Γενικά θέματα
«Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης» – Βιβλίο του Σάββα Ιακωβίδη
«Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης»
Θάρρος, ειλικρίνεια, τόλμη, αγάπη και έγνοια για τον τόπο. Και ένας άνθρωπος, ένας δημοσιογράφος ελεύθερος. Αυτή θα ήταν η περιγραφή που ταιριάζει ίσως περισσότερο από κάθε άλλη στο δημοσιογράφο και αναλυτή Σάββα Ιακωβίδη.
Μιλήσαμε με τον Σάββα Ιακωβίδη για την έκδοση του βιβλίου του: «Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης», από τις Εκδόσεις Γερμανός, το οποίο παρουσιάστηκε πρόσφατα σε εκδήλωση στη Λευκωσία και παρουσιάζεται τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου στη Λάρνακα.
Πρόκειται ουσιαστικά για τη συγκέντρωση άρθρων και αναλύσεων του συγγραφέα που έχουν δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Σημερινή» και σε πολλές ιστοσελίδες, και πραγματεύονται θέματα που αφορούν την κυπριακή ειδησεογραφία και πραγματικότητα, προεξάρχοντος του Κυπριακού κάτι που προδηλώνει, άλλωστε, και ο τίτλος του βιβλίου:
«Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης». Δυσοίωνος τίτλος, η αλήθεια. Αυτό σκέφτηκα όταν πρωτοπήρα στα χέρια μου το βιβλίο. Πριν να το ανοίξω κατάλαβα ότι η συνέντευξη μας θα ήταν στην ουσία μια πολιτική συζήτηση, κυρίως για το Κυπριακό και την πορεία της Κύπρου.
Ξεκινήσαμε ακριβώς από αυτές τις λέξεις στον τίτλο του βιβλίου ,τις οποίες ο αναγνώστης συναντά και σε πολλά άρθρα στις εσωτερικές σελίδες, η χρήση των οποίων εύκολα οδηγεί κάποιον στο συμπέρασμα ότι πρόκειται να πάθουμε ακριβώς αυτό που φοβόμαστε, την τουρκοποίηση, δηλαδή, της Κύπρου.
«Ποιος αμφιβάλλει, πόσοι αμφιβάλλουν ακόμα;», ήταν η αρχική αντίδραση του Σάββα Ιακωβίδη, υποδεικνύοντας ότι τα δεδομένα είναι ωμά και αμάχητα.
Πρώτο, η Τουρκία κατέχει το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την εισβολή του 1974. Μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει καμία πειστική και αξιόπιστη ένδειξη ότι θα ήταν έτοιμη να αποσύρει τον κατοχικό στρατό και τους έποικους, να καταργήσει τα εγγυητικά και επεμβατικά «δικαιώματά» της και να συναινέσει ώστε η Κύπρος να ξαναγίνει ένα κανονικό κράτος.
Δεύτερο, ο εποικισμός των κατεχομένων συνεχίζεται αδιατάρακτα από το 1975. Ουδείς γνωρίζει επακριβώς πόσοι είναι οι έποικοι που εισέβαλαν και αλλάζουν δραματικά τη δημογραφική σύνθεση των κατεχομένων με αποτέλεσμα οι Τ/κ να καθίστανται μειονότητα.
Τρίτο, τα κατεχόμενα έχουν ισλαμοποιηθεί και τουρκοποιηθεί σε βαθμό ανήκεστο ενώ η Τουρκία ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε όλους τους τομείς.
Τέταρτο, το μεταναστευτικό είναι ο τρίτος Αττίλας που ήδη απειλεί σοβαρά την Κύπρο. Η κατοχική Τουρκία εργαλειοποιεί την παράνομη μετανάστευση, ιδιαίτερα από χώρες της Αφρικής, ως μέσο και τρόπο αλλοίωσης της δημογραφικής σύνθεσης και των ελεύθερων περιοχών. Οι αιτητές ασύλου ξεπερνούν το 7% του πληθυσμού όταν σε άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ το ποσοστό είναι μόλις 1%.
Πέμπτο, η ελληνική πλευρά έχει συρθεί, από τουρκοφοβία, αδυναμία και ανεπάρκεια, και προσχωρήσει σε τουρκικές θέσεις στην αδιέξοδη προσπάθειά της να κατευνάσει και να εξημερώσει το τουρκικό θηρίο, ώστε να συναινέσει σε λύση στο Κυπριακό”, λέει ο συγγραφέας.
“Έκτο, από τη δεκαετία του ’50 οι Τούρκοι έχουν εξαγγείλει και μεθοδεύουν επανάκτηση και πλήρη έλεγχο της Κύπρου. Οι ηγέτες μας, όμως, ούτε ακούν ούτε ενοχλούνται ούτε και τολμούν να σχεδιάσουν αντίσταση και εξουδετέρωση αυτού του εφιάλτη.
Έβδομο, όλοι οι Πρόεδροι και όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η διζωνική, ως λύση στο Κυπριακό, συγκρούεται πλήρως προς το κοινοτικό κεκτημένο και τις τέσσερις βασικές ελευθερίες της ΕΕ, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την παγκόσμια αρχή ένας άνθρωπος-μία ψήφος και το διεθνές δίκαιο. Παρά ταύτα, επιμένουν σε μια ολέθρια πορεία, διά της υπογραφής τους να διαλύσουν την διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της ΕΕ και Διεθνών Οργανισμών και να την παραδώσουν αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία” υποστηρίζει.
Ερωτηθείς εάν η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος-μέλος της ΕΕ δεν θωρακίζεται έναντι του κινδύνου τουρκοποίησης, ο κ. Ιακωβίδης αναφέρει ότι οι ηγέτες μας διαχρονικά έχουν αποδυναμώσει αυτόν τον ευρωπαϊκό θώρακα, τον οποίο όφειλαν να αξιοποιούν πολλαπλώς ώστε να ισχύσουν, επιτέλους, οι λόγοι για τους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε στην ΕΕ. Δηλαδή, θωράκιση της έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και επίλυση του Κυπριακού στο πλαίσιο των αρχών, αξιών και του κοινοτικού κεκτημένου.
Ο Σ. Ιακωβίδης διερωτάται γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ενεργά και δραστικά δρώσα μέσα στην ΕΕ και γιατί δεν αξιοποιήθηκαν όσα πολλά όπλα μας προσφέρει η ΕΕ. Όπως επίσης και γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μεθόδευσε και δεν απαιτεί κυρώσεις εναντίον της κατοχικής Τουρκίας, αντί να την εκλιπαρεί για να επανέλθει σε συνομιλίες, όταν αυτή διαμηνύει ξεκάθαρα ότι, η διζωνική έχει εκμετρήσει το ζην και τώρα απαιτεί λύση δύο κρατών;
«Γιατί η ηγεσία μας δεν απαιτεί ανένδοτα όπως το Κυπριακό επιλυθεί στη βάση των θεμελιωδών αρχών και αξιών της ΕΕ και του κοινοτικού κεκτημένου αλλά επιμένει να λυθεί στη βάση της τουρκοφρενούς διζωνικής; Ας μας πει ένας Πρόεδρος και ένας ηγέτης πότε, πώς και πόσο αξιοποιήθηκε η συμμετοχή μας στην ΕΕ για να αντισταθούμε στην Τουρκία και να απαιτήσουμε κυρώσεις σε βάρος της», τονίζει, υποδεικνύοντας πως αντί να γίνουν όλα αυτά, υπερισχύει η γνωστή φοβική νοοτροπία «να μη χαλάσουμε το κλίμα».
«Το όπλο των μικρών κρατών-μελών είναι το βέτο. Γιατί η Λευκωσία δεν το αξιοποιεί; Προφανώς, για να μην εξοργίσει τον Σουλτάνο Ερντογάν. Και τώρα, όπως δηλώνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι έτοιμος να συζητήσει κατάργησή του», αναφέρει.
Για το ότι στον πρόλογο αναφέρεται στο βιβλίο ως μια πικρή και οδυνηρή κατάθεση ψυχής και τι είναι αυτό που τον πικραίνει προκαλώντας τόση οδύνη, ο Σάββας Ιακωβίδης εξηγεί ότι τον πικραίνει η διαχρονική ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας μας, η οποία αντιμετωπίζει το Κυπριακό με κομματικά-ψηφοθηρικά κριτήρια και αρέσκεται να θητεύει, βολικά και μαζοχιστικά, στο σύνδρομο του μικρού και του αδύνατου, για να εκλιπαρεί τον οίκτο των ξένων και να κατευνάζει τον Τούρκο κατακτητή.
«Με πικραίνει η ενσυνείδητη αθλιότητα του κομματικού και πολιτικού συστήματος να σφαγιάζει άξιους, ικανούς, σοβαρούς και καταξιωμένους, άριστα μορφωμένους νέους και νέες, επειδή δεν κύπτουν τον αυχένα στις κομματικές αυθεντίες», συνεχίζει.
«Με πικραίνει η ανυπαρξία πατριωτισμού στους περισσότερους σημερινούς Έλληνες της Κύπρου, με την έννοια της αγάπης, πρώτα, της κατεχόμενης πατρίδας και η εντεύθεν θλιβερή στόμωση της αγωνιστικότητας τους» προσθέτει. «Η πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων της Κύπρου κατάντησαν αυτόβουλα ένας πολτός, τον οποίο πλάθουν επιτήδειοι κομματάρχες ανάλογα με τα ιδιοτελή, εγωιστικά και πολιτικά σχέδιά τους».
«Με πικραίνει η ασύλληπτη διαφθορά, η καταρράκωση αρχών και η κατερείπωση αξιών, το ρουσφέτι, η αναξιοκρατία, η αχρηστοκρατία, η ανικανοκρατία, η χρηματοκρατία, η εξοργιστική ευθυνοφοβία» συπληρώνει.
Υπενθυμίζοντας πως κάποτε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου ευαγγελίστηκε να μετατρέψει την Κύπρο σε Σιγκαπούρη της Μεσογείου, ο Σάββας Ιακωβίδης διερωτάται γιατί δεν τα καταφέραμε αλλά και πού χάθηκαν εκείνες οι λαμπρές αρετές, που μεγαλούργησαν κατά τον υπέρ ελευθερίας και Ενώσεως, αγώνα της ΕΟΚΑ.
«Με απερίγραπτη οδύνη σκέφτομαι πως, αντί για πρότυπα ηρώων της πατρίδας μας, αγωνιστών της ελευθερίας της και πνευματικών αναστημάτων, που ανήγαγαν την αυτοθυσία, τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπεια σε πράξεις ζωής, σήμερα μερίδα της νεολαίας μας αναμασά με ξένες γελοιότητες, μαϊμουδισμούς, τηλεοπτικά κύμβαλα και αδυνατεί να εκφραστεί επαρκώς στην ωραιότερη και σπουδαιότερη γλώσσα του κόσμου. Οι ευθύνες γονιών και εκπαίδευσης, γι’ αυτό το κατάντημα, είναι ασήκωτες», σημειώνει.
Περισσότερο, όμως, αναφέρει, τον πικραίνει και τον πληγώνει η συνεχιζόμενη κατοχή της πατρίδας μας από τον Αττίλα. Επ’ αυτού ειδικά, επισημαίνει πως αντί μετά την τουρκική εισβολή, η μοναδική προτεραιότητα όλων, ηγεσίας και λαού, σε στενότατη συνεργασία με την Ελλάδα, να ήταν η με κάθε τρόπο απελευθέρωση της Κύπρου από τον Τούρκο κατακτητή, «ακούμε να μηρυκάζουν την πονηρή αγγλική υποβολή για επανένωση, ως εάν το κατεχόμενο τμήμα της νήσου είναι κάτι άλλο και, κάποια στιγμή, θα επανενωθεί με τις ελεύθερες περιοχές».
Και επικρίνει την πολιτική ηγεσία πως “ουδέποτε πίστεψε πραγματικά στην απελευθέρωση καθώς είναι έτοιμη, διά της διζωνικής δήθεν ομοσπονδίας, να παραδώσει την Κύπρο στην Τουρκία”.
Σε ερώτηση γιατί τοποθετείται τόσο ξεκάθαρα κατά της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, μια λύση την οποία υιοθέτησαν όλες οι κυπριακές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, ο κ. Ιακωβίδης απαντά απευθύνοντας μία έντονη δημόσια πρόκληση προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους πολιτικούς αρχηγούς να εξηγήσουν, επιτέλους, στους πολίτες, απλά και με επιχειρήματα, τι είναι η διζωνική και γιατί πρέπει να την αποδεχτούμε ως λύση στο Κυπριακό. Υπενθυμίζει πως ο ίδιος έχει γράψει πολλές δεκάδες αναλύσεις -κάποιες από αυτές περιλαμβάνονται στο βιβλίο – έχοντας προκαλέσει άπειρες φορές την πολιτική ηγεσία, την τελευταία 30ετία.
«Ουδεμία απάντηση, είτε σε μένα είτε και σε άλλους αρθρογράφους. Το 2004, με το δημοψήφισμα, η διζωνική ενταφιάστηκε οριστικά και αμετάκλητα από το βροντερό ΟΧΙ στο μόρφωμα Ανάν. Κι όμως: Επιβίωσε επί Προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου και χειροτέρεψε επί Προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη, με υποκίνηση και ξένων παραγόντων ή, χειρότερα, επειδή η ηγεσία δεν τολμά να παραδεχτεί συγκεκριμένα δεδομένα».
Δεδομένα, όπως εξηγεί που έχουν να κάνουν με τη διζωνική η οποία παραβιάζει και ασεβεί βάναυσα προς την βροντερή λαϊκή ετυμηγορία της 24ης Απριλίου 2004, διά της οποίας οι πολίτες, και όχι οι πολιτικοί, διέσωσαν την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία κόμματα και πολιτικοί θα παρέδιδαν αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία. Επίσης τριχοτομεί την Κύπρο σε δύο κρατίδια, ένα ε/κ και ένα τ/κ και τις βρετανικές βάσεις, νομιμοποιεί τους έποικους εισβολείς, οι οποίοι θα καταστούν «νόμιμοι κάτοικοι» και θα κατακλύσουν όλη την Κύπρο, νομιμοποιεί πλειοψηφία γης, περιουσίας και πληθυσμού σε κάθε κρατίδιο, κατά κραυγαλέα παραβίαση των τεσσάρων βασικών ελευθεριών της ΕΕ και του κοινοτικού κεκτημένου.
Η διζωνική , προσθέτει, είναι έκδηλα ρατσιστική, αντιδημοκρατική και αντιευρωπαϊκή, και θα νομιμοποιήσει όλα τα πρωτόκολλα και συμφωνίες που το κατοχικό μόρφωμα υπέγραψε με την εισβολική Τουρκία. Ταυτόχρονα παραβιάζει βάναυσα την παγκόσμια αρχή, ένας άνθρωπος-μία ψήφος και διά των συγκλίσεων και ολέθριων υποχωρήσεων και παραχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, θα οδηγήσει σε ακυβερνησία και χάος και στη μετατροπή των δύο κρατιδίων σε μετέωρα ψευδοκράτη, και τον κυπριακό Ελληνισμό σε αναζήτηση κράτους ή και νέας εστίας.
Προβλέπει ακόμη υποχρεωτική εκ περιτροπής Προεδρία, παραβιάζοντας τη δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας που κυβερνά και της μειοψηφίας που προστατεύεται, και «αναγνωρίζει στον Τούρκο κλέφτη ελληνικών περιουσιών ‘δικαίωμα χρήστη’» ενώ καταργεί και το αναφαίρετο δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα και στη διατήρηση ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων.
«Αυτό το τερατούργημα, οι ανεπαρκείς ηγεσίες της Κύπρου προωθούν και διαφημίζουν ως λύση στο Κυπριακό. Ενσυνείδητα επιχειρείται διαβουκόληση και βάναυσος εμπαιγμός της νοημοσύνης των πολιτών, διότι έτσι βολεύει, αντί του σχεδιασμού και υλοποίησης μιας νέας στρατηγικής διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και σωτηρίας του κυπριακού Ελληνισμού», προσθέτει ο συγγραφέας του βιβλίου «Η Κύπρος στα πρόθυρα τουρκοποίησης».
Στην ερώτηση αν θα ήταν διαπραγματευτικά ορθή τακτική σε αυτό το σημείο μια προσπάθεια για αλλαγή της συμφωνημένης βάσης και αν αυτό δεν αυξάνει τον κίνδυνο να ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου, ο Σάββας Ιακωβίδης εκφράζει την πεποίθηση πως για να υπάρξει σωτήρια αλλαγή πορείας πρέπει να προϋπάρξει ικανή, πατριωτική, υπερκομματική και αποφασιστική ηγεσία, η οποία να παραδεχτεί εξ αρχής ότι οι συνομιλίες, όπως διεξάγονται εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, απέτυχαν να καταλήξουν σε βιώσιμη και λειτουργική λύση. Ταυτόχρονα, να αναλάβει να ενημερώσει πρώτα την Ελλάδα και όλους τους εταίρους και συμμάχους μας ότι, οι νόμιμοι κάτοικοι της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουν, κρατικά και πολιτειακά, επειδή κάποτε θα πεθάνουν. Άρα, εξηγεί, η διζωνική απορρίπτεται με ένα μόνο αίτημα, να ισχύσουν απαρέγκλιτα και στην περίπτωση των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου όσα ακριβώς απολαμβάνουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Άλλωστε, συμπλήρωσε, ορθά ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επισήμανε πρόσφατα ότι οι Κύπριοι δεν είναι δεύτερης κατηγορίας Ευρωπαίοι πολίτες.
Ο κ. Ιακωβίδης συνεχίζει λέγοντας πως προϋποτίθεται, επίσης, πολυδιάστατη εκστρατεία προς όλους τους φίλους και συμμάχους, σε πλήρη συνεργασία με την Ελλάδα, με στόχο να ενημερωθούν και να πειστούν ότι στην Κύπρο δεν πρόκειται να λειτουργήσει ένα νέο Νοτιο-αφρικανικό απαρχάιντ και να διαμηνυθεί έντονα και αποφασιστικά ότι, πλέον, απαιτούμε ένα κανονικό, λειτουργικό, βιώσιμο και δημοκρατικό ευρωπαϊκό κράτος χωρίς κανένα εξωτερικό βαρίδι.
Υποστηρίζει επίσης ότι «η Ελλάδα πρέπει, επιτέλους, να τεθεί απερίφραστα προ των συμβατικών και απαράγραπτων εθνικών ευθυνών της έναντι της Κύπρου» και με αρραγή ενότητα ηγεσίας και λαού να προωθηθεί η επίτευξη του ύψιστου στόχου για διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού από μια νέα τουρκοκρατία, στην οποία σήμερα οδηγούμαστε διά της διζωνικής.
«Είναι πραγματικά εξωφρενικό και τραγικό: Όλοι παρατηρούν τον καλπασμό του Κυπριακού προς το κενό αλλ’ ουδείς τολμά να τον σταματήσει» προσθέτει, εξηγώντας πως δεν είναι θέμα αν θα ανοίξει ή όχι ο ασκός του Αιόλου – αφού ήδη έχει ανοίξει επικίνδυνα διά της διζωνικής – αλλά αν η Κυπριακή Δημοκρατία θα διασωθεί, έστω και την υστάτη, από σίγουρη τουρκοποίηση.
Πέραν της δημοσιογραφίας, ο Σάββας Ιακωβίδης έχει σπουδάσει και Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές. Κληθείς, υπό αυτό το υπόβαθρο, να εξηγήσει κατά πόσο είναι πρωτόγνωρο το γεωπολιτικό περιβάλλον όπως διαμορφώνεται σήμερα και πώς επηρεάζει την όποια προοπτική για διευθέτηση του Κυπριακού, ο συγγραφέας εξηγεί ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ο συνεχιζόμενος εκεί πόλεμος και ο νέος πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς έχουν αναδιατάξει και επηρεάσει βαθύτατα το γεωπολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή, με ευθείες επιπτώσεις στην Ευρασία και στις σχέσεις των ισχυρότερων δρώντων. «Ακόμα μια φορά, ο Θουκυδίδης και ο Κινέζος στρατηγός, Σουν Τζου, επιβεβαιώνονται όσον αφορά τα συμφέροντα και την ισχύ, στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις», τονίζει.
Υποδεικνύει πως οι ΗΠΑ επανέρχονται εν δυνάμει στη Μέση Ανατολή αλλά και ότι Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Τουρκία διεκδικούν ρόλο και επιρροή στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου, την ίδια ώρα που οι περισσότερες αραβικές χώρες είναι μουδιασμένες απέναντι στον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Μη κυβερνητικοί δρώντες, δηλ. τρομοκρατικές οργανώσεις – Χαμάς, Χεζμπολάχ, Τζιχάντ, Χούθις – είναι μέρος μιας σύγκρουσης, η οποία εξελίσσεται σε μία πολιτισμική αλλά, κυρίως, και ανοικτά πλέον και σε θρησκευτική σύγκρουση, συμπληρώνει.
Και επισημαίνει πως η μεγάλη απούσα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, ακόμα μια φορά, σύρεται πίσω από τα γεγονότα όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας. Αναφέρει ακόμη πως η Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε, ορθά, πρωτοβουλία για την οργάνωση ανθρωπιστικού διαδρόμου προς τους άμαχους της Γάζας, με την υποστήριξη της Ελλάδος και άλλων χωρών.
Και σημειώνει πως είναι αυτονόητο ότι όλες αυτές οι δραματικές εξελίξεις με φοβερές ανθρώπινες προεκτάσεις, επηρεάζουν αμεσότατα και την Κύπρο και το πρόβλημά της.
«Η κατοχική Τουρκία απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από την Ευρώπη και τη Δύση και επιχειρεί να αναδειχθεί σε υπερασπιστή και ηγέτιδα χώρα των μουσουλμάνων και τρέφει φιλοδοξίες να επιβληθεί και ως περιφερειακός ή παγκόσμιος ηγεμόνας. Ενισχύει τους δεσμούς της με τη Ρωσία και το Ιράν (“ο άξονας του κακού”) καθώς και με τουρκογενή καθεστώτα» εξηγεί. Σημειώνει επίσης ότι στο Κυπριακό η Τουρκία δεν έχει μεταβάλει καθόλου την απαίτησή της για λύση δύο κρατών ενώ ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης “εκλιπαρεί κυριολεκτικά για τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου του ΓΓ του ΟΗΕ στο Κυπριακό”.
«Να διερευνήσει, τι; Οι θέσεις των δύο πλευρών είναι γνωστές και τις χωρίζει χάος. Άρα, σε ποια βάση είναι πιθανόν να επαναρχίσουν συνομιλίες;» διερωτάται, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι προοπτικές είναι περισσότερο δυσοίωνες για το πρόβλημα αφού, όσοι ξένοι θα μπορούσαν να ασκήσουν υποδείξεις προς την Τουρκία – ΗΠΑ, ΕΕ, Γαλλία, – καθυβρίζονται και κατηγορούνται από τον Τούρκο Πρόεδρο και δεν έχουν οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης.
Ο Σάββας Ιακωβίδης καλεί έστω και τώρα, την πολιτική ηγεσία να κατανοήσει δύο απλά αλλά καίριας σημασίας δεδομένα, για την επιβίωση της Κύπρου.
«Μακιαβέλι: ‘Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο, να είσαι οπλισμένος’ και, Πλάτων: ‘Το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρού’ όπως ακριβώς το διασάλπισε και ο Θουκυδίδης». Με απλά λόγια, όπως προσθέτει, «απαιτείται ηγεσία με διορατικότητα, προβλεπτικότητα, ρεαλιστική ανάλυση των εξελίξεων, στήριξη σε αμυντικές συμμαχίες, φιλικές συνεργασίες με γείτονες και αξιόπιστες σχέσεις με ισχυρούς δρώντες ώστε η μικρή Κύπρος, να είναι σεβαστός και αποδεκτός ομοτράπεζός τους. Η Τουρκία αντιμετωπίζει τον Ελληνισμό (Ελλάδα και Κύπρο) ως ενιαίο. Συνεπώς, ενιαία και πανεθνική πρέπει να είναι η αντίδραση και η αντιμετώπιση του τουρκικού εφιάλτη».
Κληθείς τέλος να αξιολογήσει τη μέχρι τώρα διαχείριση του Κυπριακού από τη νέα κυβέρνηση και τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και αν ο ίδιος βλέπει να υπάρχει διαφοροποίηση σε ό,τι αφορά την τακτική ή τη στόχευση σε σχέση με προηγούμενες κυβερνήσεις, ο Σάββας Ιακωβίδης αναφέρει ότι: “Ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποδεικνύεται και καθημερινά επιβεβαιώνει ότι είναι άριστος μαθητής του μέντορά του, Νίκου Αναστασιάδη, δηλ. ένας πολύ μέτριος Πρόεδρος, στον οποίο μαθήτευσε για εννιά και πλέον χρόνια και, δυστυχώς για την Κύπρο και την επιβίωσή της, ένας ασυγκράτητος υπερασπιστής και προαγωγός της ολέθριας διζωνικής, την οποία, όμως, ο Νίκος Αναστασιάδης, σε κάποιες στιγμές αυτογνωσίας, χαρακτήριζε ως τεθνεώσα και διεμήνυε ότι δεν θα ήθελε ποτέ να δει την Κύπρο ως προτεκτοράτο της Τουρκίας».
«Ο σημερινός Πρόεδρος είναι ασταμάτητος στην προώθηση και υπεράσπιση της ολέθριας διζωνικής. Ταυτόχρονα παραπλανά συνειδητά τους πολίτες ότι μια τέτοια λύση είναι, δήθεν, συμβατή με το κοινοτικό κεκτημένο και ταυτίζεται με τις αρχές και αξίες της ΕΕ». Καταλήγοντας επικρίνει τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη πως “αντί να διεκδικεί όπως ισχύσει και στην περίπτωση της Κύπρου, το κοινοτικό κεκτημένο και οι αρχές της ΕΕ, εκλιπαρεί κυριολεκτικά την Τουρκία και τους κατοχικούς εγκάθετους να προσέλθουν σε συνομιλίες από εκεί που μείναμε το 2017, ως εάν να μη συνέβη τίποτε στον πλανήτη και στην εγγύς γειτονιά μας και ως εάν το Κυπριακό να είναι εκτός της εμβέλειας των δραματικών γεγονότων που συμβαίνουν στην Ευρώπη, διά της Ουκρανίας και στη Μέση Ανατολή, διά του νέου πολέμου Ισραήλ-Χαμάς».
«Ακόμα μια φορά, ούτε ο Πρόεδρος ούτε η πολιτική ηγεσία αντλούν κάποια, έστω, μαθήματα από τις συγκλονιστικές γεωπολιτικές και στρατηγικές αναταράξεις και ανακατατάξεις στην περιοχή μας, που μας επηρεάζουν και θα μας επηρεάσουν καθοριστικά» λέει ο Σάββας Ιακωβίδης.
Ήταν όντως πολιτική η συζήτηση με τον Σάββα Ιακωβίδη και ελπίζω να διατυπώθηκε κατά τρόπο εποικοδομητικό. Το σίγουρο είναι πως είτε συμφωνεί κάποιος είτε διαφωνεί με τις θέσεις που εκφράζει στο βιβλίο ο συγγραφέας, αυτές διατυπώνονται με παρρησία, ευθύτητα, επιχειρήματα και στο πλαίσιο της ελευθεροτυπίας που αποτελεί μια κατάκτηση για τη Δημοκρατία μας.
Πηγή: ΚΥΠΕ
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας