Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Μια λέξη που μετατράπηκε σε στρατηγικό όπλο! Η μέρα που τα μικρά έθνη δίδαξαν στον κόσμο να λέει «Όχι»

Συγκλονιστικό άρθρο του Ισραηλινού αναλυτή Σάι Γκαλ για την 28η Οκτωβρίου! Δεν είναι απλώς μια ελληνική εορτή — είναι μάθημα υπεύθυνου θάρρους.

Δημοσιεύτηκε στις

Η Ημέρα του «Όχι» της Ελλάδας και η ισραηλινή αρχή του Ein Brera («אין ברירה» – «καμία εναλλακτική») δείχνουν πώς επιβιώνουν τα μικρά έθνη: μετατρέποντας την αντίσταση σε στρατηγική, τη δύναμη σε ειρήνη και τις συμμαχίες σε ασφάλεια.

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of Israel

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στην ελληνική ιστορία — είναι μια απόφαση που ανανεώνεται κάθε χρόνο. Μια υπενθύμιση ότι η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται, ότι η κυριαρχία δεν αποτελεί νόμισμα συναλλαγής και ότι η λέξη «Όχι» μπορεί να είναι στρατηγικό όπλο, όταν στηρίζεται στην ετοιμότητα και σε μια κουλτούρα που θεωρεί την ελευθερία υπέρτερη της ευκολίας.

Η δύναμη αυτού του «Όχι» — του ΟΧΙ — αντηχεί ακόμη πέρα από τα βουνά της Πίνδου. Αντηχεί στο ισραηλινό πολιτισμικό δόγμα Ein Brera — την άρνηση να ζεις στο έλεος κάποιου άλλου — και στη βαθιά συνειδητοποιημένη αλήθεια ότι η ειρήνη δεν οικοδομείται με τον κατευνασμό της ισχύος, αλλά διαμορφώνοντας τις επιλογές του αντιπάλου.

Η ιστορική αφετηρία είναι σαφής. Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι παρέδωσε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά: να επιτρέψει τη διέλευση των δυνάμεων του Άξονα από «στρατηγικά σημεία» της Ελλάδας ή να δεχθεί εισβολή. Ο Μεταξάς απάντησε στη γλώσσα της διπλωματίας, στα γαλλικά — «Alors, c’est la guerre» («Λοιπόν, έχουμε πόλεμο») — λόγια που ο ελληνικός λαός μετέφρασε σε μία μόνο συλλαβή αντίστασης που έγινε εθνική λειτουργία: «Όχι». Μέσα σε λίγες ώρες, οι ιταλικές φάλαγγες εισέβαλαν από την Αλβανία — και ο Ελληνικός Στρατός τις απώθησε πίσω από τα σύνορα, στην πρώτη ήττα του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν ήταν ξέσπασμα ρομαντικού ηρωισμού, αλλά πράξη ψύχραιμης κρατικής στρατηγικής: η απόφαση να αντιμετωπιστεί ο εξαναγκασμός με βούληση και άμεση κινητοποίηση.

Όταν οι μεγάλες δυνάμεις θέτουν τους όρους, τα αληθινά έθνη θέτουν τους δικούς τους

Αν η Ημέρα του Όχι μοιάζει εγγενές στοιχείο της ελληνικής ψυχής, είναι γιατί ριζώνει βαθιά σε παλαιότερα πρότυπα. Ελευθερία ή Θάνατος — το σύνθημα του 1821 — διαμόρφωσε ένα ελληνικό ήθος που συνδυάζει φρόνηση με φιλότιμο: σοφία ενωμένη με τιμή, δύναμη ενωμένη με ευθύνη. Από τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας έως τη δοκιμασία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα έμαθε έναν κανόνα: όταν οι μεγάλες δυνάμεις θέτουν τους όρους, τα αληθινά έθνη θέτουν τους δικούς τους — και πληρώνουν το τίμημα με πειθαρχία και αξιοπρέπεια.

Το ισραηλινό παράλληλο δεν είναι απλή μεταφορά· είναι συγγένεια στρατηγικού χαρακτήρα. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, ενόψει επικείμενης περιφερειακής εισβολής, υπήρξε πράξη ηγεσίας κομμένη από το ίδιο ύφασμα με το ελληνικό «Όχι»: όχι θεατρική, αλλά υπεύθυνη — μια επιλογή επιβίωσης που όρισε την πορεία ενός έθνους. Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, το προληπτικό πλήγμα του Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών δεν ήταν έκφραση μέθης ισχύος, αλλά ο ψυχρός υπολογισμός ενός μικρού κράτους που συμπυκνώνει τον κίνδυνο στον χρόνο για να αποφύγει την καταστροφή. Για γενιές ολόκληρες, οι Ισραηλινοί αποκαλούν αυτή τη στάση Ein Brera — «δεν υπάρχει εναλλακτική» — μια αρχή βαθιά ενσωματωμένη στη στρατηγική τους σκέψη.

Τι κάνουν τα έθνη με μια τέτοια «δοξασία της άρνησης» όταν καθίσει η σκόνη; Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ισραηλινοί την ενσωμάτωσαν θεσμικά — στη στρατηγική τους και στη δομή των ενόπλων δυνάμεών τους. Η στρατηγική του IDF στηρίζεται στην αποτροπή, την έγκαιρη προειδοποίηση και την αποφασιστική δράση, οργανώνοντας μια πολυμέτωπη άμυνα για μια εποχή πυραύλων, πληρεξουσίων και κυβερνοεπιθέσεων. Η Ελλάδα, αντίστοιχα, έχει μεταφράσει το ήθος του Όχι σε έναν εκσυγχρονισμένο επιχειρησιακό σχεδιασμό. Και στις δύο περιπτώσεις, το «Όχι» έγινε σύστημα.

Οδηγός για τα μικρά έθνη που ζουν στα σύνορα των αυτοκρατοριών, για να διατηρούν την αυτονομία τους χωρίς να παρασύρονται στον μηδενισμό.

Το να λες «Όχι στην ισχύ» δεν σημαίνει να υμνείς την άρνηση. Ο Αλμπέρ Καμύ, στον Επαναστατημένο Άνθρωπο, μας θυμίζει ότι το «Όχι» του επαναστάτη δεν είναι πράξη καταστροφής αλλά υπεράσπισης του νοήματος — μια άρνηση που συνεπάγεται ένα «Ναι» σε κάτι ανώτερο: στον νόμο, στην αξιοπρέπεια, στη ζωή. Αν δεις την Ημέρα του Όχι μέσα από αυτό το πρίσμα, δεν αντικρίζεις μια έκρηξη αντίστασης, αλλά ένα ηθικό και στρατηγικό πρότυπο: έναν οδηγό για τα μικρά έθνη που ζουν στα σύνορα των αυτοκρατοριών, για να διατηρούν την αυτονομία τους χωρίς να παρασύρονται στον μηδενισμό. Το ίδιο πρότυπο εξηγεί και την ισραηλινή αυτοσυγκράτηση όταν μπορεί, και την αποφασιστικότητα όταν πρέπει.

Η προϋπόθεση της ειρήνης δεν είναι συναίσθημα· είναι δομή κινήτρων. Ο Τόμας Σέλλινγκ το αποκάλεσε «διπλωματία της βίας»: τη διαμόρφωση των επιλογών του αντιπάλου έτσι ώστε η συμμόρφωση να είναι προτιμότερη από την πρόκληση. Η βιώσιμη ειρήνη στηρίζεται στην αξιόπιστη ισχύ, στη βούληση να χρησιμοποιηθεί όταν απαιτείται, και στην σταθερή προσφορά μιας καλύτερης επιλογής. Γι’ αυτό και οι διαπραγματεύσεις του Καμπ Ντέιβιντ το 1978 οδήγησαν στη Συνθήκη Ειρήνης Ισραήλ–Αιγύπτου: οι στρατιωτικές πραγματικότητες κατέστησαν σαφές ότι η εναλλακτική στην ειρήνη —ένας ακόμη πόλεμος— θα ήταν καταστροφική, ενώ η συμφωνία προσέφερε πλήρη αποχώρηση από το Σινά και εξομάλυνση σχέσεων. Η θεωρία της αποτροπής συχνά παρερμηνεύεται ως επιθετικότητα· στην πραγματικότητα, είναι μια γλώσσα ορίων που καθιστούν τον συμβιβασμό λογικό.

Η αυτοάμυνα δεν είναι επιθετικότητα· η αποτροπή δεν είναι ντροπή. Η οικοδόμηση ισχύος, η θέληση να χρησιμοποιηθεί και η χρήση της όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή δεν αποτελούν απειλή για την ειρήνη — είναι η βάση της.

Οι προκλήσεις της εποχής μας δεν είναι αφηρημένες — δοκιμάζουν τη δύναμη και τη βούληση των εθνών. Για την Ελλάδα και την Κύπρο, το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» της Τουρκίας, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο και η συνεχιζόμενη κατοχή του ενός τρίτου της Κύπρου αποτελούν καθημερινή απόδειξη ότι το δίκαιο χωρίς ισχύ είναι απλή υπόδειξη. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, το κοινό δόγμα «Poseidon’s Wrath» («Η Οργή του Ποσειδώνα») που υιοθέτησαν Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος, συνοψίζει μία αρχή: αν το όραμα του ψηφίσματος 541 του ΟΗΕ, για την επανένωση της Κύπρου υπό τη νόμιμη κυριαρχία της, δεν μπορεί να επιτευχθεί ειρηνικά, δεν θα επιτραπεί να επιβληθεί δια της βίας.

Για το Ισραήλ ισχύει ο ίδιος νόμος της επιβίωσης. Η αυτοάμυνα δεν είναι επιθετικότητα· η αποτροπή δεν είναι ντροπή. Η οικοδόμηση ισχύος, η θέληση να χρησιμοποιηθεί και η χρήση της όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή δεν αποτελούν απειλή για την ειρήνη — είναι η βάση της. Αυτό που ίσχυε σε κάθε προηγούμενο πόλεμο, θα ισχύει σε κάθε μελλοντική σύγκρουση: η ειρήνη διαρκεί μόνο όταν πίσω της στέκει δύναμη.

Μαζί, αυτά τα τρία έθνη —Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος— αντιπροσωπεύουν το πρότυπο του «κυρίαρχου κράτους στα σύνορα» (Sovereign Edge State): χωρών που βρίσκονται πάνω στα ρήγματα της διεθνούς τάξης, απορροφούν απειλές, αποτρέπουν την επιθετικότητα και παραμένουν προσηλωμένες σε έναν ανοιχτό, κανόνων-βασισμένο κόσμο. Η γεωγραφία τους τις καθιστά εκτεθειμένες· η πειθαρχία τους τις καθιστά αναγκαίες.

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ελληνική εορτή — είναι μάθημα υπεύθυνου θάρρους.

Τι πρέπει να διδαχθεί ο κόσμος από την ελληνική 28η Οκτωβρίου και το ισραηλινό Ein Brera;

Ότι ειρήνη χωρίς αποτρεπτική ισχύ είναι ψευδαίσθηση. Η αποτροπή, όχι ο κατευνασμός, συντηρεί τη σταθερότητα. Οι πιο δύσκολες αποφάσεις των εθνών δεν λαμβάνονται για τα πρωτοσέλιδα, αλλά για τις γενιές — να πράξουν ή να αντέξουν, πάντοτε από θέση αδιαμφισβήτητης δύναμης.

Το ελληνικό «Όχι» και το ισραηλινό Ein Brera δεν είναι άρνηση της διπλωματίας· είναι το ηθικό της θεμέλιο. Το να λες «Όχι» στον εξαναγκασμό είναι μόνο το μισό της ηγεσίας· το άλλο μισό είναι το θάρρος να οικοδομήσεις το μέλλον πάνω στη δύναμη, στις συμμαχίες και στην εμπιστοσύνη.

Γι’ αυτό η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ελληνική εορτή — είναι μάθημα υπεύθυνου θάρρους. Ο ελεύθερος κόσμος οφείλει να επιλέξει για τα παιδιά του, όχι για τη στιγμή: να οικοδομήσει ισχύ που αποτρέπει, συνεργασίες που αντέχουν και το ηθικό σθένος να λέει «Όχι» όταν πρέπει — ώστε να μπορεί να λέει «Ναι» όταν έχει σημασία.

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός10 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις10 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή