Αναλύσεις
Modern-Day Slavery Persists Through Bonded Labour and Child Trafficking in Pakistan
Until Pakistan establishes credible inspections, transparent wage and debt records, accessible legal remedies, universal school access and genuine accountability for employers, traffickers and complicit officials, bonded labour and child trafficking will continue to function as modern-day slavery—illegal on paper, but deeply embedded in everyday life.
In Kot Momin, a citrus-producing town in Punjab’s Sargodha district, bonded labour is not an abstract statistic. It is the daily reality of workers such as Ansar Ali and his wife, who labour for almost 16 hours a day, seven days a week, in orchards supplying oranges to markets across Pakistan and to export destinations stretching from Indonesia to Russia.
Despite these punishing hours, the couple reportedly earns only 3,000 Pakistani rupees a month. Their income is so low that medical emergencies, family obligations and even basic survival force them to borrow from the same landlord who employs them. Each loan pushes them further into a system from which escape becomes increasingly difficult.
Ali cannot read or write. He records transactions in the landlord’s ledger with a thumbprint, without being able to verify how much he owes or how the debt is calculated. Over time, the amount has multiplied, tying the entire family to the land and the landlord.
“The deeper you get into the debt trap, the less hope there is that you can ever get out of it,” he says. “It is a life of slavery I will probably never escape.”
In theory, Ali could leave. In practice, he fears that the landlord would use the police to have him arrested and returned. His case reflects the vulnerability of a vast section of Pakistan’s informal workforce, where debt bondage remains deeply entrenched and widely normalised.
The peshgi system: Debt passed from one generation to the next
This form of bonded labour is commonly associated with the peshgi system, under which a worker or family receives an advance during a moment of financial distress. Interest and additional charges then cause the debt to grow faster than it can realistically be repaid.
The obligation rarely falls on one worker alone. Entire families may effectively be pledged until the loan is cleared. Because repayment is often impossible, the debt can pass from parents to children, creating a cycle of hereditary servitude.
Children born into bonded families are frequently denied schooling and access to basic healthcare. Instead of being protected, they are treated as part of the household labour force and compelled to contribute towards debts they did not incur.
Modern slavery takes several forms, including forced labour and labour trafficking, sexual exploitation and child sex trafficking, debt bondage, domestic servitude, forced child labour and begging, unlawful recruitment, the use of child soldiers and state-imposed forced labour.
Bonded workers in Pakistan are especially vulnerable because employment arrangements are usually verbal. Most come from impoverished or marginalised communities and have no access to legal advice. Without written contracts, accurate accounts or effective oversight, they can be subjected to arbitrary deductions, threats and physical or economic coercion.
The practice remains visible across landlord-dominated agricultural areas in Sindh, brick kilns and carpet workshops in Punjab, and coal mines in Balochistan.
Millions trapped in Pakistan’s brick kilns
Nearly 20,000 brick kilns reportedly operate across Pakistan, employing more than four million adults and children. Many work under conditions that meet the international definition of bonded labour.
The system typically begins with a peshgi advance to a worker or family facing illness, unemployment, marriage expenses or another emergency. Kiln owners then add interest, living costs and other deductions, making the debt almost impossible to settle. One survey of brick kilns in Punjab found that close to 90 per cent of workers were bonded.
Debt bondage also affects agriculture, tanning, carpet-making and other labour-intensive industries. Small loans are compounded through opaque accounting and high interest rates until workers lose any realistic prospect of repayment. The debt can outlive the original borrower and bind the next generation to the same employer.
In the brick-kiln sector alone, children are reported to constitute approximately 70 per cent of bonded workers, amounting to more than one million minors. Many inherit their parents’ debts, while others are allegedly held as collateral when their families attempt to leave.
From debt bondage to organ trafficking
The consequences can extend beyond labour exploitation. Bonded workers have also been targeted by organ-trafficking networks that exploit their financial desperation and lack of legal protection.
An editorial in Dawn described a trafficking network in Rawalpindi that allegedly deceived a brick-kiln worker into giving up a kidney under false pretences. Syed Ayaz Hussain of the Bonded Labour Liberation Front, an organisation that has defended kiln workers for more than 35 years, estimates that thousands of labourers have been pressured into selling a kidney.
“You can find workers who have sold a kidney at almost any brick kiln you visit,” he has said. An investigation by The Guardian also documented the prevalence of this abuse.
Pakistan formally abolished bonded labour through the Bonded Labour System (Abolition) Act of 1992, which cancelled bonded debts and criminalised the practice. Yet enforcement has remained extremely weak, allowing the system to survive more than three decades later.
Domestic workers without meaningful protection
Estimates of Pakistan’s domestic workforce range from 4.4 million to as many as 20 million people. Women and girls from rural, poor and minority communities make up a large share of this population.
Many are hired through verbal agreements, paid irregularly and dismissed without notice. They often lack written contracts, minimum wages, weekly rest, regulated working hours or effective remedies against abuse.
This wider informal economy includes agriculture, textiles, mining, hotels, restaurants, fisheries and brick kilns, as well as illicit activities such as forced begging, drug trafficking and sexual exploitation. The absence of documentation and oversight enables employers and traffickers to conceal coercion behind arrangements that appear voluntary.
Child trafficking: The most brutal face of exploitation
Child trafficking gives this system an even more disturbing dimension. Minors are trafficked for illegal adoption, forced begging, organ removal, bonded labour, drug transportation and sexual exploitation.
Reports indicate that girls as young as 14 are sent to Gulf countries under the guise of marriage. Once they leave Pakistan, their whereabouts may become unknown. Extreme poverty makes families vulnerable to traffickers who offer money and false assurances, leading some parents to place their daughters in situations of severe exploitation without understanding the likely consequences.
One case involved a rural Punjabi family working as tenant farmers and domestic servants. The family reportedly incurred a debt after a relative demanded 50,000 rupees before agreeing to a watta satta, or exchange marriage. They asked their landlord for the money. The landlord then arranged for another landowner to pay the amount in return for the labour of one of the family’s young daughters. She was sent to work as a domestic servant until her labour had repaid the debt.
In another Lahore household, a 12-year-old girl worked in a landlord’s home while her father laboured on the same owner’s farms in Sargodha. Together, they were supposed to receive 20 maunds of wheat and 20 maunds of rice each year. The rice was allegedly withheld and counted towards repayment of the father’s 60,000-rupee loan.
Laws exist, but implementation remains weak
Pakistan has ratified major International Labour Organization conventions covering forced labour, child labour and collective bargaining. Article 11(1) of the Constitution also prohibits slavery and forced labour.
The Supreme Court outlawed bonded labour in 1988, cancelled bonded debts and barred lawsuits seeking their recovery. That ruling paved the way for the 1992 abolition law, followed by provincial legislation. Nevertheless, workers often lack the knowledge, money and institutional support required to claim their legal rights.
Pakistan’s vast and largely unregulated economy continues to push millions of people into exploitative arrangements, particularly in brick-making, carpet weaving, mining, agriculture and domestic service.
The ILO has reported that one in four Pakistani households employing domestic help uses a child worker, most commonly a girl between the ages of 10 and 14. UNICEF estimates that approximately 3.3 million children in Pakistan are engaged in child labour, including many in Khyber Pakhtunkhwa. A significant proportion work in hazardous conditions, are exposed to abuse and are denied rights essential to their physical, mental and emotional development.
Despite national laws and international commitments, child exploitation continues in brick kilns, roadside hotels, mechanical workshops, agriculture and the wider informal economy. According to the Global Slavery Index figures cited in the original analysis, Pakistan ranks 18th worldwide and fourth in the Asia-Pacific region, with an estimated 2.3 million bonded labourers concentrated in agriculture, brick kilns, carpet production and mining.
A failure of enforcement and political will
The central problem is not the absence of legislation. It is the state’s inability—or unwillingness—to enforce existing protections.
Labour laws are inconsistently applied even in the formal economy, while conditions in the informal sector frequently remain beyond effective government inspection. Official responses to debt bondage have too often been confined to legislation that is not implemented, routine declarations and occasional media attention.
For families such as Ansar Ali’s, this failure has immediate consequences. Debt becomes coercion, coercion becomes forced labour, and forced labour becomes an inheritance passed to the next generation.
Until Pakistan establishes credible inspections, transparent wage and debt records, accessible legal remedies, universal school access and genuine accountability for employers, traffickers and complicit officials, bonded labour and child trafficking will continue to function as modern-day slavery—illegal on paper, but deeply embedded in everyday life.
Αναλύσεις
CNN: Το μεγαλύτερο πυρηνικό μυστικό του Ισραήλ και τα 60 χρόνια σιωπής – Γιατί απειλείται τώρα να αποκαλυφθεί
Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,
Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,
Ήταν αρχές του 1960 όταν μια ομάδα Αμερικανών διπλωματών πετούσε με ισραηλινό ελικόπτερο πάνω από την έρημο Νεγκέβ.
Ένας από τους επιβάτες παρατήρησε ένα τεράστιο εργοτάξιο να ξεπροβάλλει μέσα στο άγονο τοπίο και ρώτησε τον Ισραηλινό συνοδό τους τι κατασκευαζόταν εκεί.
«Εργοστάσιο υφασμάτων», απάντησε εκείνος. Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί είχαν μόλις αντικρίσει την Ντιμόνα, την εγκατάσταση που θα γινόταν η καρδιά του μυστικού πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ.
Εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, αυτό το «εργοστάσιο υφασμάτων» εξακολουθεί να συμβολίζει ένα από τα μεγαλύτερα κοινά μυστικά της διεθνούς διπλωματίας: το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, την ύπαρξη του οποίου ούτε το ίδιο ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν επισήμως.
Σε εκτενές αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Ντέιβις Γουίνκι, το CNN ανασυνθέτει την ιστορία αυτής της σιωπής μέσα από αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα, μαρτυρίες και συνεντεύξεις με ειδικούς και πολιτικούς. Και θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί αυτή η πολιτική να επιβιώσει σε μια Μέση Ανατολή που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης;
Η ιστορία της πυρηνικής ασάφειας ξεκινά στον Ψυχρό Πόλεμο.
Ήδη από τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν σοβαρές ενδείξεις ότι το Ισραήλ κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα. Ο Τζον Κένεντι προσπάθησε να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή, ενώ ο Χένρι Κίσινγκερ είχε διαπιστώσει από τις επαφές του με Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η απόφαση για την απόκτηση πυρηνικής αποτροπής ήταν ουσιαστικά ειλημμένη.
Η Ουάσιγκτον φοβόταν ότι η δημόσια παραδοχή ενός ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου θα ωθούσε τις αραβικές χώρες να αναζητήσουν αντίστοιχα όπλα, πιθανότατα με τη βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.
Η λύση φαίνεται ότι διαμορφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969, σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση του Ρίτσαρντ Νίξον με την Ισραηλινή πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ στον Λευκό Οίκο.
Δεν υπάρχει γνωστό γραπτό πρακτικό της συνομιλίας. Ωστόσο, μεταγενέστερα έγγραφα δείχνουν ότι η αμερικανική απαίτηση περιορίστηκε σε δύο όρους: να μην υπάρξει δημόσια παρουσίαση ισραηλινών πυρηνικών όπλων και να μη διεξαχθούν πυρηνικές δοκιμές.
Έκτοτε, η αμερικανική πίεση ουσιαστικά σταμάτησε.
Οι μυστικές εγκαταστάσεις και ο άνθρωπος που μίλησε
Το CNN αποκαλύπτει επίσης πώς οι Ισραηλινοί απέκρυπταν κρίσιμες εγκαταστάσεις από τους Αμερικανούς επιθεωρητές.
Σύμφωνα με ισραηλινό ντοκιμαντέρ του 2024, πριν από τις επισκέψεις των επιθεωρητών στη Ντιμόνα, οι υπεύθυνοι έκρυβαν πίσω από τοίχο τον ανελκυστήρα που οδηγούσε στις υπόγειες εγκαταστάσεις παραγωγής πλουτωνίου.
Το 1986, όμως, η σιωπή έσπασε. Ο Μορντεχάι Βανούνου, πρώην τεχνικός της Ντιμόνα, παρέδωσε στους βρετανικούς Sunday Times φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το πυρηνικό πρόγραμμα.
Πριν δημοσιευτούν οι αποκαλύψεις, πράκτορας της Μοσάντ τον παρέσυρε στη Ρώμη, όπου απήχθη και μεταφέρθηκε μυστικά στο Ισραήλ. Καταδικάστηκε για προδοσία και συναφή αδικήματα κατασκοπείας και πέρασε 18 χρόνια στη φυλακή.
Παρά τις αποκαλύψεις, η επίσημη πολιτική δεν άλλαξε, σύμφωνα με το CNN.
Σήμερα, σύμφωνα με την οργάνωση Nuclear Threat Initiative, που επικαλείται το CNN, το Ισραήλ εκτιμάται ότι διαθέτει περίπου 90 πυρηνικές κεφαλές, χωρίς να έχει υπογράψει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων.
Το Ιράν αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού
Η παλιά συμφωνία δοκιμάζεται πλέον από μια εντελώς διαφορετική γεωπολιτική πραγματικότητα.
Ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης και η προοπτική αμερικανοσαουδαραβικής πυρηνικής συνεργασίας δημιουργούν νέα δεδομένα.
Ο ειδικός σε θέματα μη διάδοσης πυρηνικών όπλων Τζέιμς Άκτον, του Carnegie Endowment for International Peace, εκτιμά μιλώντας στο CNN ότι υπάρχει πιθανότητα 50% το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.
Την ίδια στιγμή, η Σαουδική Αραβία έχει προειδοποιήσει ότι θα επιδιώξει και η ίδια την απόκτηση πυρηνικών όπλων εάν το πράξει η Τεχεράνη.
Η αμερικανική σιωπή αρχίζει να σπάει
Ο Δημοκρατικός βουλευτής Χοακίν Κάστρο χαρακτηρίζει την αμερικανική πολιτική πυρηνικής ασάφειας «απερίσκεπτη και επικίνδυνη».
Το ερώτημά του είναι απλό αλλά εκρηκτικό: Πώς μπορούν οι ΗΠΑ να πολεμούν στο πλευρό του Ισραήλ χωρίς να υπάρχει δημόσια σαφήνεια για τις κόκκινες γραμμές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη χρήση πυρηνικών όπλων;
Τον Ιούνιο, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παραδέχθηκε ενώπιον του Κογκρέσου ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου θεωρεί πως το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά, αλλά ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ το αναγνωρίζουν επισήμως.
Ο καθηγητής του Georgetown Μάθιου Κρένιγκ προειδοποιεί, πάντως, ότι μια επίσημη παραδοχή θα μπορούσε να πυροδοτήσει πυρηνική κούρσα εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή.
Naftemporiki.gr
Αναλύσεις
Υπουργείο Δικαιοσύνης ΗΠΑ: Παραιτήθηκε ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Φλόριντα που ερευνούσε τις υποθέσεις Τραμπ
Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.
Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.
Ως ομοσπονδιακός εισαγγελέας για τη Νότια Περιφέρεια της Φλόριντα, ο Κινιόνες βρέθηκε στο επίκεντρο των προσπαθειών του Τραμπ να εργαλειοποιήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης προκειμένου να εκδικηθεί τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Το γραφείο του ήταν επιφορτισμένο με τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων που αφορούσαν τον χειρισμό διαβαθμισμένων εγγράφων από τον Τραμπ μετά την αποχώρησή του από το προεδρικό αξίωμα το 2021, καθώς και τις επαφές της προεκλογικής του εκστρατείας με τη Ρωσία κατά τις εκλογές του 2016, μεταξύ άλλων ζητημάτων. Οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν αποδώσει καρπούς μέχρι στιγμής.
Δεν κατέστη άμεσα σαφές για ποιον λόγο παραιτήθηκε ο Κινιόνες. Σε δήλωσή του στο X, ο ίδιος ανέφερε ότι η παραίτησή του τίθεται σε ισχύ από εχθές (Παρασκευή 6/11/2026), λέγοντας ότι ήταν τιμή να υπηρετήσει σε αυτή τη συγκεκριμένη θέση.
«Είμαστε ευγνώμονες για την ηγεσία του Τζέισον στην καταπολέμηση του βίαιου εγκλήματος, της διακίνησης ναρκωτικών, της εμπορίας ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και του διακρατικού εγκλήματος, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης δίωξης κατά του Ραούλ Κάστρο», τόνισε ο Μπλανς σε ανάρτησή του στο X, αναφερόμενος στον πρώην πρόεδρο της Κούβας.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης στερείται πλέον ηγεσίας σε δύο από τις βασικές του πρωτοβουλίες: την επανεξέταση παλαιότερων ερευνών και τη στόχευση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Χαρμίτ Ντίλον, αναπληρώτρια γενική εισαγγελέας της Διεύθυνσης Πολιτικών Δικαιωμάτων στο υπουργείο Δικαιοσύνης παραιτήθηκε επίσης προχθές.
tovima.gr
Αναλύσεις
Γιατί η Δύση εθελοτυφλεί μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή του πλανήτη στο Σουδάν;
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 25 Οκτωβρίου 2021, ο Στρατηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, και ο ηγέτης των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF), Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο (γνωστός ως Χεμέντι), ανέτρεψαν την πολιτική μεταβατική κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Αμπντάλα Χάμντοκ, η οποία είχε συσταθεί μετά από μια λαϊκή επανάσταση. Οι εντάσεις ανάμεσα στους δύο στρατηγούς κλιμακώθηκαν αργότερα, βυθίζοντας το Σουδάν στον πόλεμο τον Απρίλιο του 2023, με τα υπολείμματα του πρώην ισλαμιστικού καθεστώτος να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναζωπύρωση της σύγκρουσης.
Αυτός ο πόλεμος έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο. Είναι επίσης θύμα ενός μεγαλύτερου φαινομένου: της υποχώρησης της διεθνούς τάξης πραγμάτων που υποτίθεται ότι προστάτευε χώρες σαν τη δική μου όταν κατέρρεαν.
Η παράλυση των διεθνών θεσμών
Το Σουδάν δεν ήταν πάντα ξεχασμένο. Για τρεις δεκαετίες, αποτελούσε μια σπάνια περίπτωση διακομματικής συναίνεσης στην Ουάσινγκτον. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί παραμέριζαν τις διαφορές τους για τον εμφύλιο πόλεμο στο Νότο, τη γενοκτονία στο Νταρφούρ και την ισλαμιστική δικτατορία του Ομάρ αλ-Μπασίρ. Ο σημερινός πόλεμος μοιράζεται τις ίδιες ρίζες και φρίκες με εκείνους τους πολέμους. Αυτό που άλλαξε δεν είναι το Σουδάν αλλά η Δύση, όπου η εξωτερική πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη μέτωπο εσωτερικού «πολιτισμικού πολέμου» (culture war) και οι μακρινές συγκρούσεις ερμηνεύονται με βάση το τι σημαίνουν για τη δυτική πολιτική σκηνή, και όχι για το τι προκαλούν στους ανθρώπους που τις ζουν.
Οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για να σταματούν πολέμους όπως του Σουδάν έχουν παραλύσει και μια μόνο πρωτεύουσα μπορεί τώρα να αποφασίζει αν θα λειτουργήσουν καθόλου. Τον Νοέμβριο του 2024, η Ρωσία άσκησε βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που συνέταξε το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο ζητούσε απλώς την προστασία των πολιτών — ενώ τα υπόλοιπα 14 μέλη ψήφισαν ναι. Το εμπάργκο όπλων που θα μπορούσε να ανακόψει τον πόλεμο παραμένει έκτοτε μπλοκαρισμένο, παρόλο που ελάχιστοι αμφισβητούν ότι τα ξένα όπλα κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Η Αφρικανική Ένωση δεν τα πήγε καλύτερα: Όταν το Συμβούλιο Ειρήνης και Ασφάλειας συνεδρίασε για το Σουδάν τον περασμένο Φεβρουάριο, η αντιπαράθεση δεν έγινε για το πώς θα σιγήσουν τα όπλα, αλλά για το ποια πλευρά αξίζει να αποκαλείται νόμιμη.
Η επικίνδυνη «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»
Μέσα από αυτό το ρήγμα αναδύθηκε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «κόκκινη-πράσινη συμμαχία»: ένας συνασπισμός της Ακροαριστεράς και του πολιτικού Ισλαμισμού, του οποίου οι θέσεις για το Σουδάν πηγάζουν από δυτικές ιδεολογικές διαμάχες και όχι από τη σουδανική πραγματικότητα. Απογυμνώνει τον πόλεμο από τις πραγματικές του ρίζες —έξι δεκαετίες στρατιωτικής διακυβέρνησης και κατάληψης του κράτους από μια στενή στρατιωτικο-ισλαμιστική ελίτ που κυβερνούσε με τη βία— και τον αναδιατυπώνει ως έναν αμιγώς πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war) στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Η Βρετανίδα Υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι περισσότερες από 12 χώρες τροφοδοτούν τον πόλεμο, ωστόσο αυτό το στρατόπεδο στοχοποιεί μόνο ελάχιστες που ταιριάζουν στον δικό του γεωπολιτικό χάρτη. Και αντί να καταδικάσει δύο εμπόλεμα μέρη που είναι κομμένα από το ίδιο ύφασμα, προστατεύει το ένα, τηρώντας σιγή ακόμη και για τη χρήση χημικών όπλων που επιβεβαίωσε η αμερικανική κυβέρνηση. Ακόμη και γνωστοί οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων φαίνεται τώρα να βλέπουν τα πράγματα μονομερώς.
Για να καλύψει αυτές τις μεροληψίες, αυτό το ρεύμα δανείζεται συνθήματα που δεν έχουν καμία απήχηση στο Σουδάν:
-
Ο «Αντιιμπεριαλισμός» δεν ταιριάζει στον Μπουρχάν και τους συνεταίρους του στρατηγούς.
-
Η «Εθνική Κυριαρχία» επιστρατεύεται σαν να ήταν άδεια για τον βομβαρδισμό πολιτών, αντί για υποχρέωση προστασίας τους.
-
Οι «Σουδανικές Λύσεις» προβάλλονται ως σύνθημα υπέρ των ίδιων αξιωματικών που, με ξένη υποστήριξη, ανέτρεψαν τη λύση που επέλεξαν οι ίδιοι οι Σουδανοί στην επανάσταση του Δεκεμβρίου 2018.
Οι μισές αλήθειες είναι το χειρότερο είδος ψεύδους — ειδικά για εκείνους που ισχυρίζονται ότι μιλούν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το τίμημα για το Σουδάν και ο κίνδυνος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
Το τίμημα για το Σουδάν είναι προφανές: αυτή η στάση έχει παρατείνει τον πόλεμο και έχει βαθεύνει τη τραγωδία. Κανένας διάσημος δεν έχει γίνει viral απαιτώντας τα δύο πιο απλά πράγματα —να σταματήσει ο πόλεμος και να επιτραπεί η ανθρωπιστική βοήθεια— επειδή η προσοχή βρίσκεται αλλού.
Ο κίνδυνος όμως δεν σταματά στα σύνορα του Σουδάν. Το Σουδάν είναι το μεγάλο τρόπαιο της παγκόσμιας Μουσουλμανικής Αδελφότητας: η μόνη χώρα που κυβέρνησε για 30 χρόνια και όπου τώρα έχει την ευκαιρία να κυβερνήσει ξανά πίσω από μια στρατιωτική βιτρίνα. Ορισμένοι Δυτικοί αριστεροί αντιμετωπίζουν την εναντίωση στη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως εχθρότητα προς το Ισλάμ — λες και είναι περισσότερο Μουσουλμάνοι από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ιορδανία, που την έχουν θέσει εκτός νόμου.
Μια ισλαμιστική παλινόρθωση στο Χαρτούμ θα σημάνει:
-
Ένα καταφύγιο τρομοκρατών στην Ερυθρά Θάλασσα.
-
Έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο.
-
Ένα προγεφύρωμα για το Ιράν και τους άλλους ανατολικούς αμφισβητίες της Δύσης.
Έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο: την τελευταία φορά που οι Ισλαμιστές του Σουδάν είχαν κράτος, το αποτέλεσμα ήταν η τρομοκρατία στο Μανχάταν.
Γιατί η προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ είναι η σωστή
Αυτό μας φέρνει σε μια άβολη αλήθεια για τους κομματικούς κύκλους της Ουάσινγκτον: ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ευρύτερη ατζέντα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η προσέγγιση της κυβέρνησής του στο ζήτημα του Σουδάν είναι η ορθή και σε έναν κανονικό κόσμο θα έπρεπε να χαίρει διακομματικής υποστήριξης.
-
Έθεσε το Σουδάν σε προτεραιότητα, τόσο στη ρητορική όσο και στη διπλωματία του απεσταλμένου Μασάντ Μπουλός (Massad Boulos).
-
Δημιούργησε την Τετραμερή (Quad) με τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και την Αίγυπτο, παράγοντας έναν οδικό χάρτη που συνεχίζει να προωθεί παρά τα εμπόδια.
-
Απέκλεισε τις ισλαμιστικές φατρίες από την ειρηνευτική διαδικασία, αναγνωρίζοντας την απειλή τους.
-
Έθεσε ως απόλυτη προτεραιότητα την ανθρωπιστική εκεχειρία, συντάσσοντας τη σχετική συμφωνία.
-
Στάθηκε ξεκάθαρα στο πλευρό ενός δημοκρατικού μέλλοντος και κράτησε τη διεθνή γραμμή ενάντια στη νομιμοποίηση του πραξικοπήματος του 2021, την ώρα που άλλες δυτικές κυβερνήσεις διολίσθαιναν προς την αποδοχή του.
-
Κατονόμασε ανοιχτά το ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, χαρακτηρίζοντας το Σουδανικό Ισλαμικό Κίνημα ως τρομοκρατική οργάνωση.
-
Επιβεβαίωσε τη χρήση χημικών όπλων από τον στρατό, επιβάλλοντας παράλληλα κυρώσεις και στους αντιπάλους τους για τις βιαιότητές τους.
-
Κατέθεσε την πιο φιλόδοξο πρόταση των τελευταίων ετών στο ΣΑ του ΟΗΕ, ζητώντας επέκταση του εμπάργκου όπλων (συμπεριλαμβανομένων των drones) σε ολόκληρο το Σουδάν.
Παραδόξως, αυτό το αμερικανικό ιστορικό αντιμετωπίζεται με περισσότερο σκεπτικισμό από τμήματα της Δύσης παρά από τους ίδιους τους Σουδανούς.
Το Σουδάν δεν χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για τον Τραμπ. Χρειάζεται τη Δύση να συμφωνήσει για το Σουδάν, όπως έκανε κάποτε. Η κατάπαυση του πυρός, οι ανοιχτοί διάδρομοι ανθρωπιστικής βοήθειας, ο τερματισμός της ροής ξένων όπλων και η επιστροφή στην πολιτική μετάβαση που επέλεξε ο λαός του Σουδάν δεν είναι κομματικά αιτήματα. Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο πολιτισμένος κόσμος σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει χαράξει τη σωστή πορεία – και δεν θα έπρεπε να την βαδίζει μόνη της.
Middle East Forum
FT: Η Βρετανία θα προσκαλέσει τον Ζελένσκι για επίσημη επίσκεψη το επόμενο έτος
Στέλεχος της βρετανικής κυβέρνησης δήλωσε ότι η επίσκεψη είναι καθοριστικής σημασίας, ώστε να γίνει σαφές ότι η στήριξη της Βρετανίας...
Καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου: Για τη Δευτέρα ο απόπλους του «Abeille Marengo» – Στην Κάσο το επόμενο τεστ απέναντι στην Τουρκία
Για τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου μετατίθεται η αναχώρηση του γαλλικού ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo» από το λιμάνι του Ηρακλείου, στο...
Επίθεση Νετανιάχου στα αραβικά κόμματα πριν την απόφαση Χέρτζογκ: Μια κυβέρνηση που εξαρτάται από υποστηρικτές της τρομοκρατίας θα διαλύσει το Ισραήλ εκ των έσω
Ο Νετανιάχου κάλεσε συγκεκριμένα τα κόμματα του εθνικού χώρου και τις υπόλοιπες σιωνιστικές πολιτικές δυνάμεις να συμμετάσχουν σε ευρεία κυβέρνηση...
Έρνεστ Χέμινγουεϊ και οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από τη Μικρασιατική Καταστροφή
Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της Μικρασιατικής Καταστροφής και του ξεριζωμού των Ελλήνων και Αρμενίων της Ανατολικής Θράκης αναδεικνύεται μέσα από...
Διπλωματική στροφή της Αιγύπτου στη Λιβύη: Άνοιξε ξανά η πρεσβεία στην Τρίπολη μετά από 12 χρόνια
Σημαντική αλλαγή στη διπλωματική προσέγγιση της Αιγύπτου απέναντι στη Λιβύη σηματοδοτεί η επαναλειτουργία της αιγυπτιακής πρεσβείας στην Τρίπολη, έπειτα από...
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική3 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ