Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Ανεξαρτήτων των κινήτρων του, ο Πρόεδρος Trump έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο να φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή ακόμα και πριν από την έναρξη της δεύτερης πολυτάραχης θητείας του. Οι «σύμμαχοι» και «φίλοι» του τον κατεύνασαν επανειλημμένα για να τον κολακεύσουν και να μην αντιμετωπίσουν την οργή του, όμως όλες αυτές οι ενέργειες «καλής θελήσεως» αποδείχθηκαν κάλπικες και ψευδεπίγραφες μόλις ήρθαν σε επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα των εκάστοτε εθνικών αναγκαιοτήτων και συμφερόντων. Αφενός, οι παγκοσμιοποιητές ταγοί των ευρωπαϊκών μαριονεττών τορπίλισαν τη λύση του Ουκρανικού υποθάλπτοντας ενεργά το μαξιμαλισμό του Ζελένσκυ, ενός φαιδρού πλέον ηγέτη που αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο ποινικής δίωξης και κάθειρξης αν επέλθει ειρήνη μετά από το χορό σκανδάλων υπεξαίρεσης πολεμικών κονδυλίων στα οποία έχει πρωτοστατήσει αυτός και ο κύκλος των «ημετέρων» του, ενώ στην παρούσα κατάσταση, μια ρεαλιστική συνθήκη ειρήνης θα σήμαινε το πολιτικό-αν όχι και φυσικό- τέλος οποιουδήποτε την υπέγραφε. Αφετέρου, ο Πούτιν επωφελήθηκε της de facto αυτής αρνήσεως της Δύσης για ειρήνη για να συνεχίσει την εκστρατεία φθοράς και σταθερής κατάληψης των διεκδικούμενων από τη Ρωσία εδαφών. Απογοητευμένος, ο Trump «έκλεισε» το μέτωπο απλά αφήνοντας την Ουκρανία στην τύχη της συνεχίζοντας στοιχειώδη μόνο στρατιωτική βοήθεια σε πληροφορίες και πολεμικό υλικό. Σαφώς αυτή η λύση δεν μπορεί να παρομοιαστεί με την δυναμική επίλυση το πολεμικό υλικό. Σαφώς αυτή η λύση δεν μπορεί να παρομοιαστεί με την δυναμική επίλυση του Γορδίου δεσμού από το Μέγα Αλέξανδρο αλλά περισσότερο με ένα πρόσκαιρο «μπάλωμα» που κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει υπό το πρίσμα του επανεξοπλισμού της παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης και του μένους των ταγών της κατά του Πούτιν και του γενικότερου εθνοκεντρικού Ευρασιατικού συστήματος που τους περιορίζει δρσμστικά την οικονομική πολιτική λεηλασίας που θα ήθελαν να διαπράξουν σε αυτά τα ευρασιατικά έθνη.

Αλλά και στο Μεσοανατολικό, ενώ ο Νετανιάχου έσπευσε να κηρύξει εκεχειρία λίγες μόνο μέρες πριν την ορκωμοσία του νέου προέδρου για να προεξοφλήσει την απαίτησή του και να δείξει καλή θέληση στον νέο του σύμμαχο, ωστόσο δεν δίστασε να διαφωνήσει μαζί του -βασιζόμενος στην αμέριστη και καταλυτική υποστήριξη του αμερικανο-ισραηλινού λόμπι στη Ουάσινγκτον- και να επανακκινήσει την εθνοκάθαρση της Γάζας, να αποκεφαλίσει με φαντασμαγορικό τρόπο τις ηγεσίες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, ενώ δεν ορρώδησε κατ’ ελάχιστον να καταλάβει το όρος Χεβρών και να βομβαρδίσει ανηλεώς την εναπομείνασα πολεμική μηχανή της Συρίας προκειμένου αυτή να πέσει στα χέρια του «ευρωξεπλημμένου» τζιχαντιστή Τζολάνι και των τούρκων ταγών του -των οποίων τις νέες Συριακές βάσεις δεν δίστασε να μετατρέψει σε «οικοδομικά υλικά». Σαν επιστέγασμα και αποκορύφωμα των παραπάνω ενεργειών -και σε συνέχεια/ανταμοιβή της κοινής προσπάθειας ΗΠΑ-Ισραήλ για εξασθένιση των Χούθι- ήρθε ο ανηλεής βομβαρδισμός των πυραυλικών και πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν ως «χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου». ΟΙ ΗΠΑ σύρθηκαν εκούσες/άκουσες στον βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων εμπλουτισμού οπλικού επιπέδου του Ιράν ώστε να ανταποκριθούν στην πρόκληση που τους έθεσε το Ισραήλ και με την ελπίδα ότι η αποσταθεροποίηση των μουλάδων μπορεί να έφερνε την επιθυμητή αλλαγή καθεστώτος. Όμως η πρόωρη επέμβαση τους και η επακόλουθη μόχλευση σε ειρήνη -μάλιστα άνευ συμφωνίας- στέρησε από το Ισραήλ την ευκαιρία να συνεχίσει την προγραμματισμένη 15ημερη εκστρατεία εξουδετέρωσης του Ιράν και του πυραυλικού του οπλοστασίου, ενώ επέβαλλε μια ανακωχή αμφιβόλου διάρκειας και αποτελεσματικότητας. Στην παρούσα κατάσταση λοιπόν, το Ιράν θα συνεχίσει να διοικείται από τους μουλάδες που έχουν επιδοθεί στην συνήθη εκδικητική τους μανία επί παντός αντικαθεστωτικού ενώ έχουν κρύψει τα πυρηνικά τους προγράμματα σε μέρη εκτός της επιρροής του Ισραήλ ή των ΗΠΑ. Ο Trump μάλλον προσπάθησε να κατευνάσει την κατάσταση ώστε να μην συρθεί σε μια παρατεταμένη πολεμική προσπάθεια η χώρα του στην περιοχή, αν τα πράγματα «ξέφευγαν» με τον συνεχή αλληλο-βομβαρδισμό δυο πυρηνικών -έστω και δυνητικά- δυνάμεων με αντίστοιχους πυρηνικά εξοπλισμένους συμμάχους. Όσο και αν κανένας από αυτούς τους συμμάχους δεν είχε ακόμα δηλώσει πρόθεση ενεργής υποστήριξης του Ιράν, ωστόσο η συνέχιση της πολεμικής αντιπαραθέσεως μπορεί να οδηγούσε την κατάσταση στα άκρα με απρόβλεπτα αποτελέσματα που θα ενέπλεκαν τις ΗΠΑ στην περιοχή για καιρό, κάτι που Ο Trump δε θέλει ούτε καν να διανοηθεί ενόψει της επερχόμενης μνημειώδους αναμέτρησής του με την Κίνα. Έτσι ο Trump τα «μπάλωσε» μεταξύ Ιράν – Ισραήλ προσπαθώντας να απεμπλακεί εντίμως έχοντας επιβάλλει μια, έστω και επισφαλή, εκεχειρία στην περιοχή.

Όμως αυτή η εκεχειρία είναι ξεκάθαρα προσωρινή καθώς ούτε το Ιράν θα σταματήσει τον εμπλουτισμό και την τρομοκρατική υπονόμευση της περιοχής του IMEC, ούτε το Ισραήλ πέτυχε την ολοκληρωτική εξουδετέρωση των πυραυλικών και πυρηνικών υποδομών του αντιπάλου του -πόσο μάλλον την ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων- ενώ, και το σημαντικότερο, ο Νετανιάχου θα αντιμετωπίσει κι αυτός την προοπτική φυλακίσεως σε περίπτωση οριστικής εκεχειρίας και ειρήνευσης στην περιοχή. Υπό αυτή την προοπτική, μια ναρκισσιστική προσωπικότητα σαν του Νετανιάχου, δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να σταματήσει τον πόλεμο, ανεξαρτήτου του τιμήματος εκατέρωθεν, αλλά αντιθέτως θα υπερθεματίσει σε αναζήτηση του «πρόδηλου πεπρωμένου» της χώρας του, που τον εμπνέει και καθοδηγεί από τα χρόνια του Έντεμπε, αν όχι και νωρίτερα. Είναι λοιπόν στα πλαίσια αυτά, που ο Trump προσπαθεί να τα «μπαλώσει» ξανά, κάνοντας άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει χάρη για τα αδικήματα του «ήρωα» Νετανιάχου. Ακόμα όμως και τα καταφέρει, παρ’ ελπίδα, αυτό δε σημαίνει ότι ο μαξιμαλισμός του Μπίμπι και ο εθισμός του στην πολύχρονη εξουσία που απέκτησε ξανά πρόσφατα, σαν ένας εναλλακτικός Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, θα τον αφήσουν να μην συνεχίσει την επιδίωξη των στόχων του με νέες πολεμικές επιχειρήσεις «επί παντός πολεμίου». Αν λοιπόν ο Trump προσπαθεί να απεμπλακεί, μια Ισραηλινή επανέναρξη των εχθροπραξιών θα τον φέρει σε πολύ δύσκολη θέση αφού θα πρέπει να αψηφήσει, εν πλήρη γνώση των συνεπειών, το πανίσχυρο αμερικανο-ισραηλινό λόμπι της Ουάσιγκτον. Αν πάλι δεν καταφέρει να εξασφαλίσει χάρη για τον Νετανιάχου, θα δυσκολευτεί πολύ να επινοήσει ένα νέο «μπάλωμα» με την προοπτική ενός καταδικασμένου ηγέτη σε μια πορεία αυτοκαταστροφής ανάλογη με αυτή του Ιψενικού του αντιστοίχου.