Του Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum

Η δεύτερη θητεία του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ολοκληρώνεται στις 31 Δεκεμβρίου 2026, αλλά δεν υπάρχει ακόμη κάποιος ξεκάθαρος υποψήφιος για να τον διαδεχθεί. Αρχικά, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ανέμεναν ότι κάποιος από την Κεντρική Αμερική, τη Νότια Αμερική ή την Καραϊβική θα αναλάμβανε τα ηνία. Ωστόσο, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο κατέστησαν σαφές ότι κανένας από τους υποψηφίους που είχαν ανακοινωθεί δεν πληρούσε τα κριτήριά τους για μεταρρυθμίσεις και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επρόκειτο να περιορίσουν τις επιλογές τους προσχωρώντας στην προσχηματική πολιτική εκπροσώπησης του ΟΗΕ.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει ασκήσει πιέσεις προκειμένου ένας Τούρκος να αναλάβει τα ηνία, προωθώντας τον επί χρόνια πιστό συνεργάτη του, Φεριντούν Σινιρλίογλου, πρώην υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών.

Σύντομα εμφανίστηκαν αρκετοί ακόμη υποψήφιοι, με σημαντικότερους την αξιωματούχο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Λάνα Νουσεϊμπέ, τον πρώην πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν και τον πρόεδρο του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγεφ.

Στο παρασκήνιο, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει ασκήσει πιέσεις προκειμένου ένας Τούρκος να αναλάβει τα ηνία, προωθώντας τον επί χρόνια πιστό συνεργάτη του, Φεριντούν Σινιρλίογλου, πρώην υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος σήμερα κατέχει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Ανθρακεύς στο Geopolitico: «Η λύση υπάρχει στο ευρωπαϊκό δίκαιο» – Η πρόταση για ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου

Ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του έχουν διερευνήσει διακριτικά τις θέσεις άλλων ηγετών, ιδίως εκείνων των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, και δηλώνουν κατ’ ιδίαν ότι δεν αντιμετωπίζουν αντιρρήσεις από κανέναν, εκτός από τη Γαλλία. Ο Ερντογάν, ωστόσο, πιστεύει ότι είτε μέσω δωροδοκίας είτε μέσω εξαναγκασμού μπορεί να αποσπάσει τη συγκατάθεση του Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Ερντογάν δεν προωθεί έναν Τούρκο απλώς από εθνική υπερηφάνεια. Επιδιώκει συστηματικά να φιλοξενεί διεθνείς διοργανώσεις ή να τοποθετεί Τούρκους σε ηγετικές θέσεις, προκειμένου να επεκτείνει την εμβέλεια της πολιτικής του και να εφαρμόσει το ιδεολογικό του πρόγραμμα.

Το 2011 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της Κωνσταντινούπολης για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Τούρκοι αξιωματούχοι προώθησαν ανοιχτά την υποψηφιότητά τους μέσα από το πρίσμα της θρησκείας.

Ο Εγκεμέν Μπαγίς, στενός έμπιστος του Ερντογάν και διαχειριστής αμφιλεγόμενων οικονομικών συναλλαγών, δήλωσε ότι η ανάθεση των Αγώνων στην Τουρκία θα επέτρεπε στα μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να αποδείξουν ότι δεν ήταν προκατειλημμένα «εναντίον μιας θρησκευτικής ομάδας».

Την ίδια στιγμή, το προτεινόμενο λογότυπο της Τουρκίας περιλάμβανε τζαμιά και την ημισέληνο.

Η παγίδα της Τουρκίας με το καλώδιο – Ο κίνδυνος για την Ελλάδα

Η Τουρκία έχει υποβάλει εκ νέου υποψηφιότητα για τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2036. Ωστόσο, θα ήταν ντροπή να την επιλέξει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, ανεξάρτητα από το πόσες δωροδοκίες προσφέρουν οι Τούρκοι, δεδομένου ότι ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε την υποψηφιότητα πριν συλληφθεί για το «έγκλημα» ότι ήταν υπερβολικά δημοφιλής και αποτελούσε πολιτική απειλή για τον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν προώθησε ανοιχτά τον Εκμελεντίν Ιχσάνογλου για την ηγεσία του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας τον Ιανουάριο του 2005. Τούρκοι αξιωματούχοι παρουσίασαν τον διορισμό του Ιχσάνογλου ως ένδειξη του αυξημένου κύρους της Τουρκίας μεταξύ των ισλαμικών χωρών.

Ο Χικμέτ Τσετίν, ένας Τούρκος που υπηρέτησε ως ο πρώτος Ανώτατος Πολιτικός Εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, υιοθέτησε ήπια προσέγγιση απέναντι στους Ταλιμπάν. Σε ολόκληρη την Καμπούλ εμφανίστηκαν διαφημιστικές πινακίδες που πρόβαλλαν την ισλαμική αλληλεγγύη μεταξύ Τουρκίας και Αφγανιστάν, αντί να προβάλλουν την Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ.

Ο Ερντογάν μεθόδευσε επίσης την τοποθέτηση του Αχμέτ Ουζουμτζού στην ηγεσία του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, κατά την περίοδο 2013-2018.

Ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα από το 73,9% των Ελλήνων! «Ποντίστε τώρα το καλώδιο, ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία»

Ο Φατίχ Μπιρόλ ηγείται του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας και έχει επανειλημμένα λειτουργήσει ως προπαγανδιστής των πετρελαϊκών και φυσικού αερίου σχεδίων του Ερντογάν, προκρίνοντας έναν αγωγό μέσω Τουρκίας έναντι ασφαλέστερων ελληνικών, κυπριακών και ισραηλινών εναλλακτικών επιλογών.

Ο Σινιρλίογλου διαθέτει τη χαρισματικότητα του Μάικλ Δουκάκη έπειτα από διπλή δόση κεταμίνης.

Η θητεία του στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, υποτονική. Δεν έχει προχωρήσει σε καμία μεταρρύθμιση και φαίνεται να λειτουργεί ως θεματοφύλακας που εμποδίζει τον οργανισμό να εκδώσει οποιαδήποτε ανακοίνωση ή να αναλάβει οποιαδήποτε σημαντική δράση που θα μπορούσε να υπονομεύσει τα διπλωματικά ή οικονομικά συμφέροντα του Ερντογάν.

Το να του ανοίξει κανείς τα ταμεία του ΟΗΕ θα ισοδυναμούσε με πρόσκληση για ένα σκάνδαλο διαφθοράς αντίστοιχης κλίμακας με εκείνο του προγράμματος «Πετρέλαιο αντί Τροφίμων» επί Γενικού Γραμματέα Κόφι Ανάν.

Ο Σινιρλίογλου είναι άνθρωπος του Ερντογάν. Υπηρέτησε ως υφυπουργός κατά τη θητεία του Αχμέτ Νταβούτογλου στο υπουργείο Εξωτερικών. Στη συνέχεια υπηρέτησε πιστά τον Ερντογάν στα Ηνωμένα Έθνη επί επτά χρόνια.

Όταν οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν σε περιοχές της Συρίας που διοικούνταν από Κούρδους και προχώρησαν σε εθνοκάθαρση, ο Σινιρλίογλου δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «απορρίπτουμε κατηγορηματικά και καταδικάζουμε έντονα κάθε διαστρέβλωση της αντιτρομοκρατικής μας επιχείρησης, με την παρουσίασή της ως επιθετικής ενέργειας ή πράξης επίθεσης».

Μπορεί να επαναληφθεί το έπος του ’40;

Υπερασπίστηκε τις εκκαθαρίσεις δεκάδων χιλιάδων Τούρκων μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016, την οποία ο συντάκτης παρομοιάζει με τον «Εμπρησμό του Ράιχσταγκ», δηλώνοντας: «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτή την αθλιότητα».

Τέσσερα χρόνια αργότερα, προειδοποίησε τις χώρες που διατηρούσαν επαφές με τους Κούρδους της Συρίας ότι «τα κόκκινα χαλιά σας θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να βαφτούν με αίμα».

Ο Σινιρλίογλου, εν τω μεταξύ, παρέμεινε σιωπηλός απέναντι στο ασφαλές καταφύγιο που παρείχε η Τουρκία στο Ισλαμικό Κράτος, καθώς και απέναντι στην αποδοχή και υποστήριξη της Χαμάς από την Άγκυρα.

Παρέμεινε επίσης σιωπηλός για τη σύλληψη του Ιμάμογλου, ακόμη και όταν άλλοι αξιωματούχοι του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη τοποθετήθηκαν δημόσια.

Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, σε επίπεδο αντίστοιχο με τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο.

Τον Ιούλιο του 2026, Ρώσοι φαρσέρ τηλεφώνησαν στον Σινιρλίογλου, με τον έναν να προσποιείται ότι ήταν ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν.

Ο φαρσέρ διατύπωσε κατηγορίες εναντίον του Καρεκίν Β΄, επικεφαλής της Αρμενικής Εκκλησίας, και ζήτησε τη βοήθεια του Σινιρλίογλου για την απομάκρυνσή του.

Ο Σινιρλίογλου απάντησε: «Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ· θα προσπαθήσω».

Τεχνητή νοημοσύνη: Ο ψυχρός πόλεμος του 21ου αιώνα

Μια τέτοια δήλωση υποδηλώνει ότι ο Σινιρλίογλου αντιμετωπίζει με περιφρόνηση την Αρχή VII του Ελσίνκι, η οποία αφορά τη θρησκευτική ελευθερία.

Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία έχει καταστεί μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του κόσμου, σε επίπεδο αντίστοιχο με τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο.

Αυτό δεν οφείλεται μόνο στον Τούρκο ηγέτη, αλλά και στη σιωπή, τη δειλία και τη συνενοχή ανθρώπων όπως ο Σινιρλίογλου.

Όλα αυτά θα έπρεπε να αποκλείουν τον Σινιρλίογλου ως πρόσωπο. Ωστόσο, η ιδέα ότι οποιοσδήποτε Τούρκος θα μπορούσε να ηγηθεί του ΟΗΕ ή οποιουδήποτε άλλου οργανισμού θα έπρεπε εξαρχής να απορρίπτεται και για άλλους λόγους.

Η Τουρκία κατέχει την Κύπρο εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.

Η αντίληψη ότι η επιθυμία προστασίας της μουσουλμανικής μειονότητας της Κύπρου αποτέλεσε το κίνητρο και τη δικαιολογία για την τουρκική εισβολή είναι ανοησία: Το μεγαλύτερο μέρος της εισβολής πραγματοποιήθηκε αφότου είχε παρέλθει η κυπριακή κρίση και ενώ οι δύο πλευρές διεξήγαν ειρηνευτικές συνομιλίες στη Γενεύη.

Με απλά λόγια, η Τουρκία κατέχει έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, όσο συνεχίζεται αυτή η κατοχή, κανένας Τούρκος δεν θα πρέπει να κατέχει ηγετική θέση στα Ηνωμένα Έθνη ή σε οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό. Ούτε θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο να φιλοξενήσει η Τουρκία τα Ηνωμένα Έθνη.

Η Ινδία συνεχίζει να διευρύνει την παρουσία της στο Διάστημα, επενδύοντας σε τεχνολογίες που περιορίζουν την εξάρτησή της από ξένα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης.

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026, ο Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας (ISRO) πραγματοποίησε επιτυχημένη εκτόξευση του δορυφόρου NVS-03 από το Διαστημικό Κέντρο Satish Dhawan, στη Σριχαρικότα της νοτιοανατολικής Ινδίας.

Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 23:51 τοπική ώρα (20:21 ώρα Ελλάδας), με τη χρησιμοποίηση πυραύλου GSLV Mark II. Ο πύραυλος έθεσε τον δορυφόρο στην προβλεπόμενη τροχιά γεωσύγχρονης μεταφοράς, επιβεβαιώνοντας την επιτυχία του αρχικού σταδίου της αποστολής.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ISRO, ο NVS-03 τοποθετήθηκε αρχικά σε ελλειπτική τροχιά με περίγειο 170,3 χιλιομέτρων και απόγειο 38.080 χιλιομέτρων.

NavIC: Η ινδική απάντηση στο αμερικανικό GPS

Ο NVS-03 αποτελεί τον τρίτο δορυφόρο νέας γενιάς που εκτοξεύεται για το πρόγραμμα Navigation with Indian Constellation (NavIC), το εθνικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης της Ινδίας.

Σε αντίθεση με το αμερικανικό GPS, το οποίο παρέχει παγκόσμια κάλυψη, το NavIC έχει σχεδιαστεί ως περιφερειακό σύστημα, με επίκεντρο την ινδική επικράτεια.

Η περιοχή κάλυψής του περιλαμβάνει την Ινδία και εκτείνεται περίπου 1.500 χιλιόμετρα πέρα από τα γεωγραφικά της όρια.

Το σύστημα προορίζεται να παρέχει υπηρεσίες ακριβούς προσδιορισμού θέσης, πλοήγησης και χρονικού συγχρονισμού (Position, Navigation and Timing – PNT).

Οι συγκεκριμένες δυνατότητες είναι απαραίτητες για τις μεταφορές, τη ναυσιπλοΐα, τις τηλεπικοινωνίες και την αξιοποίηση εφαρμογών που απαιτούν ακριβή γεωγραφικό εντοπισμό.

Παράλληλα, οι ανεξάρτητες υπηρεσίες δορυφορικής πλοήγησης έχουν σημαντική διάσταση εθνικής ασφάλειας, καθώς μπορούν να υποστηρίξουν στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποκλειστική εξάρτηση από ξένους δορυφορικούς παρόχους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Mike Wall στο Space.com, πριν από την εκτόξευση λειτουργούσαν πλήρως τρεις δορυφόροι του NavIC, ενώ απαιτούνται τουλάχιστον τέσσερις για την παροχή των προβλεπόμενων υπηρεσιών πλοήγησης.

Ο κρίσιμος ρόλος του NVS-03

Ο νέος δορυφόρος ενσωματώνει τεχνολογίες που αποσκοπούν στη βελτίωση της αξιοπιστίας και της λειτουργικότητας του ινδικού συστήματος.

Ειδικότερα, διαθέτει ινδικής κατασκευής ατομικό ρολόι, καθώς και πρόσθετα ατομικά ρολόγια που έχουν αποκτηθεί από εξωτερικούς προμηθευτές.

Επιπλέον, υποστηρίζει σήματα στη συχνότητα L1, πέρα από τις ήδη χρησιμοποιούμενες ζώνες L5 και S, διευρύνοντας τις δυνατότητες αξιοποίησης των υπηρεσιών του NavIC.

Η επιτυχία της εκτόξευσης, πάντως, δεν συνεπάγεται αυτομάτως και την πλήρη επιχειρησιακή ενεργοποίηση του δορυφόρου.

Το επόμενο στάδιο περιλαμβάνει την ολοκλήρωση των τροχιακών ελιγμών, τον έλεγχο των συστημάτων και την πιστοποίηση της λειτουργίας του.

Μάλιστα, στις 31 Οκτωβρίου ο ISRO ανακοίνωσε ότι ολοκληρώθηκε επιτυχώς ο πρώτος τροχιακός ελιγμός, με λειτουργία του κινητήρα για 2.174,8 δευτερόλεπτα. Ο δορυφόρος βρισκόταν σε κανονική λειτουργική κατάσταση, ενώ προβλέπονται πρόσθετοι ελιγμοί ώστε να τοποθετηθεί στην προγραμματισμένη γεωσύγχρονη τροχιακή θέση των 111,75 μοιρών ανατολικά.

Ο πύραυλος GSLV Mark II και η εξέλιξη του ινδικού διαστημικού προγράμματος

Για την αποστολή χρησιμοποιήθηκε ο GSLV Mark II, ένας πύραυλος τριών σταδίων, ύψους περίπου 52 μέτρων, που αποτελεί βασικό μέσο της Ινδίας για την τοποθέτηση δορυφόρων σε τροχιές μεγάλου ύψους.

Σύμφωνα με το Space.com, η εκτόξευση του NVS-03 ήταν η 14η για τη συγκεκριμένη έκδοση του πυραύλου, με 12 επιτυχημένες αποστολές.

Ο ISRO καταγράφει την αποστολή GSLV-F18 ως την 20ή πτήση της ευρύτερης οικογένειας πυραύλων GSLV, στην οποία περιλαμβάνονται και προηγούμενες εκδόσεις.

Η αποστολή πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η Ινδία επιχειρεί να ενισχύσει τις εγχώριες δυνατότητες κατασκευής και εκτόξευσης δορυφόρων, ενώ παράλληλα διευρύνεται η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη διαστημική της βιομηχανία.

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι η συγκεκριμένη εκτόξευση ήταν η τέταρτη ινδική διαστημική αποστολή του 2026 και η τρίτη που πραγματοποιήθηκε από τον ISRO.

Η στρατηγική σημασία της δορυφορικής ανεξαρτησίας

Η ανάπτυξη του NavIC εντάσσεται στη διαχρονική προσπάθεια του Νέου Δελχί να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία σε κρίσιμες τεχνολογικές υποδομές.

Η δυνατότητα μιας χώρας να διαθέτει δικό της σύστημα δορυφορικής πλοήγησης αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε περιόδους διεθνούς έντασης, όταν η πρόσβαση σε υπηρεσίες τρίτων χωρών ενδέχεται να αποτελέσει παράγοντα στρατηγικής εξάρτησης.

Για την Ινδία, η οποία καλείται να διαχειριστεί σύνθετες προκλήσεις ασφαλείας στα σύνορά της με την Κίνα και το Πακιστάν, η ανάπτυξη τέτοιων δυνατοτήτων αποκτά πρόσθετη γεωπολιτική βαρύτητα.

Πέρα από τις στρατιωτικές εφαρμογές, η ανεξάρτητη δορυφορική πλοήγηση μπορεί να υποστηρίξει τη λειτουργία κρίσιμων υποδομών, την παρακολούθηση μεταφορικών δικτύων και την ανάπτυξη τεχνολογικών υπηρεσιών.

Το πρόγραμμα NavIC δεν έχει σχεδιαστεί για να ανταγωνιστεί το GPS σε παγκόσμια κλίμακα. Στόχος του είναι να εξασφαλίσει στην Ινδία αξιόπιστες και εθνικά ελεγχόμενες υπηρεσίες πλοήγησης στην περιοχή άμεσου στρατηγικού ενδιαφέροντός της.

Η εκτόξευση του NVS-03 αποτελεί σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η οριστική επιχειρησιακή συμβολή του θα κριθεί μετά την ολοκλήρωση των ελέγχων και την ένταξή του στο δορυφορικό σύστημα.

Έντονη κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με επίκεντρο το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και το μέλλον της Μονής Σινά, διατυπώθηκε στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» με τον Παντελή Σαββίδη. Κοινός άξονας των παρεμβάσεων ήταν η ανάγκη μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής, ουσιαστικής αξιοποίησης των συμμαχιών και ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος της χώρας.

Στη συζήτηση συμμετείχαν ο πρέσβης Λευτέρης Καραγιάννης, ο στρατηγός Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, ο κ. Κυρατζόπουλος και ο Θρασύβουλος Ευτυχίδης, ενώ εκτενής παρέμβαση του Μάρκου Μπόλαρη επικεντρώθηκε στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Λιβύη: Το κόστος της απουσίας στρατηγικής

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος απέδωσε τις δυσμενείς για την Αθήνα εξελίξεις στο λιβυκό πεδίο σε διαχρονικά κενά σχεδιασμού και ανεπαρκή αξιοποίηση των διαθέσιμων διπλωματικών μέσων. Κατά την εκτίμησή του, η ελληνική πλευρά δεν διαμόρφωσε συνεκτική πολιτική αντιμετώπισης των συνεπειών του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην προσέγγιση της Άγκυρας με την ανατολική Λιβύη και τον κύκλο του Χαλίφα Χάφταρ. Όπως υποστήριξε, η διεύρυνση της τουρκικής επιρροής σε διαφορετικά λιβυκά κέντρα εξουσίας περιορίζει τα ελληνικά περιθώρια παρέμβασης.

Ο Λευτέρης Καραγιάννης παρουσίασε το ιστορικό των ελληνολιβυκών διαπραγματεύσεων για τις θαλάσσιες ζώνες την περίοδο 2004–2010. Σύμφωνα με την περιγραφή του, βασικά εμπόδια αποτέλεσαν η λιβυκή στάση απέναντι στην επήρεια ελληνικών νησιών και η επιλογή γραμμής βάσης στον Κόλπο της Σύρτης. Η αναδρομή ανέδειξε ότι οι δυσκολίες στην οριοθέτηση προϋπήρχαν του μνημονίου Τουρκίας–Λιβύης.

Τα 12 μίλια, η Κάσος και τα όρια των συμμαχιών

Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια αποτέλεσε ξεχωριστό πεδίο συζήτησης. Ο Παντελής Σαββίδης έθεσε το ερώτημα κατά πόσο η Αθήνα μπορεί να αξιοποιήσει το σχετικό δικαίωμα ως απάντηση στις πιέσεις που δέχεται.

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος τόνισε την ανάγκη προετοιμασίας για συγκεκριμένα σενάρια τουρκικής αντίδρασης. Στην τοποθέτησή του, το κρίσιμο ζήτημα είναι και η δυνατότητα υποστήριξης μιας τέτοιας απόφασης στην πράξη.

Παράλληλα, η υπόθεση της Κάσου και της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου συνδέθηκε με το ευρύτερο ερώτημα της αποτελεσματικότητας των συμμαχιών. Οι παρεμβάσεις επικεντρώθηκαν στο κατά πόσο οι διευκολύνσεις που παρέχει η Ελλάδα στους εταίρους της μεταφράζονται σε συγκεκριμένη στήριξη των ελληνικών θέσεων.

Τουρκία: Εξωτερική κινητικότητα και εσωτερικές αντιθέσεις

Ο κ. Κυρατζόπουλος παρουσίασε την τουρκική περιφερειακή κινητικότητα, συνδέοντάς την με συνεργασίες στη Μέση Ανατολή και με τις επιδιώξεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αναφέρθηκε επίσης στις εσωτερικές πολιτικές και οικονομικές αντιθέσεις της Τουρκίας.

Η βασική επισήμανση της παρέμβασής του ήταν ότι η εξωτερική δράση της Άγκυρας πρέπει να εξετάζεται παράλληλα με τις εσωτερικές της πιέσεις.

Μονή Σινά: Κυριότητα, διαφάνεια και διεθνής προστασία

Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής κυριάρχησε το ζήτημα της Μονής Σινά. Ο Μάρκος Μπόλαρης αμφισβήτησε έντονα τους κυβερνητικούς χειρισμούς και υποστήριξε ότι η διατήρηση του θρησκευτικού χαρακτήρα της Μονής δεν αρκεί, εφόσον τίθεται ζήτημα κυριότητας της περιουσίας της.

Ζήτησε τη δημοσιοποίηση του κειμένου της συμφωνίας που συζητείται και επικαλέστηκε ιστορικά τεκμήρια, τίτλους ιδιοκτησίας και διεθνείς δεσμεύσεις ως επιχειρήματα υπέρ της προστασίας της Μονής. Διατύπωσε επίσης καταγγελίες περί σύνδεσης της υπόθεσης με ενεργειακά και επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ο Λευτέρης Καραγιάννης έθεσε ερωτήματα για την περιουσία και τους τίτλους κυριότητας της Μονής. Η συζήτηση ανέδειξε τη διαφορά ανάμεσα στην εξασφάλιση της λειτουργίας ενός θρησκευτικού ιδρύματος και στη διατήρηση της ιδιοκτησίας και της αυτονομίας του.

Το πολιτικό αίτημα που διαπέρασε την εκπομπή ήταν η χάραξη σταθερής, διακομματικής εξωτερικής πολιτικής, με συνέχεια, λογοδοσία και σαφείς στόχους για την υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων.