Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής ΕΕ – Νιγηρίας (Abuja, 10 Νοεμβρίου 2026)

Οι Συμφωνίες Επανεισδοχής της ΕΕ με τρίτες χώρες κρίνονται ως πολύ σημαντικές και πρέπει να επιδιώκονται, επειδή συνιστούν τον πιο σίγουρο κι αποτελεσματικό τρόπο για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων από τις Πρεσβείες – Προξενεία των τρίτων χωρών για τους υπόψη υπηκόους τους, ώστε αυτοί να γίνονται δεκτοί στη χώρα τους.

Δημοσιεύτηκε στις

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Euronews και τον ιστότοπο, στο Facebook, της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Νιγηρία (https://www.facebook.com/EUinNigeria/) στις 10 Νοεμβρίου 2026, υπογράφτηκε στην πρωτεύουσα Abuja της Νιγηρίας, Συμφωνία Επανεισδοχής μεταξύ της ΕΕ και της Νιγηρίας, μετά από διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών για δέκα χρόνια.

Τη Συμφωνία υπέγραψε από πλευράς της ΕΕ, ο Επίτροπος Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων κ. Magnus Brunner κι από πλευράς της Νιγηρίας, η Υπουργός Εξωτερικών, κα. Bianca Odumegwu-Ojukwu (βλ. σχετ. φωτογραφία).

Με τη Συμφωνία αυτή η Νιγηρία δέχεται την επανεισδοχή υπηκόων της χωρίς δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ, ενώ και υπήκοοι ΕΕ, χωρίς δικαίωμα παραμονής στη Νιγηρία θα μπορούν να επιστρέφονται στην ΕΕ. Καθιερώνονται «ταχείες και αποτελεσματικές διαδικασίες» επιστροφής Νιγηριανών υπηκόων στη χώρα τους, σε μία προσπάθεια της ΕΕ ν’ αυξήσει το σημερινό ποσοστό επιστροφών (περίπου 30%) υπηκόων τρίτων χωρών χωρίς δικαίωμα παραμονής στην Ένωση.
Νιγηριανά ΜΜΕ ανέφεραν ότι η ΕΕ υποσχέθηκε πρόσθετη χρηματοδότηση 100 εκατ. ευρώ στη Νιγηρία, για τη διαχείριση συνόρων και τη συνεργασία για την ασφάλεια, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιμένει ότι «η Συμφωνία δεν είναι συναλλαγματική ανταλλαγή σύμφωνης γνώμης», με εκπρόσωπό της να δηλώνει ότι η Συμφωνία «είναι μέρος μίας ευρύτερης αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, βασισμένης στη αμοιβαία εμπιστοσύνη, στις κοινές ευθύνες, στην αμοιβαιότητα και τα κοινά ενδιαφέροντα», ενώ ο Επίτροπος της ΕΕ δήλωσε ότι: «η ΕΕ και η Νιγηρία μετέτρεψαν την τεράστια προοπτική της συνεργασίας τους σε αμοιβαίο όφελος».

Τα ΜΜΕ της Νιγηρίας διατείνονται ότι το πρόσθετο ποσό των 100 εκατ. ευρώ θα διατεθεί για τη χρηματοδότηση νόμιμων διαύλων μετανάστευσης Νιγηριανών υπηκόων στην ΕΕ καθώς και σε πρωτοβουλίες καταπολέμησης της εμπορίας ανθρώπων και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών.

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΕ έχει συνάψει ως τώρα 18 Συμφωνίες Επανεισδοχής με τρίτες χώρες, κυρίως της Ασίας και των Δυτικών Βαλκανίων (η τελευταία Συμφωνία επανεισδοχής της ΕΕ ήταν με τη Λευκορωσία και είχε τεθεί σε ισχύ το 2020). Για την ενίσχυση της συνεργασίας με τρίτες χώρες, η ΕΕ χρησιμοποιεί κίνητρα όπως η διευκόλυνση της πολιτικής θεωρήσεων, οι εμπορικές συμφωνίες και η οικονομική ενίσχυση. Οι κυβερνήσεις των τρίτων χωρών συχνά αιτούνται καθεστώς ανταλλαγής σημαντικής χαλάρωσης των θεωρήσεων ή σημαντικά χρηματοδοτικά πακέτα.

Από το 2021 ως το 2027, σύμφωνα με την Ευρωπαική Επιτροπή, η Νιγηρία θα λάβει συνολικά 731 εκατ. ευρώ, κυρίως μέσω του Neighbourhood, Development and International Cooperation Instrument (NDICI) – Global Europe και του Multiannual Indicative Programme (MIP) για τη Νιγηρία.

Κάποια Κράτη – Μέλη της ΕΕ έχουν επιχειρήσει να συνάψουν διμερείς συμφωνίες με τρίτες χώρες για την επανεισδοχή υπηκόων τους. Η ΕΕ έχει αυξήσει τον αριθμό των εργασιακών διευθετήσεων (working arrangements), αναφορικά με την επιχειρησιακή συνεργασία με χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές και η Αιθιοπία, ενώ έχει στραφεί και σε ευρύτερες στρατηγικές συμφωνίες όπως τα Μνημόνια Κατανόησης που υπογράφτηκαν με την Τυνησία και την Αίγυπτο.

Διαδικασία για την έναρξη ισχύος της Συμφωνίας Επανεισδοχής ΕΕ – Νιγηρίας

Μετά την υπογραφή στις 10 Νοεμβρίου, η Συμφωνία υποβάλλεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για έγκριση, μετά την οποία, το Συμβούλιο εκδίδει απόφαση για τη σύναψη της Συμφωνίας.
Κατόπιν οι δύο πλευρές (ΕΕ και Νιγηρία) κοινοποιούν αμοιβαία ότι έχουν ολοκληρώσει τις εσωτερικές τους διαδικασίες. Η Συμφωνία τίθεται σε ισχύ την πρώτη ημέρα του δεύτερου μήνα μετά την ημερομηνία της τελευταίας από τις δύο κοινοποιήσεις.

Νομική βάση απόφασης του Συμβουλίου

Η απόφαση του Συμβουλίου για τη σύναψη της Συμφωνίας βασίζεται στο άρθρο 79, παράγραφος 3 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ), σε συνδυασμό με το άρθρο 218, παράγραφος 6, 2ο εδάφιο, στοιχείο α) της ΣΛΕΕ.
Το άρθρο 79 παρ. 3 της ΣΛΕΕ επιτρέπει στην Ένωση να συνάπτει Συμφωνίες με τρίτες χώρες για την επανεισδοχή υπηκόων τρίτων χωρών που δεν πληρούν ή δεν πληρούν πλέον τους όρους εισόδου, παρουσίας ή διαμονής στο έδαφος ενός από τα Κράτη-Μέλη της ΕΕ.
Το άρθρο 218 της ΣΛΕΕ ρυθμίζει τη διαδικασία σύναψης διεθνών Συμφωνιών από την ΕΕ κι απαιτεί την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις σχετικές περιπτώσεις.

Οι Συμφωνίες Επανεισδοχής της ΕΕ με τρίτες χώρες κρίνονται ως πολύ σημαντικές και πρέπει να επιδιώκονται, επειδή συνιστούν τον πιο σίγουρο κι αποτελεσματικό τρόπο για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων από τις Πρεσβείες – Προξενεία των τρίτων χωρών για τους υπόψη υπηκόους τους, ώστε αυτοί να γίνονται δεκτοί στη χώρα τους.

Είναι Αρχιπλοίαρχος εν αποστρατεία Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής (Λ.Σ.- ΕΛ. ΑΚΤ.), εμπειρογνώμονας μετανάστευσης – θαλασσίων συνόρων – ανάλυσης κινδύνου με θητεία στη FRONTEX

GEOPOLITICO

Νικόλ Μαλλιωτάκη κατά Ερντογάν: «Η Τουρκία να αποσύρει όλα τα στρατεύματά της από την Κύπρο» – Παρέμβαση προς τις ΗΠΑ

Σφοδρή επίθεση κατά της Τουρκίας και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξαπέλυσε η ομογενής Ρεπουμπλικανή βουλευτής των ΗΠΑ, Νικόλ Μαλλιωτάκη, με αφορμή τη συμπλήρωση 43 ετών από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο. Η Αμερικανίδα πολιτικός καλεί την Ουάσιγκτον να σταθεί στο πλευρό της Κυπριακής Δημοκρατίας, να απαιτήσει την αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων και να υπερασπιστεί το δικαίωμα επιστροφής των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή δήλωση την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, η Νικόλ Μαλλιωτάκη έθεσε εκ νέου το ζήτημα της τουρκικής κατοχής της Κύπρου στο επίκεντρο του αμερικανικού πολιτικού διαλόγου, απαντώντας στην τοποθέτηση του Τούρκου προέδρου για την επέτειο της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους το 1983.

Η ομογενής βουλευτής, η οποία εκπροσωπεί την 11η εκλογική περιφέρεια της Νέας Υόρκης στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατήγγειλε ευθέως την τουρκική πολιτική στο Κυπριακό, τονίζοντας ότι επί 52 χρόνια συνεχίζεται η παράνομη κατοχή τμήματος του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Καταγγελία για την τουρκική κατοχή και τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου

Η Μαλλιωτάκη υπογράμμισε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο συνιστά παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, επικαλούμενη τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις αρχές που οφείλουν να διέπουν τις σχέσεις μεταξύ συμμάχων.

Η τοποθέτησή της συνδέει την κατοχή της Κύπρου με την ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου, ενώ αναδεικνύει την αντίφαση που, κατά την ίδια, δημιουργείται από τη συμπεριφορά της Τουρκίας ως κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.

Η Αμερικανίδα πολιτικός κατηγορεί επίσης τον Ερντογάν ότι κλιμακώνει την απειλητική ρητορική και τις επιθετικές πρακτικές στην Ανατολική Μεσόγειο, επιβαρύνοντας το περιβάλλον ασφάλειας.

Τρία σαφή αιτήματα προς την Ουάσιγκτον

Η παρέμβαση της Μαλλιωτάκη δεν περιορίστηκε στην καταδίκη της τουρκικής πολιτικής. Η βουλευτής ζήτησε συγκεκριμένες κινήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, επισημαίνοντας ότι η Ουάσιγκτον οφείλει να υπερασπιστεί την ελευθερία και τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στο επίκεντρο της παρέμβασής της βρίσκονται τρία αιτήματα:

  1. Να απαιτήσουν οι ΗΠΑ από την Τουρκία την πλήρη συμμόρφωσή της με το διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένων των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
  2. Να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο, τερματίζοντας τη στρατιωτική παρουσία που συνεχίζεται από την εισβολή του 1974.
  3. Να επιτραπεί η επιστροφή των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στις περιουσίες και στις εστίες τους, από τις οποίες εκτοπίστηκαν κατά την τουρκική εισβολή.

Η αναφορά στους πρόσφυγες έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Μαλλιωτάκη επαναφέρει μια από τις βασικές ανθρωπιστικές και πολιτικές πτυχές του Κυπριακού, η οποία παραμένει ανεπίλυτη περισσότερο από μισό αιώνα μετά την εισβολή.

Η απάντηση στον Ερντογάν για την επέτειο του ψευδοκράτους

Η δήλωση της ομογενούς βουλευτού ήρθε ως απάντηση στην ανάρτηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την 43η επέτειο της μονομερούς ανακήρυξης της αποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», στις 15 Νοεμβρίου 1983.

Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε συγχαρητήρια για την επέτειο, υποστήριξε την τουρκοκυπριακή πλευρά και επανέλαβε ότι το Κυπριακό αποτελεί εθνική υπόθεση για την Τουρκία.

Παράλληλα, διαβεβαίωσε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να στηρίζει το ψευδοκράτος, διατηρώντας την πολιτική της υπέρ της διεθνούς αναβάθμισης της αποσχιστικής οντότητας.

Οι τουρκικές θέσεις έρχονται σε αντίθεση με τα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τα οποία απορρίπτουν τη μονομερή ανακήρυξη και καλούν τα κράτη να μην αναγνωρίσουν την αποσχιστική οντότητα.

Μέχρι σήμερα, η Τουρκία παραμένει το μοναδικό κράτος που αναγνωρίζει το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητο κράτος.

Η σημασία της παρέμβασης στο αμερικανικό Κογκρέσο

Η δημόσια τοποθέτηση της Μαλλιωτάκη προστίθεται στις παρεμβάσεις Αμερικανών νομοθετών ελληνικής καταγωγής και άλλων μελών του Κογκρέσου που αναδεικνύουν τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η χρονική συγκυρία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το Κυπριακό και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις συνδέονται με ευρύτερες συζητήσεις στην Ουάσιγκτον για την ασφάλεια, τις θαλάσσιες ζώνες και την ενεργειακή συνεργασία στην περιοχή.

Η Μαλλιωτάκη επιδιώκει, μέσα από την παρέμβασή της, να καταστήσει σαφές ότι η συνέχιση της τουρκικής κατοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια παγιωμένη κατάσταση χωρίς πολιτικές συνέπειες.

Η τοποθέτησή της ενισχύει τη φωνή όσων στο αμερικανικό Κογκρέσο ζητούν πιο ενεργή αμερικανική στάση απέναντι στην τουρκική πολιτική στην Κύπρο.

Ωστόσο, πρόκειται για δημόσια παρέμβαση μεμονωμένης βουλευτού και όχι για επίσημη μεταβολή της πολιτικής της αμερικανικής κυβέρνησης.

Το Κυπριακό 43 χρόνια μετά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Η 15η Νοεμβρίου αποτελεί μια από τις σημαντικότερες ημερομηνίες στην ιστορία του Κυπριακού, καθώς το 1983 η τουρκοκυπριακή ηγεσία προχώρησε στη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη.

Η ενέργεια καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να αποτελεί το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κυπριακό κράτος.

Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το Κυπριακό παραμένει ανεπίλυτο, με την Τουρκία να διατηρεί στρατιωτικές δυνάμεις στο βόρειο τμήμα του νησιού και να υποστηρίζει τη λύση δύο κρατών.

Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία υποστηρίζει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στη βάση των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ και του συμφωνημένου πλαισίου διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρέμβαση της Νικόλ Μαλλιωτάκη επαναφέρει το αίτημα για τερματισμό της κατοχής και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, απευθύνοντας ταυτόχρονα σαφές μήνυμα προς την αμερικανική κυβέρνηση ότι το Κυπριακό παραμένει ζήτημα διεθνούς δικαίου και περιφερειακής ασφάλειας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου

Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών προβλημάτων για τις δύο χώρες. Το Ισλαμαμπάνγκ βρίσκεται αντιμέτωπο με αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ το Πεκίνο προβληματίζεται για τις χαμηλές αποδόσεις των επενδύσεών του, τις καθυστερήσεις και τις απειλές ασφαλείας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το στρατηγικής σημασίας λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο απέχει ακόμη από τις αρχικές φιλοδοξίες της Κίνας για πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα και τον δυτικό Ινδικό Ωκεανό.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Περισσότερο από μία δεκαετία μετά την έναρξη του CPEC, το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative – BRI), δέχεται ολοένα εντονότερη κριτική για την οικονομική αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητά του.

Το αρχικό επενδυτικό σχέδιο, ύψους περίπου 46 δισεκατομμυρίων δολαρίων, φιλοδοξούσε να μεταμορφώσει τις υποδομές του Πακιστάν, να αντιμετωπίσει τις ενεργειακές ελλείψεις και να συνδέσει οικονομικά τη δυτική Κίνα με τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής.

Παρά την κατασκευή σημαντικών ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών, η συνολική οικονομική μεταμόρφωση που είχε υποσχεθεί το πρόγραμμα δεν έχει πραγματοποιηθεί στον αναμενόμενο βαθμό. Πρόσφατη μελέτη του Institute for Security and Development Policy επισημαίνει ότι η πρώτη φάση του CPEC δημιούργησε υποδομές, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα.

Ο λογαριασμός των 543 δισ. ρουπιών και η ενεργειακή κρίση

Ιδιαίτερα επιβαρυμένη εμφανίζεται η κατάσταση στον ενεργειακό τομέα, όπου οι επενδύσεις του CPEC είχαν παρουσιαστεί ως λύση στα χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης του Πακιστάν.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της πακιστανικής οικονομικής εφημερίδας Business Recorder, οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις που σχετίζονται με μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του CPEC είχαν φτάσει τα 543 δισεκατομμύρια πακιστανικές ρουπίες στα τέλη Φεβρουαρίου 2026. Την ίδια περίοδο, το συνολικό κυκλικό χρέος του ενεργειακού τομέα προσέγγιζε τα 1,9 τρισεκατομμύρια ρουπίες.

Η κυβέρνηση του Πακιστάν έχει επιδιώξει την αναδιαπραγμάτευση των οικονομικών όρων με κινεζικές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιζητώντας ελαφρύνσεις και αναδιάρθρωση των σχετικών υποχρεώσεων.

Ωστόσο, η ανταπόκριση δεν έχει αποδώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο Πακιστανός υπουργός Ενέργειας, Σαρντάρ Αουάις Χαν Λεγκάρι, παραδέχθηκε τον Ιούνιο του 2026 ότι οι συνομιλίες με τους Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας δεν είχαν οδηγήσει σε επαρκείς παραχωρήσεις. Όπως ανέφερε, οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης των οφειλών δεν είχαν παρουσιάσει ουσιαστική πρόοδο.

Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει μια βασική αντίφαση του CPEC: οι μεγάλες επενδύσεις σε ενεργειακές υποδομές δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη επίλυση των οικονομικών δυσλειτουργιών του πακιστανικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι επικρίσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν

Η δυσαρέσκεια για τα αποτελέσματα του CPEC εκφράζεται πλέον και από πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομική διοίκηση της χώρας.

Ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσόδων του Πακιστάν, Σαμπάρ Ζαΐντι, έχει ασκήσει σφοδρή κριτική στο πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για την οικονομική του συνεισφορά αποδείχθηκαν υπερβολικές.

Σε δηλώσεις του, οι οποίες αναπαράχθηκαν σε σχετικά δημοσιεύματα, υποστήριξε ότι είχε εξαρχής αντιταχθεί στο CPEC, χαρακτηρίζοντάς το αποτυχημένη επιλογή που επιβάρυνε την πακιστανική οικονομία.

Οι επικριτές του προγράμματος υποστηρίζουν ότι αρκετά έργα χαρακτηρίστηκαν από υψηλό κόστος, ανεπαρκή εμπορική αξιοποίηση και περιορισμένη συμβολή στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής βιομηχανικής παραγωγής.

Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η αδυναμία των επενδύσεων να δημιουργήσουν επαρκείς εξαγωγικές δραστηριότητες και νέες πηγές συναλλάγματος, ώστε να δικαιολογούνται οι μακροχρόνιες χρηματοδοτικές δεσμεύσεις.

Παράλληλα, ζητήματα διαφάνειας στις χρηματοδοτικές συμφωνίες δυσχεραίνουν την πλήρη αποτίμηση του συνολικού κόστους και των πραγματικών οικονομικών αποδόσεων των έργων.

Γκουαντάρ: Το στρατηγικό λιμάνι που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Πεκίνο εντοπίζεται στο λιμάνι Γκουαντάρ, στην επαρχία Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο στρατηγικό έργο του οικονομικού διαδρόμου.

Η γεωγραφική του θέση, κοντά στις θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν τον Περσικό Κόλπο με την Αραβική Θάλασσα, προσφέρει στην Κίνα τη δυνατότητα να αναπτύξει έναν εναλλακτικό εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο προς τη δυτική επικράτειά της.

Ωστόσο, η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού παραμένει περιορισμένη σε σχέση με τις αρχικές φιλοδοξίες.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με ακαδημαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2026, το οικονομικό έτος 2024–2025 το Γκουαντάρ διακίνησε περίπου 62.000 τόνους φορτίου, που αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,06% της συνολικής θαλάσσιας εμπορευματικής κίνησης του Πακιστάν.

Στην ίδια περίοδο, το λιμάνι εξυπηρέτησε μόλις 20 προσεγγίσεις πλοίων, έναντι 1.763 στο Καράτσι και 779 στο Port Qasim.

Η περιορισμένη συνδεσιμότητα με το εσωτερικό της χώρας, η ανεπαρκής ανάπτυξη βιομηχανικών δραστηριοτήτων, οι καθυστερήσεις στα έργα και τα προβλήματα βασικών υποδομών έχουν εμποδίσει τη δημιουργία του οικονομικού οικοσυστήματος που είχε σχεδιαστεί γύρω από το λιμάνι.

Παρά τις περιόδους αυξημένης διακίνησης φορτίων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια περιφερειακών κρίσεων, η εμπορική αξιοποίηση του Γκουαντάρ εξακολουθεί να απέχει από τις προσδοκίες.

Οι επιθέσεις στο Μπαλουχιστάν και η ανησυχία του Πεκίνου

Στις οικονομικές δυσκολίες προστίθεται το σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εργαζομένων και υποδομών.

Οι επιθέσεις ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, σε συνδυασμό με τη γενικότερη αστάθεια στην περιοχή, έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των έργων και αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.

Για την Κίνα, το πρόβλημα ξεπερνά τις οικονομικές απώλειες. Η προστασία των υπηκόων της και των επενδύσεών της αποτελεί πλέον κρίσιμο ζήτημα στις διμερείς σχέσεις με το Πακιστάν.

Η κινεζική ηγεσία έχει επανειλημμένα ζητήσει αποτελεσματικότερα μέτρα προστασίας, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει δεσμευθεί να ενισχύσει την ασφάλεια των κινεζικών έργων και του προσωπικού.

Το γεωπολιτικό διακύβευμα για την Κίνα

Η σημασία του CPEC δεν περιορίζεται στην οικονομική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.

Ο διάδρομος αποτελεί βασικό στοιχείο της κινεζικής στρατηγικής για τη σύνδεση της επαρχίας Σιντζιάνγκ με τον Ινδικό Ωκεανό, μέσω χερσαίων μεταφορικών δικτύων και του λιμανιού Γκουαντάρ.

Μια λειτουργική σύνδεση θα μπορούσε να προσφέρει στην Κίνα πρόσθετες επιλογές για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων, ενισχύοντας την παρουσία της σε μια περιοχή ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας.

Παράλληλα, θα υποστήριζε τη μακροπρόθεσμη προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει μέρος της εξάρτησής του από παραδοσιακές θαλάσσιες διαδρομές. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο χερσαίος διάδρομος μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει τη μαζική και οικονομικά αποδοτικότερη μεταφορά φορτίων διά θαλάσσης.

Η περιορισμένη εμπορική απόδοση του Γκουαντάρ, σε συνδυασμό με τις απειλές ασφαλείας, δυσχεραίνει την υλοποίηση των κινεζικών σχεδιασμών.

Το Πεκίνο επιμένει στη δεύτερη φάση του CPEC

Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα δεν έχει εγκαταλειφθεί.

Κίνα και Πακιστάν έχουν προχωρήσει στον σχεδιασμό της δεύτερης φάσης, γνωστής ως CPEC 2.0, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη βιομηχανική συνεργασία, την καινοτομία, την αγροτική ανάπτυξη και τις περιφερειακές διασυνδέσεις.

Η νέα αυτή προσέγγιση αποσκοπεί στη μετάβαση από την κατασκευή μεγάλων υποδομών στη δημιουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να στηρίξουν μακροπρόθεσμα την οικονομία του Πακιστάν.

Τον Μάιο του 2026, οι δύο χώρες επαναβεβαίωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην ανάπτυξη του οικονομικού διαδρόμου και να μετατρέψουν το Γκουαντάρ σε περιφερειακό κόμβο συνδεσιμότητας.

Ωστόσο, η συνέχιση της συνεργασίας δεν αναιρεί τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί.

Η εξέλιξη του CPEC αποτελεί πλέον δοκιμασία τόσο για την οικονομική αντοχή του Πακιστάν όσο και για την αποτελεσματικότητα της κινεζικής στρατηγικής επενδύσεων στο εξωτερικό.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο το Πεκίνο και το Ισλαμαμπάντ θα καταφέρουν να μετατρέψουν τις ήδη κατασκευασμένες υποδομές σε παραγωγική δραστηριότητα, εμπορικές συναλλαγές και βιώσιμα έσοδα.

Διαφορετικά, ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα της πρωτοβουλίας Belt and Road κινδυνεύει να παραμείνει χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και την οικονομική πραγματικότητα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό

Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη Νότια Κορέα για επενδύσεις, τεχνογνωσία και κατασκευή νέων υποδομών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας ναυπηγείου αξίας 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, με τη συμμετοχή της HD Hyundai. Η συνεργασία εντάσσεται στη στρατηγική του Νέου Δελχί για ενίσχυση της ναυτικής του ισχύος και περιορισμό της κινεζικής επιρροής στον Ινδικό Ωκεανό.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σύμφωνα με δημοσίευμα της νοτιοκορεατικής Korea JoongAng Daily, στις 16 Νοεμβρίου 2026, η Ινδία επιδιώκει να αξιοποιήσει την τεχνολογική υπεροχή των νοτιοκορεατικών ναυπηγείων για να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία.

Η προσέγγιση εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές. Το Νέο Δελχί αναζητά εναλλακτικές απέναντι στην Κίνα, ενώ οι νοτιοκορεατικές εταιρείες επιδιώκουν νέες παραγωγικές βάσεις στο εξωτερικό, καθώς η εγχώρια δυναμικότητά τους βρίσκεται κοντά στα όριά της και ο ανταγωνισμός από τα κινεζικά ναυπηγεία εντείνεται.

Η επένδυση των 4 δισ. δολαρίων στο Ταμίλ Ναντού

Το σημαντικότερο σχέδιο αφορά την ανάπτυξη ναυπηγικής μονάδας στην πόλη Τουτουκούτι (Thoothukudi), κοντά στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας.

Η HD Hyundai σχεδιάζει την κατασκευή ναυπηγείου ύψους περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε συνεργασία με ινδικούς κρατικούς φορείς.

Η εγκατάσταση προβλέπεται να διαθέτει ετήσια παραγωγική ικανότητα περίπου 2,5 εκατομμυρίων κόρων ολικής χωρητικότητας (GT), ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το μισό της παραγωγικής δυναμικότητας την οποία επιδιώκει να αποκτήσει συνολικά η Ινδία έως το 2047.

Η νοτιοκορεατική εταιρεία σχεδιάζει να διαχειρίζεται το ναυπηγείο μέσω κοινοπραξίας, στην οποία επιδιώκει να διατηρεί συμμετοχή τουλάχιστον 60%.

Κατά τη συνάντηση του Ινδού υπουργού Λιμένων, Ναυτιλίας και Υδάτινων Οδών, Σαρμπανάντα Σονοβάλ, με τον πρόεδρο της HD Hyundai, Τσουνγκ Κι-σουν, στις 28 Οκτωβρίου, συμφωνήθηκε η ολοκλήρωση αναλυτικής μελέτης του έργου εντός έξι μηνών.

Η μελέτη αναμένεται να αποσαφηνίσει το κόστος, το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, την παραγωγική δυναμικότητα και τη συμμετοχή των επενδυτών.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, η κρατική και περιφερειακή χρηματοδοτική υποστήριξη μπορεί να καλύψει το 45% έως 47% του συνολικού κόστους, περιορίζοντας την άμεση οικονομική επιβάρυνση της HD Hyundai σε περίπου 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Κίνα κυριαρχεί στις ναυπηγήσεις – Η Ινδία θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς

Η κινεζική κυριαρχία αποτελεί βασικό κίνητρο της ινδικής πρωτοβουλίας.

Σύμφωνα με στοιχεία της Clarksons Research που παραθέτει η νοτιοκορεατική εφημερίδα, Κίνα, Νότια Κορέα και Ιαπωνία συγκέντρωναν το 2024 περίπου το 93% της παγκόσμιας ναυπηγικής δραστηριότητας.

Στις νέες παραγγελίες πλοίων του 2025, τα κινεζικά ναυπηγεία απέσπασαν το 63% της παγκόσμιας αγοράς, έναντι 21% των νοτιοκορεατικών.

Η Ινδία, αντίθετα, βρίσκεται στη 12η θέση της παγκόσμιας ναυπηγικής κατάταξης, παρά το τεράστιο μέγεθος της οικονομίας της και τη γεωγραφική της θέση στον Ινδικό Ωκεανό.

Η κυβέρνηση του Νέου Δελχί έχει θέσει ως στρατηγικό στόχο την είσοδο της χώρας στην πρώτη πεντάδα των μεγαλύτερων ναυπηγικών δυνάμεων μέχρι το 2047.

Για τον σκοπό αυτό, τον Σεπτέμβριο του 2025 ενέκρινε χρηματοδοτικό πακέτο 697,3 δισεκατομμυρίων ρουπιών, περίπου 7,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο την αύξηση της ετήσιας ναυπηγικής δυναμικότητας στα 4,5 εκατομμύρια GT.

Παράλληλα, κρατικοί φορείς σχεδιάζουν την παραγγελία 437 πλοίων, συνολικής αξίας περίπου 2,2 τρισεκατομμυρίων ρουπιών.

Η μεγάλη εξάρτηση της Ινδίας από ξένα πλοία

Η ανάπτυξη εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί και οικονομική αναγκαιότητα.

Περίπου το 95% του εμπορίου της Ινδίας, με βάση τον όγκο των μεταφερόμενων φορτίων, πραγματοποιείται διά θαλάσσης.

Ωστόσο, η χώρα δαπανά σχεδόν 75 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τη χρησιμοποίηση ξένων πλοίων.

Σύμφωνα με στοιχεία του Baltic and International Maritime Council (BIMCO), την 1η Σεπτεμβρίου 2026 τα ινδικά ναυπηγεία αντιπροσώπευαν μόλις το 0,5% του παγκόσμιου βιβλίου παραγγελιών.

Η περιορισμένη παραγωγική τους ικανότητα αποτυπώνεται και στα στοιχεία του οικονομικού έτους που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2025. Τα ινδικά ναυπηγεία παρέδωσαν πλοία συνολικής χωρητικότητας περίπου 65.000 τόνων νεκρού βάρους (DWT), μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο ένα πέμπτο της χωρητικότητας ενός μεγάλου πετρελαιοφόρου.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις υποδομές, αλλά επεκτείνεται στην παραγωγικότητα και την τεχνογνωσία.

Σύμφωνα με τον αναλυτή Χαν Σουνγκ-χαν της SK Securities, μια εργασία που απαιτεί μόλις 10 έως 15 ανθρωποώρες σε νοτιοκορεατικό ναυπηγείο μπορεί να χρειάζεται 150 έως 180 ανθρωποώρες στην Ινδία.

Η διαφορά αναδεικνύει τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει το Νέο Δελχί στην προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνώς ανταγωνιστικής βιομηχανίας.

Γιατί η Ινδία επιλέγει τη Νότια Κορέα και όχι την Κίνα

Η επιλογή των νοτιοκορεατικών εταιρειών συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση Ινδίας και Κίνας.

Παρά την πρόσφατη προσέγγιση των δύο ασιατικών δυνάμεων, οι συνοριακές διαφορές και η μεταξύ τους στρατηγική δυσπιστία εξακολουθούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις του Νέου Δελχί.

Ο Κιμ Κιουνγκ-χουν, επικεφαλής της ομάδας Ινδίας και Νότιας Ασίας στο Korea Institute for International Economic Policy, επισημαίνει ότι η Ινδία αποφεύγει τη συνεργασία με την Κίνα σε στρατηγικούς βιομηχανικούς τομείς.

Όπως εξηγεί, η χρηματοδότηση κινεζικών ναυπηγείων μέσω ινδικών κρατικών επιδοτήσεων θα ήταν πολιτικά αδιανόητη.

Η Ιαπωνία αποτελεί μία ακόμη πιθανή επιλογή, ωστόσο τα ιαπωνικά ναυπηγεία έχουν στραφεί περισσότερο σε εξειδικευμένες κατηγορίες πλοίων. Αντίθετα, η Νότια Κορέα διαθέτει σημαντική τεχνογνωσία στην κατασκευή μεγάλων πετρελαιοφόρων και πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, κατηγορίες στις οποίες θέλει να επενδύσει η Ινδία.

Έτσι, η Σεούλ αναδεικνύεται στον καταλληλότερο βιομηχανικό εταίρο για την υλοποίηση των ινδικών σχεδιασμών.

Samsung και Hanwha μπαίνουν στο παιχνίδι

Η HD Hyundai δεν είναι η μοναδική νοτιοκορεατική εταιρεία που ενδιαφέρεται για την ινδική αγορά.

Η Samsung Heavy Industries έχει επιλέξει διαφορετικό μοντέλο συνεργασίας, παρέχοντας τεχνογνωσία σε υφιστάμενο ινδικό ναυπηγείο, αντί να δημιουργήσει νέα εγκατάσταση.

Τον Σεπτέμβριο του 2025 υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Swan Defence and Heavy Industries.

Η ινδική εταιρεία κατέθεσε τον Οκτώβριο του 2026 τη χαμηλότερη προσφορά σε διαγωνισμό για την κατασκευή έως τεσσάρων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαϊκών προϊόντων, για κοινοπραξία υπό την κρατική Shipping Corporation of India.

Η προσφορά της ήταν χαμηλότερη από εκείνη του Cochin Shipyard, το οποίο υποστηρίζεται από την HD Hyundai. Ωστόσο, η ανάθεση δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.

Παράλληλα, η Hanwha Ocean έχει πραγματοποιήσει επαφές με το κρατικό Hindustan Shipyard για συνεργασία στον σχεδιασμό πλοίων.

Η δραστηριοποίηση των τριών μεγάλων νοτιοκορεατικών ναυπηγικών ομίλων δείχνει ότι η ινδική αγορά αντιμετωπίζεται ως σημαντική ευκαιρία διεθνούς επέκτασης.

Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και τα συμφέροντα της Σεούλ

Για τις νοτιοκορεατικές επιχειρήσεις, η συνεργασία με την Ινδία αποτελεί απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό των κινεζικών ναυπηγείων.

Οι παραγωγικές μονάδες της Νότιας Κορέας λειτουργούν ήδη με υψηλή πληρότητα, ενώ το ανεκτέλεστο υπόλοιπο παραγγελιών εκτείνεται σε ορίζοντα τριών έως πέντε ετών.

Η δημιουργία νέων παραγωγικών βάσεων σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος προσφέρει δυνατότητες αύξησης της παραγωγής και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας.

Η HD Hyundai διαθέτει ήδη παραγωγική παρουσία στο Βιετνάμ και στις Φιλιππίνες. Εφόσον υλοποιηθεί το σχέδιο του Ταμίλ Ναντού, η Ινδία θα αποτελέσει την τρίτη διεθνή ναυπηγική βάση της.

Επιπλέον, μεγάλο μέρος του ινδικού εμπορικού στόλου χρειάζεται ανανέωση. Από τα 1.592 πλοία της χώρας, σχεδόν τα μισά έχουν ηλικία άνω των 20 ετών, δημιουργώντας σημαντική δυνητική ζήτηση για νέες ναυπηγήσεις.

Τα εμπόδια: Πολιτική αστάθεια, επιδοτήσεις και αντιδράσεις

Παρά τις φιλόδοξες ανακοινώσεις, η επιτυχία των σχεδίων δεν θεωρείται δεδομένη.

Οι συμφωνίες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη δεσμευτικές, ενώ κρίσιμες λεπτομέρειες σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη συμμετοχή των εταιρειών και το χρονοδιάγραμμα κατασκευής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.

Η δημιουργία του νέου ναυπηγείου εκτιμάται ότι θα απαιτήσει τέσσερα έως πέντε χρόνια.

Στο μεταξύ, το Νέο Δελχί και οι αρχές του Ταμίλ Ναντού πρέπει να εξασφαλίσουν τη γη, τη χρηματοδότηση, τις αναγκαίες υποδομές και επαρκείς παραγγελίες πλοίων.

Πρόσθετη δυσκολία αποτελεί το γεγονός ότι οι κρατικές επιδοτήσεις της Ινδίας για τη ναυπηγική βιομηχανία προβλέπεται να ισχύουν έως τον Μάρτιο του 2036.

Εάν το ναυπηγείο ολοκληρωθεί περίπου το 2031, θα απομένουν μόλις πέντε χρόνια χρηματοδοτικής υποστήριξης με βάση το σημερινό καθεστώς.

Υπάρχουν επίσης τοπικές αντιδράσεις από παραγωγούς αλατιού στην περιοχή όπου σχεδιάζεται η εγκατάσταση. Οι συγκεκριμένοι παραγωγοί εκφράζουν φόβους ότι η παραχώρηση εκτάσεων για το ναυπηγείο θα απειλήσει δραστηριότητες από τις οποίες εξαρτώνται οικογένειες επί πολλές γενιές.

Οι πολιτικές αλλαγές στην τοπική κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον του γειτονικού κρατιδίου Άντρα Πραντές να προσελκύσει την επένδυση, προσθέτουν έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας.

Μια νέα βιομηχανική συμμαχία στον Ινδοειρηνικό

Η συνεργασία Ινδίας και Νότιας Κορέας υπερβαίνει τα όρια μιας μεγάλης εμπορικής συμφωνίας.

Αποτυπώνει την προσπάθεια δύο σημαντικών ασιατικών οικονομιών να αναδιαμορφώσουν τις αλυσίδες παραγωγής σε έναν στρατηγικό τομέα στον οποίο η Κίνα διαθέτει κυρίαρχη θέση.

Για την Ινδία, η ναυπηγική αυτονομία συνδέεται με την οικονομική ασφάλεια, τη δυνατότητα ελέγχου μεγαλύτερου μέρους των θαλάσσιων μεταφορών της και τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της παρουσίας της στον Ινδικό Ωκεανό.

Για τη Νότια Κορέα, η ινδική αγορά προσφέρει δυνατότητες επέκτασης της παραγωγής, εξασφάλισης νέων παραγγελιών και αντιμετώπισης του ανταγωνισμού από το Πεκίνο.

Η καθοριστική δοκιμασία θα είναι η μετάβαση από τις συμφωνίες προθέσεων στην πραγματική κατασκευή των υποδομών.

Η ολοκλήρωση της αναλυτικής μελέτης για το ναυπηγείο της HD Hyundai, που αναμένεται έως τα τέλη Απριλίου 2027, θα αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό βήμα για να διαπιστωθεί εάν οι φιλοδοξίες του Νέου Δελχί μπορούν να μετατραπούν σε ένα βιώσιμο ναυπηγικό πρόγραμμα.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις38 λεπτά πριν

Σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής ΕΕ – Νιγηρίας (Abuja, 10 Νοεμβρίου 2026)

Οι Συμφωνίες Επανεισδοχής της ΕΕ με τρίτες χώρες κρίνονται ως πολύ σημαντικές και πρέπει να επιδιώκονται, επειδή συνιστούν τον πιο...

GEOPOLITICO53 λεπτά πριν

Νικόλ Μαλλιωτάκη κατά Ερντογάν: «Η Τουρκία να αποσύρει όλα τα στρατεύματά της από την Κύπρο» – Παρέμβαση προς τις ΗΠΑ

Σφοδρή επίθεση κατά της Τουρκίας και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξαπέλυσε η ομογενής Ρεπουμπλικανή βουλευτής των ΗΠΑ, Νικόλ Μαλλιωτάκη, με...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αμερικανικό μέτωπο κατά του τουρκολιβυκού μνημονίου! Διακομματική παρέμβαση στον Ρούμπιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» – Ζητούν πέντε κινήσεις από τις ΗΠΑ

Η διακομματική πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η Ουάσιγκτον καλείται να τοποθετηθεί απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τις...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου

Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό

Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη...

Δημοφιλή