Αναλύσεις
Η Κούρσα για την Τεχνητή Νοημοσύνη
Κάποτε ένα λιοντάρι και μια αρκούδα βρήκαν ένα νεκρό ελαφάκι και ξεκίνησαν να παλεύουν αναμεταξύ τους για το ποιος θα το φάει. Όταν και οι δύο κείτονταν εξαντλημένοι στο έδαφος μετά από τον αγώνα τους, μια αλεπού που παρακολουθούσε κρυφά την όλη σκηνή, πετάχτηκε από την κρυψώνα της και τους έκλεψε το ελάφι όταν κανείς τους πια δεν είχε τη δύναμη να το διεκδικήσει από αυτήν.
Αν η αρκούδα θυμίζει πάντα τη Ρωσία και ο Trump ομοιάζει με λιοντάρι, η αλεπού επί του προκειμένου θυμίζει μάλλον …Κινέζικο Δράκο.
Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Μετά από τη δεύτερη αποτυχία του να κλείσει το Ουκρανικό μέτωπο, ο Trump έσφιξε περαιτέρω τον οικονομικό κλοιό γύρω από τη Ρωσία, ελπίζοντας να επισπεύσει τουλάχιστον το τέλος του πολέμου και να μειώσει τις ουκρανικές απώλειες που προκαλεί η συστηματική στρατηγική φθοράς του Ρωσικού στρατού.
Πράγματι οι Ρώσοι φαίνεται να επισπεύδουν την κατάληψη των πόλεων του Ντονμπάς με το Ποκρόφσκ και το Κουπυάνσκ να είναι κατά 90% στα χέρια τους, το Μύρνοραντ να είναι πλήρως περικυκλωμένο με πάνω από δέκα χιλιάδες ουκρανούς στρατιώτες εντός του θύλακα, το Λυμάν και την Κονσταντινίφκα να δέχονται επιθέσεις εντός του αστικού ιστού και το Σλοβυάνσκ, Κραματόρσκ και Σιβέρσκ να προσεγγίζονται προς έναρξη της πολιορκίας τους. Μόλις πέσουν και οι τελευταίες τρεις αυτές πόλεις, το σύνολο των μεγάλων αστικών κέντρων του Ντονμπάς θα έχει περιέλθει στα χέρια των Ρώσων μαζί με τα μεταλλεία σπανίων γαιών, τις βιομηχανικές μονάδες και τους ρωσόφωνους πληθυσμούς τους. Φαίνεται μάλιστα να εστιάζουν σε πλήρη περικύκλωση πλέον των ουκρανικών μονάδων, αντί για τη μερική περικύκλωση που εφάρμοζαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Η πλήρης περικύκλωση οδηγεί σε αιχμαλωσία των Ουκρανών στρατιωτών που εν τέλει θα ανταλλαχθούν, ενώ η μερική περικύκλωση προκαλούσε πολύνεκρες εξόδους όπου οι υποχωρούσες μονάδες εκτίθεντο σε πυρά πυροβολικού και drones που μπορούσαν να προκαλέσουν μέχρι και 60% απώλειες, με τελικό σκοπό την πλήρη αφαίμαξη του ουκρανικού στρατού από εμπόλεμους για την επόμενη γενιά. Βέβαια η δεύτερη τακτική απαιτούσε περισσότερο χρόνο στην εφαρμογή της, κάτι που δεν φαίνεται να έχει πλέον η Ρωσία μετά τους νέους έμμεσους δασμούς. Οπότε ο πόλεμος μάλλον επισπεύστηκε κατά έναν περίπου χρόνο.
Αν λοιπόν περιμένουμε να πέσουν κάποιες σημαντικές πόλεις μέσα στο χειμώνα, το επόμενο φθινόπωρο θα μπορούσαμε να έχουμε νέα προσέγγιση για ειρήνη ή εκεχειρία με το σύνολο του Ντονμπάς και της Ζαπορίζια να είναι σε ρωσικά χέρια και τους αντικειμενικούς σκοπούς των Ρώσων να έχουν επιτευχθεί κατά σημαντικό ποσοστό. Μέσα σε αυτόν το χρόνο πιθανώς να έχουμε δει και μια νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή που όμως ενδεχομένως να επιφέρει μια εκτόνωση και μια επίλυση του ζητήματος της καταδίκης Νετανιάχου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν και το οριστικό κλείσιμο των δύο μετώπων θα είναι και πάλι πολύ δύσκολο, οι πιθανότητες θα είναι μάλλον καλύτερες από ότι είναι σήμερα, αφού και η Ρωσία αλλά και το Ισραήλ δεν έχουν πετύχει ακόμα τους στόχους τους.
Στα πλαίσια αυτά ο Trump αναζήτησε μια εκεχειρία με τον κινέζο αντίπαλό του και την πέτυχε. Στα πλαίσια της πρόσφατης συμφωνίας οι δασμοί έμειναν σε ανεκτό επίπεδο, οι Κινέζοι δεν μειώνουν την εξαγωγή σπάνιων γαιών, οι Αμερικάνοι τους δίνουν υδρογονάνθρακες και προηγμένους ημιαγωγούς, ενώ συμφωνήθηκε η Κίνα να διαμεσολαβήσει για την λήξη του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι δύο αντίπαλοι του «Πολέμου των Δρόμων» συμφώνησαν ότι κανείς τους δεν έχει την σαφή υπεροχή αυτή τη στιγμή ώστε να αποτολμήσει την κλιμάκωση με κάποια σημαντική πιθανότητα επιτυχίας, οπότε έδωσαν ένα χρόνο παράτασης στον εαυτό τους μέχρι να προετοιμαστούν καλύτερα. Και οι δύο χρειάζονται να μεγαλώσουν τα οπλοστάσιά τους, να εδραιώσουν την επιρροή τους σε ξένες χώρες και το σημαντικότερο απ’ όλα: να επισπεύσουν την ανάπτυξη προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης. Αν η τεχνολογική κούρσα που καθόρισε τον Β’ΠΠ ήταν η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, η σημερινή αναμέτρηση θα καθοριστεί από την ανάπτυξη προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης.
Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζονται τεράστια ποσά ενέργειας και ημιαγωγών. Οι ΗΠΑ υπολείπονται σε σπάνιες γαίες και ημιαγωγούς, ενώ η Κίνα σε ενέργεια και προηγμένους ημιαγωγούς -το 95% των οποίων κατασκευάζεται στην Ταϊβάν. Με την πρόσφατης συμφωνία παίρνουν και οι δύο αυτό που τους λείπει από τον άλλον και μέσα στον επόμενο χρόνο θα εντείνουν και οι δύο την κούρσα για την ανάπτυξη προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης. Όποιος την επιτύχει πρώτος θα έχει σαφές πλεονέκτημα σε πάρα πολλά πεδία στην επερχόμενη αναμέτρηση.
Αν την πετύχουν με μικρή χρονική διαφορά τότε πιθανώς να έχουμε μια ισορροπία τρόμου σαν αυτή του Ψυχρού Πολέμου. Σε μια τέτοια περίπτωση η Κίνα θα μπορέσει να επωφεληθεί από αυτή την σταθερότητα για να ολοκληρώσει και να εγκαθιδρύσει τον Δρόμο του Μεταξιού και να γίνει εντός της εικοσαετίας η ισχυρότερη οικονομία στον πλανήτη, αν κάτι άλλο δεν αναστρέψει αυτή την εμπορική της επικυριαρχία.
Ενδιαμέσως όμως πρόκειται να χρησιμοποιεί αντιπροσώπους σε όλη την υφήλιο για να κρατά τις ΗΠΑ σε εγρήγορση και να τους απορροφά τους πόρους. Όσο οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίζουν αυτές τις προκλήσεις στο ρόλο τους ως πλανητάρχης, η Κίνα θα συνεχίζει σταθερά την οικονομική της επέκταση περιμένοντας υπομονετικά δίπλα από το ποτάμι μέχρι να δει τα πτώματα των εχθρών της να περνούν μπροστά της.
Αν όμως η συμβουλή του Κομφούκιου μας φαίνεται αόριστη και ίσως ακατανόητη, ας αφήσουμε τον Αίσωπο να μας το εξηγήσει καλύτερα:
Κάποτε ένα λιοντάρι και μια αρκούδα βρήκαν ένα νεκρό ελαφάκι και ξεκίνησαν να παλεύουν αναμεταξύ τους για το ποιος θα το φάει. Όταν και οι δύο κείτονταν εξαντλημένοι στο έδαφος μετά από τον αγώνα τους, μια αλεπού που παρακολουθούσε κρυφά την όλη σκηνή, πετάχτηκε από την κρυψώνα της και τους έκλεψε το ελάφι όταν κανείς τους πια δεν είχε τη δύναμη να το διεκδικήσει από αυτήν.
Αν η αρκούδα θυμίζει πάντα τη Ρωσία και ο Trump ομοιάζει με λιοντάρι, η αλεπού επί του προκειμένου θυμίζει μάλλον …Κινέζικο Δράκο.
GEOPOLITICO
Η Ινδία σφίγγει τον υδάτινο κλοιό στο Πακιστάν! Δύο στρατηγικά υδροηλεκτρικά έργα στον ποταμό Τσενάμπ αλλάζουν τα δεδομένα
Η Ινδία επιταχύνει την κατασκευή και την έναρξη λειτουργίας δύο μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων στη λεκάνη του Ινδού, αξιοποιώντας την απόφασή της να θέσει σε αναστολή τη Συνθήκη των Υδάτων του Ινδού με το Πακιστάν. Τα έργα Pakal Dul και Kiru, συνολικής ισχύος 1.624 μεγαβάτ, αναμένεται να τεθούν σταδιακά σε λειτουργία τους επόμενους μήνες, ενισχύοντας την ενεργειακή αυτονομία της Ινδίας και προσθέτοντας μια νέα διάσταση στη στρατηγική αντιπαράθεσή της με το Ισλαμαμπάντ.
Σε μια εξέλιξη με σημαντικές ενεργειακές και γεωπολιτικές προεκτάσεις, η Ινδία πλησιάζει στην ολοκλήρωση δύο μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων στο Τζαμού και Κασμίρ, σε μια περίοδο κατά την οποία η διαχείριση των υδάτων του ποταμού Ινδού έχει μετατραπεί σε ακόμη ένα πεδίο αντιπαράθεσης με το Πακιστάν.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της δημοσιογράφου Moushumi Das Gupta στο ThePrint στις 11 Νοεμβρίου 2026, η κυβέρνηση του Νέου Δελχί επιδιώκει να επιταχύνει τη διαδικασία δοκιμών και έναρξης λειτουργίας των έργων Pakal Dul, ισχύος 1.000 MW, και Kiru, ισχύος 624 MW, έως το τέλος του έτους.
Πρόκειται για δύο από τα σημαντικότερα έργα που κατασκευάζονται στο υδρογραφικό σύστημα του ποταμού Τσενάμπ (Chenab), ο οποίος ανήκει στους δυτικούς ποταμούς της λεκάνης του Ινδού και αποτελεί ζωτική πηγή υδάτινων πόρων για το Πακιστάν.
Pakal Dul και Kiru: Τα δύο μεγάλα έργα που πλησιάζουν στην ολοκλήρωση
Το υδροηλεκτρικό έργο Kiru κατασκευάζεται στον ποταμό Τσενάμπ, στην περιοχή Kishtwar του Τζαμού και Κασμίρ.
Η συνολική επένδυση ανέρχεται σε 42,87 δισεκατομμύρια ρουπίες και περιλαμβάνει φράγμα ύψους 135 μέτρων, καθώς και υπόγειο σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με τέσσερις μονάδες των 156 MW.
Ο θεμέλιος λίθος του έργου τοποθετήθηκε τον Φεβρουάριο του 2019 από τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι.
Το δεύτερο έργο, Pakal Dul, κατασκευάζεται στον ποταμό Μαρουσουντάρ, παραπόταμο του Τσενάμπ, επίσης στην περιοχή Kishtwar.
Με συνολικό κόστος 81,12 δισεκατομμύρια ρουπίες, περιλαμβάνει φράγμα ύψους 167 μέτρων και υπόγειο σταθμό με τέσσερις μονάδες παραγωγής των 250 MW.
Και τα δύο έργα υλοποιούνται από την Chenab Valley Power Projects Limited, κοινοπραξία της National Hydroelectric Power Corporation και της Jammu and Kashmir State Power Development Corporation.
Σύμφωνα με κυβερνητικό αξιωματούχο που επικαλείται το ThePrint, έχουν ήδη ξεκινήσει οι διαδικασίες που οδηγούν στην ενεργοποίηση των εγκαταστάσεων, με στόχο τη σταδιακή λειτουργία τους μέσα στους επόμενους μήνες.
Ωστόσο, η ολοκλήρωση της κατασκευής δεν σημαίνει αυτόματη έναρξη παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Απαιτούνται τεχνικές δοκιμές, έλεγχοι συστημάτων και δοκιμαστική πλήρωση και εκκένωση των ταμιευτήρων.
Τα δύο έργα χαρακτηρίζονται ως υδροηλεκτρικά ροής ποταμού (run-of-the-river), γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό τη μακροχρόνια αποθήκευση μεγάλων ποσοτήτων νερού, αλλά διαθέτουν δυνατότητες περιορισμένης ρύθμισης της ροής.
Η Συνθήκη του Ινδού και η απόφαση που όξυνε την αντιπαράθεση
Η επιτάχυνση των έργων πραγματοποιείται μετά την απόφαση της Ινδίας, τον Απρίλιο του 2025, να θέσει σε αναστολή την εφαρμογή της Συνθήκης των Υδάτων του Ινδού (Indus Waters Treaty).
Η συμφωνία είχε υπογραφεί το 1960, με τη διαμεσολάβηση της Παγκόσμιας Τράπεζας, και αποτέλεσε επί δεκαετίες το βασικό πλαίσιο διαχείρισης των υδάτινων πόρων μεταξύ των δύο κρατών.
Η Συνθήκη διαχωρίζει τους έξι κύριους ποταμούς της λεκάνης του Ινδού σε δύο ομάδες.
Στους τρεις ανατολικούς ποταμούς, Ράβι, Μπέας και Σάτλετζ, η Ινδία διαθέτει ευρύτατα δικαιώματα χρήσης. Οι ποταμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν περίπου το 20% των συνολικών υδάτων του συστήματος.
Αντίθετα, οι τρεις δυτικοί ποταμοί, Ινδός, Τζέλουμ και Τσενάμπ, που συγκεντρώνουν περίπου το 80% των υδάτων, έχουν παραχωρηθεί κατά κύριο λόγο στη χρήση του Πακιστάν.
Η Ινδία διατηρεί συγκεκριμένα δικαιώματα στους δυτικούς ποταμούς, μεταξύ των οποίων η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας υπό περιορισμούς, καθώς και ορισμένες αγροτικές και οικιακές χρήσεις.
Η απόφαση του Νέου Δελχί να θέσει τη Συνθήκη σε αναστολή ήρθε μετά την τρομοκρατική επίθεση στην περιοχή Παχαλγκάμ του Κασμίρ, τον Απρίλιο του 2025.
Έκτοτε, η ινδική κυβέρνηση επιδιώκει να επιταχύνει έργα που προηγουμένως υπόκειντο σε αυστηρότερες διαδικασίες και περιορισμούς βάσει της Συνθήκης.
Επιτάχυνση των έργων και περιορισμός των διαδικαστικών εμποδίων
Ινδός κυβερνητικός αξιωματούχος, τον οποίο επικαλείται το ThePrint, υποστήριξε ότι η αναστολή της Συνθήκης επιτρέπει πλέον στη χώρα να προχωρά με μεγαλύτερη ταχύτητα στην υλοποίηση των υδροηλεκτρικών σχεδιασμών της.
Σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν περιοριστεί οι διαδικαστικές ανταλλαγές και οι διαβουλεύσεις που στο παρελθόν καθυστερούσαν την ανάπτυξη έργων στον Τσενάμπ και στους υπόλοιπους δυτικούς ποταμούς.
Η ινδική πλευρά θεωρεί ότι το νέο περιβάλλον της δίνει μεγαλύτερη ευχέρεια να αξιοποιήσει τους υδάτινους πόρους της περιοχής.
Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για το Πακιστάν, καθώς η λεκάνη του Ινδού αποτελεί βασικό πυλώνα της γεωργίας, της άρδευσης και της υδροηλεκτρικής παραγωγής του.
Εντούτοις, η ολοκλήρωση των συγκεκριμένων υδροηλεκτρικών σταθμών δεν συνεπάγεται από μόνη της δυνατότητα διακοπής της ροής των υδάτων προς το Πακιστάν. Η έκταση του πραγματικού ελέγχου εξαρτάται από τη διαμόρφωση των έργων, τις αποθηκευτικές δυνατότητές τους και τη διαχείριση της ροής.
Τέσσερα ακόμη έργα και σχέδια για 18.569 MW
Το Νέο Δελχί δεν περιορίζεται στα Pakal Dul και Kiru.
Σε εξέλιξη βρίσκονται επίσης οι εργασίες για το υδροηλεκτρικό έργο Kwar, ισχύος 540 MW, το οποίο προγραμματίζεται να ολοκληρωθεί το 2028, καθώς και για το Ratle, ισχύος 850 MW, που αντιμετωπίζει καθυστερήσεις.
Παράλληλα, τέσσερα ακόμη έργα βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια σχεδιασμού: το Sawalkot ισχύος 1.856 MW, το Kirthai-II ισχύος 930 MW, το Dulhasti Stage-II ισχύος 260 MW και το Uri-I Stage-II ισχύος 240 MW.
Συνολικά, η Ινδία υπολογίζει ότι οι υδάτινοι πόροι τους οποίους μπορεί να αξιοποιήσει στους δυτικούς ποταμούς διαθέτουν υδροηλεκτρικό δυναμικό 18.569 MW.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα έχει αναπτύξει περίπου 3.500 MW εγκατεστημένης ισχύος, γεγονός που αναδεικνύει τα μεγάλα περιθώρια περαιτέρω ανάπτυξης.
Η προοπτική αυτή έχει ιδιαίτερη ενεργειακή σημασία για την Ινδία, η οποία επιδιώκει να αυξήσει την εγχώρια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και να ενισχύσει τις υποδομές της στις περιοχές του βόρειου Κασμίρ.
Σχέδιο εκτροπής υδάτων από τον Τσενάμπ προς τον Ράβι
Ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία έχει μία από τις εναλλακτικές λύσεις που εξετάζουν οι ινδικές αρχές.
Σύμφωνα με το ThePrint, η Ινδία μελετά τη δυνατότητα κατασκευής σήραγγας μήκους 10 έως 12 χιλιομέτρων, μέσω της οποίας θα μπορούσαν να μεταφερθούν ύδατα από τον Τσενάμπ στον Ράβι.
Η συγκεκριμένη πρόταση βρίσκεται στο στάδιο της διερεύνησης και δεν αποτελεί υλοποιημένο έργο.
Ωστόσο, διαφοροποιείται από τα συμβατικά υδροηλεκτρικά έργα ροής ποταμού, καθώς αφορά τη μεταφορά νερού μεταξύ δύο διαφορετικών ποτάμιων συστημάτων, τα οποία αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τη Συνθήκη του 1960.
Εφόσον προχωρούσε, θα μπορούσε να επηρεάσει τον τρόπο κατανομής και αξιοποίησης των υδάτινων πόρων, προσθέτοντας ένα ακόμη σημείο τριβής στις σχέσεις Ινδίας και Πακιστάν.
Το φράγμα Shahpurkandi και ο σχεδιασμός για το 2027
Παράλληλα με τις παρεμβάσεις στους δυτικούς ποταμούς, η Ινδία επιταχύνει την ολοκλήρωση του έργου Shahpurkandi στον Ράβι.
Πρόκειται για επένδυση ύψους 33 δισεκατομμυρίων ρουπιών, η οποία περιλαμβάνει υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις συνολικής ισχύος 206 MW.
Η κατασκευή του φράγματος έχει ολοκληρωθεί και οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκονται κοντά στην αποπεράτωση.
Σύμφωνα με αξιωματούχο της αρμόδιας υπηρεσίας άρδευσης του Παντζάμπ, το συνολικό έργο αναμένεται να λειτουργήσει έως τα μέσα του 2027.
Στόχος είναι να περιοριστούν οι ποσότητες νερού του Ράβι που συνεχίζουν να κατευθύνονται προς το Πακιστάν, παρότι η Ινδία διαθέτει δικαιώματα χρήσης τους βάσει της Συνθήκης.
Το Νέο Δελχί αξιοποιεί ήδη περίπου το 95% των υδάτων που του αναλογούν στους ανατολικούς ποταμούς.
Στον σχεδιασμό περιλαμβάνονται επίσης ένα νέο έργο πολλαπλών χρήσεων στον ποταμό Ουτζ, παραπόταμο του Ράβι, και δεύτερο έργο διασύνδεσης των ποταμών Σάτλετζ και Μπέας.
Η νομική διάσταση: Διαιτητική απόφαση κατά της Ινδίας
Η στρατηγική του Νέου Δελχί αντιμετωπίζει, πάντως, σοβαρές νομικές αμφισβητήσεις.
Στις 31 Αυγούστου 2026, διαιτητικό δικαστήριο που λειτουργεί με γραμματεία το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης έκρινε ότι η μονομερής απόφαση της Ινδίας να θέσει τη Συνθήκη των Υδάτων του Ινδού σε αναστολή δεν δικαιολογείται από το εφαρμοστέο Διεθνές Δίκαιο.
Σύμφωνα με την απόφαση, η Συνθήκη εξακολουθεί να ισχύει και η Ινδία παραμένει δεσμευμένη από τις υποχρεώσεις της.
Το δικαστήριο επέβαλε επίσης προσωρινούς περιορισμούς σε συγκεκριμένες κατασκευαστικές εργασίες του υδροηλεκτρικού έργου Ratle.
Η Ινδία, από την πλευρά της, απορρίπτει τη δικαιοδοσία του συγκεκριμένου διαιτητικού οργάνου και δεν αναγνωρίζει την απόφασή του.
Συνεπώς, η πολιτική της αναστολής που εφαρμόζει η ινδική κυβέρνηση δεν ισοδυναμεί με διεθνώς αναγνωρισμένη κατάργηση των συμβατικών της υποχρεώσεων.
Το νερό ως παράγοντας στρατηγικής ισχύος
Η επιτάχυνση των υδροηλεκτρικών έργων αποτυπώνει τη βαρύτητα που αποδίδει η Ινδία στην ενεργειακή αξιοποίηση της λεκάνης του Ινδού, σε μια περίοδο έντονων σχέσεων με το Πακιστάν.
Για το Νέο Δελχί, η ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων αποτελεί σημαντικό βήμα ενίσχυσης της ηλεκτροπαραγωγής και αξιοποίησης ενός μεγάλου, μέχρι σήμερα ανεπαρκώς ανεπτυγμένου υδροηλεκτρικού δυναμικού.
Για το Ισλαμαμπάντ, το ζήτημα δεν περιορίζεται στην ενέργεια, αλλά συνδέεται με τη διαχείριση ποταμών από τους οποίους εξαρτάται σημαντικό μέρος της αγροτικής παραγωγής και της υδατικής ασφάλειας της χώρας.
Η λειτουργία των Pakal Dul και Kiru δεν σημαίνει ότι η Ινδία αποκτά τη δυνατότητα να διακόψει την υδροδότηση του Πακιστάν. Δείχνει, ωστόσο, ότι η ανάπτυξη υποδομών στους διασυνοριακούς ποταμούς αποκτά αυξανόμενη στρατηγική σημασία.
Το επόμενο κρίσιμο ορόσημο είναι η ολοκλήρωση των δοκιμών των δύο εγκαταστάσεων, με την έναρξη της ηλεκτροπαραγωγής να αναμένεται μέσα στους επόμενους μήνες.
Σημείωση διασταύρωσης: Σε επίσημη απάντηση του ινδικού υπουργείου Ενέργειας προς το Κοινοβούλιο, στις 20 Ιουλίου 2026, το εκτιμώμενο κόστος των Pakal Dul και Kiru είχε αναθεωρηθεί σε 127,28 και 54,09 δισεκατομμύρια ρουπίες αντίστοιχα, με προβλεπόμενη ολοκλήρωση τον Μάρτιο του 2027. Τα χαμηλότερα ποσά που αναφέρονται στο αρχικό δημοσίευμα αντιστοιχούν ουσιαστικά στους αρχικούς προϋπολογισμούς.
GEOPOLITICO
Γιώργος Φίλης: «Πρώτα τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και μετά το καλώδιο – Δεν έπρεπε να εμπλακεί η Τουρκία»
Σημαντικές επισημάνσεις για το μέλλον του Great Sea Interconnector, τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία και τον κίνδυνο δημιουργίας προηγουμένων στην Ανατολική Μεσόγειο διατυπώνει ο Δρ. Γεωπολιτικής και καθηγητής Γεωστρατηγικής Γιώργος Φίλης, σε παρέμβασή του στην τηλεόραση BEST.
Σοβαρές επισημάνσεις για τους χειρισμούς γύρω από τον Great Sea Interconnector, τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα και τις επιπτώσεις στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα διατύπωσε ο διδάκτωρ Γεωπολιτικής και καθηγητής Γεωστρατηγικής Γιώργος Φίλης, μιλώντας στην τηλεόραση BEST και στον κ. Κανελλόπουλο.
Ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν είχε κανέναν λόγο να επιτρέψει την εμπλοκή της Τουρκίας μέσω διπλωματικής ενημέρωσης για τις έρευνες του καλωδίου, τονίζοντας ότι η έκδοση NAVTEX ήταν επαρκής. Παράλληλα, έθεσε ζήτημα στρατηγικής αξιοποίησης της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας, προειδοποιώντας ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να αποδυναμώσει τις περιφερειακές συμμαχίες που περιορίζουν τα περιθώρια κινήσεών της.
«Δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο από μια NAVTEX»
Ο Γιώργος Φίλης ξεκίνησε την ανάλυσή του επισημαίνοντας ότι η αντιπαράθεση που εξελίσσεται στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφορά αποκλειστικά ένα ενεργειακό έργο, αλλά την ισορροπία ισχύος στη θάλασσα και την άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Όπως εξήγησε, για τις εργασίες τοποθέτησης υποθαλάσσιων καλωδίων δεν απαιτείται, κατά την ερμηνεία του, ιδιαίτερη διπλωματική ενημέρωση τρίτης χώρας. Η NAVTEX αποτελεί το κατάλληλο μέσο γνωστοποίησης των εργασιών προς τη ναυσιπλοΐα.
Χρησιμοποίησε μάλιστα το παράδειγμα των εργασιών σε έναν αυτοκινητόδρομο, όπου η σχετική σήμανση ενημερώνει τους οδηγούς για τους περιορισμούς κυκλοφορίας. Αντίστοιχα, η NAVTEX πληροφορεί τους ναυτιλλομένους ότι πραγματοποιούνται δραστηριότητες σε συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.
Κατά συνέπεια, αμφισβήτησε την αναγκαιότητα της γαλλικής διπλωματικής πρωτοβουλίας προς την Τουρκία.
Η γαλλική ρηματική διακοίνωση και το κρίσιμο έγγραφο
Ιδιαίτερη βαρύτητα απέδωσε στο περιεχόμενο της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, ζητώντας ουσιαστικά να αποσαφηνιστεί τι ακριβώς αναφέρει.
Ο αναλυτής διευκρίνισε ότι η ρηματική διακοίνωση αποτελεί γραπτό διπλωματικό κείμενο και όχι απλή προφορική ενημέρωση.
Επισήμανε επίσης μια ουσιώδη διαφορά: η ενημέρωση δεν πραγματοποιήθηκε από την ιδιωτική εταιρεία που εμπλέκεται στο έργο, αλλά σε διακρατικό επίπεδο, μέσω της γαλλικής διπλωματικής εκπροσώπησης προς το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.
Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν θεωρεί πιθανό η γαλλική πλευρά, σε συνεννόηση με την Αθήνα, να συμπεριέλαβε διατύπωση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αίτημα άδειας από την Τουρκία.
Ωστόσο, υπογράμμισε ότι ακόμη και η ύπαρξη μιας τέτοιας γραπτής διακρατικής επικοινωνίας προσέφερε στην Άγκυρα τη δυνατότητα να την αξιοποιήσει πολιτικά, παρουσιάζοντας την εξέλιξη ως επιβεβαίωση του δικού της ρόλου.
Ο Φίλης ανέφερε ότι είχε προειδοποιήσει από τα μέσα Οκτωβρίου πως η Τουρκία θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε επικοινωνία που δεν θα ήταν απολύτως προσεκτικά διατυπωμένη.
«Οι Γάλλοι θα κινηθούν με βάση τα δικά τους συμφέροντα»
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε και ο ρόλος της Γαλλίας.
Ο Γιώργος Φίλης υποστήριξε ότι η Αθήνα ουσιαστικά επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη γαλλική πλευρά ως διαμεσολαβητή για τη διαχείριση μιας ευαίσθητης κατάστασης.
Κατά την εκτίμησή του, αυτό δημιουργεί ένα θεμελιώδες πρόβλημα: καμία τρίτη δύναμη δεν είναι υποχρεωμένη να προτάξει τα ελληνικά συμφέροντα έναντι των δικών της.
Ειδικά για τη Γαλλία, σημείωσε ότι διατηρεί οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, ενώ επιδιώκει σχέσεις και με την Τουρκία.
Αναφέρθηκε ακόμη στη σημασία που αποδίδουν ευρωπαϊκές δυνάμεις στην Τουρκία ως παράγοντα περιορισμού της ρωσικής επιρροής.
Σχολιάζοντας την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία, υποστήριξε ότι το Παρίσι έχει πρόσθετο κίνητρο να αποτρέψει μια πολεμική σύγκρουση, ακριβώς επειδή μια σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα που σχετίζονται με τις συμβατικές του δεσμεύσεις.
Η βασική του θέση ήταν ότι οι αμυντικές προμήθειες και οι στρατηγικές συνεργασίες δεν πρέπει να δημιουργούν την εντύπωση πως η Ελλάδα μπορεί να αναθέτει σε τρίτους τη διαχείριση των εθνικών της συμφερόντων.
Η στρατηγική σημασία του Ισραήλ
Ένα ακόμη σημαντικό σκέλος της ανάλυσης αφορούσε την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία.
Ο Φίλης υποστήριξε ότι η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίζει χωριστά τους περιφερειακούς ανταγωνιστές της, αποτρέποντας τη συγκρότηση ενός αποτελεσματικού στρατηγικού μετώπου.
Κατά την εκτίμησή του, η συνδυασμένη στρατιωτική ισχύς Ελλάδας και Ισραήλ θα αποτελούσε σοβαρό παράγοντα αποτροπής, ιδίως στον αεροπορικό και ναυτικό τομέα.
Προειδοποίησε ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να υπονομεύσει την ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, αξιοποιώντας και επιχειρήματα στο εσωτερικό της Ελλάδας εναντίον αυτής της συνεργασίας.
Ο ίδιος τάχθηκε υπέρ μιας ακόμη βαθύτερης στρατηγικής σχέσης, φτάνοντας να υποστηρίξει την ανάγκη στρατιωτικής συμφωνίας Ελλάδας και Ισραήλ.
Χαρακτήρισε την Τουρκία υπαρξιακή απειλή για την Ελλάδα και εκτίμησε ότι τείνει να εξελιχθεί σε αντίστοιχη απειλή για το Ισραήλ. Πρόκειται για τη γεωπολιτική αξιολόγηση του ίδιου του αναλυτή.
Κάσος: Η πραγματική δοκιμασία μετά τα έξι ναυτικά μίλια
Ο Γιώργος Φίλης προσδιόρισε ως κρίσιμο σημείο των εξελίξεων τη δραστηριοποίηση του ερευνητικού πλοίου πέρα από τα έξι ναυτικά μίλια της Κάσου.
Όπως εξήγησε, εκεί ενδέχεται να εκδηλωθούν οι συνέπειες της τουρκικής αμφισβήτησης των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων.
Επέστησε ιδιαίτερα την προσοχή στο ζήτημα των συντεταγμένων που συνδέονται με τις σχετικές ενημερώσεις.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει σημασία να εξεταστεί εάν οι περιοχές δραστηριοποίησης του πλοίου συμπίπτουν με το σύνολο των περιοχών που προβλέπει ο ελληνικός σχεδιασμός ή εάν θα υπάρξει κάποιος περιορισμός που θα μπορούσε να συνδεθεί με τις τουρκικές αξιώσεις.
Παράλληλα, περιέγραψε διαφορετικά ενδεχόμενα τουρκικής αντίδρασης.
Η Άγκυρα θα μπορούσε, κατά την εκτίμησή του, να επιτρέψει την εξέλιξη των συγκεκριμένων εργασιών, διατηρώντας ωστόσο στρατιωτική παρουσία στην περιοχή.
Θα μπορούσε επίσης να επιδιώξει μια αντισταθμιστική κίνηση, όπως η έκδοση δικής της NAVTEX ή η πραγματοποίηση ερευνητικών δραστηριοτήτων στην ίδια θαλάσσια ζώνη.
Ο Φίλης δεν παρουσίασε αυτές τις κινήσεις ως βέβαιες εξελίξεις, αλλά ως πιθανά σενάρια που πρέπει να ληφθούν υπόψη.
«Δεν είναι το καλώδιο ο αυτοσκοπός»
Το κεντρικό πολιτικό και στρατηγικό μήνυμα της παρέμβασης ήταν η ανάγκη να διαχωριστεί η ολοκλήρωση του Great Sea Interconnector από την προστασία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ο Γιώργος Φίλης υπογράμμισε ότι το έργο έχει σημαντική ενεργειακή και οικονομική αξία, καθώς αποσκοπεί στη διασύνδεση της Κύπρου με την Ελλάδα και το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ.
Ωστόσο, υποστήριξε ότι η υλοποίησή του δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για οποιαδήποτε παραχώρηση ή υποχώρηση σε ζητήματα θαλάσσιων δικαιωμάτων.
Κατά την άποψή του, η ελληνική στρατηγική πρέπει να επιδιώκει την ολοκλήρωση του έργου με τρόπο που να κατοχυρώνει και όχι να αποδυναμώνει την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων.
Μάλιστα, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, επισημαίνοντας ότι εάν η κατασκευή του καλωδίου προϋπέθετε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε δεν θα εξυπηρετούσε το ελληνικό εθνικό συμφέρον.
Η κριτική στα «ήρεμα νερά» και στον δομημένο διάλογο
Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, ο Γιώργος Φίλης άσκησε κριτική στην πολιτική των «ήρεμων νερών» και στη λογική του δομημένου ελληνοτουρκικού διαλόγου.
Υποστήριξε ότι οι εξελίξεις γύρω από το καλώδιο αναδεικνύουν τα όρια αυτής της προσέγγισης, καθώς η Τουρκία εξακολουθεί να προβάλλει αξιώσεις που επηρεάζουν την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων.
Κατά την εκτίμησή του, υπάρχει κίνδυνος η ολοκλήρωση ενός σημαντικού έργου να παρουσιαστεί ως διπλωματική επιτυχία, ακόμη και εάν συνοδεύεται από ανεπιθύμητες πολιτικές ή στρατηγικές συνέπειες.
Το βασικό ερώτημα που έθεσε είναι εάν η Ελλάδα θα διατηρήσει ακέραιη τη δυνατότητα άσκησης των δικαιωμάτων της στις επίμαχες θαλάσσιες περιοχές, ανεξάρτητα από την τελική πορεία του ενεργειακού έργου.
GEOPOLITICO
Βασίλειος Μαρτζούκος: «Δεν πρέπει να αναθέτουμε σε τρίτους τη διαχείριση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων» – Προειδοποίηση για νέα κρίση στην Κάσο
Ο αντιναύαρχος ε.α. Βασίλειος Μαρτζούκος παρεμβαίνει στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής» και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από τον Great Sea Interconnector, τη γαλλική διαμεσολάβηση και την τουρκική στάση απέναντι στις έρευνες του «Abeille Marengo».
Σοβαρές επισημάνσεις για τους κινδύνους που εγκυμονεί η γαλλική διαμεσολάβηση στο ζήτημα του Great Sea Interconnector διατύπωσε ο αντιναύαρχος ε.α. Βασίλειος Μαρτζούκος, μιλώντας στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής». Ο έμπειρος αξιωματικός προειδοποίησε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων που θα νομιμοποιούν την Τουρκία ως συνομιλητή σε ζητήματα ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ παρουσίασε τέσσερα πιθανά σενάρια τουρκικής αντίδρασης στην περιοχή της Κάσου και της Καρπάθου.
«Το ζήτημα δεν είναι το καλώδιο, αλλά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα»
Στο επίκεντρο της παρέμβασης του Βασίλειου Μαρτζούκου βρέθηκαν οι εξελίξεις γύρω από το ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo», η εμπλοκή της Γαλλίας και η ρηματική διακοίνωση που απευθύνθηκε στην Άγκυρα.
Ο αντιναύαρχος ε.α. εκτίμησε ότι η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε τη γαλλική διαμεσολάβηση προκειμένου να αποφύγει μια επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Όπως παρατήρησε, μετά τη ρηματική διακοίνωση σημειώθηκε εντυπωσιακή μεταβολή στην τουρκική στάση. Ενώ προηγουμένως η Άγκυρα χρησιμοποιούσε επιθετική ρητορική για τις δραστηριότητες του γαλλικού πλοίου, στη συνέχεια εμφανίστηκε να αποδέχεται τη συνέχιση των εργασιών.
Ωστόσο, ο ίδιος έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της διακοίνωσης και ποιες συνέπειες μπορεί να έχει;
Κατά τον Μαρτζούκο, εάν στο κείμενο περιλαμβάνονται διατυπώσεις που μπορούν να ερμηνευθούν ως αίτημα άδειας, συναίνεσης ή συντονισμού με την Τουρκία, δημιουργείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως υποστήριξε, η Άγκυρα θα μπορούσε να εμφανίζεται ως νομιμοποιημένος συνομιλητής για δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές όπου η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τουρκική δικαιοδοσία.
«Το ζήτημα δεν είναι το καλώδιο. Το ζήτημα είναι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα», ήταν η ουσία της τοποθέτησής του.
Το άρθρο 79 του Δικαίου της Θάλασσας και η τουρκική μεθόδευση
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο ρυθμίζει την τοποθέτηση υποθαλάσσιων καλωδίων και αγωγών στην υφαλοκρηπίδα.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Τουρκία επιχειρεί να μετατοπίσει τη νομική συζήτηση από την πόντιση καλωδίου στη θαλάσσια επιστημονική έρευνα.
Η διαφοροποίηση αυτή έχει σημασία, καθώς η θαλάσσια επιστημονική έρευνα υπόκειται σε διαφορετικό νομικό καθεστώς και, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, απαιτεί συναίνεση του παράκτιου κράτους.
Ο Μαρτζούκος υποστήριξε ότι οι εργασίες του «Abeille Marengo» αποτελούν προπαρασκευαστικές δραστηριότητες για την εγκατάσταση του καλωδίου και όχι θαλάσσια επιστημονική έρευνα με την έννοια που επικαλείται η Τουρκία.
Επισήμανε επίσης ότι η Άγκυρα, μέσω της NAVTEX της 10ης Νοεμβρίου, επιχειρεί να θεμελιώσει τη θέση της περί τουρκικής δικαιοδοσίας στην περιοχή.
Κατά τον ίδιο, η ελληνική πλευρά διαθέτει ισχυρά νομικά επιχειρήματα. Προειδοποίησε, όμως, ότι η νομική τεκμηρίωση από μόνη της δεν επαρκεί εάν δημιουργηθούν δυσμενή διπλωματικά προηγούμενα.
Τέσσερα σενάρια τουρκικής αντίδρασης στην Κάσο και την Κάρπαθο
Ο αντιναύαρχος ε.α. περιέγραψε τέσσερις πιθανές εξελίξεις όταν οι δραστηριότητες του πλοίου προχωρήσουν προς την περιοχή της Κάσου και της Καρπάθου.
Πρώτο σενάριο: Η Τουρκία περιορίζεται στις NAVTEX και στις διπλωματικές διαμαρτυρίες, επαναλαμβάνοντας τις διεκδικήσεις της χωρίς να εμποδίζει τις εργασίες.
Δεύτερο σενάριο: Τουρκικά σκάφη της Ακτοφυλακής ή του Πολεμικού Ναυτικού εμφανίζονται στην περιοχή, παρακολουθούν το γαλλικό πλοίο και εκπέμπουν ασυρματικές προειδοποιήσεις, χωρίς φυσική παρεμπόδιση.
Τρίτο σενάριο: Τουρκικά πλοία επιχειρούν να εμποδίσουν την πορεία του «Abeille Marengo», αναγκάζοντάς το να αλλάξει κατεύθυνση. Πρόκειται για μια εξέλιξη που, σύμφωνα με τον Μαρτζούκο, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του πληρώματος και να απαιτήσει ελληνική παρέμβαση.
Τέταρτο σενάριο: Η Άγκυρα προχωρά σε εντονότερες απειλές και εκβιαστικές ενέργειες, αυξάνοντας τον κίνδυνο κλιμάκωσης.
Ο Μαρτζούκος εξέφρασε την ελπίδα ότι οι εξελίξεις θα περιοριστούν στα δύο πρώτα σενάρια, χωρίς να αποκλείσει επιδείνωση της κατάστασης εξαιτίας των εσωτερικών πιέσεων που δέχεται η τουρκική ηγεσία.
«Δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε σε τρίτους τα κυριαρχικά μας δικαιώματα»
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της παρέμβασης αφορούσε τον ρόλο της Γαλλίας και των επιχειρηματικών συμφερόντων που εμπλέκονται στο έργο.
Ο Μαρτζούκος αναγνώρισε ότι η γαλλική συμμετοχή μπορεί να συμβάλει στην ομαλή εξέλιξη των εργασιών και ότι η διπλωματική διαμεσολάβηση ενδέχεται να αποδειχθεί χρήσιμη.
Διαχώρισε, όμως, τη συνεργασία με τρίτες χώρες από την ανάθεση σε αυτές της διαχείρισης ζητημάτων εθνικής κυριαρχίας.
«Δεν πρέπει να αναθέτουμε τη διαχείριση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε τρίτους», υπογράμμισε.
Κατά τον ίδιο, η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιεί τις συμμαχίες της, αλλά η τελική ευθύνη των αποφάσεων παραμένει αποκλειστικά στην ελληνική πολιτική ηγεσία.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι το έργο πρέπει πλέον να ολοκληρωθεί, καθώς ενδεχόμενη οριστική διακοπή του θα προκαλούσε σοβαρό πλήγμα στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας.
Ακόμη και αν υπάρξει προσωρινή παρεμπόδιση, τόνισε ότι οι εργασίες πρέπει να συνεχιστούν.
Προειδοποίηση για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τον ρόλο του ΚΥΣΕΑ
Ο αντιναύαρχος ε.α. επέμεινε στην ανάγκη επιχειρησιακής ετοιμότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Διευκρίνισε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να προκαλέσει στρατιωτική κλιμάκωση με δική της υπαιτιότητα, αλλά οφείλει να είναι προετοιμασμένη για οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση.
Ειδικότερα, υποστήριξε ότι πρέπει να υπάρχει συνεχής επιχειρησιακή εικόνα της περιοχής και σαφής καθοδήγηση προς τις στρατιωτικές μονάδες.
Στο πλαίσιο αυτό, πρότεινε τη σύγκληση του ΚΥΣΕΑ, ώστε να συντονιστούν τα συναρμόδια υπουργεία και να αποσαφηνιστούν οι προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας.
Έθεσε επίσης ζήτημα κατάλληλης προσαρμογής των κανόνων εμπλοκής, εφόσον οι συνθήκες το απαιτήσουν, ώστε οι Ένοπλες Δυνάμεις να γνωρίζουν πώς πρέπει να αντιδράσουν σε περίπτωση παρεμπόδισης των εργασιών.
Τουρκολιβυκό μνημόνιο και έρευνες νοτίως της Κρήτης
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στη Λιβύη, με αφορμή τις τουρκικές επιδιώξεις και το ενδεχόμενο νέων κινήσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις ενεργειακές δραστηριότητες νοτίως της Κρήτης.
Ο Μαρτζούκος συνέδεσε τις πιθανές τουρκολιβυκές πρωτοβουλίες με τις σχεδιαζόμενες έρευνες της Chevron, εκτιμώντας ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να επιχειρήσει να δημιουργήσει προσκόμματα μέσω της συνεργασίας της με τη Λιβύη.
Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο ενδεχόμενο ενεργοποίησης της τουρκικής κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας σε γειτονικές περιοχές, κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες εστίες έντασης.
Παράλληλα, επέκρινε την απουσία ελληνικών πρωτοβουλιών για την επέκταση των χωρικών υδάτων, τη χάραξη ευθειών γραμμών βάσης όπου επιτρέπεται και την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που παρέχει το Δίκαιο της Θάλασσας.
Κατά την εκτίμησή του, η Αθήνα πρέπει να ενισχύσει τη νομική και διπλωματική της θέση, αντί να περιορίζεται στην παρακολούθηση των τουρκικών ενεργειών.
Αιχμές για την Ευρωπαϊκή Ένωση: «Υπάρχει και δεύτερος Πούτιν»
Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε ο Μαρτζούκος απέναντι στη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν μπορούν να τηρούν ίσες αποστάσεις απέναντι σε τουρκικές διεκδικήσεις που, σύμφωνα με την ελληνική θέση, παραβιάζουν το Δίκαιο της Θάλασσας.
Παράλληλα, ζήτησε συστηματική ελληνική διπλωματική προσπάθεια, ώστε οι Ευρωπαίοι εταίροι να αντιληφθούν τις συνέπειες του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Σε χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου του, παρομοίασε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με έναν «δεύτερο Πούτιν», επικαλούμενος την τουρκική κατοχή εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας επί περισσότερο από μισό αιώνα.
Κατά τον Μαρτζούκο, η ανάδειξη της τουρκικής πολιτικής στην ευρωπαϊκή διπλωματική ατζέντα πρέπει να γίνεται με συνέπεια και συνέχεια, χωρίς περιόδους αδράνειας.
Η κεντρική θέση της παρέμβασής του ήταν ότι η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιεί τη γαλλική και ευρωπαϊκή υποστήριξη, χωρίς να εκχωρεί σε κανέναν την ευθύνη προστασίας των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO3 ημέρες πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική3 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ