Η Τουρκική Προκλητικότητα σε Νέο Επίπεδο: Το «Νομικό Προπέτασμα» της Γαλάζιας Πατρίδας και οι Επικίνδυνες Φαντασιώσεις του Τζιχάτ Γιαϊτζί
Με μια ρητορική που αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης, ο Γιαϊτζί υποστήριξε ότι υπάρχουν 152 ομάδες νησιών –που αντιστοιχούν σε περίπου 176 συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία– τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν ανήκουν στην Ελλάδα αλλά αποτελούν είτε τουρκικό έδαφος είτε περιοχές διεθνών υδάτων.
Σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο βρίσκονται στο επίκεντρο γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η Τουρκία επιχειρεί να θωρακίσει τις παράνομες διεκδικήσεις της μέσω μιας νέας, εσωτερικής νομοθετικής πρωτοβουλίας. Ο εμπνευστής του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), αντιναύαρχος ε.α. Τζιχάτ Γιαϊτζί, σε πρόσφατη τηλεοπτική του εμφάνιση, αποκάλυψε το βάθος του τουρκικού επεκτατισμού, περιγράφοντας έναν σχεδιασμό που δεν στρέφεται μόνο κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά αμφισβητεί ευθέως τη διεθνή νομιμότητα και τις περιφερειακές συμμαχίες.
Ένας «Νόμος-Πλαίσιο» για την Κατοχύρωση της Αυθαιρεσίας
Ο Γιαϊτζί αναφέρθηκε με θέρμη σε ένα νέο νομοσχέδιο που προετοιμάζεται στην Τουρκία, το οποίο φιλοδοξεί να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο της «Γαλάζιας Πατρίδας» στο εσωτερικό δίκαιο. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε πριν από περίπου 15-16 χρόνια, όταν ο ίδιος ήταν ακόμα αντιπλοίαρχος, και αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας εργασίας των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων.
Ο στόχος του νόμου αυτού είναι σαφής και προκλητικός: η Τουρκία θέλει να ορίσει μονομερώς τους κανόνες του παιχνιδιού στις θάλασσες που θεωρεί δικές της. Ο Γιαϊτζί παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι μέχρι σήμερα οι τουρκικές διεκδικήσεις περί Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας στερούνταν εσωτερικής νομικής βάσης. Με το νέο αυτό νομοθέτημα, η Άγκυρα σκοπεύει να «νομιμοποιήσει» στα μάτια της δικής της γραφειοκρατίας τις παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων τρίτων χωρών.
Ο αντιναύαρχος τόνισε ότι ο νόμος θα καθορίζει πώς θα ανακηρύσσεται η ΑΟΖ, πώς θα επιβάλλονται κυρώσεις σε περίπτωση «παραβιάσεων» από ξένα κράτη και ποιος φορέας θα είναι υπεύθυνος για την αδειοδότηση ερευνών για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Πρόκειται για μια κίνηση που υποδηλώνει την πρόθεση της Τουρκίας να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε «τουρκική λίμνη», αγνοώντας επιδεικτικά τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
Η Ανοιχτή Αμφισβήτηση της Ελληνικής Κυριαρχίας: Το Ζήτημα των 176 Νήσων
Η πιο επικίνδυνη πτυχή των δηλώσεων Γιαϊτζί αφορά την ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε πλήθος νησιών, νησίδων και βραχονησίδων. Ο Τούρκος απόστρατος επανέφερε την ανυπόστατη θεωρία των «EGAYDAAK» (νησιά των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες).
Με μια ρητορική που αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης, ο Γιαϊτζί υποστήριξε ότι υπάρχουν 152 ομάδες νησιών –που αντιστοιχούν σε περίπου 176 συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία– τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν ανήκουν στην Ελλάδα αλλά αποτελούν είτε τουρκικό έδαφος είτε περιοχές διεθνών υδάτων. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ο νέος νόμος θα αποτελέσει το εργαλείο για την άσκηση «κυριαρχίας» πάνω σε αυτές τις περιοχές, αδειοδοτώντας έρευνες και δραστηριότητες σε ύδατα που η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει ως ελληνικά.
Αυτή η προσέγγιση αποτελεί την επιτομή του τουρκικού αναθεωρητισμού. Η προσπάθεια να «γκριζάρουν» ολόκληρες περιοχές του Αιγαίου μέσω εσωτερικών νόμων δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια απόπειρα κατάλυσης του status quo που ορίστηκε από τις Συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων.
Συνομωσιολογία και «Εξάγωνα»: Ο Φόβος της Απομόνωσης
Πέρα από τα νομικά ζητήματα, ο Γιαϊτζί επιδόθηκε σε μια ανάλυση που αναδεικνύει την τουρκική ανασφάλεια απέναντι στις περιφερειακές συνεργασίες. Αναφέρθηκε στη δημιουργία «εξαγώνων» συμμαχιών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, τα οποία, κατά την άποψή του, έχουν ως αποκλειστικό στόχο τον περιορισμό της Τουρκίας.
Σύμφωνα με το αφήγημά του, το ένα «εξάγωνο» (ΗΠΑ, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία, Κουβέιτ) στοχεύει το Ιράν, ενώ το δεύτερο «εξάγωνο» (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρος, Γαλλία, Αίγυπτος) έχει ως στόχο την Τουρκία. Ο Γιαϊτζί παρουσίασε την Τουρκία ως το θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας, στην οποία η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του «προκεχωρημένου φυλακίου» των μεγάλων δυνάμεων.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον ρόλο της Γαλλίας, την οποία κατηγόρησε για «νεοαποικιοκρατική» συμπεριφορά στην Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο. Κατά τον Γιαϊτζί, η Γαλλία βλέπει την Τουρκία ως εμπόδιο στα σχέδιά της για κυριαρχία στην περιοχή του Λεβάντε και στην Αφρική, επειδή η Τουρκία δήθεν αντιμετωπίζει τις αφρικανικές χώρες ως ίσες, σε αντίθεση με το Παρίσι. Αυτή η ρητορική περί «ισότητας» αποτελεί βέβαια ένα προπέτασμα καπνού για την ίδια την τουρκική διείσδυση στην Αφρική, η οποία συχνά συνοδεύεται από εξαγωγές όπλων και θρησκευτική προπαγάνδα.
Η Αίγυπτος και το «Παράδοξο» της Συμμαχίας με την Ελλάδα
Ο Γιαϊτζί εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι η Αίγυπτος ευθυγραμμίζεται με την Ελλάδα και το Ισραήλ, αντί να συνεργαστεί με την Τουρκία. Χρησιμοποιώντας μια σχεδόν πατερναλιστική γλώσσα, υποστήριξε ότι οι λαοί της Τουρκίας και της Αιγύπτου είναι «αδέλφια» με ιστορικούς δεσμούς που ανάγονται στην εποχή των Μαμελούκων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα που αρνείται να δει ο Γιαϊτζί είναι ότι η Αίγυπτος, ως ένα σοβαρό κράτος με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, επιλέγει συνεργασίες που βασίζονται στη σταθερότητα και όχι στις επεκτατικές φαντασιώσεις μιας αναθεωρητικής δύναμης. Η προσπάθεια του Γιαϊτζί να παρουσιάσει την ελληνική επιρροή στην Αίγυπτο ως κάτι «ξένο» και «παράδοξο» δείχνει την αδυναμία της Άγκυρας να κατανοήσει ότι η διπλωματία των αρχών υπερέχει της διπλωματίας των κανονιοφόρων.
Συμπεράσματα: Μια Χώρα σε Τροχιά Σύγκρουσης
Οι δηλώσεις του Τζιχάτ Γιαϊτζί δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως προσωπικές απόψεις ενός αποστράτου, αλλά ως η αποτύπωση της στρατηγικής βάθους του τουρκικού κράτους. Η εμμονή στην «κατοχύρωση» της Γαλάζιας Πατρίδας μέσω εσωτερικών νόμων αποτελεί μια ευθεία πρόκληση προς τη διεθνή κοινότητα.
Η Τουρκία, μέσω ανθρώπων όπως ο Γιαϊτζί, δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται για τον διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου, αλλά για την επιβολή τετελεσμένων. Η αμφισβήτηση των 176 νησιών και βραχονησίδων, η στοχοποίηση της Γαλλίας και των ΗΠΑ, και η προσπάθεια υπονόμευσης των περιφερειακών συμμαχιών, συνθέτουν την εικόνα μιας χώρας που επιλέγει την απομόνωση και την επιθετικότητα αντί της συνεργασίας.
Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι στην πραγματικότητα ένας χάρτης εισβολής στα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτόνων της Τουρκίας. Όσο η Άγκυρα συνεχίζει να τρέφει τέτοιες ψευδαισθήσεις μεγαλείου, η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο θα παραμένει εύθραυστη, με την Τουρκία να αποτελεί τον μοναδικό και μόνιμο παράγοντα αποσταθεροποίησης.
Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.
Υπουργείο Δικαιοσύνης ΗΠΑ: Παραιτήθηκε ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Φλόριντα που ερευνούσε τις υποθέσεις Τραμπ
Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.
Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.
Ως ομοσπονδιακός εισαγγελέας για τη Νότια Περιφέρεια της Φλόριντα, ο Κινιόνες βρέθηκε στο επίκεντρο των προσπαθειών του Τραμπ να εργαλειοποιήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης προκειμένου να εκδικηθεί τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Το γραφείο του ήταν επιφορτισμένο με τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων που αφορούσαν τον χειρισμό διαβαθμισμένων εγγράφων από τον Τραμπ μετά την αποχώρησή του από το προεδρικό αξίωμα το 2021, καθώς και τις επαφές της προεκλογικής του εκστρατείας με τη Ρωσία κατά τις εκλογές του 2016, μεταξύ άλλων ζητημάτων. Οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν αποδώσει καρπούς μέχρι στιγμής.
Η παραίτηση αυτή σηματοδοτεί την αποχώρηση του δεύτερου ανώτερου αξιωματούχου του υπουργείου Δικαιοσύνης μετά τη συντριβή των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές.
Δεν κατέστη άμεσα σαφές για ποιον λόγο παραιτήθηκε ο Κινιόνες. Σε δήλωσή του στο X, ο ίδιος ανέφερε ότι η παραίτησή του τίθεται σε ισχύ από εχθές (Παρασκευή 6/11/2026), λέγοντας ότι ήταν τιμή να υπηρετήσει σε αυτή τη συγκεκριμένη θέση.
«Είμαστε ευγνώμονες για την ηγεσία του Τζέισον στην καταπολέμηση του βίαιου εγκλήματος, της διακίνησης ναρκωτικών, της εμπορίας ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και του διακρατικού εγκλήματος, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης δίωξης κατά του Ραούλ Κάστρο», τόνισε ο Μπλανς σε ανάρτησή του στο X, αναφερόμενος στον πρώην πρόεδρο της Κούβας.
Το γραφείο του είχε επίσης ασκήσει ποινικές διώξεις κατά του Κάστρο, στο πλαίσιο μιας σημαντικής κλιμάκωσης της εκστρατείας πίεσης που ασκούσε η κυβέρνηση Τραμπ εναντίον της κομμουνιστικής χώρας.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης στερείται πλέον ηγεσίας σε δύο από τις βασικές του πρωτοβουλίες: την επανεξέταση παλαιότερων ερευνών και τη στόχευση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Χαρμίτ Ντίλον, αναπληρώτρια γενική εισαγγελέας της Διεύθυνσης Πολιτικών Δικαιωμάτων στο υπουργείο Δικαιοσύνης παραιτήθηκε επίσης προχθές.
Γιατί η Δύση εθελοτυφλεί μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή του πλανήτη στο Σουδάν;
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 25 Οκτωβρίου 2021, ο Στρατηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, και ο ηγέτης των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF), Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο (γνωστός ως Χεμέντι), ανέτρεψαν την πολιτική μεταβατική κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Αμπντάλα Χάμντοκ, η οποία είχε συσταθεί μετά από μια λαϊκή επανάσταση. Οι εντάσεις ανάμεσα στους δύο στρατηγούς κλιμακώθηκαν αργότερα, βυθίζοντας το Σουδάν στον πόλεμο τον Απρίλιο του 2023, με τα υπολείμματα του πρώην ισλαμιστικού καθεστώτος να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναζωπύρωση της σύγκρουσης.
Αυτός ο πόλεμος έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο. Είναι επίσης θύμα ενός μεγαλύτερου φαινομένου: της υποχώρησης της διεθνούς τάξης πραγμάτων που υποτίθεται ότι προστάτευε χώρες σαν τη δική μου όταν κατέρρεαν.
Η παράλυση των διεθνών θεσμών
Το Σουδάν δεν ήταν πάντα ξεχασμένο. Για τρεις δεκαετίες, αποτελούσε μια σπάνια περίπτωση διακομματικής συναίνεσης στην Ουάσινγκτον. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί παραμέριζαν τις διαφορές τους για τον εμφύλιο πόλεμο στο Νότο, τη γενοκτονία στο Νταρφούρ και την ισλαμιστική δικτατορία του Ομάρ αλ-Μπασίρ. Ο σημερινός πόλεμος μοιράζεται τις ίδιες ρίζες και φρίκες με εκείνους τους πολέμους. Αυτό που άλλαξε δεν είναι το Σουδάν αλλά η Δύση, όπου η εξωτερική πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη μέτωπο εσωτερικού «πολιτισμικού πολέμου» (culture war) και οι μακρινές συγκρούσεις ερμηνεύονται με βάση το τι σημαίνουν για τη δυτική πολιτική σκηνή, και όχι για το τι προκαλούν στους ανθρώπους που τις ζουν.
Οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για να σταματούν πολέμους όπως του Σουδάν έχουν παραλύσει και μια μόνο πρωτεύουσα μπορεί τώρα να αποφασίζει αν θα λειτουργήσουν καθόλου. Τον Νοέμβριο του 2024, η Ρωσία άσκησε βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που συνέταξε το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο ζητούσε απλώς την προστασία των πολιτών — ενώ τα υπόλοιπα 14 μέλη ψήφισαν ναι. Το εμπάργκο όπλων που θα μπορούσε να ανακόψει τον πόλεμο παραμένει έκτοτε μπλοκαρισμένο, παρόλο που ελάχιστοι αμφισβητούν ότι τα ξένα όπλα κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Η Αφρικανική Ένωση δεν τα πήγε καλύτερα: Όταν το Συμβούλιο Ειρήνης και Ασφάλειας συνεδρίασε για το Σουδάν τον περασμένο Φεβρουάριο, η αντιπαράθεση δεν έγινε για το πώς θα σιγήσουν τα όπλα, αλλά για το ποια πλευρά αξίζει να αποκαλείται νόμιμη.
Η επικίνδυνη «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»
Μέσα από αυτό το ρήγμα αναδύθηκε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»: ένας συνασπισμός της Ακροαριστεράς και του πολιτικού Ισλαμισμού, του οποίου οι θέσεις για το Σουδάν πηγάζουν από δυτικές ιδεολογικές διαμάχες και όχι από τη σουδανική πραγματικότητα. Απογυμνώνει τον πόλεμο από τις πραγματικές του ρίζες —έξι δεκαετίες στρατιωτικής διακυβέρνησης και κατάληψης του κράτους από μια στενή στρατιωτικο-ισλαμιστική ελίτ που κυβερνούσε με τη βία— και τον αναδιατυπώνει ως έναν αμιγώς πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Η Βρετανίδα Υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι περισσότερες από 12 χώρες τροφοδοτούν τον πόλεμο, ωστόσο αυτό το στρατόπεδο στοχοποιεί μόνο ελάχιστες που ταιριάζουν στον δικό του γεωπολιτικό χάρτη. Και αντί να καταδικάσει δύο εμπόλεμα μέρη που είναι κομμένα από το ίδιο ύφασμα, προστατεύει το ένα, τηρώντας σιγή ακόμη και για τη χρήση χημικών όπλων που επιβεβαίωσε η αμερικανική κυβέρνηση. Ακόμη και γνωστοί οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων φαίνεται τώρα να βλέπουν τα πράγματα μονομερώς.
Για να καλύψει αυτές τις μεροληψίες, αυτό το ρεύμα δανείζεται συνθήματα που δεν έχουν καμία απήχηση στο Σουδάν:
Ο «Αντιιμπεριαλισμός» δεν ταιριάζει στον Μπουρχάν και τους συνεταίρους του στρατηγούς.
Η «Εθνική Κυριαρχία» επιστρατεύεται σαν να ήταν άδεια για τον βομβαρδισμό πολιτών, αντί για υποχρέωση προστασίας τους.
Οι «Σουδανικές Λύσεις» προβάλλονται ως σύνθημα υπέρ των ίδιων αξιωματικών που, με ξένη υποστήριξη, ανέτρεψαν τη λύση που επέλεξαν οι ίδιοι οι Σουδανοί στην επανάσταση του Δεκεμβρίου 2018.
Οι μισές αλήθειες είναι το χειρότερο είδος ψεύδους — ειδικά για εκείνους που ισχυρίζονται ότι μιλούν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το τίμημα για το Σουδάν και ο κίνδυνος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
Το τίμημα για το Σουδάν είναι προφανές: αυτή η στάση έχει παρατείνει τον πόλεμο και έχει βαθεύνει τη τραγωδία. Κανένας διάσημος δεν έχει γίνει viral απαιτώντας τα δύο πιο απλά πράγματα —να σταματήσει ο πόλεμος και να επιτραπεί η ανθρωπιστική βοήθεια— επειδή η προσοχή βρίσκεται αλλού.
Ο κίνδυνος όμως δεν σταματά στα σύνορα του Σουδάν. Το Σουδάν είναι το μεγάλο τρόπαιο της παγκόσμιας Μουσουλμανικής Αδελφότητας: η μόνη χώρα που κυβέρνησε για 30 χρόνια και όπου τώρα έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει ξανά πίσω από μια στρατιωτική βιτρίνα. Ορισμένοι Δυτικοί αριστεροί αντιμετωπίζουν την εναντίωση στη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως εχθρότητα προς το Ισλάμ — λες και είναι περισσότερο Μουσουλμάνοι από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ιορδανία, που την έχουν θέσει εκτός νόμου.
Μια ισλαμιστική παλινόρθωση στο Χαρτούμ θα σημάνει:
Ένα καταφύγιο τρομοκρατών στην Ερυθρά Θάλασσα.
Έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο.
Ένα προγεφύρωμα για το Ιράν και τους άλλους ανατολικούς αμφισβητίες της Δύσης.
Έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο: την τελευταία φορά που οι Ισλαμιστές του Σουδάν είχαν κράτος, το αποτέλεσμα ήταν η τρομοκρατία στο Μανχάταν.
Γιατί η προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ είναι η σωστή
Αυτό μας φέρνει σε μια άβολη αλήθεια για τους κομματικούς κύκλους της Ουάσινγκτον: ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ευρύτερη ατζέντα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η προσέγγιση της κυβέρνησής του στο ζήτημα του Σουδάν είναι η ορθή και σε έναν κανονικό κόσμο θα έπρεπε να χαίρει διακομματικής υποστήριξης.
Έθεσε το Σουδάν σε προτεραιότητα, τόσο στη ρητορική όσο και στη διπλωματία του απεσταλμένου Μασάντ Μπουλός (Massad Boulos).
Δημιούργησε την Τετραμερή (Quad) με τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και την Αίγυπτο, παράγοντας έναν οδικό χάρτη που συνεχίζει να προωθεί παρά τα εμπόδια.
Απέκλεισε τις ισλαμιστικές φατρίες από την ειρηνευτική διαδικασία, αναγνωρίζοντας την απειλή τους.
Έθεσε ως απόλυτη προτεραιότητα την ανθρωπιστική εκεχειρία, συντάσσοντας τη σχετική συμφωνία.
Στάθηκε ξεκάθαρα στο πλευρό ενός δημοκρατικού μέλλοντος και κράτησε τη διεθνή γραμμή ενάντια στη νομιμοποίηση του πραξικοπήματος του 2021, την ώρα που άλλες δυτικές κυβερνήσεις διολίσθαιναν προς την αποδοχή του.
Κατονόμασε ανοιχτά το ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, χαρακτηρίζοντας το Σουδανικό Ισλαμικό Κίνημα ως τρομοκρατική οργάνωση.
Επιβεβαίωσε τη χρήση χημικών όπλων από τον στρατό, επιβάλλοντας παράλληλα κυρώσεις και στους αντιπάλους τους για τις βιαιότητές τους.
Κατέθεσε την πιο φιλόδοξο πρόταση των τελευταίων ετών στο ΣΑ του ΟΗΕ, ζητώντας επέκταση του εμπάργκου όπλων (συμπεριλαμβανομένων των drones) σε ολόκληρο το Σουδάν.
Παραδόξως, αυτό το αμερικανικό ιστορικό αντιμετωπίζεται με περισσότερο σκεπτικισμό από τμήματα της Δύσης παρά από τους ίδιους τους Σουδανούς.
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Διπλωματικές πηγές για τις δηλώσεις Φιντάν: Η εσωτερική διαχείριση από την Τουρκία δεν μας αφορά
Οι ίδιες πηγές επαναλαμβάνουν ότι η «Ελλάδα είναι η μόνη αδειοδοτούσα χώρα» (σσ: των ερευνητικών διαδικασιών) ενώ τονίζουν ότι η χώρα μας «έπραξε αυτό που όφειλε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσει να το πράττει».
«Η εσωτερική διαχείριση από την Τουρκία δεν μας αφορά» σχολιάζουν διπλωματικές πηγές, στον απόηχο των δηλώσεων του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.
Οι ίδιες πηγές επαναλαμβάνουν ότι η «Ελλάδα είναι η μόνη αδειοδοτούσα χώρα» (σσ: των ερευνητικών διαδικασιών) ενώ τονίζουν ότι η χώρα μας «έπραξε αυτό που όφειλε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσει να το πράττει».
Νωρίτερα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ απαντώντας σε ερώτηση του ανταποκριτή του τηλεοπτικού σταθμού «Σκάι», σχετικά με το ζήτημα των NAVTEX για τις εργασίες του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης, απάντησε «όλα είναι φυσιολογικά, όλα είναι καλά».
Παράλληλα, τουρκικές πηγές σημείωναν ότι «το ζήτημα με τις Navtex έχει επιλυθεί», σε μια τοποθέτηση που φαίνεται να συνιστά ένα βήμα αποκλιμάκωσης από την πλευρά της Άγκυρας.
Χατζηβασιλείου: Δεν υπήρξε συνεννόηση Ελλάδας – Τουρκίας
Προ των δηλώσεων Φιντάν, ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Τάσος Χατζηβασιλείου μιλώντας στην ΕΡΤ διαβεβαίωσε ότι «δεν υπήρξε καμία συνεννόηση Ελλάδας – Τουρκίας για ‘αδειοδότηση’. Άδεια ζητήθηκε και δόθηκε μόνο από την Ελλάδα».
«Στην περιοχή του καλωδίου, κυριαρχικά δικαιώματα ασκούν αποκλειστικά η Ελληνική και η Κυπριακή Δημοκρατία. Έτερον ουδέν», πρόσθεσε.
Τόνισε, ακόμη, ότι όπως έχει δηλώσει ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, το έργο θα γίνει βάσει του σχεδιασμού και ταυτόχρονα ότι η Ελλάδα, όπως πράττει πάντοτε, θα προστατεύσει τα δικαιώματά της και το εθνικό συμφέρον. «Το σχέδιο προχωράει και η κυβέρνηση δεν φοβάται, ούτε δειλιάζει να ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματά μας», υπογράμμισε.
Επίσης, ανέφερε ότι το έργο πέρα από την ελληνική, κυπριακή και ισραηλινή ταυτότητα που φέρει, εκπροσωπεί πλέον και τα γαλλικά και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, αφού λαμβάνει γενναία χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ έχει και την στήριξη όλων των συμμάχων και εταίρων, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.
Τέλος, ερωτώμενος για την τουρκική αντι-NAVTEX, δήλωσε ότι αυτή εδράζεται στα παράλογα επιχειρήματα και στον χάρτη που κατέθεσε η Τουρκία στον ΟΗΕ από το 2020, με περιεχόμενο απολύτως ασύμβατο με το Διεθνές Δίκαιο.
