Αναλύσεις
Το υπαρξιακό στοίχημα του Ελληνισμού: Από το συγκεντρωτικό κράτος της Αθήνας στον πολυκεντρισμό και την αποκέντρωση
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα υπαρξιακό αδιέξοδο, που δεν εξαντλείται στο δημογραφικό, στην οικονομία ή στις γεωπολιτικές πιέσεις. Βρίσκεται στον τρόπο οργάνωσης του κράτους. Πώς μπορεί να έχει μέλλον μια χώρα όταν οι σημαντικότερες αποφάσεις, επενδύσεις και ευκαιρίες συγκεντρώνονται σε ένα λεκανοπέδιο, ενώ μεγάλα τμήματα της επικράτειας χάνουν πληθυσμό και παραγωγικές δυνάμεις; Πού θα ζήσουν οι επόμενες γενιές, αν η ανάπτυξη εξακολουθήσει να έχει σχεδόν μία διεύθυνση;
Του Παντελή Σαββίδη
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα υπαρξιακό αδιέξοδο, που δεν εξαντλείται στο δημογραφικό, στην οικονομία ή στις γεωπολιτικές πιέσεις. Βρίσκεται στον τρόπο οργάνωσης του κράτους. Πώς μπορεί να έχει μέλλον μια χώρα όταν οι σημαντικότερες αποφάσεις, επενδύσεις και ευκαιρίες συγκεντρώνονται σε ένα λεκανοπέδιο, ενώ μεγάλα τμήματα της επικράτειας χάνουν πληθυσμό και παραγωγικές δυνάμεις; Πού θα ζήσουν οι επόμενες γενιές, αν η ανάπτυξη εξακολουθήσει να έχει σχεδόν μία διεύθυνση;
Η απάντηση δεν είναι να αποδυναμωθεί η Αθήνα. Είναι να πάψει η υπόλοιπη Ελλάδα να εξαρτάται από αυτήν. Ο πολυκεντρισμός δεν είναι τοπική διεκδίκηση. Είναι προϋπόθεση για να παραμείνει η χώρα ζωντανή και συνεκτική.
Στην ιστορική μας διαδρομή συναντούμε δύο διαφορετικές πολιτικές λογικές. Η πρώτη συνδέεται με την πόλη-κράτος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αρχαία Αθήνα: τη συγκέντρωση ισχύος και την επιδίωξη πρωτοκαθεδρίας. Η δεύτερη αντλεί από τον ελληνιστικό και τον βυζαντινό κόσμο: έναν ελληνισμό δικτύων, επικοινωνίας και πολιτισμικής ακτινοβολίας πέρα από ένα μοναδικό πολιτικό κέντρο και πολύ πέρα, φυσικά, από τα όρια του σημερινού ελλαδισμού.
Η Αθήνα γέννησε σπουδαία πολιτική και φιλοσοφική δημιουργία, αλλά η φιλοσοφία και οι επιστήμες άρχισαν να αναπτύσσονται στην Ιωνία και αλλού. Προσέλκυσε διανοουμένους από ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο, ενώ η Δηλιακή Συμμαχία εξελίχθηκε σε αθηναϊκή ηγεμονία. Η πόλη ανέπτυξε και μια εξιδανικευμένη αφήγηση του ιστορικού της ρόλου που αναπαράγεται και σήμερα. Η ισχύς συνδέθηκε με την ιδεολογία που τη νομιμοποιούσε.
Από τις Αιγές, την Πέλλα και το Δίον αναδύεται μια άλλη κλίμακα ιστορίας. Με τον Αλέξανδρο και τους διαδόχους του, η ελληνική γλώσσα και παιδεία κινήθηκαν σε έναν ευρύτατο χώρο. Η Αλεξάνδρεια και η Αντιόχεια έγιναν νέα πνευματικά κέντρα. Ήταν ένας κόσμος που υπερέβαινε τα στενά όρια της πόλης-κράτους.
Αυτή την εξωστρεφή ιστορική εμπειρία συμπυκνώνει η Θεσσαλονίκη, η κατ’ εξοχήν βυζαντινή πόλη. Στη ρωμαϊκή περίοδο βρέθηκε πάνω στην Εγνατία Οδό, επί Γαλερίου έγινε αυτοκρατορική έδρα και στο Βυζάντιο αναδείχθηκε σε σπουδαίο διοικητικό, οικονομικό και πνευματικό κέντρο, τη λεγόμενη «συμβασιλεύουσα». Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος συνδέουν την πόλη με τον σλαβικό κόσμο. Κατά την οθωμανική περίοδο το λιμάνι της συνέχισε να επικοινωνεί με μια ευρύτερη ενδοχώρα και διαφορετικές κοινότητες.
Αυτό το παρελθόν μάς οδηγεί σε ένα σύγχρονο ερώτημα: τι είναι πατρίδα;
Μόνον ο τόπος όπου γεννηθήκαμε ή και η ιστορική μνήμη, η γλώσσα, ο πολιτισμός και οι αξίες που μας συνδέουν; Για πολλούς Έλληνες του Πόντου, πριν από τον ξεριζωμό του 1922, η Ελλάδα ήταν ήδη «πατρίδα», παρότι δεν είχαν γεννηθεί ούτε ζήσει εντός των συνόρων του ελλαδικού κράτους. Μια εξαιρετική ταινία με τίτλο Πατρίδα του Πάβελ Παβλικόφσκι, πραγματεύεται την έννοια της πατρίδας, την ιστορική μνήμη, τη συλλογική ενοχή και τη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο και τις αξίες του. Αξίζει να την δείτε.
Η πατρίδα, λοιπόν, δεν ταυτίζεται με την εκάστοτε εξουσία ούτε εξαντλείται στον χάρτη. Είναι και ένας κοινός κόσμος αναφορών, που πρέπει να μπορεί να ζει και να δημιουργεί σε περισσότερους από έναν τόπους.
Το 1940 η αντίσταση στον εισβολέα ανέδειξε την πατρίδα ως κοινή υπόθεση, όχι ως ιδιοκτησία ενός διοικητικού κέντρου. Όμως οι αξίες δεν κληρονομούνται αυτομάτως. Χρειάζονται κοινωνίες που τις καλλιεργούν, θεσμούς που τις υπηρετούν και μια πολιτεία που δεν αντιμετωπίζει την υπόλοιπη χώρα ως εξάρτημα της πρωτεύουσας.
Αν η περιφέρεια ερημώνει, δεν χάνουμε μόνο πληθυσμό. Περιορίζουμε και τον ίδιο τον ζωντανό χώρο του ελληνισμού.
Όταν η Θεσσαλονίκη ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1912, βρέθηκε σε μια διοικητική δομή ήδη οργανωμένη γύρω από την Αθήνα. Σήμερα παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, όχι όμως και δεύτερο κέντρο λήψης αποφάσεων. Η Αττική συγκεντρώνει περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού και δυσανάλογο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας.

Αυτός είναι ο σύγχρονος «αθηναϊσμός» ως κρατική αντίληψη, όχι ως χαρακτηριστικό των Αθηναίων: η πεποίθηση ότι σχεδόν τα πάντα πρέπει να αποφασίζονται στο κέντρο.
Ο πολυκεντρισμός σημαίνει ισχυρά πανεπιστήμια, παραγωγικές δυνατότητες, αυτοδιοίκηση με πραγματικές αρμοδιότητες και οικονομικούς πόρους. Απαιτεί, ασφαλώς, διαφάνεια και αυστηρό έλεγχο: η αποκέντρωση δεν πρέπει να γίνει αποκέντρωση της διαφθοράς. Σημαίνει πολλές ζωντανές πόλεις, όχι μία πρωτεύουσα και μια χώρα που τη συνοδεύει.
Η πολυκεντρική Ελλάδα θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα την ήπια ισχύ της. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει ουσιαστικός κόμβος συνεργασίας με τα Βαλκάνια, την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και τον Εύξεινο Πόντο. Η Κρήτη, τα νησιά και άλλες περιφέρειες μπορούν να αναπτύξουν αντίστοιχους δεσμούς με τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Μια ενιαία εξωτερική πολιτική δεν χρειάζεται ένα μοναδικό κέντρο διεθνούς παρουσίας. Έχω προτείνει ένα γεωπολιτικό τρίγωνο με κορυφές Θεσσαλονίκη, Κρήτη, Κύπρος με το οποίο θα μπορούσε να δραστηριοποιηθεί ο ελληνισμός προς κάθε κατεύθυνση. Αν την εξωτερική πολιτική της χώρας δεν την διακατείχε η στενή αθηναϊκή αντίληψη της πόλεως κράτους, θα είχε σήμερα δραστηριοποιηθεί με ήπια ισχύ σε διάφορα κέντρα και οι επιπτώσεις στα εθνικά της ζητήματα θα ήταν εντελώς διαφορετικές.
anixneusis.gr
Αναλύσεις
Η ισχύς του Δικαίου απέναντι στο «δίκαιο του ισχυρού»: Η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει στην πράξη
Η Τουρκία επιμένει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το Διεθνές Δίκαιο και τους Διεθνείς Οργανισμούς. Την ώρα που η Ελλάδα κινείται θεσμικά, μέσω του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), οι αξιωματούχοι της Άγκυρας κάνουν πλειστηριασμούς στα θαλάσσια οικόπεδα της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Τουρκία επιμένει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το Διεθνές Δίκαιο και τους Διεθνείς Οργανισμούς. Την ώρα που η Ελλάδα κινείται θεσμικά, μέσω του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), οι αξιωματούχοι της Άγκυρας κάνουν πλειστηριασμούς στα θαλάσσια οικόπεδα της Ανατολικής Μεσογείου.
Η παρουσία και η ομιλία Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας με την λήξη της Προεδρίας από την Ελλάδα και τα όσα είπε σε σχέση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο παρουσιάζοντας και το σχετικό χάρτη, ήταν ένα καλό φώτο φίνις της Αθήνας, στην έδρα του ΟΗΕ.
- Η Άγκυρα από την άλλη πλευρά επιδιώκει με διμερείς επαφές να ανατρέψει τα δυσμενή δεδομένα σε βάρος της, που έχουν δημιουργηθεί και που παρουσιάστηκαν στην κοινή δήλωση καταδίκης του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Δεν ήταν μόνο η Ε.Ε. που καταδίκασε την Άγκυρα στην κοινή δήλωση, ήταν και η Αίγυπτος, που δεν τσίμπησε με τα δώρα που της προσέφερε ο Γκιουλέν στα ξένα χωράφια, ήταν και άλλες αραβικές χώρες, όπως τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν που συνυπέγραψαν το κοινό κείμενο.
Ο Ερντογάν, μετά από αυτή την κατακραυγή κατέφυγε στον φίλο Τραμπ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει κάποιον συμπαραστάτη στα επεκτατικά σχέδιά του, που τα έχει βαφτίσει με ποικίλες ονομασίες, οι οποίες όπως φάνηκε και από τα μιντιακά φερέφωνά του, στοχεύουν στην λεγόμενη ‘γαλάζια πατρίδα’.
- Η Αθήνα, που κινείται τον τελευταίο καιρό με έναν πρωτόγνωρο δυναμισμό, οφείλει, αφού σταθμίσει τα δεδομένα, να πράξει ανάλογα και στο πεδίο, τόσο στο θέμα του καλωδίου, όσο και στο θέμα των ερευνών στη νότια Κρήτη από την Chevron.
Σε ότι αφορά την Λιβύη, που λειτουργεί ως εντολοδόχος της Άγκυρας, στην Αθήνα πέφτει το βάρος να βρει τρόπους κυρίως μέσω Ε.Ε., που θα την πείσουν να δεχθεί την προσφυγή από κοινού, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που ήδη έκανε η Τρίπολη, στην αντίστοιχη διένεξή της με την Μάλτα.
Και είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Μάλτας, μιας κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα νησί στο κέντρο της Μεσογείου. Εκεί γιατί δεν έθεσε θέμα απουσίας επήρειας και γιατί δεν ζήτησε από την Ιταλία να ορίσουν κοινά σύνορά.
- Αν η Μάλτα των 250.000 έχει επήρεια στο καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, η Κρήτη δεν έχει αντίστοιχη επήρεια, ως μεγαλύτερο νησί στο οποίο κατοικούν 650.000 άνθρωποι.
Στα παράλογα επιχειρήματα, που επιστρατεύει η Άγκυρα για να προβάλει τα έωλα επεκτατικά της σχέδια, όπως αυτό ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι μια ανάσα από τις ακτές της Τουρκίας, υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις και αντίστοιχες απαντήσεις.
Υπάρχει μια συστάδα νησιών, που βρίσκονται δίπλα από τις ακτές της Βόρειας Γαλλίας τα Jersey islands. Αυτά δεν ανήκουν στην Γαλλία άλλα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ακούστηκε ποτέ στο Παρίσι ότι τα νησιά αυτά πρέπει να προσαρτηθούν στη Γαλλία.
- Θα πει κανείς άλλο Ευρώπη και άλλο Ανατολή, που συμβαίνει να χρησιμοποιούν την λέξη τα ‘κατακτήσαμε’ όταν αναφέρονται σε θρησκευτικά και πολιτιστικά μνημεία, όπως αυτό της Αγίας Σοφίας.
Αλλά και το θράσος των Τούρκων φτάνει μέχρι την Θράκη, όταν ισχυρίζονται ότι καταπατά η Ελλάδα τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων της περιοχής, λόγω του διορισμού των μουφτήδων. Δεν μας λέει όμως αν εκλέγονται οι μουφτήδες στην Τουρκία. Παριστάνει την ανήξερη μιας και η ίδια διαδικασία ακολουθείται και στις δύο χώρες.
Τα περί καταπίεσης αποδεικνύονται εν τοις πράγμασι, μιας και τέσσερις μουσουλμάνοι, είναι σήμερα βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Μήπως άραγε είναι ανάγκη τώρα να απολογηθούν για τους διωγμούς των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου κατάφορα παραβιάστηκε η Συνθήκη της Λωζάννης;
- Γιατί στη Θράκη όλοι, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, απολαμβάνουν ισοπολιτεία και τα δικαιώματα που έχουν ως Ευρωπαίοι πολίτες. Στην Τουρκία οι αποδεκατισμένες μειονότητες φοβούνται και την σκιά τους.
Πάντως η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται δυστυχώς μόνο με διπλωματικά μέσα. Το δίκαιο του ισχυρού είναι για τον Ερντογάν και τους συν αυτώ το όπλο, και όχι η ισχύς του Δικαίου.
Με δεδομένο ότι η Τουρκία έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τα πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο και επιχειρεί πεισματικά να επιβάλει το ψευδοκράτος, που δεν αναγνωρίζει κανένας, ως νομικό μόρφωμα μπορεί αβίαστα κάποιος να εξάγει και τα αντίστοιχα συμπεράσματα για το τι θα κάνει με την σημερινή κατακραυγή για το τουρκολιβυκό.
- Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα οφείλει να πάψει να έχει παθητικό ρόλο και να απαντάει σε κάθε παράνομη ενέργεια της Άγκυρας με μια πράξη, που θα είναι σύμφωνη με τους κανόνες και τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου.
Γι αυτό τα δώδεκα μίλια στην Κρήτη, είναι μια εύλογη απάντηση της Αθήνας στην Άγκυρα, που θέλει να επιβάλει τον ρόλο του χωροφύλακα στην Ανατολική Μεσόγειο…
hellasjournal.com
GEOPOLITICO
Ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα από το 73,9% των Ελλήνων! «Ποντίστε τώρα το καλώδιο, ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία»
Μία σαφή εικόνα για τη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις τουρκικές παρεμβάσεις και την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας καταγράφει η δημοσκόπηση της MRB Hellas για την «Κυριακάτικη Δημοκρατία». Το 73,9% των ερωτηθέντων ζητά να προχωρήσει άμεσα η πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, ακόμη και αν αντιδράσει η Τουρκία. Το εύρημα αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία, καθώς το έργο παραμένει συνδεδεμένο με την τουρκική αμφισβήτηση των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές αποτυπώσεις της ελληνικής κοινής γνώμης για τα ελληνοτουρκικά παρουσιάζει στο κυριακάτικο φύλλο της, την 1η Νοεμβρίου 2026, η εφημερίδα «Δημοκρατία». Η πανελλαδική έρευνα της MRB Hellas, η οποία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της, αναδεικνύει μία σαφή προτίμηση υπέρ της άμεσης υλοποίησης της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με την Τουρκία.
Το 73,9% υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην πόντιση του καλωδίου, ακόμη και αν εκδηλωθεί τουρκική αντίδραση. Αντίθετα, μόλις το 17,9% θεωρεί ότι η Αθήνα πρέπει πρώτα να συνεννοηθεί με την Άγκυρα και στη συνέχεια να προχωρήσει στις εργασίες.
Το 5% δεν επιλέγει καμία από τις δύο προτεινόμενες θέσεις, ενώ το 3,2% δεν εκφράζει γνώμη.
Η εφημερίδα παρουσιάζει το αποτέλεσμα με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Ποντίστε τώρα το καλώδιο, ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία», κάνοντας λόγο για σαρωτική πατριωτική εντολή των Ελλήνων πολιτών.
Καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου: Τι λένε οι Έλληνες;
Πρέπει να προχωρήσει η πόντιση του καλωδίου,
ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία;
73,9%
17,9%
5,0%
3,2%
υπέρ της άμεσης πόντισης του καλωδίου,
ακόμη και αν αντιδράσει η Άγκυρα.
1 Νοεμβρίου 2026.
Η Κάσος και το ζήτημα της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων
Για να γίνει αντιληπτή η σημασία του ευρήματος, πρέπει να εξεταστεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η υπόθεση του Great Sea Interconnector.
Το υποθαλάσσιο καλώδιο αποτελεί ένα έργο στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο, με ευρύτερες προεκτάσεις για την Ανατολική Μεσόγειο. Η υλοποίησή του, ωστόσο, έχει συναντήσει σοβαρά εμπόδια, μεταξύ των οποίων και οι τουρκικές παρεμβάσεις στις θαλάσσιες περιοχές όπου προβλέπεται να πραγματοποιηθούν έρευνες.
Το περιστατικό της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, αποτέλεσε χαρακτηριστική περίπτωση. Η παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων και η αμφισβήτηση των ελληνικών αρμοδιοτήτων στην περιοχή ανέδειξαν τη δυνατότητα της Άγκυρας να ασκεί πίεση στην εξέλιξη ενός ενεργειακού έργου μέσω της στρατιωτικής της παρουσίας.
Έκτοτε, η συνέχιση των ερευνητικών εργασιών έχει αποκτήσει σημασία που υπερβαίνει την τεχνική υλοποίηση της διασύνδεσης.
Το ζήτημα αφορά πλέον και την πρακτική άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και το κατά πόσον οι τουρκικές αντιδράσεις μπορούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις της Αθήνας.
Εδώ απαιτείται μια ουσιαστική διευκρίνιση: Η πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων και οι σχετικές έρευνες υπάγονται σε συγκεκριμένο διεθνές νομικό πλαίσιο, με δικαιώματα και αρμοδιότητες που διαφέρουν ανάλογα με τη θαλάσσια ζώνη. Επομένως, η υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως τεχνικό ή εμπορικό ζήτημα.
Η ελληνική κοινή γνώμη δεν προκρίνει προηγούμενη συνεννόηση με την Τουρκία
Το σημαντικότερο στοιχείο της έρευνας δεν είναι μόνο το υψηλό ποσοστό υπέρ της άμεσης πόντισης. Είναι κυρίως η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τη συγκεκριμένη θέση από την επιλογή προηγούμενης συνεννόησης με την Τουρκία.
Η διαφορά των 56 ποσοστιαίων μονάδων δείχνει ότι, στο συγκεκριμένο ερώτημα, η ελληνική κοινή γνώμη προκρίνει την προώθηση του έργου χωρίς να εξαρτάται η έναρξη των εργασιών από τη στάση της Άγκυρας.
Η διαπίστωση αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα σε μία περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επιδιώκει να διατηρήσει ενεργό τον ρόλο της στις εξελίξεις της Ανατολικής Μεσογείου, αμφισβητώντας ελληνικές θέσεις για τις θαλάσσιες ζώνες.
Η περίπτωση του καλωδίου συνδέεται με μία ευρύτερη προβληματική της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: εάν η αποφυγή εντάσεων μπορεί, στην πράξη, να οδηγήσει σε περιορισμό δραστηριοτήτων τις οποίες η Ελλάδα θεωρεί ότι δικαιούται να ασκεί.
Η απάντηση των πολιτών, όπως αποτυπώνεται στην έρευνα της MRB, παρουσιάζει μια ισχυρή προτίμηση υπέρ της άσκησης αυτών των δικαιωμάτων, ακόμη και υπό την προοπτική τουρκικών αντιδράσεων.
Δεν πρέπει, πάντως, να συγχέεται η υποστήριξη της πόντισης με αποδοχή οποιασδήποτε στρατιωτικής κλιμάκωσης. Τα δύο ζητήματα είναι διαφορετικά και η δημοσιευμένη ερώτηση δεν επιτρέπει ασφαλές συμπέρασμα για το δεύτερο.
Το πολιτικό μήνυμα προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη
Η «Κυριακάτικη Δημοκρατία» ερμηνεύει τα αποτελέσματα ως έντονη αμφισβήτηση των κυβερνητικών χειρισμών στα εθνικά ζητήματα και ειδικότερα στο θέμα του καλωδίου.
Η συγκεκριμένη αξιολόγηση αποτελεί πολιτική ερμηνεία της εφημερίδας. Από τα δημοσιευμένα ποσοστά τεκμηριώνεται η σαφής προτίμηση υπέρ της άμεσης πόντισης, όχι όμως αυτομάτως η συνολική αποδοκιμασία της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Σε κάθε περίπτωση, το εύρημα δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πολιτικό δεδομένο.
Η κυβέρνηση έχει διαβεβαιώσει ότι η ηλεκτρική διασύνδεση θα προχωρήσει, ενώ παράλληλα έχει επιχειρήσει να διαχειριστεί τις διπλωματικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις των τουρκικών αντιδράσεων.
Από την πλευρά της, η Άγκυρα συνεχίζει να προβάλλει τις διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, επιδιώκοντας να διαδραματίζει ρόλο σε δραστηριότητες που πραγματοποιούνται σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες θεωρεί ότι εμπίπτουν στις δικές της αρμοδιότητες.
Το ερώτημα που ανακύπτει για την Αθήνα είναι πώς θα συνδυάσει τη συνέχιση του έργου, την αποτροπή και τη διαχείριση μιας πιθανής κρίσης, χωρίς να δημιουργηθούν τετελεσμένα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν ανάλογες δραστηριότητες στο μέλλον.
Από την Κάσο στην ηλεκτρική διασύνδεση: Το διακύβευμα για Ελλάδα και Κύπρο
Η σημασία του καλωδίου δεν περιορίζεται στην ελληνική επικράτεια. Η Κύπρος αποτελεί τον δεύτερο άμεσα ενδιαφερόμενο παράγοντα και η υλοποίηση του έργου συνδέεται με την προσπάθεια άρσης της ηλεκτρικής της απομόνωσης.
Παράλληλα, η διασύνδεση εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό ενεργειακών υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ελληνική και η κυπριακή πλευρά έχουν, συνεπώς, ένα κοινό στρατηγικό ενδιαφέρον, ακόμη και αν υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση, την κατανομή του κόστους και τη διαχείριση των κινδύνων.
Η δημοσκόπηση της MRB αναδεικνύει ότι τουλάχιστον ως προς το ζήτημα της τουρκικής αντίδρασης, οι ερωτηθέντες προκρίνουν μια ξεκάθαρη επιλογή: την άμεση προώθηση της πόντισης.
Το συγκεκριμένο εύρημα δεν επιλύει τις εκκρεμότητες του έργου ούτε υποκαθιστά την ανάγκη ολοκληρωμένου πολιτικού, τεχνικού και επιχειρησιακού σχεδιασμού.
Καταγράφει, όμως, μία ουσιαστική παράμετρο που η κυβέρνηση καλείται να συνεκτιμήσει: Στο δίλημμα ανάμεσα στην άμεση πόντιση του καλωδίου και στην προηγούμενη συνεννόηση με την Τουρκία, σχεδόν τρεις στους τέσσερις ερωτηθέντες επιλέγουν το πρώτο.
Αναλύσεις
JDD: Oι γνωστοί άγνωστοι της Γαλλίας!
Με 3.000 άτομα καταχωρισμένα στο αρχείο S (Το αρχείο S είναι μια κατηγορία του γαλλικού συστήματος πληροφοριών και αστυνομικής επιτήρησης, που αφορά πρόσωπα τα οποία θεωρούνται ότι ενδέχεται να απειλήσουν την εθνική ασφάλεια) και 10.000 “ακτιβιστές” υπό παρακολούθηση των υπηρεσιών πληροφοριών, η άκρα αριστερά κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι στις αρχές. Γύρω από αυτόν τον πυρήνα δραστηριοποιούνται πιο προβεβλημένες οργανώσεις. Η τροτσκιστική οργάνωση Révolution permanente και η νεολαία της, Le Poing levé, προώθησαν τη σύγκλιση μαθητών και εργαζομένων. Στις 17 Οκτωβρίου, το κίνημα παρακολουθούσε τις πορείες μέσω Telegram.
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική2 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ
