GEOPOLITICO
Νίκος Σπανός: Το καλώδιο προχωρά, τα ερωτήματα βυθίζονται! Ποιος κρατά τελικά τον διακόπτη;
Η ολοκλήρωση των ερευνών του «Abeille Marengo» δεν αρκεί για να θεωρηθεί επιτυχία το εγχείρημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, εφόσον η Τουρκία εξακολουθεί να επιχειρεί να εμφανίζεται ως παράγοντας που εγκρίνει ή εμποδίζει τις εργασίες. Ο Ναύαρχος Λ.Σ. ε.α. Νικόλαος Ι. Σπανός αναλύει τις νομικές, διπλωματικές και επιχειρησιακές προεκτάσεις της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, της τουρκικής αντι-NAVTEX και των ερευνών νότια της Καρπάθου. Προειδοποιεί για τον κίνδυνο δημιουργίας ενός επικίνδυνου προηγουμένου, τονίζοντας ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η πόντιση του καλωδίου, αλλά η διασφάλιση ότι η Άγκυρα δεν θα αποκτήσει ούτε άτυπα δικαίωμα παρέμβασης στην άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η γαλλική ρηματική διακοίνωση, ο ρόλος που διεκδικεί η Άγκυρα και τα κρίσιμα ερωτήματα για την ελληνική διπλωματία και την επιχειρησιακή διαχείριση.
Γράφει ο Νικόλαος Ι. Σπανός
Ναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.) – Πρώην Διευθυντής Λιμενικής Πολιτικής, Λιμένων και Λιμενικών Υποδομών, Λιμενικής Αστυνομίας
Στη διπλωματία, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι πάντοτε αυτό που υπογράφεται. Είναι εκείνο που, χωρίς να υπογραφεί, αρχίζει να θεωρείται αυτονόητο. Και στην Ανατολική Μεσόγειο, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο πού θα ποντιστεί το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου, αλλά ποιος επιχειρεί να αποκτήσει λόγο για το αν και πότε θα ποντιστεί.
Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Great Sea Interconnector αναδεικνύουν μια εξαιρετικά σύνθετη πραγματικότητα, στην οποία η ενεργειακή πολιτική, το Δίκαιο της Θάλασσας, η επιχειρησιακή αποτροπή και οι διπλωματικοί χειρισμοί συναντώνται σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο γεωπολιτικό περιβάλλον.
Η επανέναρξη των ερευνών του γαλλικού Abeille Marengo, η τουρκική αντι-NAVTEX, η γαλλική ρηματική διακοίνωση και οι αναφορές της Άγκυρας περί δήθεν «συγκατάθεσής» της συνθέτουν μια εικόνα που δεν επιτρέπει επιφανειακές αναγνώσεις.
Η Αθήνα διαβεβαιώνει ότι δεν ζητήθηκε τουρκική άδεια και ότι οι εργασίες πραγματοποιούνται με ελληνική αδειοδότηση. Πρόκειται για ουσιώδη επισήμανση.
Ωστόσο, στην εξωτερική πολιτική δεν αρκεί να γνωρίζουμε τι πιστεύουμε ότι διασφαλίσαμε. Οφείλουμε να εξετάζουμε και τι επιχειρεί ο αντίπαλος να εμφανίσει ως δικό του κεκτημένο.
Η ρηματική διακοίνωση και η πολιτική της σημασία
Μια ρηματική διακοίνωση ενημερωτικού χαρακτήρα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με αίτημα άδειας ούτε συνεπάγεται αναγνώριση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Αυτό αποτελεί θεμελιώδη νομική διάκριση.
Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι να εξετάζονται το περιεχόμενο, οι περιστάσεις και η πολιτική αξιοποίηση μιας διπλωματικής ενέργειας.
Γιατί η Άγκυρα έσπευσε να παρουσιάσει τις έρευνες ως δραστηριότητες που πραγματοποιούνται με τη συγκατάθεσή της; Πώς εξηγείται ότι μια διαδικασία ενημέρωσης συνδέθηκε πολιτικά με την αποκλιμάκωση; Και κυρίως, ποιες διασφαλίσεις υπάρχουν ότι αυτή η πρακτική δεν θα προβληθεί ως προηγούμενο σε επόμενες επιχειρήσεις;
Η Τουρκία δεν χρειάζεται να αποκτήσει νομικά ένα δικαίωμα για να επιχειρήσει να το επιβάλει πολιτικά. Αρκεί να δημιουργεί την εντύπωση ότι χωρίς τη συμμετοχή της τίποτε δεν προχωρά.
Εδώ ακριβώς απαιτείται ιδιαίτερη διπλωματική προσοχή.
Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν γράφεται με NAVTEX
Το άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας κατοχυρώνει το δικαίωμα πόντισης υποθαλάσσιων καλωδίων στην υφαλοκρηπίδα, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις.
Η έκδοση NAVTEX υπηρετεί την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Δεν αποτελεί τίτλο κυριαρχίας, πράξη οριοθέτησης ή μηχανισμό αναγνώρισης θαλάσσιας δικαιοδοσίας.
Παράλληλα, οι προκαταρκτικές θαλάσσιες έρευνες πρέπει να αξιολογούνται αυτοτελώς, ανάλογα με τη φύση των εργασιών και το εφαρμοστέο νομικό καθεστώς.
Συνεπώς, η τουρκική επίκληση συγκατάθεσης δεν αρκεί για να θεμελιώσει αρμοδιότητα.
Το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να υποκαθίσταται από τη γεωγραφία των διεκδικήσεων ούτε η νομιμότητα από την ανοχή της ισχύος.
Η επιχειρησιακή διάσταση: Το επόμενο βήμα είναι δυσκολότερο
Από την επιχειρησιακή μου εμπειρία, θεωρώ ότι η ουσιαστική δοκιμασία δεν περιορίζεται στην ολοκλήρωση μιας ερευνητικής αποστολής.
Η πόντιση καλωδίου απαιτεί συγκεκριμένες πορείες, ιδιαίτερη ακρίβεια, περιορισμένη ευχέρεια ελιγμών και συνεχή υποστήριξη.
Η παρουσία πολεμικών μονάδων, οι ασύρματες παρενοχλήσεις ή η αμφισβήτηση των αναγγελιών μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρές επιχειρησιακές επιπλοκές, ακόμη και χωρίς φυσική παρεμπόδιση.
Το πρόσφατο περιστατικό ασύρματης προειδοποίησης του γαλλικού πλοίου από τουρκική φρεγάτα και η άμεση αντίδραση της ελληνικής φρεγάτας «Λήμνος» επιβεβαιώνουν την ανάγκη διαρκούς ετοιμότητας.
Απαιτούνται σαφής επιχειρησιακός σχεδιασμός, κανόνες αντίδρασης, συντονισμός ναυτικών δυνάμεων και σταθερή διπλωματική κάλυψη.
Δεν αποτελεί ολοκληρωμένη στρατηγική επιτυχία το γεγονός ότι ένα πλοίο πραγματοποίησε έρευνες χωρίς να διακοπεί η αποστολή του. Επιτυχία θα είναι η απρόσκοπτη ολοκλήρωση ολόκληρου του έργου.
Η διπλωματία της αποκλιμάκωσης και τα αναπάντητα ερωτήματα
Η αποφυγή μιας ελληνοτουρκικής έντασης είναι επιθυμητή. Δεν μπορεί, όμως, να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης μιας εθνικής επιλογής.
Η ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών για τη γαλλική διακοίνωση αποτελεί θεσμική υποχρέωση ουσίας και όχι επικοινωνιακή διαδικασία.
Η μη παράδοση του αυτούσιου εγγράφου, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την πληρότητα της ενημέρωσης, χωρίς αυτό να αναιρεί τις νόμιμες απαιτήσεις διπλωματικής εμπιστευτικότητας.
Η πολιτεία οφείλει να αποσαφηνίσει όχι μόνο τι δεν παραχωρήθηκε, αλλά και πώς θα αποτραπεί η μελλοντική επίκληση μιας υποτιθέμενης τουρκικής συναίνεσης.
Διότι η ηρεμία στη θάλασσα δεν είναι από μόνη της εθνική στρατηγική. Και η απουσία επεισοδίου δεν ισοδυναμεί πάντοτε με απουσία στρατηγικού κόστους.
Ποιος κρατά τελικά τον διακόπτη;
Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου δεν είναι απλώς ένα ενεργειακό έργο. Αποτελεί δοκιμασία αξιοπιστίας, συνέπειας και άσκησης των νόμιμων δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα οφείλει να επιδιώκει τον διάλογο χωρίς να μετατρέπει την αποκλιμάκωση σε αυτοσκοπό.
Το ζητούμενο δεν είναι να πανηγυρίζουμε κάθε φορά που η Άγκυρα δεν εμποδίζει ένα έργο. Είναι να μη θεωρεί ποτέ ότι διαθέτει το δικαίωμα να αποφασίζει εάν αυτό θα προχωρήσει.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα ποντίσει το καλώδιο.
Είναι ποιος θα κρατά τελικά τον διακόπτη. Και αυτός ο διακόπτης δεν πρέπει να βρίσκεται στα χέρια εκείνου που αμφισβητεί το δικαίωμά μας να τον χρησιμοποιήσουμε.
GEOPOLITICO
Νικόλ Μαλλιωτάκη κατά Ερντογάν: «Η Τουρκία να αποσύρει όλα τα στρατεύματά της από την Κύπρο» – Παρέμβαση προς τις ΗΠΑ
Σφοδρή επίθεση κατά της Τουρκίας και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξαπέλυσε η ομογενής Ρεπουμπλικανή βουλευτής των ΗΠΑ, Νικόλ Μαλλιωτάκη, με αφορμή τη συμπλήρωση 43 ετών από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο. Η Αμερικανίδα πολιτικός καλεί την Ουάσιγκτον να σταθεί στο πλευρό της Κυπριακής Δημοκρατίας, να απαιτήσει την αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων και να υπερασπιστεί το δικαίωμα επιστροφής των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες.
Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή δήλωση την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026, η Νικόλ Μαλλιωτάκη έθεσε εκ νέου το ζήτημα της τουρκικής κατοχής της Κύπρου στο επίκεντρο του αμερικανικού πολιτικού διαλόγου, απαντώντας στην τοποθέτηση του Τούρκου προέδρου για την επέτειο της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους το 1983.
Η ομογενής βουλευτής, η οποία εκπροσωπεί την 11η εκλογική περιφέρεια της Νέας Υόρκης στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατήγγειλε ευθέως την τουρκική πολιτική στο Κυπριακό, τονίζοντας ότι επί 52 χρόνια συνεχίζεται η παράνομη κατοχή τμήματος του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Καταγγελία για την τουρκική κατοχή και τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου
Η Μαλλιωτάκη υπογράμμισε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο συνιστά παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, επικαλούμενη τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τις αρχές που οφείλουν να διέπουν τις σχέσεις μεταξύ συμμάχων.
Η τοποθέτησή της συνδέει την κατοχή της Κύπρου με την ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου, ενώ αναδεικνύει την αντίφαση που, κατά την ίδια, δημιουργείται από τη συμπεριφορά της Τουρκίας ως κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.
Η Αμερικανίδα πολιτικός κατηγορεί επίσης τον Ερντογάν ότι κλιμακώνει την απειλητική ρητορική και τις επιθετικές πρακτικές στην Ανατολική Μεσόγειο, επιβαρύνοντας το περιβάλλον ασφάλειας.
Τρία σαφή αιτήματα προς την Ουάσιγκτον
Η παρέμβαση της Μαλλιωτάκη δεν περιορίστηκε στην καταδίκη της τουρκικής πολιτικής. Η βουλευτής ζήτησε συγκεκριμένες κινήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, επισημαίνοντας ότι η Ουάσιγκτον οφείλει να υπερασπιστεί την ελευθερία και τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής της βρίσκονται τρία αιτήματα:
- Να απαιτήσουν οι ΗΠΑ από την Τουρκία την πλήρη συμμόρφωσή της με το διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένων των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
- Να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο, τερματίζοντας τη στρατιωτική παρουσία που συνεχίζεται από την εισβολή του 1974.
- Να επιτραπεί η επιστροφή των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στις περιουσίες και στις εστίες τους, από τις οποίες εκτοπίστηκαν κατά την τουρκική εισβολή.
Η αναφορά στους πρόσφυγες έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Μαλλιωτάκη επαναφέρει μια από τις βασικές ανθρωπιστικές και πολιτικές πτυχές του Κυπριακού, η οποία παραμένει ανεπίλυτη περισσότερο από μισό αιώνα μετά την εισβολή.
Η απάντηση στον Ερντογάν για την επέτειο του ψευδοκράτους
Η δήλωση της ομογενούς βουλευτού ήρθε ως απάντηση στην ανάρτηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την 43η επέτειο της μονομερούς ανακήρυξης της αποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», στις 15 Νοεμβρίου 1983.
Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε συγχαρητήρια για την επέτειο, υποστήριξε την τουρκοκυπριακή πλευρά και επανέλαβε ότι το Κυπριακό αποτελεί εθνική υπόθεση για την Τουρκία.
Παράλληλα, διαβεβαίωσε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να στηρίζει το ψευδοκράτος, διατηρώντας την πολιτική της υπέρ της διεθνούς αναβάθμισης της αποσχιστικής οντότητας.
Οι τουρκικές θέσεις έρχονται σε αντίθεση με τα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τα οποία απορρίπτουν τη μονομερή ανακήρυξη και καλούν τα κράτη να μην αναγνωρίσουν την αποσχιστική οντότητα.
Μέχρι σήμερα, η Τουρκία παραμένει το μοναδικό κράτος που αναγνωρίζει το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητο κράτος.
Η σημασία της παρέμβασης στο αμερικανικό Κογκρέσο
Η δημόσια τοποθέτηση της Μαλλιωτάκη προστίθεται στις παρεμβάσεις Αμερικανών νομοθετών ελληνικής καταγωγής και άλλων μελών του Κογκρέσου που αναδεικνύουν τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η χρονική συγκυρία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το Κυπριακό και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις συνδέονται με ευρύτερες συζητήσεις στην Ουάσιγκτον για την ασφάλεια, τις θαλάσσιες ζώνες και την ενεργειακή συνεργασία στην περιοχή.
Η Μαλλιωτάκη επιδιώκει, μέσα από την παρέμβασή της, να καταστήσει σαφές ότι η συνέχιση της τουρκικής κατοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια παγιωμένη κατάσταση χωρίς πολιτικές συνέπειες.
Η τοποθέτησή της ενισχύει τη φωνή όσων στο αμερικανικό Κογκρέσο ζητούν πιο ενεργή αμερικανική στάση απέναντι στην τουρκική πολιτική στην Κύπρο.
Ωστόσο, πρόκειται για δημόσια παρέμβαση μεμονωμένης βουλευτού και όχι για επίσημη μεταβολή της πολιτικής της αμερικανικής κυβέρνησης.
Το Κυπριακό 43 χρόνια μετά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους
Η 15η Νοεμβρίου αποτελεί μια από τις σημαντικότερες ημερομηνίες στην ιστορία του Κυπριακού, καθώς το 1983 η τουρκοκυπριακή ηγεσία προχώρησε στη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη.
Η ενέργεια καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να αποτελεί το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κυπριακό κράτος.
Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το Κυπριακό παραμένει ανεπίλυτο, με την Τουρκία να διατηρεί στρατιωτικές δυνάμεις στο βόρειο τμήμα του νησιού και να υποστηρίζει τη λύση δύο κρατών.
Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία υποστηρίζει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στη βάση των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ και του συμφωνημένου πλαισίου διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρέμβαση της Νικόλ Μαλλιωτάκη επαναφέρει το αίτημα για τερματισμό της κατοχής και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, απευθύνοντας ταυτόχρονα σαφές μήνυμα προς την αμερικανική κυβέρνηση ότι το Κυπριακό παραμένει ζήτημα διεθνούς δικαίου και περιφερειακής ασφάλειας.
GEOPOLITICO
Αμερικανικό μέτωπο κατά του τουρκολιβυκού μνημονίου! Διακομματική παρέμβαση στον Ρούμπιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» – Ζητούν πέντε κινήσεις από τις ΗΠΑ
Η διακομματική πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η Ουάσιγκτον καλείται να τοποθετηθεί απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη συμφωνία οριοθέτησης που υπέγραψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης το 2019.
Στο αμερικανικό Κογκρέσο μεταφέρεται εκ νέου η αντιπαράθεση για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με δύο βουλευτές από το Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό Κόμμα να ζητούν από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, συγκεκριμένες διπλωματικές παρεμβάσεις απέναντι στις τουρκικές θαλάσσιες διεκδικήσεις. Ο Γκας Μπιλιράκης και ο Μπραντ Σνάιντερ προειδοποιούν ότι η επικύρωση του μνημονίου από το λιβυκό κοινοβούλιο απειλεί την περιφερειακή σταθερότητα, υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα και δημιουργεί κινδύνους για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Η διακομματική πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η Ουάσιγκτον καλείται να τοποθετηθεί απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη συμφωνία οριοθέτησης που υπέγραψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης το 2019.
Στην επιστολή τους προς τον Μάρκο Ρούμπιο, οι δύο Αμερικανοί νομοθέτες συνδέουν ευθέως το τουρκολιβυκό μνημόνιο με το τουρκικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», εκφράζοντας ανησυχία ότι ενδεχόμενη παγίωση των σχετικών διεκδικήσεων θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τόσο την ασφάλεια της περιοχής όσο και τις προσπάθειες πολιτικής επανένωσης της Λιβύης.
Η παρέμβαση δεν περιορίζεται στην ελληνική διάσταση της υπόθεσης. Οι Μπιλιράκης και Σνάιντερ υποστηρίζουν ότι οι εξελίξεις αγγίζουν άμεσα την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών, την ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο και τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με σημαντικούς περιφερειακούς εταίρους.
Οι πέντε παρεμβάσεις που ζητούν από τον Ρούμπιο
Η επιστολή περιλαμβάνει πέντε συγκεκριμένα αιτήματα προς το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών:
1. Στήριξη της επανένωσης της Λιβύης. Οι βουλευτές ζητούν να συνεχιστεί η αμερικανική υποστήριξη για τη συγκρότηση μιας ενιαίας, κυρίαρχης και αντιπροσωπευτικής λιβυκής κυβέρνησης, χωρίς αθέμιτες εξωτερικές παρεμβάσεις.
2. Άμεση διπλωματική παρέμβαση προς Τουρκία και Λιβύη. Καλούν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να επικοινωνήσει με αξιωματούχους των δύο χωρών, μεταφέροντας τις αμερικανικές ανησυχίες για τις συνέπειες της επικύρωσης του μνημονίου.
3. Απόρριψη της νομιμοποίησης των διεκδικήσεων της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ζητούν να καταστεί σαφές ότι η διαδικασία πολιτικής συμφιλίωσης στη Λιβύη δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατοχύρωση αβάσιμων θαλάσσιων αξιώσεων που συνδέονται με το τουρκικό δόγμα.
4. Επαναβεβαίωση των θαλάσσιων δικαιωμάτων των συμμάχων. Επιμένουν ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να στηρίξει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, την ειρηνική επίλυση των θαλάσσιων διαφορών και τα νόμιμα δικαιώματα των περιφερειακών συμμάχων της.
5. Συντονισμός με Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο. Προτείνουν στενότερη συνεργασία με τις τρεις χώρες, ώστε να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση, να προστατευθούν τα ενεργειακά εγχειρήματα και να διατηρηθεί η περιφερειακή σταθερότητα.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» στο επίκεντρο της αμερικανικής παρέμβασης
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ευθεία αναφορά των δύο βουλευτών στο τουρκικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο συνδέουν με τη διεύρυνση των θαλάσσιων διεκδικήσεων της Άγκυρας.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιστολής, η ενδεχόμενη αξιοποίηση της λιβυκής πολιτικής διαδικασίας για την παγίωση αυτών των αξιώσεων θα μπορούσε να δημιουργήσει νέα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο, επιβαρύνοντας τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Οι Αμερικανοί νομοθέτες θεωρούν ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις αμφισβητούν νόμιμα συμφέροντα και δικαιώματα σημαντικών περιφερειακών εταίρων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παράλληλα, προειδοποιούν ότι η ενίσχυση της αντιπαράθεσης γύρω από τις θαλάσσιες ζώνες μπορεί να οδηγήσει σε διπλωματικές κρίσεις, λανθασμένους υπολογισμούς και ακόμη και στρατιωτικά επεισόδια μεταξύ συμμάχων του ΝΑΤΟ και άλλων κρατών της περιοχής.
«Η συνεργασία με την Τουρκία δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος των συμμάχων»
Στην επιστολή αναγνωρίζεται η σημασία της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, αλλά παράλληλα τίθενται σαφή όρια στον τρόπο με τον οποίο η Ουάσιγκτον πρέπει να αντιμετωπίζει τις τουρκικές πολιτικές.
Οι Μπιλιράκης και Σνάιντερ υπογραμμίζουν ότι η διατήρηση εποικοδομητικών σχέσεων με την Άγκυρα δεν πρέπει να αποβαίνει εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας ή της κυριαρχίας, της ασφάλειας και των νόμιμων θαλάσσιων δικαιωμάτων άλλων παραδοσιακών συμμάχων.
Πρόκειται για μια σημαντική πτυχή της παρέμβασης, καθώς οι δύο βουλευτές δεν παρουσιάζουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποκλειστικά ως ελληνοτουρκική διαφορά, αλλά ως ζήτημα που επηρεάζει ευρύτερα την αμερικανική στρατηγική στην περιοχή.
Το ενεργειακό διακύβευμα στην Ανατολική Μεσόγειο
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται στην ενεργειακή ασφάλεια και στις δυνατότητες συνεργασίας μεταξύ των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου.
Οι δύο Αμερικανοί βουλευτές συνδέουν τις τουρκολιβυκές διεκδικήσεις με ενδεχόμενες αρνητικές επιπτώσεις στην εφαρμογή του Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act του 2019.
Το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο στηρίζει την αμερικανική συμμετοχή στην περιφερειακή συνεργασία για την ασφάλεια και την ενέργεια.
Σύμφωνα με την επιστολή, οι αμφισβητούμενες θαλάσσιες οριοθετήσεις ενδέχεται να περιπλέξουν τις ενεργειακές επενδύσεις και την ανάπτυξη υποδομών, ενώ παράλληλα μπορούν να δυσχεράνουν τον ευρύτερο στόχο της μείωσης της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης.
Με αυτό το επιχείρημα, οι Μπιλιράκης και Σνάιντερ επιχειρούν να αναδείξουν ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελεί μόνο πεδίο διμερών αντιπαραθέσεων, αλλά περιοχή άμεσου οικονομικού και στρατηγικού ενδιαφέροντος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η διορθωτική δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η ελληνική αντίδραση στον ΟΗΕ
Στην επιστολή γίνεται επίσης αναφορά στη διορθωμένη τοποθέτηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχετικά με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων.
Οι δύο βουλευτές χαιρετίζουν τη διόρθωση και ζητούν από την αμερικανική διπλωματία να διατηρήσει σαφή και συνεπή δημόσια στάση.
Είχε προηγηθεί, στις 5 Νοεμβρίου, η δημοσιοποίηση ελληνικής επιστολής προς τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, με την οποία η Αθήνα επανέλαβε την πλήρη απόρριψη του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.
Η ελληνική θέση είναι ότι η συμφωνία παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν μπορεί να παραγάγει έννομες συνέπειες εις βάρος τους. Η Αθήνα υποστηρίζει επίσης ότι η φερόμενη επικύρωσή της από τη λιβυκή Βουλή δεν μεταβάλλει τον νομικό χαρακτήρα της συμφωνίας.
Κινητοποίηση της ελληνοαμερικανικής κοινότητας
Η πρωτοβουλία των Μπιλιράκη και Σνάιντερ συνοδεύεται από κινητοποίηση του Hellenic American Leadership Council (HALC), το οποίο καλεί μέλη της ελληνοαμερικανικής κοινότητας να επικοινωνήσουν με τους εκπροσώπους τους στο Κογκρέσο και να τους ζητήσουν να συνυπογράψουν την επιστολή.
Η διαδικασία συγκέντρωσης πρόσθετων υπογραφών βρίσκεται σε εξέλιξη, γεγονός που σημαίνει ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ενδέχεται να αποκτήσει ευρύτερη κοινοβουλευτική υποστήριξη.
Το HALC είχε ήδη απευθυνθεί στον Μάρκο Ρούμπιο τον Οκτώβριο, ζητώντας δημόσια απόρριψη του τουρκολιβυκού μνημονίου και επισημαίνοντας τους κινδύνους που, κατά την οργάνωση, δημιουργεί η ασάφεια της αμερικανικής στάσης.
Η νέα διακομματική παρέμβαση προσθέτει πλέον και κοινοβουλευτική διάσταση στην πίεση προς την αμερικανική κυβέρνηση.
Το επόμενο κρίσιμο ζήτημα είναι εάν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα ανταποκριθεί στα συγκεκριμένα αιτήματα, προχωρώντας σε άμεσες διπλωματικές κινήσεις προς την Άγκυρα και τη Λιβύη ή σε σαφέστερη δημόσια τοποθέτηση για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Η επιστολή, πάντως, αποτελεί πρωτοβουλία μελών του Κογκρέσου και δεν συνιστά από μόνη της μεταβολή της επίσημης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
GEOPOLITICO
Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό
Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη Νότια Κορέα για επενδύσεις, τεχνογνωσία και κατασκευή νέων υποδομών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας ναυπηγείου αξίας 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, με τη συμμετοχή της HD Hyundai. Η συνεργασία εντάσσεται στη στρατηγική του Νέου Δελχί για ενίσχυση της ναυτικής του ισχύος και περιορισμό της κινεζικής επιρροής στον Ινδικό Ωκεανό.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της νοτιοκορεατικής Korea JoongAng Daily, στις 16 Νοεμβρίου 2026, η Ινδία επιδιώκει να αξιοποιήσει την τεχνολογική υπεροχή των νοτιοκορεατικών ναυπηγείων για να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία.
Η προσέγγιση εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές. Το Νέο Δελχί αναζητά εναλλακτικές απέναντι στην Κίνα, ενώ οι νοτιοκορεατικές εταιρείες επιδιώκουν νέες παραγωγικές βάσεις στο εξωτερικό, καθώς η εγχώρια δυναμικότητά τους βρίσκεται κοντά στα όριά της και ο ανταγωνισμός από τα κινεζικά ναυπηγεία εντείνεται.
Η επένδυση των 4 δισ. δολαρίων στο Ταμίλ Ναντού
Το σημαντικότερο σχέδιο αφορά την ανάπτυξη ναυπηγικής μονάδας στην πόλη Τουτουκούτι (Thoothukudi), κοντά στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας.
Η HD Hyundai σχεδιάζει την κατασκευή ναυπηγείου ύψους περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε συνεργασία με ινδικούς κρατικούς φορείς.
Η εγκατάσταση προβλέπεται να διαθέτει ετήσια παραγωγική ικανότητα περίπου 2,5 εκατομμυρίων κόρων ολικής χωρητικότητας (GT), ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το μισό της παραγωγικής δυναμικότητας την οποία επιδιώκει να αποκτήσει συνολικά η Ινδία έως το 2047.
Η νοτιοκορεατική εταιρεία σχεδιάζει να διαχειρίζεται το ναυπηγείο μέσω κοινοπραξίας, στην οποία επιδιώκει να διατηρεί συμμετοχή τουλάχιστον 60%.
Κατά τη συνάντηση του Ινδού υπουργού Λιμένων, Ναυτιλίας και Υδάτινων Οδών, Σαρμπανάντα Σονοβάλ, με τον πρόεδρο της HD Hyundai, Τσουνγκ Κι-σουν, στις 28 Οκτωβρίου, συμφωνήθηκε η ολοκλήρωση αναλυτικής μελέτης του έργου εντός έξι μηνών.
Η μελέτη αναμένεται να αποσαφηνίσει το κόστος, το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, την παραγωγική δυναμικότητα και τη συμμετοχή των επενδυτών.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, η κρατική και περιφερειακή χρηματοδοτική υποστήριξη μπορεί να καλύψει το 45% έως 47% του συνολικού κόστους, περιορίζοντας την άμεση οικονομική επιβάρυνση της HD Hyundai σε περίπου 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η Κίνα κυριαρχεί στις ναυπηγήσεις – Η Ινδία θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς
Η κινεζική κυριαρχία αποτελεί βασικό κίνητρο της ινδικής πρωτοβουλίας.
Σύμφωνα με στοιχεία της Clarksons Research που παραθέτει η νοτιοκορεατική εφημερίδα, Κίνα, Νότια Κορέα και Ιαπωνία συγκέντρωναν το 2024 περίπου το 93% της παγκόσμιας ναυπηγικής δραστηριότητας.
Στις νέες παραγγελίες πλοίων του 2025, τα κινεζικά ναυπηγεία απέσπασαν το 63% της παγκόσμιας αγοράς, έναντι 21% των νοτιοκορεατικών.
Η Ινδία, αντίθετα, βρίσκεται στη 12η θέση της παγκόσμιας ναυπηγικής κατάταξης, παρά το τεράστιο μέγεθος της οικονομίας της και τη γεωγραφική της θέση στον Ινδικό Ωκεανό.
Η κυβέρνηση του Νέου Δελχί έχει θέσει ως στρατηγικό στόχο την είσοδο της χώρας στην πρώτη πεντάδα των μεγαλύτερων ναυπηγικών δυνάμεων μέχρι το 2047.
Για τον σκοπό αυτό, τον Σεπτέμβριο του 2025 ενέκρινε χρηματοδοτικό πακέτο 697,3 δισεκατομμυρίων ρουπιών, περίπου 7,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο την αύξηση της ετήσιας ναυπηγικής δυναμικότητας στα 4,5 εκατομμύρια GT.
Παράλληλα, κρατικοί φορείς σχεδιάζουν την παραγγελία 437 πλοίων, συνολικής αξίας περίπου 2,2 τρισεκατομμυρίων ρουπιών.
Η μεγάλη εξάρτηση της Ινδίας από ξένα πλοία
Η ανάπτυξη εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί και οικονομική αναγκαιότητα.
Περίπου το 95% του εμπορίου της Ινδίας, με βάση τον όγκο των μεταφερόμενων φορτίων, πραγματοποιείται διά θαλάσσης.
Ωστόσο, η χώρα δαπανά σχεδόν 75 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τη χρησιμοποίηση ξένων πλοίων.
Σύμφωνα με στοιχεία του Baltic and International Maritime Council (BIMCO), την 1η Σεπτεμβρίου 2026 τα ινδικά ναυπηγεία αντιπροσώπευαν μόλις το 0,5% του παγκόσμιου βιβλίου παραγγελιών.
Η περιορισμένη παραγωγική τους ικανότητα αποτυπώνεται και στα στοιχεία του οικονομικού έτους που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2025. Τα ινδικά ναυπηγεία παρέδωσαν πλοία συνολικής χωρητικότητας περίπου 65.000 τόνων νεκρού βάρους (DWT), μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο ένα πέμπτο της χωρητικότητας ενός μεγάλου πετρελαιοφόρου.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις υποδομές, αλλά επεκτείνεται στην παραγωγικότητα και την τεχνογνωσία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή Χαν Σουνγκ-χαν της SK Securities, μια εργασία που απαιτεί μόλις 10 έως 15 ανθρωποώρες σε νοτιοκορεατικό ναυπηγείο μπορεί να χρειάζεται 150 έως 180 ανθρωποώρες στην Ινδία.
Η διαφορά αναδεικνύει τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει το Νέο Δελχί στην προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνώς ανταγωνιστικής βιομηχανίας.
Γιατί η Ινδία επιλέγει τη Νότια Κορέα και όχι την Κίνα
Η επιλογή των νοτιοκορεατικών εταιρειών συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση Ινδίας και Κίνας.
Παρά την πρόσφατη προσέγγιση των δύο ασιατικών δυνάμεων, οι συνοριακές διαφορές και η μεταξύ τους στρατηγική δυσπιστία εξακολουθούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις του Νέου Δελχί.
Ο Κιμ Κιουνγκ-χουν, επικεφαλής της ομάδας Ινδίας και Νότιας Ασίας στο Korea Institute for International Economic Policy, επισημαίνει ότι η Ινδία αποφεύγει τη συνεργασία με την Κίνα σε στρατηγικούς βιομηχανικούς τομείς.
Όπως εξηγεί, η χρηματοδότηση κινεζικών ναυπηγείων μέσω ινδικών κρατικών επιδοτήσεων θα ήταν πολιτικά αδιανόητη.
Η Ιαπωνία αποτελεί μία ακόμη πιθανή επιλογή, ωστόσο τα ιαπωνικά ναυπηγεία έχουν στραφεί περισσότερο σε εξειδικευμένες κατηγορίες πλοίων. Αντίθετα, η Νότια Κορέα διαθέτει σημαντική τεχνογνωσία στην κατασκευή μεγάλων πετρελαιοφόρων και πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, κατηγορίες στις οποίες θέλει να επενδύσει η Ινδία.
Έτσι, η Σεούλ αναδεικνύεται στον καταλληλότερο βιομηχανικό εταίρο για την υλοποίηση των ινδικών σχεδιασμών.
Samsung και Hanwha μπαίνουν στο παιχνίδι
Η HD Hyundai δεν είναι η μοναδική νοτιοκορεατική εταιρεία που ενδιαφέρεται για την ινδική αγορά.
Η Samsung Heavy Industries έχει επιλέξει διαφορετικό μοντέλο συνεργασίας, παρέχοντας τεχνογνωσία σε υφιστάμενο ινδικό ναυπηγείο, αντί να δημιουργήσει νέα εγκατάσταση.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Swan Defence and Heavy Industries.
Η ινδική εταιρεία κατέθεσε τον Οκτώβριο του 2026 τη χαμηλότερη προσφορά σε διαγωνισμό για την κατασκευή έως τεσσάρων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαϊκών προϊόντων, για κοινοπραξία υπό την κρατική Shipping Corporation of India.
Η προσφορά της ήταν χαμηλότερη από εκείνη του Cochin Shipyard, το οποίο υποστηρίζεται από την HD Hyundai. Ωστόσο, η ανάθεση δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.
Παράλληλα, η Hanwha Ocean έχει πραγματοποιήσει επαφές με το κρατικό Hindustan Shipyard για συνεργασία στον σχεδιασμό πλοίων.
Η δραστηριοποίηση των τριών μεγάλων νοτιοκορεατικών ναυπηγικών ομίλων δείχνει ότι η ινδική αγορά αντιμετωπίζεται ως σημαντική ευκαιρία διεθνούς επέκτασης.
Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και τα συμφέροντα της Σεούλ
Για τις νοτιοκορεατικές επιχειρήσεις, η συνεργασία με την Ινδία αποτελεί απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό των κινεζικών ναυπηγείων.
Οι παραγωγικές μονάδες της Νότιας Κορέας λειτουργούν ήδη με υψηλή πληρότητα, ενώ το ανεκτέλεστο υπόλοιπο παραγγελιών εκτείνεται σε ορίζοντα τριών έως πέντε ετών.
Η δημιουργία νέων παραγωγικών βάσεων σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος προσφέρει δυνατότητες αύξησης της παραγωγής και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας.
Η HD Hyundai διαθέτει ήδη παραγωγική παρουσία στο Βιετνάμ και στις Φιλιππίνες. Εφόσον υλοποιηθεί το σχέδιο του Ταμίλ Ναντού, η Ινδία θα αποτελέσει την τρίτη διεθνή ναυπηγική βάση της.
Επιπλέον, μεγάλο μέρος του ινδικού εμπορικού στόλου χρειάζεται ανανέωση. Από τα 1.592 πλοία της χώρας, σχεδόν τα μισά έχουν ηλικία άνω των 20 ετών, δημιουργώντας σημαντική δυνητική ζήτηση για νέες ναυπηγήσεις.
Τα εμπόδια: Πολιτική αστάθεια, επιδοτήσεις και αντιδράσεις
Παρά τις φιλόδοξες ανακοινώσεις, η επιτυχία των σχεδίων δεν θεωρείται δεδομένη.
Οι συμφωνίες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη δεσμευτικές, ενώ κρίσιμες λεπτομέρειες σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη συμμετοχή των εταιρειών και το χρονοδιάγραμμα κατασκευής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η δημιουργία του νέου ναυπηγείου εκτιμάται ότι θα απαιτήσει τέσσερα έως πέντε χρόνια.
Στο μεταξύ, το Νέο Δελχί και οι αρχές του Ταμίλ Ναντού πρέπει να εξασφαλίσουν τη γη, τη χρηματοδότηση, τις αναγκαίες υποδομές και επαρκείς παραγγελίες πλοίων.
Πρόσθετη δυσκολία αποτελεί το γεγονός ότι οι κρατικές επιδοτήσεις της Ινδίας για τη ναυπηγική βιομηχανία προβλέπεται να ισχύουν έως τον Μάρτιο του 2036.
Εάν το ναυπηγείο ολοκληρωθεί περίπου το 2031, θα απομένουν μόλις πέντε χρόνια χρηματοδοτικής υποστήριξης με βάση το σημερινό καθεστώς.
Υπάρχουν επίσης τοπικές αντιδράσεις από παραγωγούς αλατιού στην περιοχή όπου σχεδιάζεται η εγκατάσταση. Οι συγκεκριμένοι παραγωγοί εκφράζουν φόβους ότι η παραχώρηση εκτάσεων για το ναυπηγείο θα απειλήσει δραστηριότητες από τις οποίες εξαρτώνται οικογένειες επί πολλές γενιές.
Οι πολιτικές αλλαγές στην τοπική κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον του γειτονικού κρατιδίου Άντρα Πραντές να προσελκύσει την επένδυση, προσθέτουν έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας.
Μια νέα βιομηχανική συμμαχία στον Ινδοειρηνικό
Η συνεργασία Ινδίας και Νότιας Κορέας υπερβαίνει τα όρια μιας μεγάλης εμπορικής συμφωνίας.
Αποτυπώνει την προσπάθεια δύο σημαντικών ασιατικών οικονομιών να αναδιαμορφώσουν τις αλυσίδες παραγωγής σε έναν στρατηγικό τομέα στον οποίο η Κίνα διαθέτει κυρίαρχη θέση.
Για την Ινδία, η ναυπηγική αυτονομία συνδέεται με την οικονομική ασφάλεια, τη δυνατότητα ελέγχου μεγαλύτερου μέρους των θαλάσσιων μεταφορών της και τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της παρουσίας της στον Ινδικό Ωκεανό.
Για τη Νότια Κορέα, η ινδική αγορά προσφέρει δυνατότητες επέκτασης της παραγωγής, εξασφάλισης νέων παραγγελιών και αντιμετώπισης του ανταγωνισμού από το Πεκίνο.
Η καθοριστική δοκιμασία θα είναι η μετάβαση από τις συμφωνίες προθέσεων στην πραγματική κατασκευή των υποδομών.
Η ολοκλήρωση της αναλυτικής μελέτης για το ναυπηγείο της HD Hyundai, που αναμένεται έως τα τέλη Απριλίου 2027, θα αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό βήμα για να διαπιστωθεί εάν οι φιλοδοξίες του Νέου Δελχί μπορούν να μετατραπούν σε ένα βιώσιμο ναυπηγικό πρόγραμμα.
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO6 ημέρες πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική3 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ