Καραβίδας: “Αναξιόπιστη η Τουρκία! Είναι επόμενη στο μενού”
Ο πρώην πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας και διεθνολόγος, αναλύει τη μεγάλη εικόνα της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, μιλά για το ενδεχόμενο χερσαίας επιχείρησης και εξηγεί γιατί, όπως λέει, «η Ελλάδα πρέπει να εργαλειοποιήσει το στρατηγικό της αποτύπωμα»
Ο πρώην πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας, διεθνολόγος και υποψήφιος διδάκτορας γεωπολιτικής Στέφανος Καραβίδας, μιλώντας στο Newsbomb από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου ζει και εργάζεται, επιχειρεί να τοποθετήσει τον πόλεμο γύρω από το Ιράν στο πραγματικό του μέγεθος: όχι ως ένα απομονωμένο επεισόδιο στη Μέση Ανατολή, αλλά ως μια σύγκρουση με ιστορικό βάθος, στρατηγική συνέχεια και άμεσες επιπτώσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο.
«Θα προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε αυτό το οποίο βιώνουμε λόγω εμπειρίας. Δεν θα προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε ούτε οι δοξασίες, ούτε τα προσωπικά μας θέλω», λέει από την αρχή της συζήτησης, θέτοντας το πλαίσιο μιας ανάλυσης που, όπως υποστηρίζει, πρέπει να ξεφύγει από τα «οπαδικά» αντανακλαστικά που δυστυχώς κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο.
Δείτε τη συνέντευξη:
Ο κ. Καραβίδας ασκεί αρχικά σκληρή κριτική στον τρόπο με τον οποίο μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης προσεγγίζει τη σύγκρουση. «Δυστυχώς και πάλι στην Ελλάδα, στην κοινή γνώμη, έχουμε αντιμετωπίσει τον συγκεκριμένο πόλεμο με οπαδικά κριτήρια και έχουμε διχαστεί», σημειώνει, επιμένοντας ότι η ανάλυση δεν μπορεί να γίνεται με συναισθηματικές ταυτίσεις ή με πολιτικές εμμονές.
Ο Στέφανος Καραβίδας απορρίπτει την ιδέα ότι στη σύγκρουση υπάρχει μόνο ένας «καλός» και ένας «κακός». Αναγνωρίζει ότι το Ισραήλ αντέδρασε σε μια υπαρκτή απειλή, όμως επισημαίνει ότι η απάντησή του στη Γάζα ξεπέρασε το πλαίσιο της νόμιμης άμυνας και οδήγησε σε ανθρωπιστική κρίση. Παράλληλα, λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει και λευκή επιταγή προς το ιρανικό καθεστώς, το οποίο, όπως υποστηρίζει, έχει επιδείξει σκληρότητα απέναντι στους ίδιους του τους πολίτες.
«Δεν μπορούμε να πάρουμε απόλυτα το μέρος μιας πλευράς ή της άλλης πλευράς. Φταίνε και οι δύο», σημειώνει χαρακτηριστικά. Και αμέσως μετά προσθέτει το βασικό του συμπέρασμα: «Το ζήτημα είναι πώς η δεδομένη κατάσταση εμείς ως Έλληνες και ως Χριστιανοί θα καταφέρουμε να πάρουμε τις ευκαιρίες οι οποίες μας δίνονται και ταυτόχρονα να αποφύγουμε τους κινδύνους» .
Και συνεχίζει: «Σίγουρα, δεν μπορούμε να δώσουμε λευκή επιταγή σε ένα καθεστώς όπως είναι το Ιρανικό που έχει επιλέξει να κάνει εκκαθαρίσεις εντός του Ιράν και να στοχοποιεί τον οικιστικό ιστό στα αραβικά κράτη, πολιτικές εγκαταστάσεις και να χάνονται ζωές χιλιάδες αθώων πολιτών».
Η στρατηγική του εξαναγκασμού
Στην ανάλυσή του, ο Καραβίδας περιγράφει τη σύγκρουση ως μια διαδικασία εξαναγκασμού με διαδοχικά στάδια. Πρώτα, λέει, επιχειρήθηκε η απειλή. Στη συνέχεια, η προσπάθεια «αποκεφαλισμού» της ηγεσίας. Έπειτα, η πίεση στον πληθυσμό με στόχο είτε να καμφθεί η αντίσταση είτε να βγει στους δρόμους η αντιπολίτευση. Όλα αυτά, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν απέδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
«Η μοναδική επιλογή που έχει απομείνει είναι το λεγόμενο denial, δηλαδή η συνεχής στοχοποίηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν, ό,τι δηλαδή απέμεινε», λέει, περιγράφοντας μια στρατηγική φθοράς που, κατά την εκτίμησή του, μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικό αποτέλεσμα μέσα σε τέσσερις έως έξι εβδομάδες.
«Πολύ πιθανόν θα οδηγηθούμε σε μια χερσαία εισβολή», αναφέρει, όπως έχει προαναγγείλει και ο Ντόναλντ Τραμπ, εξηγώντας ότι όταν η αεροπορική και πυραυλική πίεση δεν αρκεί, η επιδίωξη του πολιτικού αποτελέσματος περνά σε επόμενο στάδιο.
Η αεροπορική ισχύς ως το απόλυτο πλεονέκτημα
Ο έμπειρος πιλότος τονίζει ότι σε τέτοιου είδους πολέμους η αεροπορική ισχύς παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας. «Το κριτήριο για όλα και το μέτρο είναι η αεροπορική ισχύς», λέει. «Εφόσον δεν διαθέτεις αεροπορική ισχύ είναι θέμα χρόνου… να επιτύχει το denial».
Παραδέχεται ότι η βληματοκεντρική στρατηγική του Ιράν έχει λάβει μεγάλη δημοσιότητα, αλλά επιμένει ότι χωρίς αεροπορική κάλυψη οι βαλλιστικές και πυραυλικές δυνατότητες δεν αρκούν για να αντέξει ένα κράτος σε παρατεταμένη πίεση.
Την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει ότι δεν γνωρίζουμε πλήρως τι συμβαίνει στο εσωτερικό του Ιράν. «Δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει στο Ιράν», λέει, επισημαίνοντας ότι οι κρίσιμες πληροφορίες για τη συνοχή του καθεστώτος και την αντοχή της κοινωνίας παραμένουν αβέβαιες.
Το αραβικό μέτωπο και η αβεβαιότητα
Ο πρώην πιλότος υποστηρίζει ότι τα αραβικά κράτη της περιοχής δεν έχουν ευθύνη για το ξέσπασμα της κρίσης. Αντίθετα, θεωρεί ότι είναι εκείνα που πληρώνουν το τίμημα της παρατεταμένης αβεβαιότητας, τόσο σε επίπεδο ασφάλειας όσο και επενδύσεων.
«Η κατάσταση έχει ως εξής. Είδαμε ότι υπήρχε μια στρατηγική ψυχραιμία από τα αραβικά κράτη τον πρώτο μήνα», λέει, για να προσθέσει ότι όσο ο πόλεμος παρατείνεται, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να πιέσουν οι ίδιες οι αραβικές χώρες τη Δύση για πιο οριστική λύση.
Στο ίδιο πλαίσιο, σημειώνει ότι ορισμένες χώρες του Κόλπου, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έχουν ήδη επιλέξει να κινηθούν με τρόπο που εξυπηρετεί τη δική τους ασφάλεια και στρατηγική αναβάθμιση. Κάνει λόγο για τη συνεργασία τους με τη Δύση και για τον ρόλο τους ως κόμβων τεχνολογίας, ενέργειας και τεχνητής νοημοσύνης.
Το πιο ουσιαστικό κομμάτι της συζήτησης μας αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Ο Καραβίδας θεωρεί ότι η συγκυρία απαιτεί ενεργή ελληνική πολιτική και όχι αναμονή. «Σήμερα (σ.σ. χτες) βρίσκεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ο Υπουργός Άμυνας, ο κύριος Δένδιας», σημειώνει, συνδέοντας την επίσκεψη με την ευρύτερη στρατηγική της Αθήνας, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει ήδη υπογράψει αμυντική συμφωνία με τα ΗΑΕ και ότι τέτοιες δεσμεύσεις πρέπει να αποδίδουν στρατηγικό όφελος. «Η Ελλάδα έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία με ρήτρα αμυντικής συνδρομής», λέει, και εκτιμά ότι η χώρα πρέπει να παρουσιάζεται ως αξιόπιστος πάροχος ασφάλειας στην περιοχή.
«Πρέπει να εργαλειοποιήσουμε το στρατηγικό μας αποτύπωμα», τονίζει, εξηγώντας ότι η ελληνική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Κύπρο και στις αραβικές χώρες μπορεί να μετατραπεί σε σημαντικό διπλωματικό και στρατιωτικό πλεονέκτημα.
«Πρέπει να εμπεδώσουμε οριστικά το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου»
Για τον Καραβίδα, η Κύπρος παραμένει ο πυρήνας του ελληνικού στρατηγικού σχεδιασμού. «Το κυπριακό είναι ξεκάθαρο. Είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής. Τα κατοχικά στρατεύματα πρέπει να φύγουν», λέει χωρίς περιστροφές.
Απορρίπτει δε τη λογική της παθητικής διαχείρισης και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να επανέλθει με επιμονή στο δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου. «Πρέπει να εμπεδώσουμε εκ νέου και οριστικά το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου, δηλαδή της στρατιωτικής παρουσίας της Ελλάδας στην Κύπρο», σημειώνει, ενώ συνδέει επίσης την ελληνική αμυντική πολιτική με το ζήτημα της αξιοπιστίας, θεωρώντας ότι οι αποστολές αεροναυτικών δυνάμεων, η υποστήριξη συμμάχων και η ενίσχυση της παρουσίας της χώρας στην περιοχή δείχνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να σταθεί ως σοβαρός παίκτης ασφάλειας.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο κ. Καραβίδας περιγράφει την Τουρκία ως παράγοντα που δεν μπορεί να θεωρείται αξιόπιστος. «Η Τουρκία είναι αναξιόπιστη τελείως σε όλα τα επίπεδα και θεωρώ ότι είναι η επόμενη στο μενού», λέει, υποστηρίζοντας ότι η νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες πίεσης και προς την Άγκυρα.
Στο τέλος, επιμένει ότι ο Ελληνισμός πρέπει να μετατοπίσει τη συζήτηση από τη διαχείριση σε μια πιο επιθετική διεκδίκηση δικαιωμάτων. «Αν όμως λέμε ότι είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής και πρέπει να φύγουν οι έποικοι και τα κατοχικά στρατεύματα, ενδεχομένως να δοθεί ευκαιρία και να πιέσουν ή να εξαναγκάσουν οι μεγάλες δυνάμεις προς αυτήν την κατεύθυνση», σημειώνει.
«Ο εχθρός δεν είναι ανάμεσά μας»
Η συνέντευξη κλείνει με μια προτροπή ενότητας και ψυχραιμίας. «Ο εχθρός δεν είναι ανάμεσά μας», λέει ο Καραβίδας, καλώντας τους Έλληνες να μη διχάζονται για ζητήματα διεθνών συσχετισμών. «Ο καθένας μπορεί να έχει την οπτική του και για το Ισραήλ και για το Ιράν και για τις χώρες του Κόλπου και για οτιδήποτε. Αλλά πάνω απ’ όλα είμαστε Έλληνες».
Και καταλήγει με μια ευχή: «Να δώσει ο Θεός τα όσα θα δούμε πραγματικά να είναι πολύ λιγότερα από αυτά τα οποία φοβόμαστε»…
Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.
Γιατί η Δύση εθελοτυφλεί μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή του πλανήτη στο Σουδάν;
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 25 Οκτωβρίου 2021, ο Στρατηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, και ο ηγέτης των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF), Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο (γνωστός ως Χεμέντι), ανέτρεψαν την πολιτική μεταβατική κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Αμπντάλα Χάμντοκ, η οποία είχε συσταθεί μετά από μια λαϊκή επανάσταση. Οι εντάσεις ανάμεσα στους δύο στρατηγούς κλιμακώθηκαν αργότερα, βυθίζοντας το Σουδάν στον πόλεμο τον Απρίλιο του 2023, με τα υπολείμματα του πρώην ισλαμιστικού καθεστώτος να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναζωπύρωση της σύγκρουσης.
Αυτός ο πόλεμος έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο. Είναι επίσης θύμα ενός μεγαλύτερου φαινομένου: της υποχώρησης της διεθνούς τάξης πραγμάτων που υποτίθεται ότι προστάτευε χώρες σαν τη δική μου όταν κατέρρεαν.
Η παράλυση των διεθνών θεσμών
Το Σουδάν δεν ήταν πάντα ξεχασμένο. Για τρεις δεκαετίες, αποτελούσε μια σπάνια περίπτωση διακομματικής συναίνεσης στην Ουάσινγκτον. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί παραμέριζαν τις διαφορές τους για τον εμφύλιο πόλεμο στο Νότο, τη γενοκτονία στο Νταρφούρ και την ισλαμιστική δικτατορία του Ομάρ αλ-Μπασίρ. Ο σημερινός πόλεμος μοιράζεται τις ίδιες ρίζες και φρίκες με εκείνους τους πολέμους. Αυτό που άλλαξε δεν είναι το Σουδάν αλλά η Δύση, όπου η εξωτερική πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη μέτωπο εσωτερικού «πολιτισμικού πολέμου» (culture war) και οι μακρινές συγκρούσεις ερμηνεύονται με βάση το τι σημαίνουν για τη δυτική πολιτική σκηνή, και όχι για το τι προκαλούν στους ανθρώπους που τις ζουν.
Οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για να σταματούν πολέμους όπως του Σουδάν έχουν παραλύσει και μια μόνο πρωτεύουσα μπορεί τώρα να αποφασίζει αν θα λειτουργήσουν καθόλου. Τον Νοέμβριο του 2024, η Ρωσία άσκησε βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που συνέταξε το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο ζητούσε απλώς την προστασία των πολιτών — ενώ τα υπόλοιπα 14 μέλη ψήφισαν ναι. Το εμπάργκο όπλων που θα μπορούσε να ανακόψει τον πόλεμο παραμένει έκτοτε μπλοκαρισμένο, παρόλο που ελάχιστοι αμφισβητούν ότι τα ξένα όπλα κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Η Αφρικανική Ένωση δεν τα πήγε καλύτερα: Όταν το Συμβούλιο Ειρήνης και Ασφάλειας συνεδρίασε για το Σουδάν τον περασμένο Φεβρουάριο, η αντιπαράθεση δεν έγινε για το πώς θα σιγήσουν τα όπλα, αλλά για το ποια πλευρά αξίζει να αποκαλείται νόμιμη.
Η επικίνδυνη «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»
Μέσα από αυτό το ρήγμα αναδύθηκε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»: ένας συνασπισμός της Ακροαριστεράς και του πολιτικού Ισλαμισμού, του οποίου οι θέσεις για το Σουδάν πηγάζουν από δυτικές ιδεολογικές διαμάχες και όχι από τη σουδανική πραγματικότητα. Απογυμνώνει τον πόλεμο από τις πραγματικές του ρίζες —έξι δεκαετίες στρατιωτικής διακυβέρνησης και κατάληψης του κράτους από μια στενή στρατιωτικο-ισλαμιστική ελίτ που κυβερνούσε με τη βία— και τον αναδιατυπώνει ως έναν αμιγώς πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Η Βρετανίδα Υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι περισσότερες από 12 χώρες τροφοδοτούν τον πόλεμο, ωστόσο αυτό το στρατόπεδο στοχοποιεί μόνο ελάχιστες που ταιριάζουν στον δικό του γεωπολιτικό χάρτη. Και αντί να καταδικάσει δύο εμπόλεμα μέρη που είναι κομμένα από το ίδιο ύφασμα, προστατεύει το ένα, τηρώντας σιγή ακόμη και για τη χρήση χημικών όπλων που επιβεβαίωσε η αμερικανική κυβέρνηση. Ακόμη και γνωστοί οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων φαίνεται τώρα να βλέπουν τα πράγματα μονομερώς.
Για να καλύψει αυτές τις μεροληψίες, αυτό το ρεύμα δανείζεται συνθήματα που δεν έχουν καμία απήχηση στο Σουδάν:
Ο «Αντιιμπεριαλισμός» δεν ταιριάζει στον Μπουρχάν και τους συνεταίρους του στρατηγούς.
Η «Εθνική Κυριαρχία» επιστρατεύεται σαν να ήταν άδεια για τον βομβαρδισμό πολιτών, αντί για υποχρέωση προστασίας τους.
Οι «Σουδανικές Λύσεις» προβάλλονται ως σύνθημα υπέρ των ίδιων αξιωματικών που, με ξένη υποστήριξη, ανέτρεψαν τη λύση που επέλεξαν οι ίδιοι οι Σουδανοί στην επανάσταση του Δεκεμβρίου 2018.
Οι μισές αλήθειες είναι το χειρότερο είδος ψεύδους — ειδικά για εκείνους που ισχυρίζονται ότι μιλούν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το τίμημα για το Σουδάν και ο κίνδυνος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
Το τίμημα για το Σουδάν είναι προφανές: αυτή η στάση έχει παρατείνει τον πόλεμο και έχει βαθεύνει τη τραγωδία. Κανένας διάσημος δεν έχει γίνει viral απαιτώντας τα δύο πιο απλά πράγματα —να σταματήσει ο πόλεμος και να επιτραπεί η ανθρωπιστική βοήθεια— επειδή η προσοχή βρίσκεται αλλού.
Ο κίνδυνος όμως δεν σταματά στα σύνορα του Σουδάν. Το Σουδάν είναι το μεγάλο τρόπαιο της παγκόσμιας Μουσουλμανικής Αδελφότητας: η μόνη χώρα που κυβέρνησε για 30 χρόνια και όπου τώρα έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει ξανά πίσω από μια στρατιωτική βιτρίνα. Ορισμένοι Δυτικοί αριστεροί αντιμετωπίζουν την εναντίωση στη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως εχθρότητα προς το Ισλάμ — λες και είναι περισσότερο Μουσουλμάνοι από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ιορδανία, που την έχουν θέσει εκτός νόμου.
Μια ισλαμιστική παλινόρθωση στο Χαρτούμ θα σημάνει:
Ένα καταφύγιο τρομοκρατών στην Ερυθρά Θάλασσα.
Έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο.
Ένα προγεφύρωμα για το Ιράν και τους άλλους ανατολικούς αμφισβητίες της Δύσης.
Έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο: την τελευταία φορά που οι Ισλαμιστές του Σουδάν είχαν κράτος, το αποτέλεσμα ήταν η τρομοκρατία στο Μανχάταν.
Γιατί η προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ είναι η σωστή
Αυτό μας φέρνει σε μια άβολη αλήθεια για τους κομματικούς κύκλους της Ουάσινγκτον: ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ευρύτερη ατζέντα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η προσέγγιση της κυβέρνησής του στο ζήτημα του Σουδάν είναι η ορθή και σε έναν κανονικό κόσμο θα έπρεπε να χαίρει διακομματικής υποστήριξης.
Έθεσε το Σουδάν σε προτεραιότητα, τόσο στη ρητορική όσο και στη διπλωματία του απεσταλμένου Μασάντ Μπουλός (Massad Boulos).
Δημιούργησε την Τετραμερή (Quad) με τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και την Αίγυπτο, παράγοντας έναν οδικό χάρτη που συνεχίζει να προωθεί παρά τα εμπόδια.
Απέκλεισε τις ισλαμιστικές φατρίες από την ειρηνευτική διαδικασία, αναγνωρίζοντας την απειλή τους.
Έθεσε ως απόλυτη προτεραιότητα την ανθρωπιστική εκεχειρία, συντάσσοντας τη σχετική συμφωνία.
Στάθηκε ξεκάθαρα στο πλευρό ενός δημοκρατικού μέλλοντος και κράτησε τη διεθνή γραμμή ενάντια στη νομιμοποίηση του πραξικοπήματος του 2021, την ώρα που άλλες δυτικές κυβερνήσεις διολίσθαιναν προς την αποδοχή του.
Κατονόμασε ανοιχτά το ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, χαρακτηρίζοντας το Σουδανικό Ισλαμικό Κίνημα ως τρομοκρατική οργάνωση.
Επιβεβαίωσε τη χρήση χημικών όπλων από τον στρατό, επιβάλλοντας παράλληλα κυρώσεις και στους αντιπάλους τους για τις βιαιότητές τους.
Κατέθεσε την πιο φιλόδοξο πρόταση των τελευταίων ετών στο ΣΑ του ΟΗΕ, ζητώντας επέκταση του εμπάργκου όπλων (συμπεριλαμβανομένων των drones) σε ολόκληρο το Σουδάν.
Παραδόξως, αυτό το αμερικανικό ιστορικό αντιμετωπίζεται με περισσότερο σκεπτικισμό από τμήματα της Δύσης παρά από τους ίδιους τους Σουδανούς.
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Διπλωματικές πηγές για τις δηλώσεις Φιντάν: Η εσωτερική διαχείριση από την Τουρκία δεν μας αφορά
Οι ίδιες πηγές επαναλαμβάνουν ότι η «Ελλάδα είναι η μόνη αδειοδοτούσα χώρα» (σσ: των ερευνητικών διαδικασιών) ενώ τονίζουν ότι η χώρα μας «έπραξε αυτό που όφειλε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσει να το πράττει».
«Η εσωτερική διαχείριση από την Τουρκία δεν μας αφορά» σχολιάζουν διπλωματικές πηγές, στον απόηχο των δηλώσεων του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.
Οι ίδιες πηγές επαναλαμβάνουν ότι η «Ελλάδα είναι η μόνη αδειοδοτούσα χώρα» (σσ: των ερευνητικών διαδικασιών) ενώ τονίζουν ότι η χώρα μας «έπραξε αυτό που όφειλε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσει να το πράττει».
Νωρίτερα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ απαντώντας σε ερώτηση του ανταποκριτή του τηλεοπτικού σταθμού «Σκάι», σχετικά με το ζήτημα των NAVTEX για τις εργασίες του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης, απάντησε «όλα είναι φυσιολογικά, όλα είναι καλά».
Παράλληλα, τουρκικές πηγές σημείωναν ότι «το ζήτημα με τις Navtex έχει επιλυθεί», σε μια τοποθέτηση που φαίνεται να συνιστά ένα βήμα αποκλιμάκωσης από την πλευρά της Άγκυρας.
Χατζηβασιλείου: Δεν υπήρξε συνεννόηση Ελλάδας – Τουρκίας
Προ των δηλώσεων Φιντάν, ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Τάσος Χατζηβασιλείου μιλώντας στην ΕΡΤ διαβεβαίωσε ότι «δεν υπήρξε καμία συνεννόηση Ελλάδας – Τουρκίας για ‘αδειοδότηση’. Άδεια ζητήθηκε και δόθηκε μόνο από την Ελλάδα».
«Στην περιοχή του καλωδίου, κυριαρχικά δικαιώματα ασκούν αποκλειστικά η Ελληνική και η Κυπριακή Δημοκρατία. Έτερον ουδέν», πρόσθεσε.
Τόνισε, ακόμη, ότι όπως έχει δηλώσει ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, το έργο θα γίνει βάσει του σχεδιασμού και ταυτόχρονα ότι η Ελλάδα, όπως πράττει πάντοτε, θα προστατεύσει τα δικαιώματά της και το εθνικό συμφέρον. «Το σχέδιο προχωράει και η κυβέρνηση δεν φοβάται, ούτε δειλιάζει να ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματά μας», υπογράμμισε.
Επίσης, ανέφερε ότι το έργο πέρα από την ελληνική, κυπριακή και ισραηλινή ταυτότητα που φέρει, εκπροσωπεί πλέον και τα γαλλικά και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, αφού λαμβάνει γενναία χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ έχει και την στήριξη όλων των συμμάχων και εταίρων, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.
Τέλος, ερωτώμενος για την τουρκική αντι-NAVTEX, δήλωσε ότι αυτή εδράζεται στα παράλογα επιχειρήματα και στον χάρτη που κατέθεσε η Τουρκία στον ΟΗΕ από το 2020, με περιεχόμενο απολύτως ασύμβατο με το Διεθνές Δίκαιο.
Η χαρτογραφική πρόκληση της Ψευδομουφτείας Κομοτηνής: Ο διαμελισμός της Ελλάδας στο επίσημο λογότυπο!
Η οπτική επικοινωνία των εξωθεσμικών μηχανισμών της Άγκυρας στη Θράκη δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Στο επίσημο λογότυπο που χρησιμοποιεί στα κοινωνικά δίκτυα η παράνομη «Εκλεγμένη Μουφτεία Κομοτηνής» (Gümülcine Seçilmiş Müftülüğü), ο χάρτης της Ελληνικής Επικράτειας διαμελίζεται χρωματικά: η παλαιά Ελλάδα του 1832 με άλλη απόχρωση, οι «Νέες Χώρες» διαχωρισμένες, η Θράκη αποκομμένη με πράσινο χρώμα και η Ροδόπη σημασμένη προκλητικά με κόκκινο. Πρόκειται για καθαρό χαρτογραφικό αναθεωρητισμό υπό τον μανδύα δήθεν «θρησκευτικής οργάνωσης».
Η οπτική επικοινωνία των εξωθεσμικών μηχανισμών της Άγκυρας στη Θράκη δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Στο επίσημο λογότυπο που χρησιμοποιεί στα κοινωνικά δίκτυα η παράνομη «Εκλεγμένη Μουφτεία Κομοτηνής» (Gümülcine Seçilmiş Müftülüğü), ο χάρτης της Ελληνικής Επικράτειας διαμελίζεται χρωματικά: η παλαιά Ελλάδα του 1832 με άλλη απόχρωση, οι «Νέες Χώρες» διαχωρισμένες, η Θράκη αποκομμένη με πράσινο χρώμα και η Ροδόπη σημασμένη προκλητικά με κόκκινο. Πρόκειται για καθαρό χαρτογραφικό αναθεωρητισμό υπό τον μανδύα δήθεν «θρησκευτικής οργάνωσης».
Η ανατομία μιας οπτικής πρόκλησης
Στην επικοινωνιακή βιτρίνα της Ψευδομουφτείας Κομοτηνής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το έμβλημα που επιλέγεται να την εκπροσωπεί δεν περιέχει κάποιο κλασικό ισλαμικό θεολογικό σύμβολο, αλλά έναν γεωπολιτικά φορτισμένο χάρτη της Ελλάδας:
Ιστορικός διαχωρισμός της επικράτειας: Η ελληνική χερσόνησος αποτυπώνεται κατακερματισμένη. Το αρχικό ελληνικό κράτος (Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα, Κυκλάδες) εμφανίζεται σε ανοιχτόχρωμη απόχρωση, ενώ οι περιοχές που απελευθερώθηκαν αργότερα (Ήπειρος, Μακεδονία, νησιά Αιγαίου) διαχωρίζονται με διαφορετικό τόνο.
Η Θράκη αποκομμένη σε πράσινο: Η ελληνική Θράκη δεν αποτελεί ενιαίο τμήμα της χώρας στο λογότυπο, αλλά αποκόπτεται οπτικά και χρωματίζεται σε έντονο πράσινο —το κατεξοχήν χρώμα που χρησιμοποιείται ιστορικά και συμβολικά στον ισλαμικό και οθωμανικό αναθεωρητισμό.
Η Ροδόπη στο «κόκκινο»: Στο κέντρο της Θράκης, ο νομός Ροδόπης μαρκάρεται με έντονο κόκκινο χρώμα. Η σημειολογία είναι σαφής: η Ροδόπη προβάλλεται ως το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ως ένας θύλακας που «ξεχωρίζει» από το υπόλοιπο ελληνικό σώμα.
Η οδοντωτή στεφάνη: Ο χάρτης περιβάλλεται από μια ημικυκλική οδοντωτή στεφάνη στο επάνω μέρος, ενώ στο κάτω μέρος αναγράφεται με τουρκικούς χαρακτήρες «Gümülcine S. Müftülüğü» —διεκδικώντας θεσμική υπόσταση εκεί όπου η ελληνική έννομη τάξη αναγνωρίζει μόνο τη νόμιμη Μουφτεία Κομοτηνής.
Από τη σημειολογία στη στρατηγική του αναθεωρητισμού
Το λογότυπο αυτό δεν είναι μια απλή γραφιστική αστοχία. Εντάσσεται στην πάγια τακτική της Άγκυρας και των τοπικών εγκαθέτων της να καλλιεργούν υποσυνείδητα στην κοινή γνώμη την εικόνα μιας Θράκης που «δεν ανήκει πλήρως» στον εθνικό κορμό:
Αμφισβήτηση της κυριαρχίας: Με τον οπτικό διαχωρισμό παλαιάς και νέας Ελλάδας, αναπαράγεται το ιστορικό αφήγημα περί «προσωρινότητας» ή διαφοροποίησης των εδαφών που απελευθερώθηκαν μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Στοχοποίηση της Ροδόπης: Ο κόκκινος χρωματισμός της Ροδόπης συμπίπτει απόλυτα με τις επιδιώξεις του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής να μετατρέψει τον νομό σε προνομιακό πεδίο επιρροής, διεκδικώντας ρόλο κηδεμόνα για τη μουσουλμανική μειονότητα.
Υποκρισία περί «θρησκευτικής οργάνωσης»: Την ώρα που η σελίδα αυτοπροσδιορίζεται στο Facebook ως «θρησκευτική οργάνωση», το βασικό της έμβλημα αποτελεί πολιτικο-γεωγραφικό μανιφέστο διαμελισμού της χώρας.
Όταν ένας αυτοαποκαλούμενος «θρησκευτικός λειτουργός» επιλέγει να εμφανίζεται δημόσια με ένα σήμα που τεμαχίζει τον χάρτη της Ελλάδας, κάθε συζήτηση περί «θρησκευτικών ελευθεριών» καταρρέει.
Το λογότυπο της Ψευδομουφτείας Κομοτηνής είναι ένα ακόμη καθαρό πειστήριο της εξωθεσμικής αποστολής που υπηρετούν οι παρακρατικοί μηχανισμοί στη Θράκη: δεν τους ενδιαφέρει η πνευματική καθοδηγηση των πιστών, αλλά η συντήρηση μιας ιδιότυπης γκετοποίησης και η οπτική προβολή αναθεωρητικών διεκδικήσεων.
Το πραγματικό ερώτημα δεν απευθύνεται πλέον στον κ. Ιμπραήμ Σερήφ και στους εντολείς του —εκείνοι κάνουν τη δουλειά για την οποία χρηματοδοτούνται και καθοδηγούνται. Το ερώτημα απευθύνεται στους τοπικούς πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς παράγοντες της Ροδόπης που εξακολουθούν να χαριεντίζονται, να φωτογραφίζονται και να συναλλάσσονται πολιτικά με τους φορείς αυτής ακριβώς της χαρτογραφικής απρέπειας.
Όσο η Πολιτεία και το τοπικό πολιτικό σύστημα ανέχονται τέτοια σύμβολα να λειτουργούν ανενόχλητα στον δημόσιο χώρο, τόσο η έννοια του Κράτους Δικαίου στη Θράκη θα παραμένει ζητούμενο.
