Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ποιος εξαπάτησε ποιον;

Δημοσιεύτηκε στις

Το καλοκαίρι του 1973 η Αθήνα «έβραζε» όχι μόνο από την παραδοσιακή ζέστη αλλά και από τις εσωτερικές διενέξεις της ηγετικής ομάδας της χούντας. Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος είχε τις δικές του ιδέες για την εξέλιξη του καθεστώτος ενώ οι σκληροπυρηνικοί με επικεφαλής τον Δ. Ιωαννίδη εμφανίζονταν ενοχλημένοι με τον τρόπο που διοικούσε τη χώρα.

Οι σταθμάρχες, οι υποσταθμάρχες, οι πράκτορες, οι δικτάτορες, οι μηχανορραφίες και οι μυστικές εκθέσεις τους για εκείνο το φοβερό καλοκαίρι.
ΑΛ. ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 18 Ιουλίου 1999

Είκοσι πέντε χρόνια έχουν περάσει από το δραματικό εκείνο καλοκαίρι του 1974 που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης μας αφήνουν χρόνο με τον χρόνο, αφήνοντας πίσω τους γρίφους και ερωτήματα που χρειάζεται να απαντηθούν για να κλείσει και αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας μας. Κρίσιμα έγγραφα συσσωρεύουν σκόνη σε κάποια δωμάτια της ελληνικής Βουλής όπου φυλάσσεται ο περιώνυμος «φάκελος της Κύπρου», στα αρχεία της CIA και της Αγκυρας. Βασικοί πρωταγωνιστές, όπως ο Δημήτρης Ιωαννίδης, ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Πέτρος Αραπάκης, κρατούν πάντα το στόμα τους κλειστό. Ενα ζήτημα-κλειδί που συνεχίζει να απασχολεί τους ιστορικούς είναι αν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης έλαβε το «πράσινο φως» από τους Αμερικανούς για να προχωρήσει στο πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974. Συναφές επίσης το ερώτημα κατά πόσον μαζί με το αμερικανικό οκέι ο Δ. Ιωαννίδης είχε λάβει διαβεβαιώσεις από τους Αμερικανούς ότι η Τουρκία δεν θα επέμβει σε περίπτωση ανατροπής του Μακαρίου.

Το καλοκαίρι του 1973 η Αθήνα «έβραζε» όχι μόνο από την παραδοσιακή ζέστη αλλά και από τις εσωτερικές διενέξεις της ηγετικής ομάδας της χούντας. Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος είχε τις δικές του ιδέες για την εξέλιξη του καθεστώτος ενώ οι σκληροπυρηνικοί με επικεφαλής τον Δ. Ιωαννίδη εμφανίζονταν ενοχλημένοι με τον τρόπο που διοικούσε τη χώρα.

Τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς ένας νέος υποσταθμάρχης της CIA έφτασε στην Αθήνα από τη Λευκωσία. Ο κ. Ρον Εστες ήταν ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της αμερικανικής υπηρεσίας, άριστος γνώστης των ελληνικών πραγμάτων και της γλώσσας. Είχε ήδη υπηρετήσει δύο φορές στην Κύπρο, την τελευταία φορά υπό τον Ρίτσαρντ Γουέλς (το πρώτο θύμα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη»).

Ο ψηλός, ξανθός κ. Εστες ήλθε στην Ελλάδα για να αντικαταστήσει έναν άλλο βετεράνο της CIA. Ο Ελληνοαμερικανός κ. Πίτερ Κορομηλάς είχε υπηρετήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα και είχε συμμετάσχει σε ευαίσθητες μυστικές αποστολές. Οι σχέσεις του με τον Παπαδόπουλο, τον Λαδά και ορισμένους άλλους πρωτεργάτες της δικτατορίας τον είχαν βοηθήσει στη γρήγορη άνοδό του στην ιεραρχία.

Μία από τις πρώτες γνωριμίες του νέου Νο 2 της CIA στην Αθήνα ήταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης. Ο κ. Κορομηλάς τον κάλεσε στα γραφεία του σταθμού στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού στην οδό Βουκουρεστίου για να γνωρίσει τον διάδοχό του. Ο κ. Εστες εντυπωσιάσθηκε από την οικειότητα στη σχέση των δύο ανδρών, οι οποίοι αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν. Ο Δ. Ιωαννίδης διατηρούσε στενές σχέσεις με τη CIA πριν ακόμη από το πραξικόπημα του 1967. Οι απόρρητες εκθέσεις της υπηρεσίας τον εμφανίζουν στη συνέχεια, κυρίως μετά το 1970, ως τον «ισχυρό αλλά και απρόβλεπτο άνδρα της χούντας». Οι αμερικανοί πράκτορες καλλιεργούσαν την επαφή μαζί του για να συλλέγουν πληροφορίες γύρω από τις εσωτερικές αντιθέσεις της χούντας και για να βεβαιωθούν ότι τα είχαν καλά με όλες τις ομάδες της.

Ο Δ. Ιωαννίδης κολακευόταν πολλές φορές από τη σημασία που του έδιναν οι αμερικανοί πράκτορες. Ο ταξίαρχος ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό, εκτός από την Κύπρο, με περιορισμένο ορίζοντα και κατανόηση του τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο. Οι συνομιλητές του γνώριζαν ότι, εκτός από έναν έντονο μεγαλοϊδεατισμό, μία από τις έμμονες ιδέες που είχε ήταν η αντροπή του Μακαρίου.

Χούντα εναντίον χούντας

Πολλά έχουν γραφεί για το παρασκήνιο της ανατροπής του Γ. Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973. Μια δημοφιλής θεωρία θέλει τον Παπαδόπουλο να αρνείται να παράσχει στο αμερικανικό Πεντάγωνο διευκολύνσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή τον προηγούμενο Οκτώβριο.

Από τα αμερικανικά αρχεία δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως ο τότε πρωθυπουργός Σπύρος Μαρκεζίνης εμφανίζεται να αγνοεί τους χειρισμούς του Παπαδόπουλου, ο οποίος έδωσε στην Ουάσιγκτον πλειάδα διευκολύνσεων, άδεια υπερπτήσεων για τα αμερικανικά αεροσκάφη, χρήση της Σούδας κ.ά., όπως προκύπτει από ακρόαση της αρμόδιας Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής τον Φεβρουάριο του 1974.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξακριβωθεί αν και κατά πόσον η CIA ώθησε τον Ιωαννίδη στην ανατροπή του Παπαδόπουλου. Οι εκθέσεις της μυστικής υπηρεσίας αλλά και της πρεσβείας στην Αθήνα δίνουν την εντύπωση ότι προτιμούσαν να συναλλάσσονται με τον Παπαδόπουλο, τον οποίο θεωρούσαν πλέον πιο ώριμο συνομιλητή. Αντιθέτως ο κ. Ιωαννίδης σκιαγραφείται από τους αμερικανούς αναλυτές ως ακραίος και απρόβλεπτος.

Ο αρχηγός της ΕΣΑ γνώριζε όμως ότι οι καλές προσωπικές σχέσεις του με τη CIA θα ανέτρεπαν γρήγορα κάθε αμφιβολία για τις προθέσεις του. Το πρωί της 25ης Νοεμβρίου ο σταθμάρχης της CIA Στέισι Χολτζ και ο αναπληρωτής του έτρωγαν το καθιερωμένο κυριακάτικο πρωινό τους στο ξενοδοχείο «Κινγκ Πάλας» στην οδό Πανεπιστημίου. Οταν αντελήφθησαν ότι στρατιωτικές μονάδες είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν το κέντρο της πόλης πήγαν στην πρεσβεία όπου άρχισαν να συλλέγουν πληροφορίες για το ποιος ήταν ο νέος ισχυρός άνδρας.

Ο πρέσβης Χένρι Τάσκα δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος από την ανάλυση των συνεργατών του. Θεωρούσε ότι είχε πολύ καλή σχέση με τον Παπαδόπουλο και ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έμπαινε χάρη στις δικές του παρεμβάσεις στον δρόμο της πολιτικής ομαλότητας. Τα τηλεγραφήματα του Τάσκα το φθινόπωρο του 1973 έδιναν μια πραγματικά ανθηρή εικόνα για τις εσωτερικές εξελίξεις.

Ο Τάσκα άφησε την πρωτοβουλία για επαφές με τον κ. Ιωαννίδη στο κλιμάκιο της CIA και προτίμησε να συναλλάσσεται με τον επίσημο πρωθυπουργό, τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο. Ηταν μία απόφαση που αποδείχθηκε μοιραία στη συνέχεια για τον ίδιο. Ο πρέσβης είχε μάλιστα ενοχληθεί σφόδρα όταν σε ένα πάρτι του σταθμάρχη της CIA εμφανίσθηκε και ο Ιωαννίδης. Ο Τάσκα αποχώρησε επιδεικτικά προκαλώντας τα γέλια των υπαλλήλων της μυστικής υπηρεσίας που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τη μονοπώληση των επαφών με τον νέο δικτάτορα.

Η αρχή της κρίσης

Την άνοιξη του 1974 υπεύθυνος του κυπριακού desk στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν ο Τομ Μπόγιατ. Ανθρωπος νευρικός, αποφασιστικός, είχε τη φήμη ικανού διπλωμάτη με έμμονες ιδέες.

Τον Μάρτιο ο κύπριος πρέσβης στην Ουάσιγκτον και στενός συνεργάτης του Μακαρίου Νίκος Δημητρίου επισκέφθηκε τον αρμόδιο υφυπουργό Ρότζερ Ντέιβις και τον κ. Μπόγιατ και εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο ανατροπής του Αρχιεπισκόπου από τη χούντα των Αθηνών. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν πληροφορίες για πραξικόπημα ή απόπειρα δολοφονίας εναντίον του κύπριου ηγέτη. Σε δύο περιπτώσεις η παρέμβαση της Ουάσιγκτον στον Γ. Παπαδόπουλο είχε αποτρέψει ανάλογες ενέργειες.

Ο κ. Μπόγιατ θεωρούσε ότι αυτή τη φορά οι πληροφορίες ήταν ανησυχητικές λόγω της προσωπικότητας και των απόψεων του Ιωαννίδη. Στα μέσα Μαΐου η CIA έστελνε τακτικά πληροφορίες για τη δράση της οργάνωσης ΕΟΚΑ Β’ εναντίον της κυπριακής κυβέρνησης. Ο αμερικανός διπλωμάτης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η ΕΟΚΑ Β’ δεν θα λειτουργούσε τόσο ανοιχτά και προκλητικά, εκτός αν είχε την υποστήριξη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών».

Ο κ. Μπόγιατ συνέταξε ένα σχέδιο τηλεγραφήματος προς την πρεσβεία στην Αθήνα, το οποίο ζητούσε από τον Τάσκα να επισκεφθεί τον Ιωαννίδη και να του ζητήσει να εγκαταλείψει τα σχέδια ανατροπής του Μακαρίου ώστε να μη διαταραχθεί το στάτους κβο στην Κύπρο. Ο νεαρός τότε διπλωμάτης είχε όμως δύο σοβαρά εμπόδια να αντιμετωπίσει: την αντιπάθεια του υπουργού Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ για τον Αρχιεπίσκοπο και την αδιαφορία της ηγεσίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο ήταν απορροφημένο από τη Μέση Ανατολή και το Βιετνάμ. Οι οδηγίες προς τον Τάσκα δεν στάλθηκαν παρά μόνο αργότερα, όταν η κρίση στις σχέσεις Μακαρίου – Ιωαννίδη είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Οι πρώτες ενδείξεις για τη θύελλα

Στις 7 Ιουνίου η CIA έστειλε στην Ουάσιγκτον δύο ξεχωριστές εκθέσεις σχετικά με την Κύπρο. Η πρώτη ήταν ένα δελτίο ενημέρωσης (National Intelligence Bulletin), το οποίο προειδοποιούσε τα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης Νίξον ότι «ο Μακάριος σχεδιάζει να πιέσει για την απομάκρυνση της ελληνικής Εθνοφρουράς από την Κύπρο». Οι αμερικανοί αναλυτές γνώριζαν ότι η κίνηση αυτή του Αρχιεπισκόπου θα αποτελούσε τη σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι, ένα πραγματικό casus belli για την Αθήνα.

Την ίδια όμως ημέρα ήλθε να προστεθεί μία ακόμη έκθεση, την οποία η CIA συμπεριέλαβε στο άκρως απόρρητο ενημερωτικό δελτίο που κυκλοφορεί κάθε πρωί στον Λευκό Οίκο, το National Intelligence Daily. Η έκθεση ήταν βασισμένη σε μια συνομιλία του Ιωαννίδη με τους κκ. Εστες και Αβρακώτο και ανέφερε: «Ο Ιωαννίδης εξετάζει σοβαρά την ανατροπή του Μακαρίου… Ο Ιωαννίδης ισχυρίσθηκε ότι η Ελλάδα μπορεί να ανατρέψει τον Μακάριο μέσα σε 24 ώρες. Οι Τούρκοι θα συμφωνήσουν σιωπηλά στην απομάκρυνσή του… Ο Ιωαννίδης πρόσθεσε πως μπορεί να εξουδετερώσει τον Μακάριο μια και καλή ώστε να λύσει το Κυπριακό η Ελλάδα απευθείας με την Τουρκία».

Οι δύο αυτές εκθέσεις προκάλεσαν έντονη ανησυχία στην Ουάσιγκτον και ο κ. Μπόγιατ ζήτησε για άλλη μία φορά να σταλεί απευθείας στον κ. Ιωαννίδη το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ ήταν αντίθετες στη διατάραξη του στάτους κβο στην Κύπρο.

Ο Τάσκα έλαβε εν τέλει τις σχετικές οδηγίες από την Ουάσιγκτον αλλά όταν επιχείρησε να κλείσει ένα ραντεβού με τον δικτάτορα, αυτό δεν στάθηκε δυνατό. Ο πρέσβης απέφυγε να διευκρινίσει κατά πόσον επέδωσε το μήνυμα και ισχυρίσθηκε ότι προτιμούσε να συνομιλεί με τον πρωθυπουργό κ. Ανδρουτσόπουλο.

Η CIA συνέχισε όμως τις δικές της επαφές με τον Δ. Ιωαννίδη. Στις 20 Ιουνίου ο δικτάτορας συναντήθηκε πάλι με τους συνδέσμους του στην αμερικανική υπηρεσία. Αυτή τη φορά η συζήτηση πήρε άσχημη τροπή. Ο Ιωαννίδης υποστήριξε ότι «η συμπεριφορά του Μακαρίου άφηνε ελάχιστα περιθώρια στην Αθήνα», υπονοώντας σαφώς ότι θα προχωρούσε στο πραξικόπημα. Ο υποσταθμάρχης κ. Εστες του ανέπτυξε την άποψη ότι σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να συνυπολογίσει τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής. Στο σημείο αυτό ο Ιωαννίδης εκνευρίστηκε, κλώτσησε το τραπέζι με τον καφέ και τα νερά που βρίσκονταν μπροστά του, και απάντησε ότι οι Τούρκοι δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση να εισβάλουν και ότι, αν τολμούσαν να το κάνουν, ο ελληνικός στρατός θα εισέβαλε στην Α. Θράκη.
Ο θερμός μήνας Ιούλιος

Το βέβαιο είναι ότι ως εκείνο το σημείο ο Δ. Ιωαννίδης δεν είχε πάρει ποτέ ένα «κόκκινο φως» από την Ουάσιγκτον για το πραξικόπημα, παρά το γεγονός ότι σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις είχε αποκαλύψει τις προθέσεις του σε αμερικανούς συνομιλητές του. Η συνομιλία με τον κ. Εστες δεν μπορεί να εκληφθεί ως «κόκκινο φως», διότι επρόκειτο ουσιαστικά για φιλική κουβέντα. Αγνωστο ακόμη παραμένει το αν τις κρίσιμες εκείνες ημέρες ο Δ. Ιωαννίδης είχε άλλες προσωπικές συζητήσεις με παλιούς του γνώριμους από τη CIA, όπως ο κ. Αβρακώτος ή ο κ. Κορομηλάς που βρισκόταν μεν στο Κάιρο αλλά συνήθιζε να επισκέπτεται την Αθήνα.

Στις αρχές Ιουλίου οι φήμες για το επικείμενο πραξικόπημα δεν συμπεριλαμβάνονταν μόνο στα εμπιστευτικά δελτία των μυστικών υπηρεσιών, ακόμη και κυπριακές εφημερίδες δημοσίευαν τα σχέδια του πραξικοπήματος. Η κρίσιμη απόφαση ελήφθη όμως στις 2 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια σύσκεψης στο Πεντάγωνο με τη συμμετοχή του Ιωαννίδη, του «Προέδρου» της Δημοκρατίας στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γρηγόρη Μπονάνου κ.ά. Την ίδια πάντως ημέρα της σύσκεψης των στρατηγών η πρεσβεία των Αθηνών έστελνε ένα τηλεγράφημα με το οποίο διαβεβαίωνε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι το μήνυμα δόθηκε στον Ιωαννίδη να μην προχωρήσει στο πραξικόπημα.

Ενα από τα άλυτα μυστήρια της σκοτεινής αυτής υπόθεσης είναι το κατά πόσον ο δικτάτορας γνώριζε ήδη ότι την επομένη, 3 Ιουλίου, θα λάμβανε επιστολή του Μακαρίου η οποία απαιτούσε απομάκρυνση της Εθνοφρουράς από την Κύπρο.

Ενα δεύτερο, άλυτο, μυστήριο είναι το τι συνέβη στη διάρκεια ενός πάρτι της αμερικανικής πρεσβείας στις 3 Ιουλίου. Στενός συνεργάτης του Ιωαννίδη πλησίασε έναν πράκτορα της CIA και του είπε ότι «ο Μίμης άλλαξε γνώμη. Δεν θα τον φάει τον μπάσταρδο τελικά». Ο άνθρωπος που έδωσε την πληροφορία αυτή χαρακτηρίσθηκε στη σχετική έκθεση «μη δοκιμασμένη πηγή της υπηρεσίας (untested source)». Παρ’ όλα αυτά η πληροφορία στάλθηκε στην Ουάσιγκτον και αποτέλεσε τη βάση μιας νέας έκθεσης με ημερομηνία 14 Ιουλίου, η οποία υποστήριζε ότι ο Ιωαννίδης δεν θα προχωρούσε τελικά στο πραξικόπημα. Η εκτίμηση αυτή ενισχύθηκε εξάλλου από το γεγονός ότι ο Μακάριος δέχθηκε στις 12 Ιουλίου τον νέο αμερικανό πρέσβη στη Λευκωσία Ρότζερ Ντέιβις, ο οποίος του ανέφερε τις πληροφορίες περί πραξικοπήματος. Ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε ότι δεν τις θεωρεί σοβαρές, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ελέγχει την κατάσταση.

Τα «κανάλια» των Αμερικανών, τα ΛΟΚ και η ΚΥΠ

Η CIA είχε δύο κανάλια επαφών με το καθεστώς του Ιωαννίδη. Ενα ήταν το επίσημο μέσω του αρχηγού και υπαρχηγού της ΚΥΠ, τους αξιωματικούς Λ. Σταθόπουλο και Δ. Δουζίνα. Ο σταθμάρχης Χολτζ μαζί με τον Εστες είχαν τακτικές επαφές με την ηγεσία της ΚΥΠ, αν και συχνά παραπονούνταν γιατί ο Σταθόπουλος (σε αντίθεση με τον υπαρχηγό του) επέμενε να μιλάει αγγλικά, χωρίς όμως να ξέρει να τα χειρίζεται καλά, με αστεία μερικές φορές αποτελέσματα.

Το δεύτερο, και πιο ουσιαστικό, κανάλι περνούσε μέσα από την παραδοσιακή σχέση των ΛΟΚ, των ελλήνων καταδρομέων, με τη CIA. Από τη δεκαετία του 1950 η αμερικανική υπηρεσία είχε αναλάβει τον εξοπλισμό των ΛΟΚ και τον συντονισμό της εκπαίδευσής τους σε συνεργασία με τις αμερικανικές Special Forces (Ειδικές Δυνάμεις). Βασικός στόχος της συνεργασίας CIA και ΛΟΚ ήταν η περίφημη επιχείρηση «Stay Behind», η οποία προέβλεπε ότι σε περίπτωση εισβολής του ανατολικού μπλοκ ή κομ*****στικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα θα δημιουργείτο αντάρτικο στα βουνά με τη χρήση επικοινωνιακού εξοπλισμού, όπλων και χρημάτων που είχαν κρυφτεί εκ των προτέρων.

Αρχηγός των ΛΟΚ ήταν ο στενός προσωπικός φίλος του Ιωαννίδη ταξίαρχος Γιαννακάς. Από την πλευρά της CIA την επαφή με τα ΛΟΚ διατηρούσε ένας ακόμη ελληνοαμερικανός πράκτορας, ο Γ. Αβρακώτος.

Ο Γ. Αβρακώτος επισκεπτόταν μία φορά την εβδομάδα τουλάχιστον τον Γιαννακά στο γραφείο του στο Πεντάγωνο. Αν ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα στον Ιωαννίδη ή ο δικτάτορας ήθελε να μιλήσει μαζί του, κατέβαινε στο γραφείο του αρχηγού των ΛΟΚ για να συζητήσουν. Οταν επρόκειτο για κάποια σοβαρή υπόθεση, ανέβαινε στο Πεντάγωνο και ο υποσταθμάρχης Εστες.

Η CIA διατηρούσε τέλος επαφές και με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, αν και καλύτερη πρόσβαση στους ανώτατους αξιωματικούς είχε ο στρατιωτικός ακόλουθος Εβ Μάρντερ.

Η εκτέλεση του σχεδίου

Το σχέδιο του Ιωαννίδη εκτελέσθηκε τελικά στις 8 το πρωί της 15ης Ιουλίου με την επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο κ. Μπόγιατ θυμάται ακόμη ότι τον ξύπνησαν από το κέντρο κρίσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ γύρω στις δύο το πρωί (ώρα Αμερικής) και του ζήτησαν να έλθει να αναλάβει τον συντονισμό ομάδας εργασίας.

Πάνω στο γραφείο του θυμάται ότι βρήκε δύο εκθέσεις της CIA: ένα υπερεπείγον τηλεγράφημα που ανακοίνωνε την εκδήλωση πραξικοπήματος· και μία απόρρητη έκθεση (National Intelligence Bulletin) που έγραφε: «Ο Ιωαννίδης υιοθετεί μια μετριοπαθή γραμμή ενώ προσπαθεί να κερδίσει χρόνο στη διένεξή του με τον Μακάριο». Ο κ. Μπόγιατ αναρωτιέται ακόμη και σήμερα αν «ο Ιωαννίδης χρησιμοποίησε απλώς τη CIA για να ξεγελάσει την αμερικανική κυβέρνηση ή αν στην εξαπάτησή της συμμετείχε κάποιος ή κάποιοι μέσα από τη CIA».

Στις 12 το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ο δρ Κίσινγκερ δέχθηκε τον κύπριο πρέσβη Ν. Δημητρίου στο γραφείο του. Ο κύπριος διπλωμάτης σοκαρίσθηκε από το γεγονός ότι, αν και ο Μακάριος εθεωρείτο νεκρός, ο κ. Κίσινγκερ δεν τον συλλυπήθηκε ούτε και έδειξε ιδιαίτερη λύπη για ό,τι είχε συμβεί.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ρόμπερτ Αντερσον απέφυγε επιμελώς να καταδικάσει το πραξικόπημα και κάλεσε απλώς την Ελλάδα, την Τουρκία και τη νέα κυβέρνηση της Κύπρου να μη διαταράξουν το στάτους κβο στο νησί. Την επομένη ο Αντερσον ισχυρίσθηκε ότι «η κατάσταση στην Κύπρο είναι ρευστή και γι’ αυτό δεν τίθεται θέμα αναγνώρισης της νέας κυβέρνησης».

Πολλοί αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπως ο κ. Μπόγιατ και ο υπεύθυνος του ελληνικού desk κ. Τζον Ντέϊ, επέμεναν ότι η Ουάσιγκτον έπρεπε να καταδικάσει το πραξικόπημα και τον νέο «πρόεδρο» Νίκο Σαμψών ώστε να δώσει ένα μήνυμα στην Αγκυρα και στην Αθήνα. Ο κ. Κίσινγκερ απέρριψε την πρόταση. Ο κ. Μπόγιατ χαρακτηρίζει την απόφασή του «μέγιστο λάθος. Πίστεψε, με τον γνωστό μετερνίχειο τρόπο σκέψης του, ότι χωρίς τον Μακάριο οι δύο τοπικές δυνάμεις, η Ελλάδα και η Τουρκία, θα έλυναν μεταξύ τους μια για πάντα το Κυπριακό».

Πράγματι αυτό συνέβη τις ημέρες που ακολούθησαν το πραξικόπημα, με τη διαφορά ότι η Αγκυρα επέβαλε τη δική της λύση…

Το ΒΗΜΑ, 18/07/1999 , Σελ.: A30
Κωδικός άρθρου: B12640A301
ID: 169217

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις6 λεπτά πριν

Καλεντερίδης: «Παγίδα» η τουρκική άδεια για το καλώδιο – «Η Ελλάδα πού είναι στη Λιβύη;»

Προειδοποίηση για τους χειρισμούς στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, πρόταση για ευρωπαϊκές κυρώσεις και αιχμές για την ελληνική παρουσία στη Λιβύη...

GEOPOLITICO6 λεπτά πριν

«Αθηναϊκή δημοκρατία»: Κακομεταχειρισμένο ένδυμα ή πρόταγμα εθνικής κυριαρχίας;

Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, η επίκληση της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας από το βήμα της...

Αναλύσεις36 λεπτά πριν

Από Αυτοκρατορία… επαίτης των Ταλιμπάν: Το οικονομικό ναυάγιο του Ιράν

Πώς έφτασε το Ιράν στο σημείο όπου η προοπτική επενδύσεων από το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν θεωρείται επιτυχία;

Διεθνή1 ώρα πριν

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Le Figaro: Στο χείλος του γκρεμού η Γαλλία ετοιμάζεται για τον ερχομό της τρόικας

Η Γαλλία δεν ανήκει πλέον στον πυρήνα της ευρωζώνης, αλλά έχει μετατραπεί σε περιφερειακή χώρα που απειλεί τη σταθερότητά της....

Δημοφιλή