Γενικά θέματα
Μια εθνικής σημασίας ανάλυση του Οικονομολόγου Γιώργου Δουδούμη. Μελετήστε την!
Μαρτίου 2013
πεντηκονταετή και πλέον ιστορία της ευρωπαϊκής συμβίωσης των κρατών-μελών
ανέκυψαν συχνά προβλήματα, αρκετά των οποίων υπήρξαν σύνθετα και ως εκ τούτου
δυσεπίλυτα.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι εταίροι κατέληγαν σε συμβιβασμούς
βοηθούντος ενίοτε και κάποιου από μηχανής θεού. Με την υιοθέτηση όμως του
κοινού νομίσματος η συμβίωση έγινε πολύπλοκη και εξαιρετικά δύσκολη διότι
απαιτούνται οι ίδιες επιδόσεις από πολλές σε αριθμό και διαφορετικές σε
ποιότητα και αποδόσεις οικονομίες. Πρόκειται για έναν οικονομικό συνεταιρισμό,
στον οποίο συμμετέχουν χώρες με διαφορετικές δυνατότητες ουσιαστικής συμβολής η
κάθε μια.
κοινώς αποδεκτό, ότι η ελληνική οικονομία παρουσιάζει συνδυασμό βασικών
λειτουργικών ανεπαρκειών, που την κατατάσσουν σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση
με τις περισσότερες από τις υπόλοιπες 16 οικονομίες της ευρωζώνης. Σε σύγκριση
με την πρότερη κατάσταση, δηλ. με την Ελλάδα να έχει εθνικό νόμισμα τη δραχμή
και τεράστιο δημόσιο χρέος σε ξένο συνάλλαγμα, η συμμετοχή της Ελλάδος στην
ευρωζώνη κρίνεται επωφελής για την ελληνική οικονομία. Πρώτα υπήρχε παραγωγή σε
δραχμές και χρέη σε συνάλλαγμα με συνέπεια να αυξάνει το εξωτερικό δημόσιο
χρέος κάθε μέρα εξ αιτίας αλλαγών των συναλλαγματικών ισοτιμιών, που είχαν
οδηγήσει τη δραχμή σε υποτιμήσεις και σε διαρκείς διολισθήσεις έναντι των
ισχυρών νομισμάτων, στα οποία βέβαια η Ελλάς είχε δανειστεί. Με άλλα λόγια,
κάθε μέρα που ανέτελλε ο ήλιος το ελληνικό εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε
δραχμές ήταν αυξημένο σε σχέση με την προηγούμενη μέρα χωρίς η Ελλάς να είχε
δανειστεί πρόσθετα ποσά. Τώρα υπάρχει παραγωγή σε ευρώ και το χρέος είναι σε
ευρώ ή στο περίπου ισοδύναμο δολλάριο και μπορεί λογικά να αναμένει κάποιος,
ότι το χρέος μπορεί να πληρωθεί με λίγη καλή προσπάθεια, εφόσον η διαχείριση των οικονομικών στη χώρα γίνεται με ορθολογικό
τρόπο, συνετά και χωρίς σπατάλες.
παρά το γεγονός ότι το ευρώ κρίνεται ως ένα υπερτιμημένο νόμισμα για τα
δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, από μία άλλη άποψη η Ελλάς έχει ένα πρόσθετο
όφελος έχοντας ως επίσημο νόμισμα το ακριβό ευρώ και όχι τη φθηνή δραχμή.
Εφόσον η Ελλάς, κακώς, πραγματοποιούσε ετήσιες εισαγωγές σε αξία τρεις έως
τέσσερις φορές μεγαλύτερη της αξίας των ελληνικών εξαγωγών (τουλάχιστον μέχρι
πριν δύο χρόνια), πλήρωνε για τις εν λόγω εισαγωγές μικρότερο τίμημα σε σχέση
με αυτό που θα πλήρωνε αν είχε ένα αδύναμο εθνικό νόμισμα. Από την άλλη μεριά
το ισχυρό και υπερτιμημένο ευρώ αποτελούσε εμπόδιο στις εξαγωγικές προσπάθειες
της Ελλάδος, αλλά λόγω της μικρής αξίας των ελληνικών εξαγωγών το τελικό
αποτέλεσμα ήταν ευνοϊκό για το ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο σε σχέση με το
ισοζύγιο που θα διαμορφωνόταν αν αντί του ευρώ υπήρχε ένα μη ισχυρό εθνικό
νόμισμα όπως ήταν η δραχμή μέχρι την αντικατάστασή της.
από μια πιο ουσιαστική άποψη και σε πιο μακροχρόνια θεώρηση το ισχυρό ευρώ που
δεν αντανακλούσε μια εύρωστη οικονομία, αλλά ήταν το νόμισμα μιας αδύναμης
ελληνικής οικονομίας, «φούσκωσε» τις τιμές των προϊόντων και τους μισθούς, που
όμως δεν ανταποκρίνονταν σε αξία στο ισχυρό ευρώ. Οι εν λόγω ανατιμήσεις των
προϊόντων και οι αυξήσεις των μισθών μετά την αλλαγή του νομίσματος (από τη
δραχμή στο ευρώ) δεν ανταποκρίνονταν ούτε στην πραγματική αξία των προϊόντων,
ούτε στην παραγωγικότητα της εργασίας με αποτέλεσμα να ζητηθεί στο τέλος του
πάρτυ να γίνουν επώδυνες διορθώσεις, που γύρισαν τους οικονομικούς δείκτες
κάποια χρόνια πίσω και αυτό βέβαια μετά από έναν μακράς διάρκειας εκτροχιασμό
δεν ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτό χωρίς κραυγές, πόσο μάλλον όταν έγιναν λάθη
επί λαθών και πλήθος αδικιών και τα σπασμένα των περασμένων ετών δεν
κατανεμήθηκαν δίκαια, αλλά πληρώθηκαν δυσανάλογα από μερίδα των πολιτών και
μάλιστα από αυτούς που είχαν επωφεληθεί λιγότερο από το οικονομικό παραστράτημα
της χώρας. Αν τα βάρη είχαν επιμεριστεί δίκαια, το φορτίο για τον καθένα θα
ήταν υποφερτό και η οικονομία δεν θα είχε οδηγηθεί σε τέτοιου βαθμού ύφεση επί
τόσα χρόνια. Δυστυχώς, τη διαχείριση την πραγματοποίησε μια πολιτική ηγεσία
κατωτάτης στάθμης, ανεύθυνη,
ανίκανη και διεφθαρμένη, που εκτός από την οικονομική καταστροφή στην οποία
οδήγησε τη χώρα δυσφήμησε πολλαπλώς το όνομα της Ελλάδος στο εξωτερικό
υποβαθμίζοντας το κύρος της σε τριτοκοσμικό επίπεδο.
λοιπόν τέθηκε το ερώτημα: Πρέπει η Ελλάς να κρατηθεί στη ευρωζώνη και γιατί;
απάντηση μέχρι κάποια χρονική στιγμή μπορούσε να δοθεί γρήγορα και ήταν θετική,
αλλά από ένα σημείο και μετά, με δεδομένο τον τρόπο αντιμετώπισης του θέματος
από τους «εταίρους» μας, δικαιολογείται να υφίσταται ένας έντονος σκεπτικισμός.
Όμως οι εξελίξεις αποκάλυψαν, ότι υφίσταται γενικότερα πρόβλημα ευρωζώνης και η
κρίση που εμφανίστηκε ταχύτατα και στις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Κύπρο
έχει κάνει ήδη ζημιά που δεν διορθώνεται με τους πρόχειρους μηχανισμούς που
στήθηκαν με καθυστερήσεις. Ασθενής δεν είναι μόνο η Ελλάς. Εκτός των άλλων
πασχόντων από «μεσογειακή αναιμία» η ευρωζώνη η ίδια ασθενεί πλέον βαριά και
υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι οι πιθανότητες αποκατάστασης της υγείας της
λιγοστεύουν όσο κυλάει ο χρόνος. Άρα το ερώτημα αν θα βγει η Ελλάς από το ευρώ
ή όχι έχει περιορισμένη σημασία μπροστά στις ορατές εξελίξεις, που αφορούν την
ίδια την ευρωζώνη και κατ’ επέκταση την ίδια την Ευρ. Ένωση.
Ελλάδα εθελοτυφλούμε συστηματικά. Οι σήμερα κυβερνώντες επαναπαύονται στις
διαβεβαιώσεις τρίτων, ότι η Ελλάς δεν θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης και δεν αντιλαμβάνονται
ότι πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της ευρωζώνης. Αντί λοιπόν να ασχολούμεθα με
το αν συμφέρει την Ελλάδα το ευρώ ή η δραχμή πρέπει να ασχοληθούμε με την
προετοιμασία της επόμενης φάσης της εθνικής μας πορείας.
διά ταύτα, θεωρείται βέβαιο ότι η
ευρωζώνη ως νομισματικός μηχανισμός δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί
ικανοποιώντας συγχρόνως ανόμοιους και μη συμβατούς μεταξύ τους οικονομικούς
οργανισμούς. Οι απόπειρες αποτελεσματικών διορθωτικών κινήσεων τα τελευταία 2-3
χρόνια έδωσαν απλά μια παράταση στην προβληματική ύπαρξη της ευρωζώνης
προσφέροντας κατά κάποιο τρόπο τον χρόνο στους ευρισκόμενους εντός του υπό
κατάρρευση οικοδομήματος να σκεφθούν πώς θα το εγκαταλείψουν χωρίς πανικό, ώστε
να αποφύγουν τα χειρότερα. Όπως πολύ εύστοχα έχει διατυπωθεί, το Ενιαίο
Ευρωπαϊκό Νόμισμα αποδείχθηκε Ενιαίο Ευρωπαϊκό Νόμιζα.
είτε
αλλαγές στη λειτουργία της, είτε
επιβληθεί θα έχει τις αντίστοιχες πιθανές συνέπειες στο σύνολο της ΕΕ, ήτοι
διάλυση,
ευρωζώνης
διάλυση της ευρωζώνης με πλήρη κατάργηση του ευρώ είναι όχι μόνο πιθανή, αλλά
και συμφέρουσα για πολλούς, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός ευρωζώνης. Οι
οικονομικώς πολύ ισχυρές χώρες της ευρωζώνης είναι πολύ πιθανόν να επιλέξουν να
συνεχίσουν μόνες τους την ανηφόρα που αντιμετωπίζουν εν μέσω ενός αυξανόμενου
οικονομικού ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και να απαλλαγούν από τα βαρίδια
που τους περιορίζουν τον αναπτυξιακό δυναμισμό και τους στερούν την αναγκαία
ευελιξία, η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου να αντιδρούν επιτυχώς στις
όποιες προκλήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού. Ο κόσμος δεν είναι πλέον αυτός που
ήταν όταν σχεδιάστηκε η Ευρ. Ένωση. Τότε υπήρχαν εκτός Ευρώπης, ως μεγάλες
οικονομικές δυνάμεις, μόνον οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Σήμερα η Κίνα διεκδικεί για
το κοντινό μέλλον την πρωτιά από τις ΗΠΑ και επαρκώς αιτιολογημένες φιλοδοξίες
για σημαντικό μερίδιο στην παγκόσμια πίτα προβάλλουν η Βραζιλία, η Ινδία, η
Ρωσσία, ενώ στην Ευρώπη έχει γιγαντωθεί η Γερμανία, η οποία ασφυκτιά στο
ευρωπαϊκό της κοστούμι. Η Αγγλία (ακόμη και μετά μια ενδεχόμενη
ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας) και η Γαλλία προβλέπεται να παραμείνουν μεταξύ
των κορυφαίων οικονομικών δυνάμεων στο διεθνές σκηνικό όπως και η Ιαπωνία.
Ακόμη και η φαινομενικά μεσαίου μεγέθους, λόγω έκτασης και πληθυσμού, Ολλανδία
βρίσκεται μεταξύ των πρωταγωνιστών του διεθνούς εμπορίου κατέχοντας την 7η
θέση στις εξαγωγές παγκοσμίως (2011), σε καλύτερη θέση από την Ιταλία (8η),
τη Ρωσσία (9η) και το Ην. Βασίλειο (10ο). Αντίστοιχα
υπολογίσιμη είναι η Νότ. Κορέα ευρισκόμενη στην 6η θέση. Για λόγους
σύγκρισης αναφέρεται ότι η Ελλάς κατέχει την 65η θέση.
Επιμήκυνση του βίου της ευρωζώνης με ριζικές αλλαγές
οικοδόμημα, με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσει να αποφέρει μεγάλα οφέλη στις
ηγετικές δυνάμεις της ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία), ενδέχεται να
επιχειρηθούν ριζικές μεταβολές με βαθιές τομές, ώστε να αποφευχθεί προσωρινά ο
κίνδυνος που κρύβει πάντα μια μοναχική πορεία στο διεθνή οικονομικό στίβο για
ισχυρές χώρες που θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό. Τέτοιου είδους ριζικές
μεταβολές θα είχαν επιπτώσεις στη δημοσιονομική ανεξαρτησία των χωρών-μελών και
πιθανότατα στην εθνική τους κυριαρχία, εφόσον θα ήταν αναγκαίο να εκχωρηθούν
εθνικές αρμοδιότητες σε νέους ευρωπαϊκούς θεσμούς με απόλυτο έλεγχο σε
συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο, ότι μια τέτοια
προσπάθεια θα έριχνε νερό στο μύλο των επιχειρημάτων του Ην. Βασιλείου, το
οποίο ενδεχομένως να έπειθε και άλλες χώρες να αντισταθούν (με δεδομένο το
προηγούμενο του ναυαγίου των δημοψηφισμάτων για το «ευρωπαϊκό σύνταγμα», που
είχαν προσπαθήσει κάποιοι να επιβάλλουν) με πιθανή συνέπεια ένα βαθύ ρήγμα
τουλάχιστον μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης και των εκτός ευρωζώνης χωρών της
Ευρ. Ένωσης. Επίσης δεν είναι
σίγουρο, ότι οι όποιες ριζικές αλλαγές, που ενδεχομένως θα προταθούν, θα
κριθούν κατάλληλες και αποτελεσματικές και θα πείσουν για την αναγκαιότητά
τους. Σε μια κλονισμένη (αν όχι διχασμένη) Ευρώπη των 28 (μετά την αναμενόμενη
ένταξη της Κροατίας στην Ευρ. Ένωση τον Ιούλιο 2013), με το κλίμα φορτισμένο
λόγω της ύφεσης και της συνακόλουθης ανεργίας και εν μέσω αυστηρών
δημοσιονομικών μέτρων είναι μάλλον άσχημη στιγμή να επιχειρηθούν τόσο βαθιές
τομές χωρίς να υπάρχει σαφής βεβαιότητα ότι αυτές θα φέρουν τα επιθυμητά
αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, η λύση αυτή φαίνεται να έχει τις λιγότερες
πιθανότητες, παρά το γεγονός ότι μέχρι τώρα η Ευρ. Ένωση έχει διακριθεί στο να
καταλήγει σε συμβιβαστικές μεσαίες λύσεις που ικανοποιούν όσο το δυνατόν
περισσότερα κράτη-μέλη. Τα όποια πρόσφατα μέτρα ελήφθησαν για τη διάσωση της
ευρωζώνης και οι σχετικοί πανηγυρισμοί δεν ξεγελούν και δεν αλλάζουν την
πραγματικότητα, ότι δηλαδή με αυτά απλά κάποιοι κέρδισαν χρόνο μέχρις ότου η
παγκόσμια οικονομική κατάσταση πάψει να καλύπτεται από τη σημερινή ομίχλη.
Διάσπαση της ευρωζώνης
περισσότερες πιθανότητες ως επιλογή δεδομένου ότι, ασχέτως του είδους της
διάσπασης, μπορεί να εμφανισθεί ως μια συμβιβαστική λύση και να χαιρετιστεί
μάλιστα και ως ακόμη μια επιτυχία με το σκεπτικό, ότι το όποιο διαζύγιο θα
είναι συναινετικό και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι -και αυτοί που θα φύγουν και
αυτοί που θα παραμείνουν- ασχέτως του ποίοι θα φύγουν και ποίοι θα μείνουν.
Σημαντικό σε μια τέτοια εκδοχή είναι το πώς θα συνεχίσουν αυτοί που θα φύγουν.
Ήδη έχουν μελετηθεί δύο πιθανές εκδοχές για την ενδεχόμενη διάσπαση της
ευρωζώνης.
την Κύπρο και την Ελλάδα. Το σκεπτικό είναι απλό και λογικό. Όποιος δεν μπορεί
να τρέξει άλλο εγκαταλείπει. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι καταρχήν εξεταστέο
τί έκταση θα πάρει η διάσπαση, δηλαδή πόσοι είναι αυτοί που δεν αντέχουν άλλο. Αν
είναι να αποτραπεί η αναγκαστική αποχώρηση μόνο της Κύπρου ή της Ελλάδος, το
κόστος διάσωσης αξίζει τον κόπο, εφόσον δεν θα διακινδυνεύσει ολόκληρο το
ευρωπαϊκό νομισματικό οικοδόμημα, διότι τα μεγέθη είναι μικρά και μπορούν να
καλυφθούν, οπότε δεν υφίσταται ζήτημα. Άλλο πράγμα βέβαια η γερμανική απληστία,
που όποτε μπορεί επιχειρεί να βγάλει και από τη μύγα ξύγκι, όπως δείχνει και η
τρέχουσα γερμανική «αλληλεγγύη» στην Κύπρο. Άρα το θέμα αφορά τουλάχιστον 2-3
χώρες μεταξύ των οποίων τουλάχιστον μια μεγάλη (Ιταλία ή Ισπανία). Στη συνέχεια
είναι εξεταστέο τί κόστος (οικονομικό και μη) θα είχε η αποσύνδεση τόσο για
τους μεν όσο και για τους δε. Πρόσθετα, θα πρέπει να μελετηθεί τί επιπτώσεις
μπορεί να έχει μια τέτοια διάσπαση στο μέλλον της ίδιας της Ευρ. Ένωσης. Κατά
περίπτωση οι επιπτώσεις θα έχουν διαφορετικό ειδικό βάρος. Διαφορετικό θα είναι
να φύγει η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος από το να φύγει η
Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Κύπρος.
πρώτη τη Γερμανία και εταίρους τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Αυστρία και τη
Φινλανδία. Οι χώρες αυτές αποχωρώντας από την ευρωζώνη θα άφηναν μια καλή
«κληρονομιά», ένα νόμισμα με καλό όνομα, στους πρώην εταίρους τους (ώστε με
δεδομένο ότι όλοι θα εξακολουθούν να κολυμπούν στην ίδια λίμνη να τους
εξασφάλιζαν μια καλή βάση για ένα αισιόδοξο αύριο, παρά την υποτίμηση που θα
ήταν αναγκαία να πραγματοποιηθεί) και θα στεγάζονταν κάτω από ένα νέο ισχυρό
νόμισμα επιπέδου ελαφρώς ισχυρότερου του σημερινού ευρώ. Έτσι θα μπορούσε να
συντηρηθεί μια εταιρική σχέση μεταξύ των δύο ομάδων αποτελουμένων από πρώην
εταίρους ισχυροποιημένη ενδεχομένως από μία σταθερή ισοτιμία μεταξύ του ευρώ
και του νέου ισχυρότερου νομίσματος των οικονομικώς ισχυροτέρων χωρών. Κατ’
αυτόν τον τρόπο το τρένο της Ευρ. Ένωσης θα συνέχιζε το ταξίδι του, αλλά θα
υπήρχαν άλλα βαγόνια για τους μεν και άλλα για τους δε. Υπέρ της αποχώρησης από
το ευρώ των ισχυροτέρων οικονομικώς χωρών τάχθηκαν σε σχετική εκδήλωση της
δεξαμενής σκέψης «Notre
Europe», που έγινε τον Ιανουάριο 2013
στις Βρυξέλλες, πέντε μη ευρωσκεπτικιστές Ευρωπαίοι οικονομολόγοι, οι οποίοι
όμως δεν πήραν θέση όσον αφορά την επιλογή ενός νέου νομίσματος ή την υιοθέτηση
εθνικών νομισμάτων από αυτές.
Διάλυση της Ευρ. Ένωσης
περιέχουν τον κίνδυνο να παρασύρουν με τη διάλυση της ευρωζώνης ολόκληρο το
«ευρωπαϊκό σπίτι». Με δεδομένη την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έχει
επέλθει στις οικονομίες των μεσογειακών χωρών της ζώνης του ευρώ και όχι μόνο,
μια επίσημη διάλυση της ευρωζώνης θα έδινε ουσιαστικά το σύνθημα: «Τους ζυγούς
λύσατε»! Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, στην όποια εθνική
κυβέρνηση από τις χώρες που έπαθαν τα μύρια όσα, με πρώτη την Ελλάδα, να
αντισταθεί στην πιθανή κοινωνική πίεση για ανατροπή των στρεβλώσεων που έχει
επιβάλει η Ευρ. Ένωση στη λειτουργία των οικονομιών τους. Το τέλος για τα
καρτέλ των σούπερ-μάρκετς και τις φθηνές εισαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών
προϊόντων από το εξωτερικό και ευρύτερα της έλλειψης κρατικής προστασίας της
εγχώριας παραγωγής και των καταναλωτών θα ήταν αυτόματο. Τυχόν υποστηρικτές της
Ευρ. Ένωσης δεν θα είχαν κανένα ηθικό έρεισμα να υποστηρίξουν μηχανισμούς που
βύθισαν τη χώρα στην ύφεση, εξαθλίωσαν μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της,
δημιούργησαν στρατιές ανέργων και έστειλαν στη μετανάστευση χιλιάδες νέους
επιστήμονες, επιτρέποντας από την άλλη μεριά σε ξένους μετανάστες, υπό την
προστασία μηχανισμών της Ευρ. Ένωσης, να εγκατασταθούν στις χώρες-μέλη και να
δημιουργήσουν πρόσθετα προβλήματα στις ντόπιες κοινωνίες (εγκληματικότητα,
προβλήματα υγείας, ελλείμματα στα κοινωνικά ταμεία κ. ά.). Ως εκ τούτου
θεωρείται βέβαιο, ότι εφόσον παύσει να υπάρχει για τον κόσμο η αιτία που είχε
«αγαπηθεί» η Ευρ. Ένωση, δηλ. η προσδοκία γρήγορου πλουτισμού, θα καταρρεύσει ο
μύθος της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης, που μετέτρεψε ελεύθερους
ανθρώπους σε κοπάδια καταναλωτών, οι οποίοι αφέθηκαν να χτίσουν όνειρα πάνω σε
άμμο.
Επιμήκυνση του βίου της Ευρ. Ένωση με μετατροπές
ευρώ, μπορεί να αποτελέσει η προσωρινή επιβίωση της Ευρ. Ένωσης με μετατροπές,
που θα έχουν να κάνουν όχι μόνο με
τα συμβαίνοντα στο εσωτερικό της, αλλά, κυρίως, με τις παγκόσμιες εξελίξεις
όσον αφορά πρωτίστως τον διεθνή ανταγωνισμό από τις απελευθερωμένες οικονομίες,
που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αξιοποίησαν συγκριτικά τους πλεονεκτήματα.
Συνεπώς, όποια λύση και να προτιμηθεί όσον αφορά το ευρώ, οι συνέπειες στη
λειτουργία της Ευρ. Ένωσης θα είναι άμεσα αισθητές, εφόσον θα επηρεάσουν έντονα
τις σχέσεις με τους εμπορικούς της εταίρους. Το εργατικό κόστος ως βασικό
στοιχείο παίζει όλο και πιο βαρύνοντα ρόλο στη διεθνή ανταγωνιστικότητα και
θεωρείται σχεδόν βέβαιο, ότι σε λίγα χρόνια η Ευρ. Ένωση θα καταφύγει σε
περιοριστικά μέτρα όσον αφορά τις εισαγωγές της. Με πρώτο βιολί στην Ευρ. Ένωση
σήμερα τη Γερμανία, τα προϊόντα της οποίας εξαρτώνται κατά ένα 70% από ζήτηση
του εξωτερικού, δεν έχουν ακόμη εκφραστεί επισήμως προχωρημένες σκέψεις για
λήψη προστατευτικών μέτρων μονομερώς εκ μέρους της Ευρ. Ένωσης. Όταν το
πρόβλημα κτυπήσει και την πόρτα της Γερμανίας (εκτιμάται ότι αυτό δεν θα αργήσει
να συμβεί) θα καταστεί αναγκαίο να αλλάξει το σκεπτικό των διοικούντων το
«ευρωπαϊκό σπίτι» προκειμένου αυτό να μπορέσει να επιβιώσει. Η συμφωνία
ελευθέρου εμπορίου μεταξύ Ευρ. Ένωσης και ΗΠΑ που διαγράφεται στον ορίζοντα
είναι ένα πρώτο βήμα συντονισμού και κοινής αμυντικής συσπείρωσης έναντι των
εκτός του παραδοσιακού ευρωατλαντικού συνασπισμού ευρισκομένων δυνάμεων, που
αναδύθηκαν στον παγκόσμιο οικονομικό στίβο τις πολύ πρόσφατες δεκαετίες.
Διάσπαση της Ευρ. Ένωσης
πιο πιθανές εξελίξεις που μπορούν να συμβούν. Το Ην. Βασίλειο έχει περάσει από
την απλή ενοχλητική ρητορική σε προχωρημένες σκέψεις, τις οποίες κάνει πλέον
φωναχτά. Έχει ήδη αναφερθεί το 2017 ως πιθανή ημερομηνία δημοψηφίσματος για να
αποφασίσει αν θα παραμείνει ή θα εγκαταλείψει την Ευρ. Ένωση. Αντίστοιχο
σκεπτικισμό εκτιμάται ότι θα εκδηλώσουν και άλλες χώρες του Βορρά με
πιθανότερες τις Δανία, Ιρλανδία, Φινλανδία, ενώ οι εξελίξεις στην τρέχουσα
κρίση που πλήττει την Ιταλία και την Ισπανία είναι απρόβλεπτες. Η Ισπανία με
σημαντικά οφέλη από τα κοινοτικά Ταμεία και αντικειμενικά πιο συντηρητική
εκτιμάται, ότι μόνο με ένα εξαιρετικά κακό σενάριο σε σχέση με το ευρώ θα
αποφάσιζε την ολική ρήξη, όμως η Ιταλία στέκεται πιο καλά στα πόδια της ως οικονομία
και θα έπαιρνε πιο εύκολα μια απόφαση για να συνεχίσει μόνη εκτός Ευρ. Ένωσης.
Υπάρχει άλλωστε πιο πρόσφορη πολιτική υποδομή στην Ιταλία, όπως έδειξαν και οι
βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2013, ενώ στην Ισπανία είναι σχεδόν
ανύπαρκτη η αριστερή πολιτική σκέψη που θα προτείνει ολική ρήξη. Η Ισπανία, πιο
εύκολα, μπορεί ως θύμα της κρίσης του ευρώ να πληρώσει την ύφεση και την
ανεργία με την απόσχιση της Καταλονίας ή και της Χώρας των Βάσκων και η
διάσπαση να είναι εσωτερική και όχι σε σχέση με την Ευρ. Ένωση. Διάσπαση της
Ευρ. Ένωσης μπορεί ακόμη να προκληθεί με πρωτοβουλία των οικονομικά ισχυρών
χωρών-μελών προκειμένου αυτές να προχωρήσουν σε επόμενη φάση στη δημιουργία
μιας νέας ένωσης συμφερόντων, που θα διευκόλυνε και την υιοθέτηση ενός νέου νομίσματος
από αυτές.
οι εθνικές λύσεις προβάλλουν ως
μονόδρομος ακόμα και αν δοθεί κάποια επιμήκυνση όσον αφορά τον οριστικό
τερματισμό ύπαρξης της ευρωζώνης. Η Ευρ. Ένωση στα τόσα χρόνια ύπαρξής της δεν
κατάφερε να πείσει και δεν δικαιολόγησε την ευφορία και την αισιοδοξία που
διάχυτη άνοιγε δρόμους για νέες εντάξεις κρατών όσο καιρό δεν υπήρχαν βοριάδες
και καταιγίδες. Με καλό καιρό και κατηφόρα η πορεία συνεχιζόταν ανέμελα. Ο 21ος
αιώνας έβαλε όμως δύσκολα και οι Ευρωπαίοι πολίτες, ασχέτως εθνικότητας,
άρχισαν να βλέπουν με πιο κριτικό μάτι τα καμώματα της Ευρ. Ένωσης, η οποία
εξελίχθηκε σε έναν γραφειοκρατικό στενοκέφαλο γίγαντα που κοστίζει όλο και
περισσότερα χρήματα και έχει απομακρυνθεί με ταχύ ρυθμό από τις δημοκρατικές
αρχές που τόσο έντονα είχε η ίδια επί δεκαετίες διαφημίσει. Η σημερινή Γερμανία δρα εντός της Ευρ. Ένωσης όπως
η Σοβ. Ένωση εντός του διαλυθέντος Ανατολικού Μπλοκ και το Βερολίνο έχει
υποκαταστήσει τις Βρυξέλλες ως κέντρο αποφάσεων.
οποία με ανταγωνιστικές αδυναμίες επιθυμεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις τα
πλεονεκτήματα της επερχόμενης εθνικής λύσης είναι ιδιαίτερα σημαντικά.
Παρέχοντας δασμολογική προστασία μπορούν ευκολότερα να βρεθούν επενδυτές τόσο
από το εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Η ελληνική παραγωγή χρειάζεται προστασία
όσο ποτέ άλλοτε. Δεμένη χειροπόδαρα από τους κοινοτικούς περιορισμούς η Ελλάς
μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι που εισάγει κάθε είδους προϊόντα, βιομηχανικά και
αγροτικά, τόσο από χώρες προηγμένης τεχνολογίας όσο και από χώρες χαμηλού
κόστους εργασίας. Η έλλειψη δυνατότητας να ανταγωνιστούν τα φθηνά εισαγόμενα
φρούτα και λαχανικά από τη Βόρ. Αφρική, τη Λατινική Αμερική, την Τουρκία, αλλά
και τη μεσογειακή Ευρώπη οδήγησε πλήθος Ελλήνων καλλιεργητών στο να
εγκαταλείψουν τα χωράφια τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αθήνα και
στα άλλα αστικά κέντρα ως πωλητές επίσης εισαγομένων ενδυμάτων, υποδημάτων και
άλλων καταναλωτικών προϊόντων, συμμετέχοντας έτσι στη διατήρηση του εμπορικού
μας ελλείμματος στα ύψη και τροφοδοτώντας τον φαύλο κύκλο που οδήγησε την
Ελλάδα στην πτώχευση. Η Ελλάδα εκτιμάται ότι απελευθερωμένη από
τους κάθε είδους κοινοτικούς περιορισμούς και ακολουθώντας μία πολιτική
υπεράσπισης κατά προτεραιότητα των δικών της συμφερόντων θα βρει γρήγορα το
δρόμο της και θα επανέλθει σε μακροχρόνια πορεία δυναμικής ανάπτυξης.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
