους Κούρδους το Νεβρόζ δεν είναι μόνο μια ημέρα
ανάμνησης είναι επίσης ημέρα διαμαρτυρίας και αντίστασης ενάντια στην κατοχή
από την οποία ο κουρδικός λαός συνεχίζει να υποφέρει.)

Το μήνυμα του Οτζαλάν
είχε εμβέλεια, περιείχε κατευθύνσεις, απεικόνιζε την υπάρχουσα κατάσταση και
είχε όραμα. Ωστόσο, δεν παρουσίασε τον απαιτούμενο «οδικό χάρτη», με αποτέλεσμα
να δημιουργούνται σοβαρά ερωτηματικά για την υλοποίησή του. Ενδεικτικά
παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα του μηνύματος του Κούρδου ηγέτη με αντίστοιχες
επισημάνσεις:

Να σωπάσουν τα όπλα
πλέον και στη θέση τους να μιλήσουν οι ιδέες και τα φρονήματα. Ξεπροβάλλει η
πολιτική και όχι τα όπλα. Πλέον είναι καιρός τα ένοπλα τμήματά μας να
αποχωρήσουν από την Τουρκία.
Αυτό δεν αποτελεί
ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός αλλά πρόσκληση για κατάπαυση του πυρός, η οποία
θα πρέπει να υλοποιηθεί και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Επίσης, μπορεί ο
Οτζαλάν να ζήτησε από τους αντάρτες να εγκαταλείψουν το τουρκικό έδαφος, ωστόσο,
πότε και πως θα γίνει αυτό και πόσο θα διαρκέσει θα εξαρτηθεί από τις αμοιβαίες
κινήσεις τόσο της τουρκικής κυβέρνησης όσο και του ΡΚΚ.
Σημειωτέον ότι, το
ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ Murat
Karayilan,
παρουσία των υπολοίπων ηγετικών στελεχών του κουρδικού αγώνα Ronahi Serhat, Zeki Şengali και Ahmet Deniz, σε συνέντευξη
που παραχώρησε στον Τούρκο δημοσιογράφο Hasan Cemal στις 23-3-2013 στο όρος
Kandil δήλωσε τα εξής: «Ο ηγέτης Οτζαλάν,
στην έκκλησή του, παρουσίασε μια νέα άποψη για το κίνημά μας, σε στρατηγικό και
όχι σε τακτικό  επίπεδο, υπογραμμίζοντας
τη σύζευξη τριών παραγόντων: ιστορία, φιλοσοφία και ιδεολογία. Για το λόγο αυτό
δεν εισήλθε σε τεχνικά θέματα, όπως χρονοδιάγραμμα κ.λπ. Από σήμερα το ΡΚΚ δεν
θα κάνει χρήση όπλων, ωστόσο σε τυχόν επιθέσεις εξόντωσης του έχει το θεμιτό
δικαίωμα άμυνας και αντιποίνων. Εάν η κατάπαυση πυρός δεν είναι αμοιβαία δεν
πρόκειται να εφαρμοσθεί.»
Αναφορικά δε,
με την αποχώρηση των ανταρτών από το τουρκικό έδαφος, ο Karayilan επισήμανε ότι: «Εξετάζοντας
το εν λόγω θέμα είμαστε υποχρεωμένοι να διδαχθούμε από την εμπειρία του
παρελθόντος. Οκτώ φορές ανακηρύξαμε κατάπαυση πυρός και το 1999 βιώσαμε μια
αποχώρηση. Αυτά αποτέλεσαν μια οδυνηρή εμπειρία. Δεν είναι εύκολο να αποσύρουμε
το προσωπικό μας και τα ένοπλα τμήματα μας από τη Μαύρη Θάλασσα, από το
Erzurum και το Dersim. Για το
λόγο αυτό, το θέμα της αποχώρησης θα πρέπει να ωριμάσει και πρωτίστως θα πρέπει
να δημιουργηθεί ένα νομικό και θεσμικό υπόβαθρο. Δεν είναι δυνατόν ένα μεγάλο
πρόβλημα που απασχολεί την Τουρκία για 100 έτη να επιλύεται με παράνομες
διαδικασίες, οι οποίες δρομολογούνται μέσω του ηγέτη Οτζαλάν. Με ποιόν έχει
επαφές; Με τον αρχηγό της ΜΙΤ. Όμως, λόγω αντιστοίχων επαφών του παρελθόντος, η
δικαιοσύνη κινητοποιήθηκε και διεξήχθησαν ανακρίσεις για δύο αρχηγούς της ΜΙΤ,
τον
Emre Taner και τον Hakan Fidan. Για το
λόγο αυτό η νομική (θεσμική) κατοχύρωση είναι πολύ σημαντική και οι αποφάσεις
πρέπει να ληφθούν από την Εθνοσυνέλευση……… Για να υλοποιηθούν όλα αυτά, η
τουρκική κυβέρνηση και η εθνοσυνέλευση θα πρέπει να πράξουν τα δέοντα. Δηλαδή
θα πρέπει η κυβέρνηση να προβεί σε ορισμένες κινήσεις συνταγματικού επιπέδου,
όπως η αναγνώριση της κουρδικής (εθνικής) ταυτότητας, το δικαίωμα της μητρικής
γλώσσας (κουρδική) κ.λπ. Αποφασίσαμε να μην αποσπαστούμε από την Τουρκία και να
βαδίσουμε μαζί μέχρι το τέλος. Η απόφασή μας είναι να επιλυθεί το κουρδικό
πρόβλημα και να οικοδομήσουμε μια κοινή συμβίωση  μεταξύ Κούρδων και Τούρκων στα πλαίσια μιας
συμμαχίας με την Τουρκία…. Όμως, ο Ερντογάν έχει πράγματι ένα πρόγραμμα
επίλυσης του κουρδικού; Εάν ναι, τι περιέχει αυτό το πρόγραμμα διότι δεν το
γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ότι μια κυβερνητική αντιπροσωπεία έχει επαφές με τον
ηγέτη μας στο Ιμραλί, ωστόσο η κυβέρνηση δεν παρουσίασε το πρόγραμμα επίλυσης
του προβλήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία άκρως αλαζονική
συμπεριφορά.»
Την επομένη
ημέρα των δηλώσεων του Karayilan, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Bülent Arınç,
μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε ότι η απόσυρση των
ανταρτών δεν εντάσσεται στον τομέα αρμοδιοτήτων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης,
αλλά στην στρατηγική που υλοποιεί η κυβέρνηση, μη αποδεχόμενος το αίτημα της
ηγετικής ομάδος του ΡΚΚ για  δημιουργία
ενός νομικού
και θεσμικού υπόβαθρου. Ταυτόχρονα δε, τα τουρκικά ΜΜΕ δημοσίευσαν τον ακόλουθο
«οδικό χάρτη» απόσυρσης των 1.500 περίπου Κούρδων ανταρτών που επιχειρούν εντός
του τουρκικού εδάφους, χωρίς αυτό να έχει επιβεβαιωθεί από κουρδικής πλευράς:

·     
Οι αντάρτες που θα αποσυρθούν από την Τουρκία θα συγκεντρωθούν
στα στρατόπεδα Haftanin και Hakurk του βορείου Ιράκ μέσω
δύο διαδρόμων ασφαλείας. Κατά την πρώτη φάση, ο πρώτος διάδρομος που καταλήγει
στο Hakurk θα χρησιμοποιηθεί από τα ανταρτικά τμήματα που επιχειρούν στις
περιοχές Tunceli, Hakkari, Van, Ağrı και Erzurum, ενώ ο δεύτερος διάδρομος που καταλήγει στο Haftanin
θα χρησιμοποιηθεί από τους αντάρτες που επιχειρούν στις περιοχές Diyarbakır, Mardin, Siirt
και Şırnak. Κατά τη δεύτερη φάση, τα τμήματα του ΡΚΚ που θα συγκεντρωθούν
στο Haftanin με μικρές ομάδες θα μετακινηθούν στο Ηakurk και από εκεί, στη
συνέχεια, θα αφιχθούν στον τελικό τους προορισμό που είναι το όρος Kandil.
(βλ. Χάρτη 1)
·     
Ο σύνταξη του «οδικού χάρτη» θα ολοκληρωθεί μέχρι τις 18-4-2013
και κατόπιν θα αρχίσει η σταδιακή απόσυρση των ανταρτών.
·     
Από τουρκικής πλευράς, η εν λόγω διαδικασία θα συντονίζεται
προσωπικά από τον Ερντογάν, ο οποίος θα αποφασίζει για τη στάση και τις
ενέργειες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Σημειωτέον ότι, καμία επιχείρηση δεν
θα πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση του Τούρκου πρωθυπουργού.
·     
Ο έλεγχος των διαδρόμων ασφαλείας εντός του τουρκικού εδάφους θα
πραγματοποιείται από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και από αεροσκάφη της τουρκικής
πολεμικής αεροπορίας.
·     
Η τουρκική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ΜΙΤ θα δημιουργήσει 6
σταθμούς στο βόρειο Ιράκ προκειμένου να συνδράμει στην απρόσκοπτη διαδικασία
εκκένωσης των ανταρτών.
·     
Οι δυνάμεις του Barzani στο Ιρακινό Κουρδιστάν
αφενός θα δημιουργήσουν 12 σταθμούς ελέγχου της όλης διαδικασίας, αφετέρου θα
εξασφαλίσουν τον συντονισμό της ΜΙΤ με την ηγετική ομάδα του ΡΚΚ στο όρος Kandil.
·     
Το ΡΚΚ θα συγκροτήσει ομάδες επιτήρησης της απόσυρσης των
τμημάτων του από το Haftanin στο Ηakurk και από εκεί στο όρος Kandil. Υπόψη ότι το ΡΚΚ
διαθέτει περίπου 4.000 αντάρτες από τους οποίους, οι 1.500 βρίσκονται στην
Τουρκία, οι 500 στο όρος Kandil και οι 2.000 σε διάφορα
στρατόπεδα του βορείου Ιράκ. Σύμφωνα δε, με έκθεση της αρμόδιας υποεπιτροπής
της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης η ηλικιακή κατανομή αυτών έχει ως
ακολούθως: το 54% είναι ηλικίας 14-25 ετών, το 34% είναι ηλικίας 26-34 ετών και
το 12% έχει ηλικία 35-38 έτη. Στο χάρτη 2 φαίνονται τα στρατόπεδα του ΡΚΚ στο
βόρειο Ιράκ.
Ήδη οι λαοί
της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αφυπνίζονται και επιστρέφουν στον
εαυτό τους και στην προέλευσή τους…. Σήμερα πλέον ξυπνάμε σε μία Νέα Τουρκία, σε
μία νέα Μέση Ανατολή, σε ένα νέο μέλλον….. 
Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι ενωμένοι έπεσαν μαχόμενοι στα Δαρδανέλια,
διεξήγαγαν μαζί τον Απελευθερωτικό Πόλεμο (σ.σ. Μικρασιατική Εκστρατεία) και προέβησαν
στη σύσταση  της Βουλής το 1920…. Ζούμε
ένα πανομοιότυπο και πιο επίκαιρο, πιο περίπλοκο και πιο βαθύ παράγωγο του
Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου που διεξήχθη υπό την ηγεσία των Τούρκων και
Κούρδων στα πλαίσια του 
Misak-ı Milli της πρόσφατης ιστορίας μας….. Καλώ τους Κούρδους τους
Τουρκμένους, τους Ασσύριους και τους Άραβες, που κατακερματίστηκαν ασύμβατα με
τον
Misak-ı Milli και καταδικάσθηκαν να ζουν μέσα σε προβλήματα και συγκρούσεις
στη Συρία και στην Αραβική Δημοκρατία του Ιράκ, να συζητήσουν, να αποκτήσουν
επίγνωση (της κατάστασης) και να αποφασίσουν οριστικά για τις δικές τους
πραγματικότητες στη βάση μιας Συνδιάσκεψης Εθνικής Αλληλεγγύης και Συμφιλίωσης
(Ειρήνης). 
Ο Οτζαλάν
γνωστοποιεί ότι οι Κούρδοι παραιτούνται από ένα εθνικό (κουρδικό) κράτος και
προτάσσει τη σημασία των Τούρκων και των Κούρδων ως δύο στρατηγικές δυνάμεις
της Μέσης Ανατολής. Επιπρόσθετα δε, υπεραμύνεται της άποψης για την από κοινού
ανασύσταση του Misak-ı Milli και συγκεκριμένα τη
δημιουργία μιας ισότιμης, πλουραλιστικής, φιλελεύθερης και δημοκρατικής
τουρκο-κουρδικής συμμαχίας, η οποία εντός των γεωγραφικών συνόρων της θα περιλαμβάνει:
πρωτίστως, το ιρακινό Κουρδιστάν και εδάφη της βόρειας Συρίας. Και  στη συνέχεια, την Κύπρο, τα νησιά του Αιγαίου
και τη Θράκη μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Ειδικά δε για το Misak-ı
Milli, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του με τίτλο: Κεμάλ Ατατούρκ και Ταγίπ Ερντογάν: Misak-ı Milli ο Εθνικός Όρκος των Τούρκων, ανέφερε τα εξής: «Το Κέντρο Χειρισμού Κρίσεων της
τουρκικής πρωθυπουργίας φέρει την ονομασία
Misak-ı Milli (Εθνικός Όρκος). Η ονομασία αυτή
είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική ως προς τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας έναντι
των γειτονικών της χωρών (σ.σ. το
Misak-ı Milli αφορά στο έγγραφο πολεμικής
προπαρασκευής που εγκρίθηκε στις 28-1-1920), δεδομένου ότι αφενός
χρησιμοποιείται στις εγκαταστάσεις ενός κρίσιμου δημόσιου φορέα, όπως είναι το
Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων της πρωθυπουργίας, αφετέρου έχει προφανή συμβολική
σημασία. Το τι σημαίνει στην ουσία το
Misak-ı Milli, το προσδιορίζει ο Τούρκος καθηγητής
της Ιστορίας Ν
uri
Köstüklü (σ.σ. είναι μέλος της Ανώτατης
Επιτροπής Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας 
του Ατατούρκ στην Πρωθυπουργία) σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μελέτη του
με τίτλο: Ο 
Misak-ı Milli και οι Εθνικοί Στόχοι του Ατατούρκ σχετικά
με την Εξωτερική Πολιτική. Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Μουσταφά Κεμάλ δήλωσε ότι: “Κάθε
έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο
Misak-ı Milli. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω
πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (σ.σ. εννοεί τα νησιά του Αιγαίου και
την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη
Θεσσαλονίκη και τη Θράκη.
»
(www.geostrategy.gr/11-02-2011)
Ενισχυτικό της άποψης
αυτής, αποτελεί ο ακόλουθος χάρτης που κυκλοφορεί ευρέως στην Τουρκία και
παρουσιάζει αναλυτικά τις περιοχές που περιλαμβάνονται στο Misak-ı Milli, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ
μέχρι και την εποχή του Ταγίπ Ερντογάν, καταδεικνύοντας ότι η κεμαλική
κληρονομιά είναι αδιαπραγμάτευτη και διαχρονική.

  

Επισημαίνεται ιδιαίτερα
ότι, στις 23-3-2013, ο παραπάνω χάρτης δημοσιεύθηκε εκ νέου από την τουρκική
εφημερίδα Milliyet,
της οποίας ο ιδιοκτήτης Erdoğan Demirören έχει
στενές σχέσεις με τον Τούρκο πρωθυπουργό και ο όμιλος του διαθέτει μια εταιρεία
πετρελαίου, επτά εταιρείες φυσικού αερίου και μια εταιρεία γεωθερμικής ενέργειας.
Ένα ακόμη
δείγμα της τουρκο-κουρδικής συμμαχίας για την αναβάθμιση του ρόλου της
Τουρκίας, τόσο για τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του βορείου Ιράκ όσο
και για την έξοδο αυτών στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτελεί η ακόλουθη προσφώνηση
που έκανε ο Κούρδος Osman
Baydemir
, δήμαρχος
της πόλεως Diyarbakir, στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου,
μια εβδομάδα πριν την εορτή Νεβρόζ: «Η
Τουρκία θα πρέπει να στηρίζει και να εγείρει αξιώσεις για τους Κούρδους της
Συρίας και τους Κούρδους του βορείου Ιράκ, με τον ίδιο τρόπο που ενεργεί για
τους Τούρκους της βόρειας Κύπρου και του Κιρκούκ
.» (Δημοσιογράφος Can Dündar, τουρκική εφημερίδα Milliyet/17-3-2013)      
Σήμερα, ο
τουρκικός λαός, που ζει στην αρχαία Ανατολία, την Τουρκία, πρέπει να γνωρίζει ότι
η κοινή συμβίωση του με τους Κούρδους, για χίλια χρόνια περίπου κάτω από τη
σημαία του Ισλάμ, στηρίζεται στην αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη. Στην πραγματικότητα,
σ’ αυτήν την αδελφοσύνη δεν υπάρχει και δεν πρέπει να υπάρχει  η έννοια της εκπόρθησης, της απάρνησης, της
απόρριψης, της καταναγκαστικής αφομοίωσης και του ξεκληρίσματος.
Για τον
Οτζαλάν η θρησκεία δεν αποτελεί τον βασικό παράγοντα συμφιλίωσης των Τούρκων με
τους Κούρδους. Ωστόσο, με την επίκληση του Ισλάμ επιδιώκει να δημιουργήσει για
τον εαυτό του ένα ηπιότερο και θρησκευόμενο προφίλ, προκειμένου να έχει ευρεία
και μαζική αποδοχή. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το πρόσφατο μήνυμα που έστειλε
ο Κούρδος ηγέτης στον Fethullah Gülen,
μέσω του Sırrı Süreyya Önder βουλευτή του κουρδικού κόμματος BDP, επισημαίνοντας τα εξής: «Θα εργασθούμε από κοινού για την ειρήνη και
μια δημοκρατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Δώστε τους χαιρετισμούς μου στον αξιοσέβαστο
Fethullah Gülen. Εγώ είμαι αυτός που τον καταλαβαίνει καλύτερα από όλους τους άλλους.
» (τουρκική εφημερίδα Hürriyet/23-3-2013). Η εν λόγω
κίνηση του Οτζαλάν προκαλεί εντύπωση διότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση του ΑΚΡ χρησιμοποιεί το
κίνημα του Gülen,
που αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής
διακυβέρνησης της χώρας, ως ένα νέο ψυχολογικό όπλο για την εξάλειψη του
ΡΚΚ και την αφομοίωση του κουρδικού πληθυσμού, με τη δημιουργία σχολείων,
κατηχητικών και θρησκευτικών οργανώσεων από το δίκτυο του εν λόγω ιμάμη.
Άλλωστε αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που το κουρδικό κίνημα προεκλογικά (το
2011) προέβη στην κίνηση της «θρησκευτικής απειθαρχίας» καλώντας τα μέλη του να
μην προσέρχονται για προσευχή στα τζαμιά, αλλά σε άλλους χώρους και με Κούρδους
ιμάμηδες.
Η στρατηγική
προσέγγισης των τουρκο-ισλαμιστών προς τον Οτζαλάν έχει σαν στόχο την εξασφάλιση
της υποστήριξης των Κούρδων, που έγινε ήδη αποδεκτή από το κουρδικό κόμμα BDP, προκειμένου να αλλάξει η μορφή του
πολιτεύματος από προεδρευόμενη σε μια μορφή προεδρικής δημοκρατίας, με τον
Ερντογάν να γίνεται πρόεδρος της «Νέας Τουρκικής Δημοκρατίας». Ας σημειωθεί
ακόμη ότι τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν προτίθενται να στηρίξουν
τα εν λόγω σχέδια του Τούρκου πρωθυπουργού. Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη
ότι, στις εκλογές της 12-6-2011 η τουρκική κοινωνία αφενός αποδέχθηκε με πολύ
μεγάλη πλειοψηφία τον Ταγίπ Ερντογάν ως τον ηγέτη που θα διοικήσει τη χώρα την
επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, αφετέρου του αποστέρησε το δικαίωμα να
διαμορφώσει το νέο Σύνταγμα της χώρας χωρίς τη συναίνεση ενός ή περισσοτέρων
πολιτικών φορέων, δεδομένου ότι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις 330 έδρες που
απαιτούνται. Στο πίνακα που ακολουθεί φαίνεται η κατανομή των εδρών των
κομμάτων στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση.
Καθίσταται σαφές ότι το
μήνυμα του Οτζαλάν και η ειρηνευτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη,
πιθανόν να ανεβάσουν το ποσοστά του κόμματος ΑΚΡ στο 60% και ο Ερντογάν να
είναι ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη σε δημοσκόπηση
που πραγματοποιήθηκε το μήνα Φεβρουάριο, περίοδος που είχαν δρομολογηθεί οι
συνομιλίες με τον Οτζαλάν, το ποσοστό του ΑΚΡ από το 50% ανήλθε στο 52,7%. Εν
τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση προβληματίζεται για την εξεύρεση ενός
κατάλληλου τρόπου προσέγγισης όλων των πλευρών, αφενός καταδεικνύοντας στους
εθνικιστές-συντηρητικούς ψηφοφόρους της ότι δεν θα γίνει καμία υπαναχώρηση στην
«τρομοκρατία» (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), αφετέρου γνωρίζοντας ότι εάν δεν προβεί σε
ορισμένα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης δεν θα εξασφαλίσει τον αφοπλισμό του
ΡΚΚ και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα του.
Συνακόλουθα δε, μια
ενδεχόμενη συμμαχία Τούρκων και Κούρδων θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην
οικονομία της χώρας, τόσο στους τομείς της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων,
όσο και στην εξοικονόμηση πόρων. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για την περίοδο
1983-2011 διατέθηκαν περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για τον αγώνα εναντίον
του ΡΚΚ.
Η διαδικασία αφοπλισμού
του ΡΚΚ, εφόσον αυτή συνεχισθεί, πιθανόν να διαρκέσει 3-4 χρόνια. Επίσης, δεν
προβλέπεται το κουρδικό κίνημα να παραδώσει τον οπλισμό του ούτε στην Τουρκία
ούτε στις δυνάμεις του Barzani στο
Ιρακινό Κουρδιστάν. Ίσως το ΡΚΚ να παραδώσει συμβολικά ένα μέρος του οπλισμού του
στους Αμερικανούς, αφενός λόγω αυτοσεβασμού για το μακροχρόνιο αγώνα που έδωσε
και θα συνεχίσει να δίδει, αφετέρου λόγω της αμοιβαίας εμπιστοσύνης που υπάρχει
μεταξύ ΗΠΑ-ΡΚΚ. Όπως γίνεται κατανοητό, η ιδέα του πλήρους αφοπλισμού του ΡΚΚ
αποτελεί ουτοπία, δεδομένου ότι, μετά την αποχώρηση των αμερικανικών
στρατευμάτων από το Ιράκ και τις εξελίξεις στη Συρία, το όρος Kandil, που ελέγχεται από το ΡΚΚ, απέκτησε
σημαντική περιφερειακή αξία και ιδιαίτερο στρατηγικό βάθος επειδή ευρίσκεται
στον άξονα Δαμασκός-Βαγδάτη-Τεχεράνη-Μόσχα.
Οι Κούρδοι με την
αντίσταση και τον ανταρτοπόλεμο στο εσωτερικό της Τουρκίας αναβάθμισαν τη θέση
τους, ειδικότερα δε, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ως
γνωστόν, στο παρελθόν τα κράτη της περιοχής, Συρία-Ιράν-Τουρκία-Ιράκ, είχαν
συνάψει συμμαχία εναντίον του ΡΚΚ. Όμως τώρα, η κατάσταση έχει μεταβληθεί και ο
κουρδικός παράγοντας διεκδικεί ένα περιφερειακό και ρυθμιστικό ρόλο στην
περιοχή. Για το λόγο αυτό, οι εθνικιστικοί κύκλοι στην Τουρκία προειδοποιούν
την κυβέρνηση ότι οι πραγματικές προθέσεις των Κούρδων εστιάζονται αποκλειστικά
στο κέρδος χρόνου προκειμένου στο μέλλον να διεκδικήσουν την αυτονομία
τους. 
Προς το παρόν, δεν
προβλέπεται οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες κράτησης του Οτζαλάν και χορήγηση
γενικής αμνηστίας στους αντάρτες του ΡΚΚ και στα φυλακισμένα μέλη του KCK. Τα θέματα αυτά πιθανόν να τεθούν
προς συζήτηση μετά την παρέλευση χρονικού διαστήματος 6 μηνών, οπότε θα
αξιολογηθεί εκ νέου η κατάσταση αναφορικά με την πρόοδο κατάπαυσης των
εχθροπραξιών και αφοπλισμού του ΡΚΚ. Συγχρόνως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο
Ερντογάν απέκλεισε την περίπτωση χορήγησης γενικής αμνηστίας λέγοντας τα εξής:
«Εμείς επανειλημμένα δηλώσαμε ότι γενική
αμνηστία δεν θα υπάρξει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει
». (Τουρκική
εφημερίδα ΖΑΜΑΝ/03-03-2013)   
Η προσέγγιση Ερντογάν-Οτζαλάν
έχει τα χαρακτηριστικά αλλαγής των ισορροπιών σε όλη την περιοχή, δεδομένου ότι
θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω η θέση της Άγκυρας, ειδικά σε μια περίοδο που οι
σχέσεις της με τη Συρία και την κεντρική διοίκηση του Ιράκ βρίσκονται στο
ναδίρ. Για το λόγο αυτό, η Τουρκία έχει προετοιμασθεί, προκειμένου να
αντιμετωπίσει οποιοδήποτε τορπιλισμό της τουρκο-κουρδικής συνδιαλλαγής τόσο από
διάφορους εθνικιστικούς κύκλους στο εσωτερικό της χώρας, όσο και από άλλα κράτη
των οποίων τα συμφέροντα επηρεάζονται αρνητικά.
Η κρίση στη Συρία
αποτελεί έναν «κεκαλυμμένο» πόλεμο εξουσίας και προβολής ισχύος σε μια από τις
πιο κρίσιμες και πιο στρατηγικές περιοχές του κόσμου. Οι συριακές εξελίξεις
επηρεάζουν άμεσα τη θέση της «Νέας Τουρκίας» τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο
και στο εξωτερικό για τους εξής λόγους: πρώτον, εάν δεν επιλυθεί το κουρδικό
πρόβλημα η Άγκυρα δεν θα μπορέσει να βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση. Και
δεύτερον, εάν η Τουρκία δεν βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση δεν θα
μπορέσει να αυξήσει την περιφερειακή της ισχύ και να αποκτήσει ρυθμιστικό ρόλο
στη διαμόρφωση της νέας Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση στο νέο ισλαμικό
κόσμο. Εντούτοις, τα μέχρι τώρα γεγονότα τείνουν να βεβαιώσουν ότι ο
πρωθυπουργός Ερντογάν δεν επιδιώκει την επίλυση του κουρδικού στα πλαίσια ενός
εθνικού προβλήματος, αλλά στην προσπάθεια ώστε: πρώτον, να πεισθούν οι αντάρτες
του ΡΚΚ να εγκαταλείψουν τον ένοπλο αγώνα στα βουνά και να μεταβούν σε άλλα
κράτη. Και δεύτερον, να θέσει υπό τον έλεγχό του τον Οτζαλάν στα πλαίσια μίας
«ευαίσθητης» στρατηγικής προκειμένου το ΡΚΚ να απεμπλακεί από την επιρροή άλλων
κρατών όπως είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Κουρδιστάν του βορείου Ιράκ, η Ρωσία,
το Ισραήλ κ.λπ.   
Τέλος, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι σε περίπτωση που ευοδωθεί το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης, η
διαφαινόμενη τουρκο-κουρδική συμμαχία θα επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα όλη την
περιοχή και οι επιπτώσεις της θα εστιασθούν τόσο στον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του
βορείου Ιράκ όσο και στην έξοδο τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις23 λεπτά πριν

Οι κινητές ομάδες πυρός αεράμυνας και η απειλή των drones

Μία από τις απαντήσεις σε αυτή την απειλή ήταν η δημιουργία Κινητών Ομάδων Πυρός Αεράμυνας (Mobile Air Defense Fire Groups)....

Ιστορία - Πολιτισμός52 λεπτά πριν

17 Οκτωβρίου 1941: Η σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλλια

Στις 17/10/1941 οι Γερμανοί κατακτητές παίρνουν σκληρά μέτρα για να χτυπήσουν στη γέννησή τους τις πρώτες ένοπλες αντιστασιακές ομάδες. Κύκλωσαν...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός19 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις19 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

Δημοφιλή