Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΟΙ ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Δημοσιεύτηκε στις

Βασίλης Βιλιάρδος

italy

Η σύγχυση που επικράτησε χθες, σχετικά με το ποιος κέρδισε την
πλειοψηφία, οφείλεται στο πολύπλοκο εκλογικό σύστημα (Porcellum) της
χώρας – αφού το χωρισμένο στα δύο Κοινοβούλιο, εκλέγεται με διαφορετικό τρόπο: η Βουλή των Αντιπροσώπων σε εθνικό επίπεδο, ενώ η Γερουσία σε τοπικό.

(α) Βουλή των Αντιπροσώπων: Οι εκλογές διενεργούνται σε εθνικό
επίπεδο, για συνολικά 630 έδρες. Ο ιταλικός εκλογικός νόμος εγγυάται
στο ισχυρότερο κόμμα ή συνεργασία κομμάτων, την ασφαλή πλειοψηφία στη
Βουλή των Αντιπροσώπων – αφού, με στόχο τη δημιουργία μίας σταθερής κυβέρνησης, η πλειοψηφία λαμβάνει αυτόματα τις 340 από τις 630 έδρες (το 54% περίπου).

Για τις 12 έδρες ψηφίζουν οι Ιταλοί που διαμένουν στο εξωτερικό – ενώ
εκλογικό δικαίωμα, εντός και εκτός της χώρας, έχουν όλοι όσοι έχουν
κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας τους.

(β) Γερουσία: Οι εκλογές διενεργούνται σε τοπικό επίπεδο, για
συνολικά 315 έδρες. Κάθε μία από τις 20 περιφέρειες της Ιταλίας, ανάλογα
με τον πληθυσμό της, εκλέγει έναν ορισμένο αριθμό γερουσιαστών – ενώ
εκλογικό δικαίωμα εδώ έχουν όλοι όσοι έχουν κλείσει το 25ο έτος της ηλικίας τους.

Ένα κόμμα, το οποίο εξασφαλίζει την πλειοψηφία, έστω και με μία ψήφο, λαμβάνει αυτόματα το 55% των εδρών, οι οποίες υπάρχουν στην περιφέρεια.
Συνολικά ψηφίζονται 315 γερουσιαστές – ενώ η πλειοψηφία στη Γερουσία
αποφασίζεται κυρίως από εκείνες της περιοχές, στις οποίες εκλέγονται οι
περισσότεροι Γερουσιαστές (όπως η Λομβαρδία στο Βορά και η Σικελία στο
Νότο).

Τέλος, τα κόμματα μπορούν να συμμετέχουν είτε μόνα τους, είτε μαζί
με άλλα, τόσο όσον αφορά τη Βουλή των Αντιπροσώπων, όσο και τη
Γερουσία.
Για παράδειγμα, ο Monti συμμετείχε στις εκλογές για η
Γερουσία μόνος του, ενώ στη Βουλή των Αντιπροσώπων μαζί με δύο άλλα
κόμματα.

Περαιτέρω, στη Βουλή των Αντιπροσώπων φαίνεται ότι κέρδισε την πλειοψηφία η κεντροαριστερή συνεργασία – με 29,54% των ψήφων και 340 έδρες, έναντι 29,18% της δεξιάς και 124 έδρες!

Στη Γερουσία, φαίνεται ότι κέρδισε η δεξιά, όπου μόλις με 30,72% έλαβε 116 έδρες, έναντι 31,63% της κεντροαριστεράς, αλλά με 113 έδρες!

Ουσιαστικά όμως, με κριτήριο των απόλυτο αριθμό των ψήφων, έχουμε ισοπαλία των δύο «ανταγωνιστών» – γεγονός που ίσως οδηγήσει σε μία δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Το αμιγώς αντιευρωπαϊκό κόμμα, το τρίτο κατά σειρά, δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυση του από έναν κωμικό της χώρας (!), έλαβε το 25% των ψήφων, χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο
– ενώ ο τεχνοκράτης και διορισμένος πρώην πρωθυπουργός, στέλεχος της
Goldman Sachs, αμιγώς ευρωπαϊστής, δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 10%.

Όπως φαίνεται, η Ιταλία είναι χωρισμένη στα δύο – στα τρία ίσως,
οπότε η δυνατότητα της να κυβερνηθεί από ένα κόμμα, παρά τον εκλογικό
της νόμο (ο οποίος ουσιαστικά έχει επιλεχθεί για να εξασφαλίζει μία
σταθερή κυβέρνηση), δεν είναι καθόλου σίγουρες.

Ολοκληρώνοντας, ο κίνδυνος για την Ευρωζώνη είναι εξαιρετικά
αυξημένος – γεγονός που αποδείχθηκε από την χθεσινή κατάρρευση της
ισοτιμίας του ευρώ, παρά το ότι η ΕΚΤ είναι η κεντρική τράπεζα της δυτικής τρόικας, η οποία «τυπώνει» τα λιγότερα χρήματα, με το υψηλότερο βασικό επιτόκιο. Έχοντας δε ανέκαθεν την άποψη ότι,

(α) Η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στο ευρώ, αφού μπήκε δεν έκανε τα απαιτούμενα, σήμερα είναι εγκλωβισμένη, ενώ η μονομερής έξοδος της θα ήταν αυτοκτονία,

(β) Η καλύτερη λύση θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην προ ευρώ εποχή (1999, άρθρο μας),
επειδή είναι αδύνατη η επιβίωση ενός κοινού νομίσματος σε έναν μη
άριστο νομισματικό χώρο – πόσο μάλλον με τόσο μεγάλες οικονομικές
διαφορές και ασυμμετρίες,

είναι ίσως η κατάλληλη εποχή για να επανεξετασθεί το θέμα – πριν
είναι ακόμη πάρα πολύ αργά για όλα τα κράτη, συμπεριλαμβανομένης της
Γερμανίας.

Στα πλαίσια αυτά, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση της πατρίδας μας (ελπίζουμε
να μην είναι αληθείς οι διαδόσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο αρχηγός της
αντιπολίτευσης δεν έχει καν πτυχίο Πανεπιστημίου
) οφείλουν να συνεργασθούν στενά μεταξύ τους – αφού, η ευρύτερη εξωτερική πολιτική μίας χώρας, είναι αδιανόητο να έχει κομματικά σύνορα. 

Βασίλης Βιλιάρδος 

Αθήνα, 26. Φεβρουαρίου 2013

Γενικά θέματα

Ιράν σε ΗΠΑ: Ένας νέος πόλεμος θα είναι μεγαλύτερος από τον προηγούμενο

Το Ιράν προειδοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μία ενδεχόμενη επανάληψη των εχθροπραξιών κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μεγαλύτερης διάρκειας σύρραξη σε σχέση με την προηγούμενη απαντώντας στην ανανέωση των απειλών του Ντόναλντ Τραμπ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Το Ιράν προειδοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μία ενδεχόμενη επανάληψη των εχθροπραξιών κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μεγαλύτερης διάρκειας σύρραξη σε σχέση με την προηγούμενη απαντώντας στην ανανέωση των απειλών του Ντόναλντ Τραμπ.

«Ενας νέος πόλεμος θα μπορούσε να είναι μακρύτερος από τον προηγούμενο και ο αμερικανός πρόεδρος δεν θα ήταν τότε σε θέση να ορίσει την χρονική στιγμή ή τους όρους» της κατάπαυσης των εχθροπραξιών, προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού Μοχαμάντ Ακραμίνια σε δηλώσεις που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση.

Ταυτόχρονα από την Μανάμα, υψηλόβαθμος αξιωματούχος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δήλωσε ότι οι διπλωματικές προσπάθειες που καταβάλλονται θα επιτρέψουν την αποφυγή της επανάληψης των εχθροπραξιών ανάμεσα στην Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον προσθέτοντας ωστόσο ότι η χώρα του «είναι έτοιμη για το χειρότερο».

«Ελπίζουμε σε μία διπλωματική επιτυχία, διότι δεν είναι προς το συμφέρον της περιοχής (…) να ζήσει έναν νέο κύκλο σύγκρουσης. Αλλά το έχουμε ήδη δείξει κατά το παρελθόν, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το χειρότερο», δήλωσε ο διπλωμάτης σύμβουλος του προέδρου των Εμιράτων Ανουάρ Γκαργκάς κατά την διάρκεια διάσκεψης στην Μανάμα.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

«Τα ονόματα και η ιστορία δεν βυθίζονται με τορπίλες»: Ο πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα» απαντά για τη βύθιση του πλοίου

Ο ναύαρχος Στέλιος Φενέκος, πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα», παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που προκλήθηκε από τη βύθιση του παροπλισμένου πλοίου που έφερε το ιστορικό όνομα, εκφράζοντας τη διαφωνία του με τον τρόπο που παρουσιάστηκε το γεγονός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ο ναύαρχος Στέλιος Φενέκος, πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας «Μπουμπουλίνα», παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που προκλήθηκε από τη βύθιση του παροπλισμένου πλοίου που έφερε το ιστορικό όνομα, εκφράζοντας τη διαφωνία του με τον τρόπο που παρουσιάστηκε το γεγονός.

Ο Στέλιος Φενέκος τονίζει ότι δεν βυθίστηκε η ιστορική πολεμική μονάδα, αλλά ένα παροπλισμένο σκάφος που κάποτε έφερε το συγκεκριμένο όνομα. Όπως εξηγεί, η ταυτότητα ενός πολεμικού πλοίου παύει να υφίσταται με τον παροπλισμό του, όταν ολοκληρώνεται η ενεργός υπηρεσιακή του πορεία και αφαιρούνται τα διακριτικά του.

Παράλληλα, αναφέρεται στη συμβολική και ιστορική σημασία του ονόματος της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, ασκώντας κριτική στην επικοινωνιακή παρουσίαση της βύθισης και υπογραμμίζοντας την ανάγκη προστασίας της ναυτικής παράδοσης και της ιστορικής συνέχειας του Πολεμικού Ναυτικού.

«Τα πολεμικά πλοία παροπλίζονται. Τα σκαριά βυθίζονται. Τα ονόματα, η ιστορία και η ναυτική παράδοση δεν βυθίζονται με καμία τορπίλη», καταλήγει στην παρέμβασή του.
Αναλυτικά η ανάρτηση:

Η θεσμική ταυτότητα των πολεμικών πλοίων και ο σεβασμός στη ναυτική ιστορία και παράδοση είναι θεμελιώδεις αξίες στο Π.Ν.

Τις τελευταίες ημέρες διαβάσαμε και ακούσαμε επανειλημμένα ότι «το Πολεμικό Ναυτικό βύθισε τη φρεγάτα Μπουμπουλίνα». Εντυπωσιακές εικόνες από βολές βλημάτων και τορπίλης συνόδευσαν δημοσιεύματα που παρουσίαζαν τη βύθιση ως επιχειρησιακό επίτευγμα.

Ως πρώτος κυβερνήτης της φρεγάτας ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ, αισθάνομαι την ανάγκη να επισημάνω ένα σοβαρό σφάλμα θεσμικής αντίληψης και επικοινωνιακής παρουσίασης.

Δεν βυθίστηκε η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ. Βυθίστηκε ένα παροπλισμένο σκάφος που κάποτε έφερε αυτό το ιστορικό όνομα.

Ένα πολεμικό πλοίο είναι Ναυτική μονάδα με όνομα, πολεμική σημαία, κυβερνήτη, πλήρωμα, αποστολή και ιστορία. Η ύψωση της Σημαίας σηματοδοτεί την ένταξή του στον Στόλο και η οριστική υποστολή της ολοκληρώνει την ενεργό υπηρεσιακή της υπόσταση.

Κατά την τελετή παροπλισμού, στις 18 Φεβρουαρίου 2013, δεν υποστάλθηκε απλώς η πολεμική σημαία. Αφαιρέθηκαν οι πινακίδες με το όνομα του πλοίου και τα χρυσά γράμματά του αποδόθηκαν συμβολικά στους κυβερνήτες που το κυβέρνησαν, αρχής γενομένης από το «Μ», που δόθηκε σε εμένα ως πρώτο κυβερνήτη.

Το σκαρί παρέμενε. Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ως πολεμική μονάδα είχε ολοκληρώσει την αποστολή της.

Υπάρχει και μια βαθύτερη ιστορική διάσταση. Η Φρεγάτα ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ήταν η μοναδική μονάδα κρούσεως του Στόλου με γυναικείο όνομα, τιμώντας τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, μια εμβληματική ναυτική προσωπικότητα της Ελληνικής Επανάστασης, με διεθνή αναγνώριση για τα γυναικεία κινηματα της εποχής και αργότερα.

Σύμφωνα μάλιστα με την ευρέως καταγεγραμμένη ιστορική παράδοση, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της απένειμε τον τιμητικό τίτλο του ναυάρχου του Ρωσικού στόλου και ένα μογγολικό σπαθί.
Το ευτράπελο είναι ότι το 2018, σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, επί υπουργίας Πάνου Καμμένου, η ελληνική πολιτεία επέλεξε να της απονείμει τον βαθμό του υποναυάρχου επί τιμή. Μια επικοινωνιακά προβεβλημένη αναγνώριση, με βαθμό κατώτερο από εκείνον που της αποδίδει η ιστορική παράδοση. Σημιεωτεόν ότι οι βαθμοί αναγνωρίζονται μεταξύ των Πολεμικών Ναυτικών διαφορετικών χωρών!
Δεν αμφισβητώ την επιχειρησιακή αξία της χρησιμοποίησης παροπλισμένων σκαφών ως στόχων. Αμφισβητώ όμως την επιπολαιότητα με την οποία παρουσιάζεται ότι «βυθίστηκε η Μπουμπουλίνα» ή οποιοδήποτε άλλο πλοίο με αναφορά στο ιστορικό όνομα που έφερε πριν τον παροπλισμό.
Το Πολεμικό Ναυτικό οφείλει πρώτο να προστατεύει την ιστορική συνέχεια των ονομάτων του και να αποτρέπει τέτοιους εσφαλμένους συμβολισμούς.

Στον βυθό κατέληξε ένα παροπλισμένο σκαρί. Όχι η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.

Τα πολεμικά πλοία παροπλίζονται. Τα σκαριά βυθίζονται. Τα ονόματα, η ιστορία και η ναυτική παράδοση δεν βυθίζονται με καμία τορπίλη.

newsbomb.gr
Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η «κατάρα» των Κένεντι: Μια ιστορία γεμάτη θανάτους, δολοφονίες και ανατροπές

Εδώ και δεκαετίες, οι αλλεπάλληλες τραγωδίες που έπληξαν την οικογένεια τροφοδοτούν τον μύθο της λεγόμενης «κατάρας των Κένεντι». Από τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 μέχρι τον θάνατο του γιου του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1999, η οικογένεια βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο γεγονότων που συγκλόνισαν την αμερικανική κοινή γνώμη.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Δολοφονίες, αεροπορικά δυστυχήματα, πρόωροι θάνατοι και οικογενειακά δράματα συνθέτουν τη σκοτεινή ιστορία των Κένεντι, μιας από τις ισχυρότερες και πιο αναγνωρίσιμες πολιτικές δυναστείες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στις 21 Σεπτεμβρίου, η Κάιλ Κένεντι, μία από τις 34 εγγονές και τους εγγονούς του Ρόμπερτ Φ. «Μπόμπι» Κένεντι και της Έθελ Κένεντι, πέθανε στο σπίτι της στο Γουέστγουντ της Μασαχουσέτης, σύμφωνα με την αναγγελία του θανάτου της.

Εδώ και δεκαετίες, οι αλλεπάλληλες τραγωδίες που έπληξαν την οικογένεια τροφοδοτούν τον μύθο της λεγόμενης «κατάρας των Κένεντι». Από τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 μέχρι τον θάνατο του γιου του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1999, η οικογένεια βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο γεγονότων που συγκλόνισαν την αμερικανική κοινή γνώμη.

Παρά τη δημοτικότητα του συγκεκριμένου μύθου, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να συνδέουν τις τραγωδίες με κάποιον ανεξήγητο μηχανισμό ή μια πραγματική κατάρα.

Πώς γεννήθηκε ο μύθος της «κατάρας των Κένεντι»

Η ιστορία των τραγωδιών της οικογένειας ξεκινά αρκετά χρόνια πριν από την προεδρία του Τζον Κένεντι. Ο επιχειρηματίας και διπλωμάτης Τζόζεφ Κένεντι και η σύζυγός του, Ρόουζ, απέκτησαν εννέα παιδιά, αρκετά από τα οποία βίωσαν σοβαρές προσωπικές δοκιμασίες.

Το πρώτο μεγάλο πλήγμα ήρθε το 1944, όταν ο πρωτότοκος γιος τους, Τζόζεφ Κένεντι Τζούνιορ, σκοτώθηκε σε ηλικία 29 ετών κατά τη διάρκεια στρατιωτικής αποστολής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε εξερράγη πάνω από την Αγγλία.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1948, η κόρη τους, Κάθλιν Κένεντι, έχασε τη ζωή της σε αεροπορικό δυστύχημα στη Γαλλία, σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ο όρος «κατάρα» απέκτησε ιδιαίτερη δημοσιότητα το 1969, μετά το δυστύχημα στο Τσαπακουίντικ, στο οποίο ενεπλάκη ο γερουσιαστής Τεντ Κένεντι.

Οι δολοφονίες του Τζον και του Ρόμπερτ Κένεντι

Η πιο εμβληματική τραγωδία σημειώθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963, όταν ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, 35ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δολοφονήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, ενώ επέβαινε σε ανοιχτή προεδρική λιμουζίνα μαζί με τη σύζυγό του, Τζάκι.

Ο 46χρονος πρόεδρος δέχθηκε θανάσιμα πυρά, με τη δολοφονία του να προκαλεί παγκόσμιο σοκ. Ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ συνελήφθη ως ύποπτος, αλλά δολοφονήθηκε δύο ημέρες αργότερα, πριν οδηγηθεί σε δίκη.

Πέντε χρόνια αργότερα, η οικογένεια βίωσε ακόμη μία πολιτική δολοφονία. Στις 5 Ιουνίου 1968, ο Ρόμπερτ «Μπόμπι» Κένεντι, αδελφός του Τζον και υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών, δέχθηκε πυροβολισμούς στο ξενοδοχείο Ambassador του Λος Άντζελες, λίγο μετά τη νίκη του στις προκριματικές εκλογές της Καλιφόρνιας. Ο Ρόμπερτ υπέκυψε στα τραύματά του την επόμενη ημέρα, σε ηλικία 42 ετών.

Τα αεροπορικά δυστυχήματα που σημάδεψαν την οικογένεια

Τα αεροπορικά δυστυχήματα αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κεφάλαια της ιστορίας των Κένεντι. Εκτός από τους θανάτους του Τζόζεφ Κένεντι Τζούνιορ και της Κάθλιν Κένεντι, ένα ακόμη σοβαρό περιστατικό σημειώθηκε το 1964, όταν ο Τεντ Κένεντι επέζησε από συντριβή αεροσκάφους, στην οποία έχασαν τη ζωή τους δύο άνθρωποι.

Η τραγωδία που αναζωπύρωσε με ιδιαίτερη ένταση τη συζήτηση για την υποτιθέμενη κατάρα σημειώθηκε στις 16 Ιουλίου 1999.

Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι Τζούνιορ, γιος του δολοφονημένου προέδρου, σκοτώθηκε όταν το μικρό αεροσκάφος που πιλοτάριζε συνετρίβη στον Ατλαντικό Ωκεανό, κοντά στο νησί Μάρθας Βίνγιαρντ.

Μαζί του έχασαν τη ζωή τους η σύζυγός του, Κάρολιν Μπεσέτ, και η αδελφή της, Λόρεν. ο Κένεντι Τζούνιορ ήταν μόλις 38 ετών.

Η έρευνα των αμερικανικών αρχών απέδωσε το δυστύχημα σε αποπροσανατολισμό του πιλότου, λόγω της περιορισμένης ορατότητας και των συνθηκών πτήσης.

Οι υπόλοιπες τραγωδίες της οικογένειας

Οι δοκιμασίες της οικογένειας Κένεντι δεν περιορίστηκαν στις δολοφονίες και στα αεροπορικά δυστυχήματα.

Το 1941, η Ρόζμαρι Κένεντι υποβλήθηκε σε λοβοτομή, με απόφαση του πατέρα της. Η επέμβαση προκάλεσε σοβαρές και μόνιμες βλάβες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί φροντίδα για το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής της.

Το 1969, ο Τεντ Κένεντι ενεπλάκη στο δυστύχημα του Τσαπακουίντικ. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε έπεσε από γέφυρα και κατέληξε στο νερό, με αποτέλεσμα να πνιγεί η 28χρονη συνεπιβάτιδά του, Μέρι Τζο Κοπέκνι. Ο ίδιος επέζησε, αλλά καθυστέρησε να ειδοποιήσει τις αρχές, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και έπληξε την πολιτική του εικόνα.

Οι απώλειες συνεχίστηκαν και τις επόμενες δεκαετίες. Το 1984, ο Ντέιβιντ Κένεντι, γιος του Ρόμπερτ, πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών σε ηλικία 28 ετών. Το 1997, ο αδελφός του, Μάικλ Κένεντι, σκοτώθηκε σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια σκι στο Κολοράντο.

Το 2019, η 22χρονη Σίρσα Κένεντι Χιλ πέθανε από υπερβολική δόση ουσιών, η οποία χαρακτηρίστηκε τυχαία. Έναν χρόνο αργότερα, το 2020, η Μέιβ Κένεντι ΜακΚιν και ο οκτάχρονος γιος της, Γκίντεον, πνίγηκαν σε δυστύχημα με κανό.

Οι τραγωδίες αυτές, μαζί με άλλες απώλειες που έπληξαν μέλη και απογόνους της οικογένειας, ενίσχυσαν τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη λεγόμενη «κατάρα των Κένεντι».

Η ιστορική συνάντηση του Τζον Κένεντι με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο

Η ιστορία της οικογένειας Κένεντι συνδέεται και με την Κύπρο, μέσα από την ιστορική συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Τζον Φ. Κένεντι με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄, στην Ουάσιγκτον, τον Ιούνιο του 1962.

Η επίσκεψη του Μακαρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε στις 5 και 6 Ιουνίου 1962, σε μια κρίσιμη περίοδο για το νεοσύστατο κυπριακό κράτος. Η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της το 1960, αντιμετώπιζε ήδη σοβαρές πολιτικές και συνταγματικές προκλήσεις, οι οποίες συνδέονταν με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και τη λειτουργία του νέου κρατικού συστήματος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιδίωκε τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στις προσπάθειές του για τροποποίηση συγκεκριμένων διατάξεων του Συντάγματος. Στο πλαίσιο αυτό, συζήτησε με τον πρόεδρο Κένεντι τις προτάσεις του για αλλαγές σε 13 συνταγματικά άρθρα, με στόχο, όπως υποστήριζε η κυπριακή πλευρά, την ομαλότερη λειτουργία του κράτους.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κένεντι βρισκόταν στο τιμόνι των Ηνωμένων Πολιτειών και η Κύπρος προσπαθούσε να εδραιώσει τη θέση της στη διεθνή σκηνή, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα τις δυσκολίες που συνόδευαν τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της.

slpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις11 λεπτά πριν

Το υπαρξιακό στοίχημα του Ελληνισμού: Από το συγκεντρωτικό κράτος της Αθήνας στον πολυκεντρισμό και την αποκέντρωση

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα υπαρξιακό αδιέξοδο, που δεν εξαντλείται στο δημογραφικό, στην οικονομία ή στις γεωπολιτικές πιέσεις. Βρίσκεται στον τρόπο...

Διεθνή1 ώρα πριν

Παρουσίαση του επετειακού τόμου «Βαρθολομαίος: 35 χρόνια πατριαρχίας» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση

Το Γραφείο Εκπροσωπήσεως του Οικουµενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, οι εκδόσεις Ακρίτας, το Οικουµενικό Ινστιτούτο Huffington στη Βοστώνη και η Ελληνοαµερικανική...

Διεθνή2 ώρες πριν

Mήνυμα της πρέσβειρας του Ισραήλ: «Καταδικάζουμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο – Σεβόμαστε την κυριαρχία της Ελλάδας»

Στην ανάρτηση αναφέρεται ότι, στο πλαίσιο της συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, οι δύο χώρες επιχείρησαν να καθορίσουν θαλάσσια σύνορα,...

Διεθνή2 ώρες πριν

Έρευνα για τρομοκρατία διατάσσει η Μόσχα μετά το ουκρανικό πλήγμα σε ρωσική βιομηχανική εγκατάσταση

Μετά την ουκρανική επίθεση σε μια «βιομηχανική επιχείρηση» στην περιφέρεια του Νίζνι Νόβγκοροντ, η οποία βρίσκεται περίπου 400 χιλιομέτρων ανατολικά...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα από το 73,9% των Ελλήνων! «Ποντίστε τώρα το καλώδιο, ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία»

Μία σαφή εικόνα για τη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις τουρκικές παρεμβάσεις και την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της...

Δημοφιλή