Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Πρέσβης του Αζερμπαϊτζάν μιλάει για την Πρώτη Δημοκρατία της χώρας

Δημοσιεύτηκε στις

Συνέντευξη του κυρίου Rahman Mustafayev στο vima.gr με την ευκαιρία της εθνικής εορτής
Ο Πρέσβης του Αζερμπαϊτζάν στην Ελλάδα, κ. Rahman Mustafayev
Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Δημοκρατίας στο Αζερμπαϊτζάν, ο πρέσβης της χώρας στην Ελλάδα, κ. Rahman Mustafayev μιλάει στο vima.gr για την πρώτη Δημοκρατία στην Ανατολή. 
– κύριε Πρέσβη, στις 28 Μαΐου το Αζερμπαϊτζάν γιορτάζει την εθνική εορτή, την Ημέρα της Δημοκρατίας. Πείτε μας λίγα λόγια για την ημερομηνία αυτή.

Η Ημέρα της Δημοκρατίας είναι η κύρια επίσημη αργία στη χώρα μας. Την ημέρα αυτή γιορτάζεται επισήμως η επέτειος της ανακήρυξης της Πρώτης Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, την 28 Μαΐου 1918.

Η Δημοκρατία αυτή αποτέλεσε την πρώτη κοσμική δημοκρατική χώρα στη μουσουλμανική Ανατολή. Επιπλέον, ήταν η πρώτη Δημοκρατία στην Ανατολή με πολυκομματικό κοινοβούλιο, που είχε 10 παρατάξεις που αντιπροσώπευαν τα έξι κυριότερα πολιτικά κόμματα και όλες τις κυριότερες εθνικές μειονότητες της χώρας, δηλαδή τη Ρώσικη, τη Γερμανική, την Αρμενική, την Πολωνική, την Εβραϊκή και τη Γεωργιανή.
Με την ευκαιρία, ο νόμος για τις κοινοβουλευτικές εκλογές από τις 19 Νοεμβρίου 1918 έδωσε στις γυναίκες ίσα δικαιώματα ψήφου με τους άνδρες, για πρώτη φορά στον μουσουλμανικό κόσμο. Ακόμα και στην Ευρώπη εκείνη την εποχή υπήρχαν λίγες χώρες όπου η αρχή αυτή κατοχυρωνόταν από το δίκαιο.
– Πώς ήταν δυνατόν στο μουσουλμανικό Αζερμπαϊτζάν να εμφανίστηκε μια Δημοκρατία με πολυκομματικό κοινοβούλιο όπου οι γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου;
Είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Πράγματι, από την ένταξή του στη Ρωσική Αυτοκρατορία στις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και το 1918 – δηλαδή για σχεδόν εκατό χρόνια – το Αζερμπαϊτζάν έχει κυρίως χρησιμοποιηθεί ως  βάση που παρείχε πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, για την ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας.
Παρά το γεγονός ότι οι Αζέροι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της Ρωσικής Υπερκαυκασίας και τη βάση της οικονομίας της, η Καυκάσια διοίκηση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας περιόριζε την πρόσβαση των Αζέρων σε δημόσιες υπηρεσίες, στις οικονομικές και εμπορικές δραστηριότητες, στην εκπαίδευση, στη στρατιωτική θητεία, δίνοντας προτεραιότητα στους Αρμένιους και τους Γεωργιανούς.
Τα Αζερικά εδάφη του Νοτίου Καυκάσου κατοικήθηκαν στην πλειοψηφία τους από τους Αρμένιους μετανάστες που προήλθαν  από την Οθωμανική και Περσική αυτοκρατορία. Σύμφωνα με την επίσημη ρωσική στατιστική αρχή, στις αρχές του 19ου αιώνα, στα προσαρτημένα από την Ρωσία εδάφη του Αζερμπαϊτζάν, ζούσαν λιγότεροι από 10 χιλιάδες Αρμένιοι, ενώ το 1846 υπήρχαν ήδη 200.000  και το 1897 υπήρχαν πάνω από 1,1 εκατομμύρια άτομα.
Ταυτόχρονα, η ένταξη στη Ρωσική Αυτοκρατορία – σε μία από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές δυνάμεις – επέτρεψε στους Αζέρους να χρησιμοποιούν τα επιτεύγματα της ρωσικής επιστήμης και του πολιτισμού, όσο και τις ευρωπαϊκές αξίες, την εμπειρία και τη γνώση. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, χάρη στις προσπάθειες των ντόπιων διανοουμένων, αναπτυσσόταν ενεργά ο Αζερικός πολιτισμός και η τέχνη, η γλώσσα και η λογοτεχνία, η δημοσιογραφία. Το 1847 στο Μπακού άνοιξε το πρώτο στην Ανατολή εκπαιδευτικό ίδρυμα για γυναίκες, το 1873  ιδρύθηκε το Εθνικό Θέατρο, το 1875 κυκλοφόρησε η εθνική εφημερίδα. Το 1908 δημιουργήθηκε από τον Αζέρο συνθέτη, Uzeyir Hajibeyli, η όπερα “Λεϊλί και Μετζνούν”, με την οποία ξεκίνησε η ιστορία της όπερας σε όλη την μουσουλμανική Ανατολή.
Ως αποτέλεσμα, στα τέλη του 19ου αιώνα, το Μπακού έγινε όχι μόνο το μεγαλύτερο πετρελαϊκό και βιομηχανικό κέντρο, αλλά και το πολιτιστικό κέντρο της Ρωσίας .
Οι ηγέτες της Πρώτης Δημοκρατίας, ανάμεσα τους ο επικεφαλής του Κοινοβουλίου Topchibashev, ο πρώτος πρωθυπουργός Khan-Khoyski, ο επικεφαλής του ηγετικού κόμματος “Musavat” Rasulzade και οι άλλοι εκπρόσωποι της, σπούδασαν στα κορυφαία Ρωσικά και Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και  απέκτησαν πολιτική εμπειρία στο Κοινοβούλιο και τα πολιτικά κόμματα της Ρωσίας. Παρεμπιπτόντως, οι Αζέροι πολιτικοί και βουλευτές διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στο Ρωσικό μουσουλμανικό κίνημα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος ιστορικός Vincent Fournier έγραψε στο βιβλίο του, που δημοσιεύθηκε στο Παρίσι το 1992, ότι ο Topchibashev “έθεσε τα θεμέλια για μια ριζική αναδιάρθρωση της εθνικής συνείδησης των Ρώσων μουσουλμάνων“.
Στις αρχές του 20ου αιώνα στην κοινωνία του Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκαν τα ιδεολογικά κινήματα του φιλελευθερισμού και του  σοσιαλισμού  που μαζί με τον εθνικισμό και τον Ισλαμισμό αποτέλεσαν τη βάση της κοσμικής ιδεολογίας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Έτσι, οι Αζέροι ήταν προετοιμασμένοι στην προκήρυξη της ανεξαρτησίας τόσο οικονομικά και πολιτικά  όσο και πολιτισμικά και πνευματικά.
– Ποια ήταν η τύχη της Πρώτης Δημοκρατίας ;
Δυστυχώς, η Πρώτη Δημοκρατία είχε μια σύντομη ζωή – μόλις 23 μήνες. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κατάφερε να κάνει πολλά. Στις 7 Δεκεμβρίου ξεκίνησε να λειτουργεί το Κοινοβούλιο, το οποίο μέσα σε 17 μήνες ενέκρινε 230 νόμους. Δημιουργήθηκε ο εθνικός κρατικός μηχανισμός και ο στρατός ενώ το 1919 άνοιξε η Φιλαρμονική και το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού. Το Αζερμπαϊτζάν απέκτησε την κυριαρχία επί του πετρελαίου του, τα έσοδα του οποίου χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον της εθνικής οικονομίας, της επιστήμης και της εκπαίδευσης. Μεταξύ των άλλων, οι Αζέροι φοιτητές απέκτησαν τη δυνατότητα να σπουδάσουν σε έγκριτα πανεπιστήμια της Ευρώπης.
Στο εξωτερικό άνοιξαν οι Πρεσβείες του Αζερμπαϊτζάν, ενώ στο Μπακού λειτουργούσαν διπλωματικές και προξενικές αρχές των κορυφαίων χωρών του κόσμου, ανάμεσα τους και η Ελλάδα. Ο στόχος της εξωτερικής πολιτικής της νεαρής Δημοκρατίας ήταν να εξασφαλιστεί η αναγνώριση της στη Συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων (1919-1920), η ανάπτυξη των σχέσεων με τις γειτονικές χώρες και με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Στις αρχές του 1920 ξεκίνησαν εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία, την Ιταλία, το Ιράν και άλλες χώρες.
Ήταν ένα κράτος που αναζητούσε την ειρήνη και την πρόοδο και ως εκ τούτου τιμόταν ιδιαίτερα από  ευρωπαίους εκπροσώπους. Για παράδειγμα, ο διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ στο Μπακού, Βρετανός στρατηγός Thomson, το Νοέμβριο του 1918, στο τηλεγράφημά του στο Λονδίνο σημείωσε ότι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, Khan Khoyski, είναι “ένας ευφυής άνθρωπος, δικηγόρος, που δημιούργησε με δεξιοτεχνία την ιδανική δομή του κράτους,  την καλύτερη από όλες που γνωρίζουμε στον Καύκασο“. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1919 ο Βρετανός στρατιωτικός δημοσιογράφος Scotland Liddell, απεσταλμένος στο Μπακού, έγραψε σε άρθρο του ότι “το κράτος του Αζερμπαϊτζάν αποτελεί σήμερα ένα παράδειγμα για όλους τους άλλους λαούς της Υπερκαυκασίας“. Ο Oliver Wardrop, Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας στον Καύκασο, ανέφερε στο Λονδίνο στις 2 Οκτωβρίου του 1919 για τους  υπουργούς της κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν: “Τα πάνε καλά με τη δουλειά τους. Όπως όλοι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι, θέλουν να πάρουν τη θέση τους σε ένα καινούργιο κόσμο που χτίζεται“.
Την ίδια στιγμή, όσον αφορά την Αρμενία, παρά τα συναισθήματα της χριστιανικής αλληλεγγύης με αυτήν και την ισχυρή αρμενική προπαγάνδα στην Ευρώπη, η στάση της Βρετανίας απέναντι της ήταν αρνητική. Απαντώντας στην έκκληση των αρμένιων ηγετών να στηρίξουν τη δημιουργία της “Μεγάλης Αρμενίας”  από “τη Μεσόγειο μέχρι την Κασπία Θάλασσα,” ο επικεφαλής της βρετανικής διπλωματίας, Λόρδος George Curzon, δήλωσε τον Ιούνιο του 1920 τα εξής: “Περιμένουμε από σας τη συγκεκριμένη εποικοδομητική διοικητική δουλειά στο εσωτερικό της χώρας και όχι σκέτη εξωτερική πολιτική που βασίζεται αποκλειστικά στην προπαγάνδα και τη ζητιανιά“.
4. Ποιοι ήταν οι λόγοι της πτώσης της Δημοκρατίας;
Δυστυχώς, η Ανεξαρτησία δε σώθηκε – στις 28 Απριλίου 1920 το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν καταλήφθηκε από τον 11ο Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ρωσίας των Μπολσεβίκων. Πως φτάσαμε όμως σε αυτό το σημείο;
Πρώτα απ ‘όλα, κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου 1918 – 1920, το Αζερμπαϊτζάν βρισκόταν στη μέση της σφοδρής διαμάχης ανάμεσα στη Σοβιετική Ρωσία και τις χώρες της Αντάντ για το πετρέλαιο του Μπακού και την επιρροή στον Καύκασο. Η διαμάχη αυτή, που είχε και διπλωματικό και στρατιωτικό χαρακτήρα, έκανε πιο αδύναμη τη νεαρή Δημοκρατία.
 Επιπλέον, από τα μέσα του 1918, η Αρμενία διεξήγε συνεχώς επιθέσεις στις παραμεθόριες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν, με σκοπό να του αποσπάσει το Ναχιτσεβάν, το Καραμπάχ και το Ζανγκεζούρ, των οποίων η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Αζέροι.
Και είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι στο Μπακού οι ντόπιοι κομμουνιστές ανέπτυσσαν την πολύ ενεργή ανατρεπτική δραστηριότητα με την υποστήριξη της μπολσεβίκικης κυβέρνησης της Μόσχας καθώς και των Αρμενικών εθνικιστικών οργανώσεων. Ο διοικητής των βρετανικών στρατευμάτων στα Βαλκάνια, στρατηγός Milne, σημείωσε σχετικά με το θέμα αυτό: “Ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση δημιουργούν οι Αρμένιοι του Μπακού… στηρίζουν τις διεκδικήσεις της Ρωσίας εις βάρος του Αζερμπαϊτζάν. Ο μοναδικός τους σκοπός είναι να βλάψουν τους Αζέρους, χέρι-χέρι με το Ρωσικό Εθνικό Συμβούλιο“.
Αλλά ο κύριος λόγος της πτώσης της Πρώτης Δημοκρατίας ήταν ότι την ανεξαρτησία της δεν μπορούσε να δεχθεί η Σοβιετική Ρωσία. Μόλις μια εβδομάδα μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ρωσίας, ο Λένιν, έγραψε στους συναδέλφους του στο Μπακού την ακόλουθη επιστολή: “… να προετοιμαστείτε πλήρως να κάψετε εντελώς το Μπακού“. Δηλαδή ήταν έτοιμος να καταστρέψει την πόλη και τους κατοίκους της, ώστε το πετρέλαιο του Μπακού να μην πάει στην ανεξάρτητη κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν. Σε απάντηση σε αυτή την τρομερή έκκληση, στις 23 Ιουνίου του 1918, ο ηγέτης των κομμουνιστών του Μπακού, Αρμένιος στην καταγωγή, Stepan Shaumyan, έγραψε: “Αν δεν καταφέρουμε να κρατήσουμε το Μπακού, θα ακολουθήσουμε τη συνταγή σας“. Ενώ ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Chicherin, το Ιούνιο 1918, στο τηλεγράφημα του προς τον Πρέσβη του στο Βερολίνο, Joffe, έγραψε ότι “απορρίπτουμε αυτές τις γελοίες Δημοκρατίες“.
Οι μπολσεβίκοι έβλεπαν το πετρέλαιο του Μπακού ως τη βάση της ρωσικής οικονομίας, ειδικότερα μετά τη σημαντική αποδυνάμωση της Σοβιετικής Ρωσίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο. Αλλά υπήρχαν και οι άλλοι λόγοι: ο έλεγχος του Μπακού και του Αζερμπαϊτζάν εξασφάλιζε τον έλεγχο επί του Καυκάσου, της Κασπίας Θάλασσας, παρείχε την πρόσβαση στην Τουρκία και το Ιράν  καθώς και στην Κεντρική Ασία. Έτσι, η γεωπολιτική σημασία του Αζερμπαϊτζάν ήταν τεράστια.
 – Και ποια ήταν η θέση των Μεγάλων Δυνάμεων;
Κατά την περίοδο από το 1918 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας των 1920 η θέση των τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων – των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας – όσον αφορά την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν αλλάζει ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στη Σοβιετική Ρωσία.
Κατά το πρώτο στάδιο – από τα τέλη του 1917 έως τον Νοέμβριο του 1919 – οι χώρες της Αντάντ υπολόγιζαν ότι το κομμουνιστικό καθεστώς στη Ρωσία θα πέσει. Για το λόγο αυτό, στήριζαν στρατιωτικά και πολιτικά την αντιπολίτευση στη Ρωσία, δηλαδή τη  Λευκή Φρουρά, ενώ ο διαχωρισμός των άλλων Δημοκρατιών από τη  Ρωσία δεν ήταν ανάμεσα στους στόχους τους.
Στα τέλη του 1919 – αρχές του 1920, όταν στη Σοβιετική Ρωσία η αντιπολίτευση υπέστη τη στρατιωτική ήττα και το κομμουνιστικό καθεστώς της Ρωσίας απείλησε τις θέσεις του Λονδίνου και του Παρισιού στη Μέση Ανατολή, η διάθεση των συμμάχων άλλαξε. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Ιταλία αποφάσισαν να στηρίξουν de facto την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν και της Γεωργίας – και το έκαναν στις 11 Ιανουαρίου 1920 κατά τη Συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων (η Ιαπωνία προσχώρησε στην εν λόγω απόφαση στις 7 Φεβρουαρίου).
Αλλά από την άνοιξη του 1920 έγινε φανερό ότι οι χώρες αυτές δεν είχαν τη δυνατότητα να στηρίζουν την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν μπροστά στο φάσμα της στρατιωτικής απειλής της Σοβιετικής Ρωσίας.
Επιπλέον, για κάθε μία από τις χώρες αυτές η ανάπτυξη των εμπορικών και πολιτικών σχέσεων με τη Μόσχα είχε υψηλότερη προτεραιότητα από το να στηρίζουν την ανεξαρτησία του Μπακού. Ένα ενδιαφέρον γεγονός: στις 28 Μαΐου 1920, δηλαδή ακριβώς ένα μήνα μετά την κατάληψη του Αζερμπαϊτζάν από το στρατό της Σοβιετικής Ρωσίας, η βρετανική κυβέρνηση ξεκίνησε στο Λονδίνο τις εμπορικές διαπραγματεύσεις με τη ρωσική αντιπροσωπεία. Η Αγγλία, που υπήρξε κορυφαίος ευρωπαίος παίκτης στην Υπερκαυκασία σε όλη την περίοδο της ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν, δεν αντιτιθόταν στην κατοχή του Αζερμπαϊτζάν. Αλλά ως αντάλλαγμα απαίτησε από τη  Ρωσία να μη διεκδικεί τις χώρες της παραδοσιακής βρετανικής σφαίρας επιρροής – την Τουρκία, το Ιράν, το Αφγανιστάν και την Ινδία.
– Πώς συμπεριφέρθηκε η Τουρκία, η οποία υπήρξε σύμμαχος του Αζερμπαϊτζάν;
Ο ρόλος του τουρκικού παράγοντα ήταν διφορούμενος. Κατά το πρώτο στάδιο, από τον Απρίλιο μέχρι το Σεπτέμβριο του 1918, ο στρατός και οι ηγέτες της Τουρκίας  έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη σωτηρία των Αζέρων από την φυσική εξόντωση από τις ένοπλες δυνάμεις των Μπολσεβίκων και των Αρμενίων καθώς και στην απελευθέρωση, το Σεπτέμβριο του 1918, του Μπακού, που κατέστη η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Δημοκρατίας. Μην ξεχνάτε ότι οι Αζέροι το εν λόγω χρονικό διάστημα δεν είχαν δικό τους στρατό, ενώ οι Αρμένιοι και οι Ρώσοι μπολσεβίκοι είχαν καλά εξοπλισμένες ομάδες, συνολικού ύψους μέχρι 18.000 άτομα, με εμπειρία διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων που απέκτησαν κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στα μέτωπα της Μικράς Ασίας.
Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι κομμουνιστές, που βρισκόταν στο Μπακού, συνεργάστηκαν στενά με τους ντόπιους και ρώσους κομμουνιστές και διεξήγαγαν προπαγάνδα κατά της ανεξαρτησίας της Πρώτης Δημοκρατίας. Τον Μάρτιο του 1920, το τουρκικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο λειτούργησε στο Μπακού, εξέδωσε ένα Ψήφισμα που ζητούσε “την κατάληψη του Μπακού από το Κόκκινο Στρατό“.
Με την ανάδειξη του Μουσταφά Κεμάλ και της κυβέρνησής του στο πολιτικό προσκήνιο της Τουρκίας, η στάση της χώρας σχετικά με την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν άρχισε να αλλάζει. Για τους κεμαλιστές, η Σοβιετική Ρωσία ήταν η μόνη πηγή της στρατιωτικής και οικονομικής στήριξης. Ως εκ τούτου, το ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν αποτελούσε πρόβλημα για αυτούς, ένα εμπόδιο – μιλώντας κυριολεκτικά και μεταφορικά – για την προσέγγιση και τη συνεργασία με τη Μόσχα. Στις 23 Απριλίου 1920 ο Μουσταφά Κεμάλ απαίτησε από την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν “να αφήσει το Σοβιετικό στρατό να περάσει στα σύνορα της Τουρκίας για την υπεράσπιση από  τις βρετανικές επιθέσεις“. Και στις 26 Απριλίου, στην πρώτη του επίσημη επιστολή προς την κυβέρνηση της Σοβιετικής  Ρωσίας, δεσμεύτηκε ακόμα και “να κάνει τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν να εισέλθει στον κύκλο των σοβιετικών κρατών“, ζητώντας ως αντάλλαγμα “πέντε εκατομμύρια τουρκικές λίρες σε χρυσό“, όπλα, πυρομαχικά, στρατιωτικό εξοπλισμό και υγειονομικό υλικό για τη “συνέχιση της κοινή μας πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό».
– Αναφέρατε τη σύγκρουση με την Αρμενία. Γιατί ήρθαν έτσι οι σχέσεις με τη χώρα αυτή;
Το θέμα είναι ότι η Αρμενία ανακηρύχθηκε ως κράτος το Μάιο του 1918 στο έδαφος της επαρχίας του Εριβάν, όπου διέμεναν πολλοί Αζέροι. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή της Ρωσίας από το 1917, εκεί ζούσανε 667.000 Αρμένιοι και 365.000 Αζέροι. Την ίδια στιγμή, στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, στην πόλη Εριβάν και στα περίχωρά της  οι Αρμένιοι ήταν ακόμα λιγότεροι από τους Αζέρους (69 χιλ. έναντι 73 χιλ.).
Για το λόγο αυτό, οι ηγέτες της Δημοκρατίας της Αρμενίας είχαν βάλει αμέσως ως στόχο να αλλάξουν τη δημογραφική ισορροπία υπέρ τους, τη δημιουργία μιας εθνικά καθαρής χώρα μέσω της απέλασης και τρομοκράτησης των Αζέρων, οι οποίοι σε πολλές περιοχές της Αρμενίας αποτελούσαν την πλειοψηφία. Αυτό διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι η Αρμενία είχε στρατό αφού στα τέλη του Δεκεμβρίου του 1917, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί το αρμενικό στρατιωτικό σώμα που αριθμούσε τα 17.000 άτομα.
Αυτή η επιθετικότητα των αρμενικών αρχών κατά των Αζέρων είχε τόσο προφανή φύση ώστε ακόμη και ο Αρμένιος Κομμουνιστής, Ανναστάς Μικοϊάν, αναγκάστηκε να παραδεχτεί το 1919 ότι “ως αποτέλεσμα της πολιτικής αντίδρασης και της σοβινιστικής πολιτικής της αρμενικής κυβέρνησης, οι μουσουλμάνοι, που αποτελούσαν τα 2/5 του συνολικού πληθυσμού, όχι μόνο αποκλείστηκαν από κάθε είδους συμμετοχή στην κυβέρνηση και τη διοίκηση της χώρας, αλλά μαζί με τους ξένους στερήθηκαν τα δικαιώματά τους“.
Αλλά ο κύριος λόγος της σύγκρουσης με την Αρμενία, η οποία από τις αρχές του 1918 έως τα μέσα του 1920 είχε χαρακτήρα πολέμου, ήταν οι εδαφικές διεκδικήσεις των ηγετών της σχετικά με τα Αζερικά εδάφη του Αζερμπαϊτζάν – της Ναχιτσεβάν, του Ζανγκεζούρ και του Καραμπάχ, η πλειοψηφία των κατοίκων των οποίων ήταν οι Αζέροι. Φυσικά, αυτός ο πόλεμος και η επιθετικότητα από την πλευρά της Αρμενίας κατά τους πρώτους κιόλας μήνες της ανεξαρτησίας καθιστούσε αδύναμη τη νεαρή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν.
–  Πως έληξε η σύγκρουση αυτή;
Η σύγκρουση έληξε όταν στις 15 ​Αυγούστου του 1919 η Συνεδρίαση των Αρμενίων του Καραμπάχ συμφώνησε με τη διοικητική και πολιτιστική αυτονομία εντός του Αζερμπαϊτζάν. Και τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας για τους Αρμένιους του Ναγκόρνο Καραμπάχ δημιουργήθηκε μια Αυτόνομη Περιφέρεια στη σύνθεση του Αζερμπαϊτζάν.
Με την ευκαιρία, πολύ συχνά οι Αρμένιοι ιστορικοί και πολιτικοί ισχυρίζονται ότι δήθεν η σοβιετική ηγεσία, υπό την ηγεσία του Στάλιν, “πήρε” το Καραμπάχ από την Αρμενία και το “πρόσθεσε” στη σύνθεση του Σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται συχνά από την αρμενική προπαγάνδα για να δείξει ότι πριν γίνει Σοβιετικός ο Νότιος Καύκασος, το Καραμπάχ δήθεν αποτελούσε μέρος της Αρμενίας.
Η ιστορική αλήθεια είναι ότι το Καραμπάχ δεν μπορούσε να “προστεθεί” στη σύνθεση του Αζερμπαϊτζάν για έναν απλό λόγο – ήταν ήδη στη σύνθεσή του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στις 5 Ιουλίου 1921, σε μια συνεδρίαση του Προεδρείου του Καυκάσου του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ήταν η υπέρτατη αρχή στον Καυκάσο), αποφασίστηκε να “παραμείνει” το Καραμπάχ στη σύνθεση του Αζερμπαϊτζάν. Παρακάτω παρουσιάζω το απόσπασμα από το εν λόγω έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Κοινωνικό-Πολιτικής Ιστορίας (φάκελος 64-2, υπόθεση 1, φύλλα 121-122): “Λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη για την ειρήνη μεταξύ των μουσουλμάνων και των αρμενίων, τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ του Άνω και του Κάτω Καραμπάχ και τους μόνιμους δεσμούς του με το Αζερμπαϊτζάν, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Αζερμπαϊτζάν να παραμείνει εντός των ορίων του Αζερμπαϊτζάν  και να του δοθεί μια ευρεία περιφερειακή αυτονομία“.
Μετά την απόδοση της αυτονομίας σε περίπου 100 χιλιάδες Αρμενίους στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Αζερμπαϊτζάν, οι σοβιετικές αρχές δεν έκαναν το ίδιο για τους περισσότερους από 350 χιλιάδες Αζέρους στην Αρμενία, οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, βρισκόταν σε μια απολύτως απροστάτευτη θέση. Και οι δύο αποφάσεις αυτές έχουν οδηγήσει σε τραγικές συνέπειες για το λαό του Αζερμπαϊτζάν. Από τη μία πλευρά, η δημιουργία της αρμενικής αυτονομίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ οδήγησε στην ανάπτυξη των αυτονομιστικών συναισθημάτων μέσα στους κόλπους των Αρμενίων της περιοχής, που τελικά οδήγησε στον πόλεμο και τις εδαφικές διεκδικήσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν.
Από την άλλη, η έλλειψη νομικής προστασίας των Αζέρων στην ίδια την Αρμενία οδήγησε στην μαζική απέλαση τους. Αρκεί να δει κανείς τη δυναμική της μείωσης του αριθμού των Αζέρων στην Αρμενία σύμφωνα με τα στοιχεία των δύο επίσημων εγγράφων – την τελευταία απογραφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1917 και την πρώτη απογραφή της ΕΣΣΔ του 1926. Η πρώτη εμφανίζει 365.000 Αζέρους, και η δεύτερη μόνο 77.000. Δηλαδή πάνω από 200 χιλιάδες άνθρωποι (λαμβάνοντας υπόψη την φυσική αύξηση του Αζερικού πληθυσμού για την εν λόγω περίοδο) έχουν πέσει θύματα της τρομοκρατίας και της απέλασης.
–  Πόσο σημαντική είναι η εμπειρία της Πρώτης Δημοκρατίας για το σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν;

Τόσο οι επιτυχίες, όσο και τα λάθη της Πρώτης Δημοκρατίας είναι ζωτικής σημασίας για την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν. Είμαστε στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικά πολύ περίπλοκης περιοχής, που βρίσκεται στη διασταύρωση των ανταγωνιστικών συμφερόντων των παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων. Για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας και για την επιτυχή ανάπτυξη απαιτείται κοινωνική σταθερότητα, ισχυρή και διαφοροποιημένη οικονομία και ισορροπημένη εξωτερική πολιτική πολλαπλών κατευθύνσεων. Οι προτεραιότητες αυτές βρίσκονται και σήμερα στο επίκεντρο της στρατηγικής του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν.
ΒΗΜΑ

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO16 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός17 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις17 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή