Γενικά θέματα
Ιταλία: Εκλογές με κομμένη την ανάσα
Ολα τα μεγάλα πολιτικά και χρηματοοικονομικά επιτελεία της υφηλίου, από
τις Βρυξέλλες έως την έδρα της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη και από το Βερολίνο
έως τα κεντρικά του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, παρακολουθούν με κυριολεκτικά
κομμένη την ανάσα την εξέλιξη των ιταλικών εκλογών, οι οποίες ξεκίνησαν
χθες μέσα σε κλίμα απόλυτης αβεβαιότητας και ολοκληρώνονται σήμερα το
μεσημέρι με την αγωνία να έχει «χτυπήσει κόκκινο» αναφορικά με το
αποτέλεσμα, το οποίο όλοι χαρακτηρίζουν «απρόβλεπτο».

Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη εκλογική αναμέτρηση του 2013 στη Γηραιά
Ηπειρο (ακολουθούν οι γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές τον ερχόμενο
Σεπτέμβριο), για μια αναμέτρηση από την έκβαση της οποίας πρόκειται να
κριθεί σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο το μέλλον της Ιταλίας, της τρίτης
μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης, αλλά και ευρύτερα το μέλλον του
ενοποιημένου ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Κι αυτό διότι εάν η Ιταλία
αποφασίσει να αποκλίνει σημαντικά από τον μεταρρυθμιστικό δρόμο που
χάραξε ο Μόντι (όπως ζητάει ο Νίκι Βέντολα, εταίρος του Μπερσάνι) ή
ακόμη και να συγκρουστεί με τις Βρυξέλλες (όπως κηρύττουν οι
Μπερλουσκόνι και Γκρίλο), τότε αυτομάτως θα τεθεί εν αμφιβόλω η
αξιοπιστία αλλά και η συνοχή της ίδιας της Ευρωζώνης.
Οι αναλυτές
μιλούν για «τις πιο απρόβλεπτες εκλογές της τελευταίας 20ετίας στην
Ιταλία», πράγμα το οποίο από μόνο του είναι αρκετό ώστε να προκαλέσει
απανωτά εγκεφαλικά σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Ουάσιγκτον.
O
ηγέτης της Κεντροαριστεράς είναι το φαβορί για την πρωθυπουργία.
Σύμφωνα με τα γκάλοπ, το Δημοκρατικό Κόμμα προπορεύεται με ποσοστό από
33% έως 34,5%
Οι κάλπες άνοιξαν στις 8 το πρωί
της Κυριακής υπό τη σκιά δημοσκοπήσεων που παρουσίαζαν την
Κεντροαριστερά του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι να προπορεύεται με ποσοστό από
33% έως 34,5%, ακολουθούμενη από την Κεντροδεξιά του Μπερλουσκόνι (29%).
Στην τρίτη θέση το Κίνημα των 5 Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο (16% έως 19%)
και στην τέταρτη ο κεντρώος Μόντι με 12%-13% (κάποιοι αναλυτές ωστόσο
προειδοποιούν πως ο Μόντι δεν αποκλείεται να πέσει ακόμη και κάτω από το
10%).
Εάν όλα τα παραπάνω επιβεβαιωθούν στην τελική καταμέτρηση,
τότε θα μιλάμε για ένα κατακερματισμένο Κοινοβούλιο με μοιρασμένες
δυνάμεις και χωρίς ξεκάθαρο νικητή στη Γερουσία, καθώς και για ένα
εκλογικό αποτέλεσμα το οποίο θα χαρακτηρίζεται επί της ουσίας από δύο
στοιχεία: την άνοδο του κωμικού Μπέπε Γκρίλο (ας όψεται η ψήφος
διαμαρτυρίας που λέγαμε παραπάνω) και την πτώση του τεχνοκράτη Μάριο
Μόντι (ας όψεται η λιτότητα). Η παραπάνω εκλογική εικόνα αντικατοπτρίζει
επί της ουσίας την ίδια την εικόνα της ιταλικής κοινωνίας.
Υφεση και σκάνδαλα
Η ύφεση (συνεχιζόμενη εδώ και έξι τρίμηνα) και η λιτότητα, εάν
συνδυαστούν με τα ουκ ολίγα κρατικά/κομματικά σκάνδαλα διαφθοράς και
κακοδιαχείρισης, έχουν γεννήσει μεταξύ των ψηφοφόρων ένα κύμα οργής
ενάντια στο παλαιό πολιτικό κατεστημένο αλλά και στον ίδιο τον Μόντι ο
οποίος για πολλούς Ιταλούς αποτελεί συνώνυμο της αδιέξοδης λιτότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, τόσο το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) του Μπερσάνι
όσο και ο μπερλουσκονικός Λαός της Ελευθερίας (PDL) μετρούν σημαντικές
απώλειες σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές του 2008, οπότε είχαν
λάβει ποσοστά 37,5% και 46,8% αντίστοιχα. Αντιθέτως, αυτός που ανεβαίνει
είναι ο Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος πλέον έχει εξελιχθεί σε εκφραστή της
λαϊκής οργής.
Αψηφώντας
το κρύο οι ακτιβίστριες της φεμινιστικής οργάνωσης Femen βγήκαν από τα
ρούχα τους και βροντοφώναξαν ενάντια στον Καβαλιέρε («Φτάνει
Μπερλουσκόνι») σε εκλογικό κέντρο του Μιλάνο, στο οποίο μετέβη ο Σίλβιο
για να ψηφίσει
Eρωτηματικά
Την εκλογική αβεβαιότητα στην Ιταλία ήρθαν να ενισχύσουν κι άλλοι
παράγοντες όπως: η σφοδρή κακοκαιρία στα βόρεια της χώρας (η οποία
ενδέχεται να τονώσει την αποχή) και το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων
(που κάποιοι το υπολογίζουν μεταξύ 11% και 25%). Παράλληλα, καθοριστικό
ρόλο στις εκλογές προβλέπεται να διαδραματίσουν και οι πολλές ψήφοι
διαμαρτυρίας (που στερούν την αυτοδυναμία από τα μεγάλα κόμματα
πριμοδοτώντας «αντισυστημικούς» λαϊκιστές τύπου Γκρίλο).
ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ Σε τέσσερις περιφέρειες θα κριθεί η μάχη της Γερουσίας
Προκειμένου να μπορέσει να σχηματίσει κανείς κυβέρνηση στην Ιταλία, θα
πρέπει να έχει την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα: σε Κάτω
Βουλή (630 έδρες) και Γερουσία (315 έδρες). Τα πράγματα είναι σχετικά
απλά στη Βουλή καθότι εκεί, όποιο κόμμα κερδίσει το μεγαλύτερο ποσοστό
σε εθνικό επίπεδο, εξασφαλίζει αυτομάτως και την πλειοψηφία (ένα ποσοστό
54% και 340 έδρες).
Αντιθέτως, τα πράγματα περιπλέκονται στη
μάχη για τη Γερουσία όπου το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται χωριστά από την
έκβαση της μάχης σε καθεμιά από τις 20 περιφέρειες της χώρας. Κάθε
περιφέρεια, ανάλογα με το μέγεθός της, αντιστοιχεί σε έναν συγκεκριμένο
αριθμό εδρών.
Αποτελεί
τη μεγάλη έκπληξη των εκλογών. Πάτησε πάνω στη λαϊκή δυσαρέσκεια και
καρπώθηκε ψήφους διαμαρτυρίας. Απορρίπτει συνεργασία με άλλα κόμματα
Ο νικητής κάθε περιφέρειας εξασφαλίζει το 55% των εν λόγω εδρών και οι
ηττημένοι, βάσει των εκλογικών τους ποσοστών, μοιράζονται τις υπόλοιπες.
Ενώ όποια παράταξη δεν πιάσει το όριο του 8% δεν εξασφαλίζει καμία
έδρα. Αναφορικά με την τρέχουσα εκλογική αναμέτρηση, η Κεντροαριστερά
των Μπερσάνι και Βέντολα (Δημοκρατικό Κόμμα/Αριστερά, Οικολογία,
Ελευθερία) προβλέπεται πως θα κερδίσει την πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή
αλλά όχι και στη Γερουσία όπου θα χρειαστεί να συνεργαστεί με κάποιο
άλλο κόμμα. Συγκεκριμένα, η μάχη για τη Γερουσία πρόκειται να κριθεί σε
τέσσερις περιφέρειες: στη Λομβαρδία (27 έδρες για τον νικητή), στη
Σικελία (14 έδρες για τον νικητή), στη Βένετο (14 έδρες για τον νικητή)
και στην Καμπανία (16 έδρες για τον νικητή). Ο Μπέπε Γκρίλο (ο οποίος
από εκεί που δεν είχε ούτε έναν βουλευτή, πλέον αναμένεται να αποκτήσει
γύρω στους 100) διεκδικεί με αξιώσεις τη νίκη στη Σικελία, ενώ Λομβαρδία
και Βένετο αποτελούν παραδοσιακά προπύργια του Μπερλουσκόνι και της
Λέγκα του Βορρά αντίστοιχα.
ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΝΕΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Τα σενάρια και τα «κλειδιά» για τις συνεργασίες την επόμενη μέρα
Δεδομένης της αβεβαιότητας, όλες οι αναλύσεις πλέον στρέφονται στις
πολιτικές συνεργασίες της επόμενης ημέρας και στον σχηματισμό κυβέρνησης
συνασπισμού.
Για τις αγορές και την Ευρώπη το ζητούμενο επί του
παρόντος είναι να μπορέσει να σχηματιστεί στην Ιταλία μια ισχυρή και
αξιόπιστη κυβέρνηση η οποία θα συνεχίσει (ενδεχομένως με κάποιες
παραλλαγές) το μεταρρυθμιστικό έργο του Μόντι.
Το πιθανότερο
σενάριο θέλει την Κεντροαριστερά να κερδίζει την πλειοψηφία στην Κάτω
Βουλή αλλά όχι και στη Γερουσία, πράγμα που σημαίνει πως αυτή θα
χρειαστεί τη συνεργασία των Κεντρώων του Μόντι για να κυβερνήσει.
Το πιθανότερο λοιπόν είναι πως θα υπάρξει ένας συνασπισμός μεταξύ
Κεντροαριστεράς και Κέντρου. Ωστόσο, στον δρόμο προς τη σύναψη μιας
τέτοιας συμφωνίας υπάρχουν εμπόδια τα οποία θα πρέπει να ξεπεραστούν
(όπως για παράδειγμα η κόντρα ανάμεσα στον αριστερό Νίκι Βέντολα, εταίρο
του Μπερσάνι, και τον Μάριο Μόντι).
Ανταλλάγματα
Πολλά θα εξαρτηθούν βέβαια από το ποσοστό που θα εξασφαλίσει ο Μόντι.
Οσο μεγαλύτερο είναι αυτό, τόσο μεγαλύτερα θα είναι και τα πολιτικά
ανταλλάγματα που θα ζητήσει ο τεχνοκράτης από τον Μπερσάνι προκειμένου
να τον στηρίξει.
Ωστόσο, εάν το συγκεκριμένο ποσοστό πέσει κάτω
από το 10% (όπως προβλέπει μερίδα αναλυτών), τότε αυτομάτως ο Μόντι
απαξιώνεται ως εν δυνάμει εταίρος και χάνει μεγάλο μέρος της ρυθμιστικής
του ισχύος.
Με δεδομένα τα παραπάνω, κάποιοι υποστηρίζουν πως ο
Μπερσάνι θα έπρεπε να εύχεται να τα πάει καλά ο Μόντι, καθότι αυτός
είναι ο μόνος με τον οποίο μπορεί να συνασπιστεί. Σε κάθε άλλη περίπτωση
(εάν ο Μόντι πέσει και ο Γκρίλο ανέβει), τα πράγματα περιπλέκονται
επικίνδυνα, καθότι ο Μπερσάνι έχει δηλώσει πως δεν πρόκειται να
συνεργαστεί με τον Μπερλουσκόνι, ενώ ο Γκρίλο έχει απορρίψει συνολικά
όλους τους «επαγγελματίες πολιτικούς» και κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας
μαζί τους θέτοντας επί της ουσίας τον εαυτό του εκτός οποιασδήποτε
κυβέρνησης.
Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν, κάποιοι υποστηρίζουν
πως δεν αποκλείεται να δούμε ξανά έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό
αποτελούμενο από το Δημοκρατικό Κόμμα (PD), τον Μόντι και τον Λαό της
Ελευθερίας (Μπερλουσκόνι). Αλλωστε, ο καβαλιέρε από τη μεριά του έχει
αφήσει εμμέσως ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής του σε ένα τέτοιο σχήμα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ
Γενικά θέματα
Ιράν σε ΗΠΑ: Ένας νέος πόλεμος θα είναι μεγαλύτερος από τον προηγούμενο
Το Ιράν προειδοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μία ενδεχόμενη επανάληψη των εχθροπραξιών κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μεγαλύτερης διάρκειας σύρραξη σε σχέση με την προηγούμενη απαντώντας στην ανανέωση των απειλών του Ντόναλντ Τραμπ.
Το Ιράν προειδοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μία ενδεχόμενη επανάληψη των εχθροπραξιών κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μεγαλύτερης διάρκειας σύρραξη σε σχέση με την προηγούμενη απαντώντας στην ανανέωση των απειλών του Ντόναλντ Τραμπ.
«Ενας νέος πόλεμος θα μπορούσε να είναι μακρύτερος από τον προηγούμενο και ο αμερικανός πρόεδρος δεν θα ήταν τότε σε θέση να ορίσει την χρονική στιγμή ή τους όρους» της κατάπαυσης των εχθροπραξιών, προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού Μοχαμάντ Ακραμίνια σε δηλώσεις που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση.
Ταυτόχρονα από την Μανάμα, υψηλόβαθμος αξιωματούχος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δήλωσε ότι οι διπλωματικές προσπάθειες που καταβάλλονται θα επιτρέψουν την αποφυγή της επανάληψης των εχθροπραξιών ανάμεσα στην Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον προσθέτοντας ωστόσο ότι η χώρα του «είναι έτοιμη για το χειρότερο».
«Ελπίζουμε σε μία διπλωματική επιτυχία, διότι δεν είναι προς το συμφέρον της περιοχής (…) να ζήσει έναν νέο κύκλο σύγκρουσης. Αλλά το έχουμε ήδη δείξει κατά το παρελθόν, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το χειρότερο», δήλωσε ο διπλωμάτης σύμβουλος του προέδρου των Εμιράτων Ανουάρ Γκαργκάς κατά την διάρκεια διάσκεψης στην Μανάμα.
Γενικά θέματα
«Τα ονόματα και η ιστορία δεν βυθίζονται με τορπίλες»: Ο πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα» απαντά για τη βύθιση του πλοίου
Ο ναύαρχος Στέλιος Φενέκος, πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα», παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που προκλήθηκε από τη βύθιση του παροπλισμένου πλοίου που έφερε το ιστορικό όνομα, εκφράζοντας τη διαφωνία του με τον τρόπο που παρουσιάστηκε το γεγονός.
Ο ναύαρχος Στέλιος Φενέκος, πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα», παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που προκλήθηκε από τη βύθιση του παροπλισμένου πλοίου που έφερε το ιστορικό όνομα, εκφράζοντας τη διαφωνία του με τον τρόπο που παρουσιάστηκε το γεγονός.
Παράλληλα, αναφέρεται στη συμβολική και ιστορική σημασία του ονόματος της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, ασκώντας κριτική στην επικοινωνιακή παρουσίαση της βύθισης και υπογραμμίζοντας την ανάγκη προστασίας της ναυτικής παράδοσης και της ιστορικής συνέχειας του Πολεμικού Ναυτικού.
Η θεσμική ταυτότητα των πολεμικών πλοίων και ο σεβασμός στη ναυτική ιστορία και παράδοση είναι θεμελιώδεις αξίες στο Π.Ν.
Τις τελευταίες ημέρες διαβάσαμε και ακούσαμε επανειλημμένα ότι «το Πολεμικό Ναυτικό βύθισε τη φρεγάτα Μπουμπουλίνα». Εντυπωσιακές εικόνες από βολές βλημάτων και τορπίλης συνόδευσαν δημοσιεύματα που παρουσίαζαν τη βύθιση ως επιχειρησιακό επίτευγμα.
Δεν βυθίστηκε η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ. Βυθίστηκε ένα παροπλισμένο σκάφος που κάποτε έφερε αυτό το ιστορικό όνομα.
Ένα πολεμικό πλοίο είναι Ναυτική μονάδα με όνομα, πολεμική σημαία, κυβερνήτη, πλήρωμα, αποστολή και ιστορία. Η ύψωση της Σημαίας σηματοδοτεί την ένταξή του στον Στόλο και η οριστική υποστολή της ολοκληρώνει την ενεργό υπηρεσιακή της υπόσταση.
Κατά την τελετή παροπλισμού, στις 18 Φεβρουαρίου 2013, δεν υποστάλθηκε απλώς η πολεμική σημαία. Αφαιρέθηκαν οι πινακίδες με το όνομα του πλοίου και τα χρυσά γράμματά του αποδόθηκαν συμβολικά στους κυβερνήτες που το κυβέρνησαν, αρχής γενομένης από το «Μ», που δόθηκε σε εμένα ως πρώτο κυβερνήτη.
Υπάρχει και μια βαθύτερη ιστορική διάσταση. Η Φρεγάτα ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ήταν η μοναδική μονάδα κρούσεως του Στόλου με γυναικείο όνομα, τιμώντας τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, μια εμβληματική ναυτική προσωπικότητα της Ελληνικής Επανάστασης, με διεθνή αναγνώριση για τα γυναικεία κινηματα της εποχής και αργότερα.
Στον βυθό κατέληξε ένα παροπλισμένο σκαρί. Όχι η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.
Τα πολεμικά πλοία παροπλίζονται. Τα σκαριά βυθίζονται. Τα ονόματα, η ιστορία και η ναυτική παράδοση δεν βυθίζονται με καμία τορπίλη.
Γενικά θέματα
Η «κατάρα» των Κένεντι: Μια ιστορία γεμάτη θανάτους, δολοφονίες και ανατροπές
Εδώ και δεκαετίες, οι αλλεπάλληλες τραγωδίες που έπληξαν την οικογένεια τροφοδοτούν τον μύθο της λεγόμενης «κατάρας των Κένεντι». Από τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 μέχρι τον θάνατο του γιου του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1999, η οικογένεια βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο γεγονότων που συγκλόνισαν την αμερικανική κοινή γνώμη.
Δολοφονίες, αεροπορικά δυστυχήματα, πρόωροι θάνατοι και οικογενειακά δράματα συνθέτουν τη σκοτεινή ιστορία των Κένεντι, μιας από τις ισχυρότερες και πιο αναγνωρίσιμες πολιτικές δυναστείες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 21 Σεπτεμβρίου, η Κάιλ Κένεντι, μία από τις 34 εγγονές και τους εγγονούς του Ρόμπερτ Φ. «Μπόμπι» Κένεντι και της Έθελ Κένεντι, πέθανε στο σπίτι της στο Γουέστγουντ της Μασαχουσέτης, σύμφωνα με την αναγγελία του θανάτου της.
Εδώ και δεκαετίες, οι αλλεπάλληλες τραγωδίες που έπληξαν την οικογένεια τροφοδοτούν τον μύθο της λεγόμενης «κατάρας των Κένεντι». Από τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 μέχρι τον θάνατο του γιου του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1999, η οικογένεια βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο γεγονότων που συγκλόνισαν την αμερικανική κοινή γνώμη.
Παρά τη δημοτικότητα του συγκεκριμένου μύθου, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να συνδέουν τις τραγωδίες με κάποιον ανεξήγητο μηχανισμό ή μια πραγματική κατάρα.
Πώς γεννήθηκε ο μύθος της «κατάρας των Κένεντι»
Η ιστορία των τραγωδιών της οικογένειας ξεκινά αρκετά χρόνια πριν από την προεδρία του Τζον Κένεντι. Ο επιχειρηματίας και διπλωμάτης Τζόζεφ Κένεντι και η σύζυγός του, Ρόουζ, απέκτησαν εννέα παιδιά, αρκετά από τα οποία βίωσαν σοβαρές προσωπικές δοκιμασίες.
Το πρώτο μεγάλο πλήγμα ήρθε το 1944, όταν ο πρωτότοκος γιος τους, Τζόζεφ Κένεντι Τζούνιορ, σκοτώθηκε σε ηλικία 29 ετών κατά τη διάρκεια στρατιωτικής αποστολής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε εξερράγη πάνω από την Αγγλία.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1948, η κόρη τους, Κάθλιν Κένεντι, έχασε τη ζωή της σε αεροπορικό δυστύχημα στη Γαλλία, σε ηλικία μόλις 28 ετών.
Ο όρος «κατάρα» απέκτησε ιδιαίτερη δημοσιότητα το 1969, μετά το δυστύχημα στο Τσαπακουίντικ, στο οποίο ενεπλάκη ο γερουσιαστής Τεντ Κένεντι.
Οι δολοφονίες του Τζον και του Ρόμπερτ Κένεντι
Η πιο εμβληματική τραγωδία σημειώθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963, όταν ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, 35ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δολοφονήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, ενώ επέβαινε σε ανοιχτή προεδρική λιμουζίνα μαζί με τη σύζυγό του, Τζάκι.
Ο 46χρονος πρόεδρος δέχθηκε θανάσιμα πυρά, με τη δολοφονία του να προκαλεί παγκόσμιο σοκ. Ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ συνελήφθη ως ύποπτος, αλλά δολοφονήθηκε δύο ημέρες αργότερα, πριν οδηγηθεί σε δίκη.
Πέντε χρόνια αργότερα, η οικογένεια βίωσε ακόμη μία πολιτική δολοφονία. Στις 5 Ιουνίου 1968, ο Ρόμπερτ «Μπόμπι» Κένεντι, αδελφός του Τζον και υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών, δέχθηκε πυροβολισμούς στο ξενοδοχείο Ambassador του Λος Άντζελες, λίγο μετά τη νίκη του στις προκριματικές εκλογές της Καλιφόρνιας. Ο Ρόμπερτ υπέκυψε στα τραύματά του την επόμενη ημέρα, σε ηλικία 42 ετών.
Τα αεροπορικά δυστυχήματα που σημάδεψαν την οικογένεια
Τα αεροπορικά δυστυχήματα αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κεφάλαια της ιστορίας των Κένεντι. Εκτός από τους θανάτους του Τζόζεφ Κένεντι Τζούνιορ και της Κάθλιν Κένεντι, ένα ακόμη σοβαρό περιστατικό σημειώθηκε το 1964, όταν ο Τεντ Κένεντι επέζησε από συντριβή αεροσκάφους, στην οποία έχασαν τη ζωή τους δύο άνθρωποι.
Η τραγωδία που αναζωπύρωσε με ιδιαίτερη ένταση τη συζήτηση για την υποτιθέμενη κατάρα σημειώθηκε στις 16 Ιουλίου 1999.
Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι Τζούνιορ, γιος του δολοφονημένου προέδρου, σκοτώθηκε όταν το μικρό αεροσκάφος που πιλοτάριζε συνετρίβη στον Ατλαντικό Ωκεανό, κοντά στο νησί Μάρθας Βίνγιαρντ.
Μαζί του έχασαν τη ζωή τους η σύζυγός του, Κάρολιν Μπεσέτ, και η αδελφή της, Λόρεν. ο Κένεντι Τζούνιορ ήταν μόλις 38 ετών.
Η έρευνα των αμερικανικών αρχών απέδωσε το δυστύχημα σε αποπροσανατολισμό του πιλότου, λόγω της περιορισμένης ορατότητας και των συνθηκών πτήσης.
Οι υπόλοιπες τραγωδίες της οικογένειας
Οι δοκιμασίες της οικογένειας Κένεντι δεν περιορίστηκαν στις δολοφονίες και στα αεροπορικά δυστυχήματα.
Το 1941, η Ρόζμαρι Κένεντι υποβλήθηκε σε λοβοτομή, με απόφαση του πατέρα της. Η επέμβαση προκάλεσε σοβαρές και μόνιμες βλάβες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί φροντίδα για το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής της.
Το 1969, ο Τεντ Κένεντι ενεπλάκη στο δυστύχημα του Τσαπακουίντικ. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε έπεσε από γέφυρα και κατέληξε στο νερό, με αποτέλεσμα να πνιγεί η 28χρονη συνεπιβάτιδά του, Μέρι Τζο Κοπέκνι. Ο ίδιος επέζησε, αλλά καθυστέρησε να ειδοποιήσει τις αρχές, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και έπληξε την πολιτική του εικόνα.
Οι απώλειες συνεχίστηκαν και τις επόμενες δεκαετίες. Το 1984, ο Ντέιβιντ Κένεντι, γιος του Ρόμπερτ, πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών σε ηλικία 28 ετών. Το 1997, ο αδελφός του, Μάικλ Κένεντι, σκοτώθηκε σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια σκι στο Κολοράντο.
Το 2019, η 22χρονη Σίρσα Κένεντι Χιλ πέθανε από υπερβολική δόση ουσιών, η οποία χαρακτηρίστηκε τυχαία. Έναν χρόνο αργότερα, το 2020, η Μέιβ Κένεντι ΜακΚιν και ο οκτάχρονος γιος της, Γκίντεον, πνίγηκαν σε δυστύχημα με κανό.
Οι τραγωδίες αυτές, μαζί με άλλες απώλειες που έπληξαν μέλη και απογόνους της οικογένειας, ενίσχυσαν τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη λεγόμενη «κατάρα των Κένεντι».
Η ιστορική συνάντηση του Τζον Κένεντι με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο
Η ιστορία της οικογένειας Κένεντι συνδέεται και με την Κύπρο, μέσα από την ιστορική συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Τζον Φ. Κένεντι με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄, στην Ουάσιγκτον, τον Ιούνιο του 1962.

Η επίσκεψη του Μακαρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε στις 5 και 6 Ιουνίου 1962, σε μια κρίσιμη περίοδο για το νεοσύστατο κυπριακό κράτος. Η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της το 1960, αντιμετώπιζε ήδη σοβαρές πολιτικές και συνταγματικές προκλήσεις, οι οποίες συνδέονταν με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και τη λειτουργία του νέου κρατικού συστήματος.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιδίωκε τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στις προσπάθειές του για τροποποίηση συγκεκριμένων διατάξεων του Συντάγματος. Στο πλαίσιο αυτό, συζήτησε με τον πρόεδρο Κένεντι τις προτάσεις του για αλλαγές σε 13 συνταγματικά άρθρα, με στόχο, όπως υποστήριζε η κυπριακή πλευρά, την ομαλότερη λειτουργία του κράτους.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κένεντι βρισκόταν στο τιμόνι των Ηνωμένων Πολιτειών και η Κύπρος προσπαθούσε να εδραιώσει τη θέση της στη διεθνή σκηνή, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα τις δυσκολίες που συνόδευαν τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της.
slpress.gr
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική2 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ

