Γενικά θέματα
Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΠΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ
Τις ημέρες αυτές συμπληρώθηκαν 29 ολόκληρα χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή εναντίον της μαρτυρικής μεγαλονήσου, της Κύπρου, Το τι συνέβη τότε με τα τραγικά γεγονότα που επακολούθησαν είναι λίγο ή πολύ γνωστά σε όλους μας. Αδέκαστη η ιστορία ας κρίνει δικαίους και αδίκους. Το παρόν αφήγημα δε φιλοδοξεί να περιγράψει το σύνολο των πολεμικών συγκρούσεων εκείνης της εποχής, αλλά ιστορεί τον ηρωικό θάνατο των δυο πρώτων πεσόντων κατά την εισβολή του Αττίλα, του Κύπριου ναύτη Χρίστου Καρεφυλλίδη του Γιαννάκη, ετών 19 από την Κερύνεια και του Ελλαδίτη ναύτη Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη, ετών 21 από την Αθήνα ιστορεί συνάμα και τις συγκινητικά τραγικές και διαχρονικές επιπτώσεις που είχε η απώλειά τους στις οικογένειές τους.
«Στη θάλασσα οι ψυχές δεν πνίγονται…»
Κύπρος 20 Ιουλίου 1974, ημέρα Σάββατο, ώρα 05.00 χαράματα. Η Κερύνεια μια πανέμορφη μικρή πολιτεία, γαλήνια και ανύποπτη, ζει τις τελευταίες ειρηνικές και ελεύθερες ώρες της. Στο γραφικό της λιμανάκι δεσπόζει ακοίμητος φρουρός το πελώριο μεσαιωνικό της κάστρο. Εκεί κυματίζει υπερήφανη η γαλανόλευκη σημαία της Ναυτικής Βάσης που διαθέτει δυο παλαιάς τεχνολογίας αλλά αξιόμαχες τορπιλακάτους, την Τ-1 και την Τ-3. Εκεί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και τα δυο παλικάρια. Μάλιστα, ο Ν. Δεριζιώτης ή Διακάκης τελεί υπό ανάρρωση ύστερα από πρόσφατη εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, που καθυστέρησε κατά μία εβδομάδα την επιστροφή – μετάθεσή του στην Αθήνα.
Τις ίδιες όμως ώρες από τα απέναντι τουρκικά παράλια επέρχεται η θύελλα και πλησιάζει πλέοντας ο όλεθρος με τη μορφή πανίσχυρης εχθρικής νηοπομπής. Πλήθος αρματαγωγών, αποβατικών και οχηματαγωγών σκαφών έμφορτων με πάνοπλα στρατεύματα και με τη συνοδεία αντιτορπιλικών και υποβρυχίων πλέουν ύπουλα και απειλητικά στην ήρεμη και σκοτεινή ακόμα θάλασσα. Ταυτόχρονα, από την Αττάλεια απογειώνονται σμήνη πολεμικών αεροσκαφών. Προορισμός της πανίσχυρης αυτής πολεμικής μηχανής οι ακτές της Κερύνειας. Αντικειμενικός σκοπός: Απόβαση. Κωδική ονομασία της επιχείρησης: “Αττίλας”. Η εχθρική δύναμη εντοπίζεται από τη Ναυτική Βάση της Κερύνειας. Αμέσως σημαίνει συναγερμός. Οι σειρήνες ουρλιάζουν και σχίζουν το πέπλο της γαλήνιας ηρεμίας που σκεπάζει την πόλη.
Ωρα 05.10. Οι δυο τορπιλάκατοι αποπλέουν. Πρώτη η Τ-3 με κυβερνήτη το διοικητή της Βάσης, Υποπλοίαρχο Λ. Τσομάκη και δεκαμελές πλήρωμα στο οποίο περιλαμβάνεται ο Χρίστος Καρεφυλλίδης του Γιαννάκη και ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης που αποτελούν ομοχειρία του μοναδικού αντιαεροπορικού πολυβόλου του σκάφους. Πίσω σε απόσταση 500 μέτρων ακολουθεί η Τ-1.
Ώρα 05.15: Αρχίζει η πολεμική εμπλοκή. Οι συνθήκες άνισες, η υπεροπλία του εχθρού σε θάλασσα και αέρα συντριπτική.
Ώρα 05.20: Η Τ-1 βάλλεται από εχθρικά πυρά, υφίσταται σοβαρές βλάβες και προσαράζει στην πλησιέστερη ακτή. Το πλήρωμά της προλαβαίνει να την εγκαταλείψει λίγο πριν ανατιναχτεί στον αέρα. Η Τ-3 εξακολουθεί μαχόμενη να πλέει ολοταχώς εναντίον της εχθρικής νηοπομπής σε μια αποστολή αυτοκτονίας.
Ώρα 05.20-05.25: Δυο εχθρικά αεροσκάφη καταρρίπτονται από τα εύστοχα πυρά του Χρίστου Καρεφυλλίδη και του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη. Το ένα φλεγόμενο πέφτει στη θάλασσα και το άλλο αφήνοντας πίσω του μια γραμμή πυκνού, μαύρου καπνού απομακρύνεται και τελικά συντρίβεται στις απέναντι τουρκικές ακτές.
Ώρα 05.30: Η Τ-3 εκτελώντας συνεχώς ελιγμούς πλησιάζει σε απόσταση βολής τα εχθρικά πλοία μέσα σε κόλαση πυρών από αέρα και θάλασσα. Καθώς είναι έτοιμη να εξαπολύσει τις τορπίλες της δέχεται καίριο και συντριπτικό πλήγμα από ρουκέτα αεροσκάφους F-4 και βυθίζεται. Ο Χρίστος Καρεφυλλίδης και ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης βρίσκονται στη θάλασσα ελαφρά τραυματισμένοι και προσπαθούν κολυμπώντας να προσεγγίσουν την πλησιέστερη ακτή, οπότε ένα αεροσκάφος εκτελεί βύθιση και πολυβολεί τα δυο παλικάρια. Στη θέση τους πλέον δεν υπάρχει τίποτα που να μαρτυρά την ύπαρξή τους, υπάρχει μόνο μια μεγάλη κατακόκκινη αιμάτινη κηλίδα.
Την τραγική αυτή σκηνή παρακολουθεί γαντζωμένος στα συντρίμμια της τορπιλακάτου και ανήμπορος να αντιδράσει ο Αρχικελευστής Σ. Μαγέτος, ο μοναδικός που διασώθηκε από το πλήρωμα της Τ-3. Αυτό ήταν το ηρωικό τέλος των δυο παιδιών που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ βωμών και εστιών, κυριολεκτικά πρώτοι στις 20 Ιουλίου 1974 κατά την τουρκική εισβολή. Ο υγρός τάφος της θάλασσας της Κερύνειας σκεπάζει από τότε τα λείψανά τους. Κι όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Στον πόλεμο εκείνο όπως εξάλλου και σε κάθε πόλεμο υπάρχουν και οι λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες» που πλήττουν και βασανίζουν με τις τραγικές επιπτώσεις τους, φίλους συγγενείς και γονείς των πεσόντων στα πεδία των μαχών.
Κύπρος: Λευκωσία 20 Ιουλίου 1984, δέκα χρόνια μετά την εισβολή. Στη Ναυτική Διοίκηση Κύπρου περιέχεται κατεπείγον σήμα από την Ελλάδα το οποίο αναφέρει: «Με το αεροσκάφος C-130 το οποίο μεταφέρει συγγενείς πεσόντων για το ετήσιο μνημόσυνο που πραγματοποιείται στο μνημείο της Μακεδονίτισσας της Λευκωσίας αφικνείται και ο Γεώργιος Δεριζιώτης ή Διακάκης, ο οποίος με επίσημο υπόμνημά του υποστηρίζει ότι ο υιός του Νικόλαος δεν απωλέσθη το 1974, αλλά βρίσκεται εν ζωή αιχμάλωτος στα χέρια των Τούρκων. Εντέλλεσθε για την παροχή σ’ αυτόν κάθε δυνατής συνδρομής και βοήθειας».
Αμέσως στην Κύπρο συγκροτείται επιτροπή από αρμόδιους αξιωματικούς με επικεφαλής ανώτερο Έλληνα αξιωματικό, Υποδιοικητή τότε του Κυπριακού Πολεμικού Ναυτικού. Η υπόθεση του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη επανέρχεται στο προσκήνιο. Τα υπάρχοντα μέχρι τότε στοιχεία επανεξετάζονται με κάθε λεπτομέρεια και προσοχή. Καταθέσεις μαρτύρων, εκθέσεις και αναφορές συμβάντων, δημοσιεύματα στον Τύπο. Ανευρίσκονται οι επιβαίνοντες της Τ-1, οι παρατηρητές από τα τείχη του κάστρου της Κερύνειας. Όλοι αυτοί ήταν αυτόπτες μάρτυρες των εκεί γεγονότων της 20ης Ιουλίου 1974. Ο τραγικός πατέρας παρακολουθεί, αλλά και συμμετέχει εναγωνίως στις έρευνες. Δυστυχώς όμως, όλα τα στοιχεία και οι ενδείξεις συμφωνούν και επιβεβαιώνουν το αρχικό πόρισμα. Ο Νίκος Δεριζιώτης ή Διακάκης είναι νεκρός. Ο πατέρας πεισματικά αρνείται ή μάλλον δεν μπορεί να αποδεχτεί το τραγικό συμβάν. Το επιχείρημα που επικαλείται μαρτυρά την σύγχυση στην οποία βρίσκεται: «Το παιδί μου έγραψε ότι λόγω εγχειρήσεώς του θα καθυστερήσει να επιστρέψει μόνο μια εβδομάδα. Το γράμμα το έλαβα, άρα πρέπει λογικά να έλθει και ο Νίκος μου».
Προ του αδιεξόδου, η Επιτροπή φέρνει σε επαφή τον απελπισμένο πατέρα με την οικογένεια του Χρίστου Καρεφυλλίδη, την οποία για ευνόητους ανθρωπιστικούς λόγους δεν ήθελε μέχρι τότε να ενοχλήσει. Η οικογένεια αυτή είχε πραγματοποιήσει και τις δικές της λεπτομερείς έρευνες, οι οποίες λόγω της κυπριακής καταγωγής της ήταν εγκυρότατες. Το συμπέρασμά της δυστυχώς συμφωνούσε για μια ακόμα φορά με εκείνο της Επιτροπής. Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι της Έλλης Καρεφυλλίδη, ο σύζυγός της μην αντέχοντας το χαμό του παιδιού του δε ζούσε πλέον, έμοιαζε με σκηνή αθάνατης αρχαίας τραγωδίας. Ο Ελλαδίτης πατέρας αναζήτησε με βασανιστική αγωνία την αλήθεια στο θλιμμένο βλέμμα της αριστοκρατικής και μαυροντυμένης Κύπριας μάνας και αμέσως κατάλαβε:
-Τα χάσαμε τα παιδιά μας κυρία Έλλη… -Τα χάσαμε κύριε Διακάκη. Χαλάλιν της παττρίδας.
-Για την πατρίδα… Ψιθύρισε και συμφώνησσε ο χαροκαμένος πατέρας.
Κατόπιν, όλοι μαζί ξεκίνησαν με προορισμό το κοντινό μνημείο του Τύμβου της Μακεδονίτισσας στη Λευκωσία, όπου οι τάφοι των πεσόντων στους κατά καιρούς αγώνες για την κυπριακή ελευθερία. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση στα δίπλα – δίπλα κενοτάφια των ηρωικών παλικαριών, η Κύπρια μάνα υποσχέθηκε με όρκο – τάμα ότι, όταν κάποτε ανοίξουν τα ματωμένα και άδικα σύνορα της γραμμής του Αττίλα, θα οδηγήσει τον Ελλαδίτη πατέρα στο σημείο της θυσίας των παιδιών τους. Την επομένη ο Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης στη Λάρνακα λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροσκάφος, για να επιστρέψει στην Ελλάδα, αφού ευχαρίστησε με δακρυσμένα μάτια όσους τον βοήθησαν, ασπάστηκε τον Έλληνα αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού ψιθυρίζοντάς του: «Κι όμως ίσως το παιδί μου ΖΕΙ!!!».
Νέα Ερυθραία, 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο εν λόγω αξιωματικός, απόστρατος πλέον κατά τη διάρκεια της τελετής αδελφοποίησης των Δήμων Κερύνειας -Ν. Ερυθραίας πληροφορείται και συγκεκριμένα από τον αδελφό του Γιώργου Δεριζιώτη ή Διακάκη ότι ο τραγικός πατέρας δε βρίσκεται στη ζωή. Άφησε την τελευταία του πνοή με το όνομα του παιδιού του στα πικραμένα του χείλη.
Κύπρος 14 Αυγούστου 2002, ο παραπάνω αναφερόμενος συνοδεύει ομάδα παιδιών της Νέας Ερυθραίας που συμμετέχουν σε κατασκήνωση του Δήμου Κερύνειας στο βουνό Τρόοδος. Στην επίσκεψη -προσκύνημα των παιδιών στον Τύμβο της Μαακεδονίτισσας διαπιστώνει κάτι το συγκλονιστικά συνταρακτικό: Το κενοτάφιο του Κυπρίου Χρίστου Καρεφυλλίδη υπήρχε, ήταν εκεί. Η διπλανή ταφόπλακα του Νίκου Δεριζιώτη ή Διακάκη: ΑΦΑΝΤΗ.
Συγκλονισμένος, στέκει έκπληκτος, νόμιζε ότι παραλογίζεται. Όταν συνέρχεται, αρχίζει να ερωτά, να ψάχνει, να ερευνά. Το μυστήριο λύθηκε την επόμενη ημέρα. Επικαλούμενος και χρησιμοποιώντας την παλιά του ιδιότητα μαθαίνει επίσημα ότι ο Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης ποτέ δε συμβιβάστηκε με το θάνατο του παιδιού του. Ύστερα από μακροχρόνιο αγώνα κατόρθωσε το παιδί του από νεκρό να θεωρηθεί αγνοούμενο.
Κύπρος 20 Ιουλίου 2003, ακριβώς 29 χρόνια μετά την εισβολή. Η γραμμή του Αττίλα έχει ανοίξει από τις 4 Απριλίου. Ο τραγικός πατέρας Γιώργος Δεριζιώτης ή Διακάκης δε ζει. Ζει όμως η Έλλη Καρεφυλλίδη που έχει αναλάβει μπροστά στο κενοτάφιο των παιδιών τους να εκτελέσει μια ιερή αποστολή. Τα όσα ιστορήθηκαν έως εδώ είναι πέρα για πέρα, εντελώς αληθινά.
Ας δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία στη φαντασία μας για τον επίλογο σε αυτό το αφήγημα. Είναι πρωί και από το γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας ξεκινά και ανοίγεται στο πέλαγος μια μικρή βαρκούλα. Ο κωπηλάτης, ένας ιερέας και η Έλλη Καρεφυλλίδη όρθια, τραγική, μαυροφορεμένη αλλά περήφανη. Η βαρκούλα φτάνει στο σημείο όπου θυσιάστηκαν τα δυο παλικάρια. Ο ιερέας
ψέλνει το τρισάγιο, ραντίζει και αγιάζει τον τόπο της θυσίας. Η Έλλη Καρεφυλλίδη αφήνει δυο δάφνινα στεφάνια στην ακύμαντη θάλασσα και απαγγέλλει ψιθυριστά αυτοσχέδιο ποίημα της μητέρας του ήρωα του Κυπριακού αγώνα, Γρηγόρη Αυξεντίου, κατάλληλο για κάθε παρόμοια περίσταση.
Ξυπνάτε παιδιά μου κι έφτασε η μάνα σας κοντά σας,
ήρθε να δει τους τάφους σας, τα κατορθώματά σας,
Εγώ παιδιά μου έσσω μου (στο σπίτι μου) ποτέ δε σας ξαναείδα,
Σας κέρδισε η αληθινή μάνα που λέγεται Πατρίδα.
Ύστερα ίσως ο Εθνικός Ύμνος «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…». Κατόπιν η βαρκούλα επιστρέφει αργά -αργά στο γραφικό λιμανάκι. Η υπόσχεση πραγματοποιήθηκε. Τα άγια λείψανα των δυο παλικαριών βρίσκονται δίπλα – δίπλα στη δροσερή αγκαλιά της θάλασσας της Κερύνειας. Εκεί όπου δεν μπορεί να τα βεβηλώσουν οι βάρβαροι κατακτητές. Περιμένουν την απελευθέρωσή τους που μπορεί να αργήσει, αλλά κάποτε θα έλθει. «Στη θάλασσα οι ψυχές δεν πνίγονται».
Αθάνατα παλικάρια, Χρίστο Καρεφυλλίδη και Νίκο Δεριζιώτη ή Διακάκη, εγώ ο Έλληνας Αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού που έζησα από κοντά την εικοσαετή τραγική ιστορία των οικογενειών σας, δεν έχω το δικαίωμα να σας ξεχάσω και σαν ύστατο φόρο τιμής σας λέω: «Δεν ξεχνώ».
–Ιστορική μαρτυρία, Εφημ. Η Νέα Ερυθραία κάθε εβδομάδα, 25/07/2003
Νίκου Καραφωτίου
Αξιωματικού Ναυτικού ε.α.
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...
Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...
350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους
Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...
«Εδώ αρμόδιος είμαι εγώ»: Η τουρκική υστερία για τις NAVTEX και το ευρωπαϊκό πλέγμα προστασίας του GSI
Ως νέα αναμέτρηση για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου παρουσιάζει ο τουρκικός Τύπος την αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας με αφορμή...
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας