ΕΙΝΑΙ σαφές πως δύσκολα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα καταφέρει να πείσει ώστε να αναλάβει πρωτοβουλίες εκτόνωσης. Κυρίως επειδή δεν μπορούν να τον εμπιστευθούν οι εμπλεκόμενοι. Την ίδια ώρα, οι άλλοι βασικοί παίκτες προφανώς και αντιλαμβάνονται προς ποια κατεύθυνση θέλει να κινηθεί η Άγκυρα. Όσοι παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις, τις τουρκικές ενέργειες, προφανώς και γνωρίζουν ποιος είναι ο τουρκικός σχεδιασμός. Η πρόθεση του καθεστώτος Ερντογάν είναι να αναδειχθεί η Τουρκία σε μεγάλο παίκτη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, είναι πρόδηλη η προσπάθεια για  αποστασιοποίησή της Τουρκίας  από τη ∆ύση καθώς αυτό, θεωρούν στην Άγκυρα, μπορεί να τους προσφέρει δυνατότητες για υλοποίηση των σχεδιασμών τους. Να αναδειχθεί, δηλαδή, η χώρα αυτή σε περιφερειακή δύναμη.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ θέλει διακαώς ρόλο στο Μεσανατολικό. Όπως έπραξε και στο Ουκρανικό. Στην περίπτωση αυτή, τόσο οι δυτικοί όσο και η Μόσχα, το Κίεβο, πρόσφεραν στον Ερντογάν «χώρο» για να ασκήσει «μεσολαβητικό ρόλο». Το τι έχει πετύχει είναι ένα μεγάλο θέμα. Το τι κέρδισε από αυτή την «μεσολάβηση» επίσης είναι μεγάλο ζήτημα. Γιατί επί της ουσίας κέρδισε παρά να προσφέρει.

Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ της κατοχικής δύναμης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Την ώρα που όλοι παρακολουθούσαμε τα τεκταινόμενα στο Ισραήλ, η Τουρκία βομβάρδιζε τους Κούρδους στη βόρεια Συρία. Την ώρα, που όλοι παρακολουθούσαν τις ραγδαίες, τραγικές εξελίξεις στην περιοχή, η Τουρκία συνεχίζει τα ανοίγματα με τις αναθεωρητικές δυνάμεις. Άλλωστε είναι και  η ίδια αναθεωρητική δύναμη. Επεκτατική και επιθετική.

ΟΙ εξελίξεις στο Ισραήλ φαίνεται πως δεν προσφέρουν στην Άγκυρα περιθώρια για να κάνει παιχνίδι. Αυτό, όμως, θα φανεί στη συνέχεια και πολύ σύντομα.